Ένα χρόνο μετά τις εκλογές του 2007 και ο απολογισμός της πολιτικής κατάστασης είναι αρνητικός. Ζημιογόνος για την χώρα. Η διεθνής οικονομική συγκυρία, και η εγχώρια ακρίβεια, αλλά και οι τελευταίες εξελίξεις στον χώρο του κυβερνητικού στρατοπέδου με αποκορύφωση την παραίτηση του τ. υπουργού Γ. Βουλγαράκη και τις αποκαλύψεις για το σκάνδαλο της Μονής Βατοπαιδίου του Αγίου Όρους, στο οποίο εμπλέκεται ο υπουργός κ. Θ. Ρουσόπουλος, μαρτυρούν την κατάσταση σήψης και διαπλοκής. Διασύρουν κόμματα και πολιτικούς.
Οι τελευταίες δημοσκοπήσεις της κοινής γνώμης αποτυπώνουν τις πρώτες σημαντικές ζυμώσεις. Άλλωστε τα όσα διαδραματίσθηκαν σε 365 μόλις ημέρες είναι πολύ σοβαρά. Γι’ αυτό κλόνισαν το γόητρο, το κύρος και την αξιοπιστία του πολιτικού κόσμου. Ώστε για πρώτη φορά αρχίζει να διαμορφώνεται ένα κλίμα που δεν αρκείται απλώς σε μια ήττα της Νέας Δημοκρατίας ή στην νίκη του ΠαΣοΚ, αλλά μοιάζει να απαιτεί μια 3η μεταπολίτευση, όπου η ανανέωση των πρωταγωνιστών της πολιτικής, θα είναι όρος.
1.10.08
ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ έγραψαν
Κύριε διευθυντά,
Η Ομοσπονδία των Δυτικομακεδονικών Σωματείων Αθηνών καθιέρωσε από το 1994, να τελεί κάθε χρόνο, τον Οκτώβριο, εκδήλωση μνήμης των αγωνιστών και θυμάτων του Μακεδονικού Αγώνος, με θρησκευτικό-πολιτικό μνημόσυνο και κατάθεση στεφάνων στο μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη.
Η εκδήλωση αυτή, η μόνη που γίνεται στην Αθήνα προς τιμή των Μακεδονομάχων, αποτελεί κατά κάποιο τρόπο, και την επίσημη εκδήλωση της Πολιτείας, καθ’ όσον εκπροσωπούνται σ’ αυτήν και καταθέτουν στεφάνια ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας και οι πολιτικές και στρατιωτικές αρχές.
Η εφετινή εκδήλωση θα δίνει την Κυριακή 19 Οκτωβρίου 2008 και θα περιλαμβάνει θρησκευτικό αρχιερατικό μνημόσυνο στον καθεδρικό Μητροπολιτικό ναό των Αθηνών, κατάθεση στεφάνων στο μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτου και αμέσως μετά, πολιτικό μνημόσυνο στην μεγάλη αίθουσα του Εθνικού, Ιστορικού Μουσείου, στην Παλαιά Βουλή, επί της οδού Σταδίου, με ομιλητή τον ομότιμο καθηγητή της Ιστορίας και Φιλοσοφίας του πανεπιστημίου Ιωαννίνων κ. Νίκο Ψημμένο και θέμα: «Από την παραδοσιακή στην σύγχρονη Σκέψη. Η συμβολή των Δυτικομακεδόνων».
Η κοινοποίηση της εκδήλωσης αυτής στο ευρύτερο κοινό από την έγκριτο εφημερίδα σας θα συμβάλλει στην μεγαλύτερη προσέλευση του κοινού στην εκδήλωσή μας, ώστε να αποδοθεί η πρέπουσα και οφειλόμενη τιμή στους αγωνιστάς που με τους αγώνες και τις θυσίες τους διετήρησαν Ελληνικότητα της Μακεδονίας.Θα χαρούμε πολύ εάν και εσείς τιμήσετε με την παρουσία σας την εκδήλωσή μας.
Η Ομοσπονδία των Δυτικομακεδονικών Σωματείων Αθηνών καθιέρωσε από το 1994, να τελεί κάθε χρόνο, τον Οκτώβριο, εκδήλωση μνήμης των αγωνιστών και θυμάτων του Μακεδονικού Αγώνος, με θρησκευτικό-πολιτικό μνημόσυνο και κατάθεση στεφάνων στο μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη.
Η εκδήλωση αυτή, η μόνη που γίνεται στην Αθήνα προς τιμή των Μακεδονομάχων, αποτελεί κατά κάποιο τρόπο, και την επίσημη εκδήλωση της Πολιτείας, καθ’ όσον εκπροσωπούνται σ’ αυτήν και καταθέτουν στεφάνια ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας και οι πολιτικές και στρατιωτικές αρχές.
Η εφετινή εκδήλωση θα δίνει την Κυριακή 19 Οκτωβρίου 2008 και θα περιλαμβάνει θρησκευτικό αρχιερατικό μνημόσυνο στον καθεδρικό Μητροπολιτικό ναό των Αθηνών, κατάθεση στεφάνων στο μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτου και αμέσως μετά, πολιτικό μνημόσυνο στην μεγάλη αίθουσα του Εθνικού, Ιστορικού Μουσείου, στην Παλαιά Βουλή, επί της οδού Σταδίου, με ομιλητή τον ομότιμο καθηγητή της Ιστορίας και Φιλοσοφίας του πανεπιστημίου Ιωαννίνων κ. Νίκο Ψημμένο και θέμα: «Από την παραδοσιακή στην σύγχρονη Σκέψη. Η συμβολή των Δυτικομακεδόνων».
Η κοινοποίηση της εκδήλωσης αυτής στο ευρύτερο κοινό από την έγκριτο εφημερίδα σας θα συμβάλλει στην μεγαλύτερη προσέλευση του κοινού στην εκδήλωσή μας, ώστε να αποδοθεί η πρέπουσα και οφειλόμενη τιμή στους αγωνιστάς που με τους αγώνες και τις θυσίες τους διετήρησαν Ελληνικότητα της Μακεδονίας.Θα χαρούμε πολύ εάν και εσείς τιμήσετε με την παρουσία σας την εκδήλωσή μας.
Με ιδιαίτερη εκτίμηση
Ο Πρόεδρος - Ο Γεν. Γραμματέας
Ο Πρόεδρος - Ο Γεν. Γραμματέας
Αναστάσιος Πηχιών - Ιωάννης Μήκας
Δημοσιεύθηκε στην ΟΔΟ στις 2.10.2008
ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΔΑΣΚΑΛΑΚΗ: Προς τους μαθητές στην εκδήλωση για τα 40 χρόνια
από την αποφοίτησή τους από το Γυμνάσιο της Καστοριάς πριν από 40 χρόνια, (Σχ. Έτος 1967-1968).
Σας ευχαριστώ για την πρόσκληση. Υπάρχουν κάποιοι περίοδοι, που αποτελούν σταθμούς στη ζωή μας και μας υποχρεώνουν να κάνουμε αναδρομή στο παρελθόν και να επαναφέρουμε στη μνήμη μας γεγονότα και εμπειρίες, που έμειναν βαθειά μέσα μας και σημάδεψαν τη ζωή μας.
Ένας τέτοιος σταθμός, ο σημαντικότερος θα έλεγα, είναι η σχολική περίοδος, που έπαιξε σημαντικό ρόλο στο χωροχρόνο. Το σχολείο είναι η πρώτη οργανωμένη κοινωνική οργάνωση, που βάζει τις βάσεις και προετοιμάζει το νέο για την επιτυχία στην ζωή του.
Οι σκοποί του εκπαιδευτικού συστήματος για τη χώρα μας ορίζονται από το Σύνταγμα ( άρθρο 16, παρ. 2) και διαγορεύει ότι είναι οι εξής: Αποτελεί βασική αποστολή του κράτους και έχει σκοπό την ηθική, πνευματική, επαγγελματική και φυσική αγωγή των Ελλήνων, την ανάπτυξη της εθνικής και θρησκευτικής συνειδήσεως και τη διάπλασή τους σε υπεύθυνους πολίτες.
Σύμφωνα εξάλλου με το Ν. 1566/85 (άρθρο 1 και 2) για τη δομή και λειτουργία της Δευτεροβάθμιας Εκπαιδεύσεως ο σκοπός εξειδικεύεται με τους επί μέρους στόχους, που αναφέρονται στη θρησκευτική συνείδηση, την εθνική ταυτότητα, την αγάπη για την ελευθερία και την καλλιέργεια υπευθυνότητας και δημιουργικότητας.
Τα σχολεία της υποχρεωτικής εκπαιδεύσεως είναι παιδαγωγούντα και η διαπαιδαγώγηση γίνεται από το Υπουργείο Παιδείας με γραπτές οδηγίες, αναλυτικά προγράμματα, το Σύνταγμα και τους νόμους. Η εκπαίδευση σκοπεύει στην ολόπλευρη αρμονική και ισόρροπη ανάπτυξη των διανοητικών και ψυχοσωματικών αναγκών των μαθητών.
Την παιδεία υπηρετούν τρεις παράγοντες, ο παράγων μαθητής, που είναι αδιαμόρφωτη υπόσταση, με πολλές εξελίξιμες φυσικές και ψυχικές δυνατότητες, που έρχεται στον παιδαγωγό και στο σχολείο, για να διαμορφωθεί, να εμπλουτισθεί, να καλλιεργήσει τις δυνατότητες τις οποίες φέρει να ολοκληρώσει τον εαυτό του και να πραγματοποιήσει, τον επί γης προορισμό του, που είναι η ευτυχία και το ευ ζην.
Ο δεύτερος παράγων είναι ο δάσκαλος, που ως παιδαγωγός είναι εκείνος που διαπλάθει το ήθος και το χαρακτήρα του μαθητή. Για να πετύχει ο δάσκαλος σ’ αυτό τον τομέα, πρέπει να ξέρει τις βασικές αρχές της παιδαγωγικής, να αγαπάει το παιδί, να δημιουργεί συνθήκες επικοινωνίας και να έχει την ικανότητα να διαγνώσει την ιδιαιτερότητα κάθε παιδιού και να το βοηθήσει να συγχρονισθεί με τους άλλους. Υποχρέωσή του είναι να ασκήσει αγωγή, που είναι το σύνολο των συνειδητών και σκόπιμων ενεργειών και επιδράσεων, που ασκούνται από ένα ενήλικο σε ένα αναπτυσσόμενο άτομο, όπως είναι ο μαθητής, που αποβλέπουν στην πραγμάτωση ενός σκοπού, που συνίσταται στην ανάπτυξη και μόρφωση της ατομικότητας κατά την πληρότητα της προσωπικότητάς του παιδιού.
Ο τρίτος παράγων είναι η διδακτική ύλη την οποία ο δάσκαλος πρέπει να την κατέχει και να έχει την ικανότητα να τη μεταδώσει και στους μαθητές του. Επίσης να ενισχύει την αυτενέργεια, να καθοδηγεί την αντικειμενικότητα να ανακαλύψει την ατομικότητα του μαθητή και να αποκαλύψει τις γνωστικές δυνατότητές του.
Ο δάσκαλος πρέπει να έχει μια διδακτική μέθοδο μαθητοκεντρική και να κατανοήσει ο μαθητής τη συνάφεια και τη συνέχεια της γνώσεως. Τέλος να δημιουργεί σχολικό κλίμα και αίσθηση της κοινότητας. Η διδακτική ύλη καθορίζεται από το Αναλυτικό Πρόγραμμα του Υπουργείου Παιδείας και είναι υποχρέωση του δασκάλου να τη μεταδώσει με τους τρόπους και τη μεθοδολογία της διδακτικής επιστήμης. Μια αρμονική συνεργασία με όλους τους παραπάνω παράγοντες φέρουν το επιθυμητό αποτέλεσμα και παραδίδουν τον μαθητή στην κοινωνία, για να πραγματοποιήσει τα προσωπικά του όνειρα.
Θέλω να πιστεύω ότι όλοι εμείς, όσοι είχαμε αυτή την τιμητική αποστολή, κάναμε το καθήκον μας, όπως επέτασσαν οι νόμοι, επέβαλε η συνείδησή μας, η εργατικότητά μας.
Αυτό τεκμηριώνεται όχι μόνο από την υπηρεσιακή μας ανέλιξη, αλλά και από το εκλεκτό κοινό που έχουμε μπροστά μας, που αποτελείται από καλούς επαγγελματίες, έξοχους οικογενειάρχες, εμπόρους, επιστήμονες, πολιτειακές και πολιτικές προσωπικότητες, κοινωνικούς φορείς, στελέχη της Τοπικής και Νομαρχιακής Αυτοδιοικήσεως και ό,τι απαιτεί αυτή η κοινωνία για να λειτουργήσει ευεργετικά για τον πολίτη και το Κράτος.
Για μας μένει η ικανοποίηση, η υπερηφάνεια και η τιμή, γιατί στην διαμόρφωση αυτή, την ατομική και την κοινωνική, βάλαμε κι εμείς ένα μικρό έστω λιθαράκι, για να οικοδομηθεί αυτό το περικαλλές οικοδόμημα.
Η πρόσκληση και η εδώ παρουσία μας είναι αψευδής μαρτυρία, ότι ο σπόρος που ρίξαμε, ρίζωσε βαθειά, βλάστησε και έκανε αυτό το θερμοκήπιο. Οι ευχές μας σας συνοδεύουν για κάτι καλύτερο, γιατί υπάρχει πάντοτε περιθώριο για πιο ψηλά.
Από μας αμέριστη η αγάπη μας.
Σας ευχαριστώ για την πρόσκληση. Υπάρχουν κάποιοι περίοδοι, που αποτελούν σταθμούς στη ζωή μας και μας υποχρεώνουν να κάνουμε αναδρομή στο παρελθόν και να επαναφέρουμε στη μνήμη μας γεγονότα και εμπειρίες, που έμειναν βαθειά μέσα μας και σημάδεψαν τη ζωή μας.
Ένας τέτοιος σταθμός, ο σημαντικότερος θα έλεγα, είναι η σχολική περίοδος, που έπαιξε σημαντικό ρόλο στο χωροχρόνο. Το σχολείο είναι η πρώτη οργανωμένη κοινωνική οργάνωση, που βάζει τις βάσεις και προετοιμάζει το νέο για την επιτυχία στην ζωή του.
Οι σκοποί του εκπαιδευτικού συστήματος για τη χώρα μας ορίζονται από το Σύνταγμα ( άρθρο 16, παρ. 2) και διαγορεύει ότι είναι οι εξής: Αποτελεί βασική αποστολή του κράτους και έχει σκοπό την ηθική, πνευματική, επαγγελματική και φυσική αγωγή των Ελλήνων, την ανάπτυξη της εθνικής και θρησκευτικής συνειδήσεως και τη διάπλασή τους σε υπεύθυνους πολίτες.
Σύμφωνα εξάλλου με το Ν. 1566/85 (άρθρο 1 και 2) για τη δομή και λειτουργία της Δευτεροβάθμιας Εκπαιδεύσεως ο σκοπός εξειδικεύεται με τους επί μέρους στόχους, που αναφέρονται στη θρησκευτική συνείδηση, την εθνική ταυτότητα, την αγάπη για την ελευθερία και την καλλιέργεια υπευθυνότητας και δημιουργικότητας.
Τα σχολεία της υποχρεωτικής εκπαιδεύσεως είναι παιδαγωγούντα και η διαπαιδαγώγηση γίνεται από το Υπουργείο Παιδείας με γραπτές οδηγίες, αναλυτικά προγράμματα, το Σύνταγμα και τους νόμους. Η εκπαίδευση σκοπεύει στην ολόπλευρη αρμονική και ισόρροπη ανάπτυξη των διανοητικών και ψυχοσωματικών αναγκών των μαθητών.
Την παιδεία υπηρετούν τρεις παράγοντες, ο παράγων μαθητής, που είναι αδιαμόρφωτη υπόσταση, με πολλές εξελίξιμες φυσικές και ψυχικές δυνατότητες, που έρχεται στον παιδαγωγό και στο σχολείο, για να διαμορφωθεί, να εμπλουτισθεί, να καλλιεργήσει τις δυνατότητες τις οποίες φέρει να ολοκληρώσει τον εαυτό του και να πραγματοποιήσει, τον επί γης προορισμό του, που είναι η ευτυχία και το ευ ζην.
Ο δεύτερος παράγων είναι ο δάσκαλος, που ως παιδαγωγός είναι εκείνος που διαπλάθει το ήθος και το χαρακτήρα του μαθητή. Για να πετύχει ο δάσκαλος σ’ αυτό τον τομέα, πρέπει να ξέρει τις βασικές αρχές της παιδαγωγικής, να αγαπάει το παιδί, να δημιουργεί συνθήκες επικοινωνίας και να έχει την ικανότητα να διαγνώσει την ιδιαιτερότητα κάθε παιδιού και να το βοηθήσει να συγχρονισθεί με τους άλλους. Υποχρέωσή του είναι να ασκήσει αγωγή, που είναι το σύνολο των συνειδητών και σκόπιμων ενεργειών και επιδράσεων, που ασκούνται από ένα ενήλικο σε ένα αναπτυσσόμενο άτομο, όπως είναι ο μαθητής, που αποβλέπουν στην πραγμάτωση ενός σκοπού, που συνίσταται στην ανάπτυξη και μόρφωση της ατομικότητας κατά την πληρότητα της προσωπικότητάς του παιδιού.
Ο τρίτος παράγων είναι η διδακτική ύλη την οποία ο δάσκαλος πρέπει να την κατέχει και να έχει την ικανότητα να τη μεταδώσει και στους μαθητές του. Επίσης να ενισχύει την αυτενέργεια, να καθοδηγεί την αντικειμενικότητα να ανακαλύψει την ατομικότητα του μαθητή και να αποκαλύψει τις γνωστικές δυνατότητές του.
Ο δάσκαλος πρέπει να έχει μια διδακτική μέθοδο μαθητοκεντρική και να κατανοήσει ο μαθητής τη συνάφεια και τη συνέχεια της γνώσεως. Τέλος να δημιουργεί σχολικό κλίμα και αίσθηση της κοινότητας. Η διδακτική ύλη καθορίζεται από το Αναλυτικό Πρόγραμμα του Υπουργείου Παιδείας και είναι υποχρέωση του δασκάλου να τη μεταδώσει με τους τρόπους και τη μεθοδολογία της διδακτικής επιστήμης. Μια αρμονική συνεργασία με όλους τους παραπάνω παράγοντες φέρουν το επιθυμητό αποτέλεσμα και παραδίδουν τον μαθητή στην κοινωνία, για να πραγματοποιήσει τα προσωπικά του όνειρα.
Θέλω να πιστεύω ότι όλοι εμείς, όσοι είχαμε αυτή την τιμητική αποστολή, κάναμε το καθήκον μας, όπως επέτασσαν οι νόμοι, επέβαλε η συνείδησή μας, η εργατικότητά μας.
Αυτό τεκμηριώνεται όχι μόνο από την υπηρεσιακή μας ανέλιξη, αλλά και από το εκλεκτό κοινό που έχουμε μπροστά μας, που αποτελείται από καλούς επαγγελματίες, έξοχους οικογενειάρχες, εμπόρους, επιστήμονες, πολιτειακές και πολιτικές προσωπικότητες, κοινωνικούς φορείς, στελέχη της Τοπικής και Νομαρχιακής Αυτοδιοικήσεως και ό,τι απαιτεί αυτή η κοινωνία για να λειτουργήσει ευεργετικά για τον πολίτη και το Κράτος.
Για μας μένει η ικανοποίηση, η υπερηφάνεια και η τιμή, γιατί στην διαμόρφωση αυτή, την ατομική και την κοινωνική, βάλαμε κι εμείς ένα μικρό έστω λιθαράκι, για να οικοδομηθεί αυτό το περικαλλές οικοδόμημα.
Η πρόσκληση και η εδώ παρουσία μας είναι αψευδής μαρτυρία, ότι ο σπόρος που ρίξαμε, ρίζωσε βαθειά, βλάστησε και έκανε αυτό το θερμοκήπιο. Οι ευχές μας σας συνοδεύουν για κάτι καλύτερο, γιατί υπάρχει πάντοτε περιθώριο για πιο ψηλά.
Από μας αμέριστη η αγάπη μας.
Δημοσιεύθηκε στην ΟΔΟ στις 25.9.2008
ΛΕΩΝΙΔΑ ΠΟΥΛΙΟΠΟΥΛΟΥ: «Η λίμνη, τα μνημεία, η γούνα, ο τουρισμός»
Εισήγηση του κ. Λ.Πουλιόπουλου στην ημερίδα που πραγματοποιήθηκε στην αίθουσα του δημοτικού συμβουλίου του δήμου Καστοριάς με τίτλο «Η λίμνη, τα μνημεία, η γούνα, ο τουρισμός».
Κυρίες κύριοι,
Κατ’ αρχήν θα ήθελα να συγχαρώ τους διοργανωτές για αυτήν την ημερίδα, καθότι ότι πιστεύω τέτοιου είδους πρωτοβουλίες, που δημοσιοποιούν τα προβλήματα μιας περιοχής ή ενός κλάδου οδηγούνται ευκολότερα στην επίλυσή τους.
Επιτρέψτε μου να ξεκινήσω την ομιλία μου κάπως ανορθόδοξα παρά του περιορισμένου χρόνου που έχουμε στη διάθεσή μας.
Πριν ενάμισι χρόνο περίπου όταν κάναμε την παρουσίαση του Λεξικού Γούνας στο Άργος Ορεστικόν στο τέλος της παρουσίασης μου είπε μια γυναίκα γουνεργάτρια, «κύριε Πουλιόπουλε πρώτη φορά ένοιωσα υπερήφανη ως γουνοποιός». Αυτό το πράγμα μου έκανε μεγάλη εντύπωση και το συμπέρασμα που έβγαλα από αυτήν την ηθική ανάταση που ένοιωσε αυτή η κυρία, ήταν το εξής:
Κατ’ αρχήν θα πρέπει να πω ότι, την παρουσίαση του λεξικού την είχε κάνει ό ομότιμος καθηγητής του ΑΠΘ συμπατριώτης μας και καθηγητής μου στο γυμνάσιο κ. Στάθης Πελαγίδης, ο οποίος έκανε τέτοια προσέγγιση στο θέμα που πραγματικά δικαιολογούσε ένα τέτοιο συναίσθημα, που ένοιωσε η εν λόγω κυρία. Εκτός αυτού όμως πιστεύω ότι μια τεχνοκρατική επιστημονική ή συγγραφική δραστηριότητα δίνει άλλο κύρος σε έναν κλάδο και συμβάλλει τόσο στη προβολή το ‘image’ καθώς και στην επίλυση των προβλημάτων του κλάδου. Έτσι λοιπόν τέτοιου είδους εκδηλώσεις όπως η σημερινή ημερίδα του δήμου με την εφημερίδα ‘Αγγελιοφόρος ‘ βοηθούν τα μέγιστα σ’ αυτήν την κατεύθυνση, όπως επίσης και οι πτυχιακές εργασίες που εκπονούν οι φοιτητές του ΤΕΙ με θέμα την οικονομική δραστηριότητα του κλάδου και του νομού γενικότερα και λοιπές δραστηριότητες τέτοιου είδους.
Φυσικά ένα τέτοιο θέμα όπως είναι τα προβλήματα του κλάδου της γούνας και διάφορες προτάσεις για την λύση τους, δεν είναι εύκολο να αποτυπωθούν λεπτομερώς σε μία εισήγηση 15-20 λεπτών. Θα προσπαθήσω όμως στο λίγο αυτό χρόνο που έχω στη διάθεσή μου να επισημάνω τα ουσιώδη εκείνα στοιχεία που είναι απαραίτητα για την κατανόηση του προβλήματος και κυρίως για την χρησιμότητα και αποτελεσματικότητα των προτεινόμενων ενεργειών, για την επίλυση των συσσωρευμένων προβλημάτων που αντιμετωπίζει ο κλάδος.
Επίσης θα πρέπει να πούμε, κυρίως για όσους δεν το γνωρίζουν ότι ο κλάδος της γούνας στην Καστοριά έχει μια προϊστορία, βάσει των στοιχείων που έχουμε ως σήμερα, περίπου 400 χρόνια αφού χρονολογείται η ύπαρξή του από το 1600. Ο κλάδος της γούνας όπως αναφέρεται σε μια μελέτη του καθηγητή Θεοχάρη Μπαλή δεν ήταν προνόμιο μόνο της Καστοριάς και Σιάτιστας αλλά και άλλων περιοχών όπως η Θεσσαλονίκη, το Διδυμότειχο, η Φιλιππούπολη, η Χίος τα Γιάννενα κλπ. Το ότι αυτές οι βιοτεχνίες στις προαναφερθείσες περιοχές δεν υπάρχουν οφείλετε στο ότι αρκέσθηκαν στην τοπική κατανάλωση κυρίως των Τούρκων και δεν επεκτάθηκαν σε άλλες περιοχές όπως έκανε ο Καστοριά και η Σιάτιστα με την έντονη εξωστρέφεια στην Δυτική Ευρώπη και Αμερική. Έτσι μετά την αποχώρηση των Τούρκων έλειψε η πελατεία και εξαφανίσθηκαν.
Φυσικά για την ιστορική εξέλιξη της γουνοποιίας και τον ρόλο της Καστοριάς υπάρχει σχετικό βιβλίο το οποίο θα θέσω στη διάθεση της εφημερίδας σας καθώς και το Λεξικό Γούνας και δεν θα επεκταθώ στο θέμα αυτό περαιτέρω καθότι δεν είναι το ζητούμενο της σημερινής ημερίδας.
Πια είναι σήμερα όμως η υπάρχουσα κατάσταση του κλάδου, τι οργάνωση διαθέτει και τι υποδομή. Συνοπτικά μπορούμε να αναφέρουμε τα εξής:
Υπάρχουν οι φορείς της γούνας, δύο πλέον Σύνδεσμοι Γουνοποιών, (το ιστορικό σωματείο που συμπληρώνει το 2015 εκατό χρόνια δραστηριότητας και προσφοράς στον κλάδο, και ο νεογέννητος Σύνδεσμος Ελλήνων Γουνοποιών στον οποίο εύχομαι καλή επιτυχία και κουράγιο), η Γουνεργατική Ένωση, το Επιμελητήριο Καστοριάς, η Ομοσπονδία Γούνας, το Κέντρο Ελληνικής Γούνας α.ε, η Ε.ΔΗ.ΚΑ α.ε, ο Σύνδεσμος Εκτροφέων Γουνοφόρων ζώων και μεγάλα έργα υποδομής που έγιναν για τον κλάδο όπως το εκθετήριο γούνας το διεθνές αεροδρόμιο, η ΜΑ.ΒΙ.Ζ (Κουζίνα για την εκτροφή των γουνοφόρων ζώων) κλπ.
Για τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο κλάδος έχουν γραφτεί πάρα πολλά έχουν γίνει μελέτες υπομνήματα διαλέξεις επισημάνσεις κλπ, που θα μπορούσε να μιλάει κανείς ώρες. Από την πλευρά μου θα προσπαθήσω να περιγράψω τα προβλήματα και τις αδυναμίες του κλάδου προτείνοντας συνάμα και λύσεις, βλέποντας το θέμα κάτω από μια οπτική γωνία που δεν την επηρεάζει η υποκειμενικότητα αφού δεν εκπροσωπώ κάποιον φορέα συνδικαλιστικό ή πολιτικό.
Ίσως για κάποιους γίνω δυσάρεστος αλλά πολλές φορές η αλήθεια και αντικειμενικότητα είναι χρησιμότερη και ορθολογικότερη από την ωραιοποιήσει την στρογγυλοποίηση πόσο δε μάλλον από την υποκρισία.
Έτσι λοιπόν βλέποντας τα πράγματα κάτω από το πρίσμα μιας τεχνοκρατικής αντίληψης θα καταγράψω την υπάρχουσα κατάσταση του κλάδου ως εξής:
1. Ραγδαία μείωση την τελευταία 20ετία των επιχειρήσεων γούνας, που από 5.000 σήμερα ζήτημα να απέμειναν 500.
2. Δεν ανανεώνεται το εργατικό δυναμικό, αλλά απεναντίας συρρικνώνεται, με προϋπόθεσης εργασίας και αμοιβές απαράδεκτες.
3. Αδυναμία της σχολής γουνοποιίας να λειτουργήσει και να παράγει νέους τεχνίτες, καθότι δεν προχώρησε η κατοχύρωση του επαγγέλματος του γουνοποιού.
4. Αδυναμία των φορέων της γούνας να παράξουν μια ενιαία πολιτική γούνας με προβλήματα ή στόχους που θα ιεραρχηθούν και θα λυθούν ή θα υλοποιηθούν.
5. Αδυναμία να υπάρξει ένα επιχειρηματικός φορέας στα πρότυπα των δημοπρατηρίων του εξωτερικού ( Δανία Φιλανδία Καναδάς), που να συσσωρεύει κέρδη και να τα επενδύει αποδοτικά και ορθολογικά για την ανάπτυξη του κλάδου. Θα μπορούσε τον ρόλο αυτόν να τον παίξει η ΕΔΗΚΑ α.ε. (εταιρία λαϊκής βάσης των γουνοποιών), εξ’ άλλου γι’ αυτό δημιουργήθηκε αλλά δυστυχώς απέτυχε να υλοποιήσει τους ιδρυτικούς της στόχους.
6. Αδυναμία διαχείρισης και ορθολογικής εκμετάλλευσης του τεράστιου τουριστικού και εμπορικού ρεύματος, που ήρθε και έρχεται από την Ρωσία, με ευθύνη των άμεσα εμπλεκομένων φορέων.
7. Αδυναμία για να μην πω ανικανότητα ή κάτι άλλο, όσο αφορά την ενεργοποίηση του αεροδρομίου με πτήσεις ‘τσάρτερ’ από την Ρωσία. (εδώ πάλι γίνομαι δυσάρεστος με το αναφέρω ότι γι’ αυτό την κύρια ευθύνη είχαν και έχουν ορισμένες διοικήσεις της ΕΔΗΚΑ αε).
8. Αδυναμία του Κέντρου Ελληνικής Γούνας, το οποίο εδώ και χρόνια έχει κάνει μεγάλες προσπάθειες και έχει παράξει σημαντικό έργο, αλλά δεν φαίνεται να υπάρχει κανένα αποτέλεσμα αφού ο κλάδος συρρικνώνεται και κανείς δεν γνωρίζει να δώσει μια τεχνοκρατική εξήγηση γι’ αυτό το παράδοξο.
Άλλο παράδοξο επίσης είναι πως οι συνεταιριστικές και συνεργατικές προσπάθειες στο εξωτερικό λειτουργούν άψογα και εδώ στον τόπο μας όπως σε όλη την χώρα μας, οι συνεταιρισμοί είτε χρεοκόπησαν και έκλεισαν ή είναι στα κακά τους χάλια.
Ένα άλλο γεγονός που μου έκανε εντύπωση ψάχνοντας τα ιστορικά αρχεία των εφημερίδων και επιβεβαιώνει το προαναφερθέν παράδοξο, είναι τα άρθρα του αείμνηστου δάσκαλου Αθαν. Γκανή που αρθρογραφούσε σε τοπική εφημερίδα την δεκαετία του ‘50 προτρέποντας τους γουναράδες να δημιουργήσουν συνεταιρισμούς, οι οποίοι φυσικά έγιναν, αλλά γρήγορα χρεοκόπησαν, διότι υπήρχε ιδιοτέλεια αναξιοκρατία άγνοια και καμία συνεταιριστική ή συνεργατική συνείδηση. Τα αποτελέσματα φυσικά αυτών των συμπεριφορών τα πληρώνουν οι σημερινές γενεές, που ενώ οι γονείς τους ζούσαν σε ένα περιβάλλον υπεραπασχόλησης εύκολου πλουτισμού και στην συνέχεια απότομα οι νέες γενιές βιώνουν την σημερινή κατάσταση, που δεν θέλω να την χαρακτηρίσω ελπίζοντας να μην βιώσουμε ακόμη χειρότερα. Ας ελπίσουμε ότι δεν θα μας αναθεματίσουν τόσο σύντομα οι νέες γενιές για τον κόσμο και το περιβάλλον που θα κληρονομήσουνε ώστε να είμαστε σε θέση να τα ακούσουμε.
Είναι χαρακτηριστικό το παρακάτω απόσπασμα του συμπολίτη μας που αρθρογραφούσε στην εφημερίδα των αδελφών Δούκη το 1956, με θέμα ‘Γούνα και Συνεταιρισμός’ διατυπώνοντας τα εξής: «…έτσι φθάσαμε στο σημείο να παρατηρείται το θλιβερό φαινόμενο, ώστε την εποχή της συλλογικής δράσεως των πάντων και ιδιαίτερα του συνασπισμένου κεφαλαίου σε ανώνυμες εταιρίες, τραστ, καρτέλ κ.λ.π. να χρησιμοποιούνται στη γούνα συστήματα και μέθοδοι πρωτόγονου φιλελευθερισμού της στενής ιδιωτικής πρωτοβουλίας…» . Αυτά έγραφε ο Αθαν. Γκανής στην τοπική εφημερίδα στις 19/8/56.
Yπάρχουν πολλά ακόμη προβλήματα, γεγονότα κλπ. που θα μπορούσα να απαριθμήσω να καταγράψω και να εμβαθύνω όπως π.χ. η μη κατοχύρωση του επαγγέλματος του γουνοποιού, όταν άλλα επαγγέλματα όπως του υδραυλικού του κομμωτή του αρτοποιού κλπ. έχουν πιστοποιηθεί και περιφρουρηθεί, ενώ εμείς εδώ είδαμε στο παρελθόν να ασκούν το επάγγελμα του γουνοποιού, παπάδες, χωροφύλακες δημόσιοι υπάλληλοι, γεωργοί και άλλοι που είχαν σχέση με το επάγγελμα όσο ο φάντης με το ρετσινόλαδο.
Ένα άλλο πρόβλημα ή μάλλον έλλειμμα που εντοπίζεται στον τόπο μας είναι ότι, οι επιτυχημένοι επιχειρηματίες αποφεύγουν να ασχοληθούν με τα κοινά και κάποιοι ρομαντικοί που ασχολούνται γρήγορα απογοητεύονται και αποχωρούν και απομένουν οι μετριότητες, οι οποίοι προσπαθούν με τον τρόπο τους να επιβιώσουν μέχρι να τους αντικαταστήσουν κάποιοι άλλοι μετριότατοι.
Είναι αλήθεια ότι στον νομό Καστοριάς εισέρευσε και παρήχθη πολύ χρήμα λόγω της βιοτεχνίας της γούνας και πριν και μετά το 1990. Ένα μέρος κατασπαταλήθηκε αντιπαραγωγικά και ένα άλλο ούτε καν έμεινε στην Καστοριά. Το απότομο όμως και πολύ χρήμα εάν δεν γίνει σωστή διαχείριση είναι σαν το πολύ νερό που έρχεται μετά από μια νεροποντή. Εάν δεν υπάρχει υποδομή και καλή διαχείριση μπορεί να σε καταστρέψει. Σε πολλές περιπτώσεις συνέβη κι’ αυτό είτε με καταστροφή οικονομική είτε με καταστροφή του περιβάλλοντος.
Εάν ένα μεγάλο μέρος αυτών των χρημάτων δεν κατέληγε όλο στους ιδιώτες ή σε άλλους μεσάζοντες, αλλά πήγαινε και στους φορείς του κλάδου, σίγουρα η κατάσταση του θα ήταν καλύτερη και δεν θα εκλιπαρούσε κάθε τόσο ιστορικό σωματείο και διοργανωτής της Διεθνής Έκθεσης Γούνας Καστοριάς (Σύνδεσμος Γουνοποιών Καστοριάς) την πολιτεία, να χρηματοδοτεί την έκθεση γούνας.
Ένα πρώτο λοιπόν συμπέρασμα που βγαίνει από την παραπάνω τοποθέτηση είναι ότι οι επιχειρηματίες και γενικά οι βιοτέχνες, επαγγελματίες κ.λ.π. (κι’ αυτό ισχύει για όλους τους κλάδους και όχι μόνο για την βιοτεχνία της γούνας), θα πρέπει να έχουν σαν πρωταρχικό στόχο την ευρωστία και ενίσχυση των φορέων τους, διότι διαφορετικά χωρίς οικονομικά ισχυρούς συνδικαλιστικούς ή τεχνοκρατικούς φορείς, θα είναι πάντα έρμαιο των εκάστοτε καταστάσεων ακόμη και των ορέξεων του κράτους, αφού δεν θα είναι σε θέση να παράγουν δική τους επιχειρηματική ή συνδικαλιστική πολιτική.
Πολλές φορές ακούγεται από τους φορείς να μεταθέτουν τις ευθύνες στην πολιτεία, χωρίς κανένας από εμάς να θέλει να κάνει την αυτοκριτική του και να πει στον έλληνα φορολογούμενο που πλήρωσε στις αρχές του 1990 δύο δις δρχ σημερινά 10 δις ήτοι 30 εκ ευρώ για την ανέγερση του εκθετηρίου και αυτή η επένδυση κατά κοινή ομολογία δεν αξιοποιήθηκε, έτσι ώστε η Ε.ΔΗ.ΚΑ. αε, που δημιουργήθηκε για να λειτουργήσει το εκθετήριο, να παίξει τον αντίστοιχο ρόλο που παίζει η N.A.F.A η D.F.S ή η F.F.S.(αντίστοιχες εταιρίες του εξωτερικού). Και εάν η Ε.ΔΗ.ΚΑ. αε πλήρωνε αυτή την επένδυση, όπως έγινε με την ΓΕΟΚ, τώρα θα ήταν στην ίδια μοίρα ή ακόμη και χειρότερη.
Μήπως το ίδιο πράγμα δεν έγινε με την διεθνοποίηση του αεροδρομίου, όπου η πολιτεία και ο Έλληνας φορολογούμενος πλήρωσε 6 δις δρχ πριν 10 χρόνια σημερινά 30 εκ. ευρώ για να γίνει υποδομή για διεθνείς πτήσεις, οι οποίες ξεκίνησαν και κάποιοι φρόντισαν να τις κοστολογήσουν ως ασύμφορες και τις σταμάτησαν; Για να μην πω περισσότερα αναφέρω μόνο την αναγνωριστική πτήση από την Κίνα με κινέζους τουριστικούς πράκτορες, η οποία δεν έγινε ποτέ, διότι τάχα δεν μπορούσαμε να βρούμε το ευτελές ποσό των 8 εκ. δρχ ήτοι 23.000 ευρώ περίπου, το 2002.
Αυτά τα λέω για να αποδώσουμε τα του ‘Καίσαρως τω Καίσαρι …’ καθότι οι προαναφερθείσες επενδύσεις έγιναν μεν από την πολιτεία αλλά με τους φόρους της κοινωνίας δηλαδή των πολιτών. Επομένως και η κοινωνία δηλαδή ο φορολογούμενος έχει δικαίωμα να κρίνει και να απαιτεί μεγαλύτερη ‘εταιρική κοινωνική ευθύνη’ από τις επιχειρήσεις αλλά και τους φορείς οι οποίοι υπάρχουν και επιβιώνουν εξ’ αιτίας της κοινωνίας.
Κυρίες και κύριοι, πέραν όμως όλων αυτών που είπαμε, που θα πούμε και που θα ακουσθούν, ο κλάδος χρειάζεται ΟΡΑΜΑ. Κάθε κλάδος κάθε κοινωνία κάθε οργανισμός, ακόμη και μια οικογένεια για να επιβιώσει χρειάζεται να έχει κανείς ένα όραμα. Τα οράματα όμως πρώτοι πρέπει να τα δημιουργούν οι Ηγέτες μιας κοινωνίας, από τους οποίους δυστυχώς όμως έχουμε μεγάλο έλλειμμα. Τα οράματα λοιπόν δημιουργούν στρατηγικούς στόχους και μετά θα έρθει η ιεράρχηση των επιμέρους στόχων(αυτό που λέμε στη διοίκηση επιχειρήσεων Δ.Β.Σ) τους οποίους πρέπει να πετύχουμε και να δημιουργήσουμε το made in Greece ή in Kastoria ή ακόμη in West Macedonien για να μην έχουμε φαινόμενα όπως το πρόσφατο, που δεσμεύθηκε ολόκληρο φορτίο γουναρικών στη Ρωσία προερχόμενο από την Δυτ. Μακεδονία και τα γουναρικά είχαν ετικέτες που έγραφαν made in Italy.
Τώρα ίσως διερωτηθεί κανείς, ωραία είναι αυτά που μας λέτε, ίσως και εντυπωσιακά, λύσεις όμως υπάρχουν ή θα φύγουμε από δω ευχαριστημένοι που ακούσαμε έναν ωραίο φιλολογικό λόγο και μετά έξω η ίδια μιζέρια;
Για όλα τα πράγματα πιστεύω πως υπάρχει λύση αρκεί να μην μας πιάσει ηττοπάθεια και η αρρώστια του ωχαδερφισμού. Σαν πολίτες έχουμε χρέος και να απαιτούμε και να διεκδικούμε αρκεί να λειτουργήσουμε σαν κοινωνία συλλογικά και χειραφετημένα, χωρίς να φοβόμαστε να λέμε την γνώμη και να διεκδικούμε τα δικαιώματά μας.
Τώρα για να επανέλθω στο ζητούμενο που είναι αν υπάρχουν λύσεις. Κατ’ αρχήν νομίζω ότι στα ερωτήματα που έθεσα, μέσα τους εμπεριέχονται και οι λύσεις. Δηλαδή όταν κάνω κριτική για την ΕΔΗΚΑ είναι αυτονόητο ότι η λύση βρίσκεται στο να αλλάξει η πολιτική και η στρατηγική της ΕΔΗΚΑ. Όταν λέμε για τον ρόλο που πρέπει να παίξει το Κ.Ε.Γ ως τεχνοκρατικός φορέας εννοούμε ότι πρέπει να αποκτήσει εκείνη την τεχνοκρατική δομή που απαιτεί πραγματικά ένα φορέας – ινστιτούτο.
Όταν μιλάμε για κατοχύρωση του επαγγέλματος του γουνοποιού εννοούμε ότι πρέπει να μπουν κανόνες και προϋποθέσεις για την άσκησή του με πιστοποιημένες γνώσεις και πτυχίο, για την ολιγωρία του οποίου την ευθύνη φέρουν κυρίως οι συνδικαλιστικοί φορείς.
Όλα αυτά όμως για να γίνουν δεν αρκεί μόνο η ενασχόληση των συνδικαλιστών με τα κοινά. Θα πρέπει να καταλάβουν όσοι ασχολούνται με τα κοινά ότι τα προβλήματα δεν μπορούν στους φορείς να τα λύσουν μόνοι τους οι συνδικαλιστές, χωρίς την απασχόληση τεχνοκρατών, πτυχιούχων δηλαδή με εμπειρία και γνώσεις, οι οποίοι θα πληρωθούν ικανοποιητικά αλλά και θα ελεγχθούν αν παρήγαγαν το έργο που τους ανατέθηκε.
Συνοψίζοντας θα ήθελα να πω με όλη μου την ειλικρίνεια ότι η κριτική και οι επισημάνσεις δεν έγιναν, ούτε από εμπάθεια ούτε για λόγους εντυπωσιασμού, παρά μόνο από πόνο ψυχής για έναν κλάδο με ιστορία που μας ανέθρεψε μας σπούδασε και μας έκανε να ζήσουμε μια άνετη ζωή με αξιοπρέπεια, γι’ αυτό πάση θυσία πρέπει να τον διαφυλάξουμε και να του προσδώσουμε κύρος ποιότητα διαρκή ανάπτυξη και ευρηματικότητα.
Για να υλοποιηθούν όλα όμως αυτά κ. Δήμαρχε νομίζω ότι το επόμενο βήμα που έχετε να κάνετε αφού είσθε και γουνοποιός να προχωρήσετε σε συνεργασία με το ΤΕΙ Καστοριάς άμεσα μάλιστα σε ένα διεθνές συνέδριο γούνας, ή σε ένα αναπτυξιακό συνέδριο γενικό του οποίου τα αποτελέσματα μπορεί να είναι δεσμευτικά για την ιεράρχηση των στόχων των φορέων της γούνας του τουρισμού του περιβάλλοντος κλπ. Αφού λοιπόν οι φορείς της γούνας δεν αναλαμβάνουν τέτοια πρωτοβουλία και αφού το τελευταίο και μοναδικό Παγκόσμιο συνέδριο γούνας έγινε αν θυμάμαι καλά το 1998, είναι ευκαιρία να προχωρήσετε σ’ αυτήν την ενέργεια, πάντα όμως σε συνεργασία με την επιστημονική κοινότητα η οποία έχει και την εμπειρία αλλά και την γνώση για τέτοια είδους εκδηλώσεις και φυσικά την συμπαράσταση και την συμμετοχή όλων των φορέων της γούνας.
Πιστεύω ότι τα αποτελέσματα ενός τέτοιου συνεδρίου που θα έχει το κύρος το εύρος και την τεχνογνωσία, τόσο από το διεθνές όσο και από το παγκόσμιο περιβάλλον, θα είναι ο μπούσουλας, ή η πυξίδα, για να αποκτήσει ο κλάδος όραμα κύρος και τεχνοκρατική κατάρτιση, που είναι τόσο απαραίτητη στο σύγχρονο παγκοσμιοποιημένο και άκρως ανταγωνιστικό περιβάλλον.
Τέλος μια επισήμανση για την συντεχνία των γουνοποιών, απευθυνόμενος κυρίως στους φιλοξενούμενους μας. Θα πρέπει να πούμε ότι, παρά την εσωστρέφεια την ηττοπάθεια και τα τόσα αρνητικά που ακούμε για τους γουνοποιούς και τον κλάδο, υπάρχουν φωτεινά παραδείγματα όπως ο Μανωλάκης ο Καστοριανός μεγαλέμπορος του 17ου αιώνα, έχοντας τον τίτλο του ‘Αρχιγούναρη’ στην Κων/πολη ξόδεψε τεράστια ποσά για την αναγέννηση του Ελληνικού Έθνους. Η συντεχνία των γουναράδων της Κων/πολης στην οποία συμμετείχε ο Μανωλάκης Γεωργίου Μάνος (έτσι ήταν πλήρης η ονομασία του), συντηρούσε μέχρι τον 19ον αιώνα την Μεγάλη Σχολή του Γένους. Χρηματοδοτούσαν και μισθοδοτούσαν την ιερά σχολή στην Καστοριά το 1715. Ο Μανωλάκης χρηματοδότησε την ξακουστή σχολή της Πάτμου, την σχολή Βίκτωρος στη Χίο και τη σχολή της Άρτας το 1669. Η συντεχνία των γουναράδων είχε και άλλους σύγχρονους ευεργέτες όπως οι αδελφοί Παπαγεωργίου από την Σιάτιστα που κατασκεύασαν το νοσοκομείο ‘Παπαγεωργίου’ στην Θεσσαλονίκη. Το κτίριο που μας φιλοξενεί οφείλετε κυρίως στην δωρεά της οικογένειας Σκαπέρδα, με μεγάλη παράδοση στον κλάδο της γούνας. Τα μέλη της Φιλικής Εταιρίας, Νικόλαος Σκουφάς και Αθανάσιος Τσακάλωφ ήταν γουνέμποροι στην παροικία των Ελλήνων στην Ανατολική Ευρώπη. Αυτά είναι μόνο μερικά παραδείγματα από ευεργέτες γουνοποιούς, έτσι για να μην έχουμε μόνο κακές εντυπώσεις από τον τόσο παρεξηγημένο τα τελευταία χρόνια κλάδο της γούνας.
Τελειώνοντας θα ήθελα να σας ευχαριστήσω άλλη μία φορά για την δυνατότητα που μου δώσατε να δημοσιοποιήσω τις σκέψεις μου για τα προβλήματα του κλάδου, από μία άλλη οπτική γωνιά, που νομίζω ότι συνδυάζει την πείρα και την τεχνοκρατική γνώση, απαλλαγμένη από υποκειμενικές επιρροές, όσο είναι ανθρωπίνως δυνατόν.
Εύχομαι δε στην εφημερίδα ‘Αγγελιοφόρο’ της Μακεδονίας και γενικότερα της βόρειας Ελλάδας, η ημερίδα αυτή να είναι η αφορμή να αυξήσει το τιράζ της στην Καστοριά και οι Καστοριανοί να ενημερώνονται από τον ‘Αγγελιοφόρο’ συχνότερα απ’ ότι συνέβαινε μέχρι σήμερα. Σ’ εσάς δε κ. δήμαρχε να γίνεται η αφορμή να πραγματοποιηθεί σύντομα το συνέδριο.
Ευχαριστώ για την υπομονή σας.
Κυρίες κύριοι,
Κατ’ αρχήν θα ήθελα να συγχαρώ τους διοργανωτές για αυτήν την ημερίδα, καθότι ότι πιστεύω τέτοιου είδους πρωτοβουλίες, που δημοσιοποιούν τα προβλήματα μιας περιοχής ή ενός κλάδου οδηγούνται ευκολότερα στην επίλυσή τους.
Επιτρέψτε μου να ξεκινήσω την ομιλία μου κάπως ανορθόδοξα παρά του περιορισμένου χρόνου που έχουμε στη διάθεσή μας.
Πριν ενάμισι χρόνο περίπου όταν κάναμε την παρουσίαση του Λεξικού Γούνας στο Άργος Ορεστικόν στο τέλος της παρουσίασης μου είπε μια γυναίκα γουνεργάτρια, «κύριε Πουλιόπουλε πρώτη φορά ένοιωσα υπερήφανη ως γουνοποιός». Αυτό το πράγμα μου έκανε μεγάλη εντύπωση και το συμπέρασμα που έβγαλα από αυτήν την ηθική ανάταση που ένοιωσε αυτή η κυρία, ήταν το εξής:
Κατ’ αρχήν θα πρέπει να πω ότι, την παρουσίαση του λεξικού την είχε κάνει ό ομότιμος καθηγητής του ΑΠΘ συμπατριώτης μας και καθηγητής μου στο γυμνάσιο κ. Στάθης Πελαγίδης, ο οποίος έκανε τέτοια προσέγγιση στο θέμα που πραγματικά δικαιολογούσε ένα τέτοιο συναίσθημα, που ένοιωσε η εν λόγω κυρία. Εκτός αυτού όμως πιστεύω ότι μια τεχνοκρατική επιστημονική ή συγγραφική δραστηριότητα δίνει άλλο κύρος σε έναν κλάδο και συμβάλλει τόσο στη προβολή το ‘image’ καθώς και στην επίλυση των προβλημάτων του κλάδου. Έτσι λοιπόν τέτοιου είδους εκδηλώσεις όπως η σημερινή ημερίδα του δήμου με την εφημερίδα ‘Αγγελιοφόρος ‘ βοηθούν τα μέγιστα σ’ αυτήν την κατεύθυνση, όπως επίσης και οι πτυχιακές εργασίες που εκπονούν οι φοιτητές του ΤΕΙ με θέμα την οικονομική δραστηριότητα του κλάδου και του νομού γενικότερα και λοιπές δραστηριότητες τέτοιου είδους.
Φυσικά ένα τέτοιο θέμα όπως είναι τα προβλήματα του κλάδου της γούνας και διάφορες προτάσεις για την λύση τους, δεν είναι εύκολο να αποτυπωθούν λεπτομερώς σε μία εισήγηση 15-20 λεπτών. Θα προσπαθήσω όμως στο λίγο αυτό χρόνο που έχω στη διάθεσή μου να επισημάνω τα ουσιώδη εκείνα στοιχεία που είναι απαραίτητα για την κατανόηση του προβλήματος και κυρίως για την χρησιμότητα και αποτελεσματικότητα των προτεινόμενων ενεργειών, για την επίλυση των συσσωρευμένων προβλημάτων που αντιμετωπίζει ο κλάδος.
Επίσης θα πρέπει να πούμε, κυρίως για όσους δεν το γνωρίζουν ότι ο κλάδος της γούνας στην Καστοριά έχει μια προϊστορία, βάσει των στοιχείων που έχουμε ως σήμερα, περίπου 400 χρόνια αφού χρονολογείται η ύπαρξή του από το 1600. Ο κλάδος της γούνας όπως αναφέρεται σε μια μελέτη του καθηγητή Θεοχάρη Μπαλή δεν ήταν προνόμιο μόνο της Καστοριάς και Σιάτιστας αλλά και άλλων περιοχών όπως η Θεσσαλονίκη, το Διδυμότειχο, η Φιλιππούπολη, η Χίος τα Γιάννενα κλπ. Το ότι αυτές οι βιοτεχνίες στις προαναφερθείσες περιοχές δεν υπάρχουν οφείλετε στο ότι αρκέσθηκαν στην τοπική κατανάλωση κυρίως των Τούρκων και δεν επεκτάθηκαν σε άλλες περιοχές όπως έκανε ο Καστοριά και η Σιάτιστα με την έντονη εξωστρέφεια στην Δυτική Ευρώπη και Αμερική. Έτσι μετά την αποχώρηση των Τούρκων έλειψε η πελατεία και εξαφανίσθηκαν.
Φυσικά για την ιστορική εξέλιξη της γουνοποιίας και τον ρόλο της Καστοριάς υπάρχει σχετικό βιβλίο το οποίο θα θέσω στη διάθεση της εφημερίδας σας καθώς και το Λεξικό Γούνας και δεν θα επεκταθώ στο θέμα αυτό περαιτέρω καθότι δεν είναι το ζητούμενο της σημερινής ημερίδας.
Πια είναι σήμερα όμως η υπάρχουσα κατάσταση του κλάδου, τι οργάνωση διαθέτει και τι υποδομή. Συνοπτικά μπορούμε να αναφέρουμε τα εξής:
Υπάρχουν οι φορείς της γούνας, δύο πλέον Σύνδεσμοι Γουνοποιών, (το ιστορικό σωματείο που συμπληρώνει το 2015 εκατό χρόνια δραστηριότητας και προσφοράς στον κλάδο, και ο νεογέννητος Σύνδεσμος Ελλήνων Γουνοποιών στον οποίο εύχομαι καλή επιτυχία και κουράγιο), η Γουνεργατική Ένωση, το Επιμελητήριο Καστοριάς, η Ομοσπονδία Γούνας, το Κέντρο Ελληνικής Γούνας α.ε, η Ε.ΔΗ.ΚΑ α.ε, ο Σύνδεσμος Εκτροφέων Γουνοφόρων ζώων και μεγάλα έργα υποδομής που έγιναν για τον κλάδο όπως το εκθετήριο γούνας το διεθνές αεροδρόμιο, η ΜΑ.ΒΙ.Ζ (Κουζίνα για την εκτροφή των γουνοφόρων ζώων) κλπ.
Για τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο κλάδος έχουν γραφτεί πάρα πολλά έχουν γίνει μελέτες υπομνήματα διαλέξεις επισημάνσεις κλπ, που θα μπορούσε να μιλάει κανείς ώρες. Από την πλευρά μου θα προσπαθήσω να περιγράψω τα προβλήματα και τις αδυναμίες του κλάδου προτείνοντας συνάμα και λύσεις, βλέποντας το θέμα κάτω από μια οπτική γωνία που δεν την επηρεάζει η υποκειμενικότητα αφού δεν εκπροσωπώ κάποιον φορέα συνδικαλιστικό ή πολιτικό.
Ίσως για κάποιους γίνω δυσάρεστος αλλά πολλές φορές η αλήθεια και αντικειμενικότητα είναι χρησιμότερη και ορθολογικότερη από την ωραιοποιήσει την στρογγυλοποίηση πόσο δε μάλλον από την υποκρισία.
Έτσι λοιπόν βλέποντας τα πράγματα κάτω από το πρίσμα μιας τεχνοκρατικής αντίληψης θα καταγράψω την υπάρχουσα κατάσταση του κλάδου ως εξής:
1. Ραγδαία μείωση την τελευταία 20ετία των επιχειρήσεων γούνας, που από 5.000 σήμερα ζήτημα να απέμειναν 500.
2. Δεν ανανεώνεται το εργατικό δυναμικό, αλλά απεναντίας συρρικνώνεται, με προϋπόθεσης εργασίας και αμοιβές απαράδεκτες.
3. Αδυναμία της σχολής γουνοποιίας να λειτουργήσει και να παράγει νέους τεχνίτες, καθότι δεν προχώρησε η κατοχύρωση του επαγγέλματος του γουνοποιού.
4. Αδυναμία των φορέων της γούνας να παράξουν μια ενιαία πολιτική γούνας με προβλήματα ή στόχους που θα ιεραρχηθούν και θα λυθούν ή θα υλοποιηθούν.
5. Αδυναμία να υπάρξει ένα επιχειρηματικός φορέας στα πρότυπα των δημοπρατηρίων του εξωτερικού ( Δανία Φιλανδία Καναδάς), που να συσσωρεύει κέρδη και να τα επενδύει αποδοτικά και ορθολογικά για την ανάπτυξη του κλάδου. Θα μπορούσε τον ρόλο αυτόν να τον παίξει η ΕΔΗΚΑ α.ε. (εταιρία λαϊκής βάσης των γουνοποιών), εξ’ άλλου γι’ αυτό δημιουργήθηκε αλλά δυστυχώς απέτυχε να υλοποιήσει τους ιδρυτικούς της στόχους.
6. Αδυναμία διαχείρισης και ορθολογικής εκμετάλλευσης του τεράστιου τουριστικού και εμπορικού ρεύματος, που ήρθε και έρχεται από την Ρωσία, με ευθύνη των άμεσα εμπλεκομένων φορέων.
7. Αδυναμία για να μην πω ανικανότητα ή κάτι άλλο, όσο αφορά την ενεργοποίηση του αεροδρομίου με πτήσεις ‘τσάρτερ’ από την Ρωσία. (εδώ πάλι γίνομαι δυσάρεστος με το αναφέρω ότι γι’ αυτό την κύρια ευθύνη είχαν και έχουν ορισμένες διοικήσεις της ΕΔΗΚΑ αε).
8. Αδυναμία του Κέντρου Ελληνικής Γούνας, το οποίο εδώ και χρόνια έχει κάνει μεγάλες προσπάθειες και έχει παράξει σημαντικό έργο, αλλά δεν φαίνεται να υπάρχει κανένα αποτέλεσμα αφού ο κλάδος συρρικνώνεται και κανείς δεν γνωρίζει να δώσει μια τεχνοκρατική εξήγηση γι’ αυτό το παράδοξο.
Άλλο παράδοξο επίσης είναι πως οι συνεταιριστικές και συνεργατικές προσπάθειες στο εξωτερικό λειτουργούν άψογα και εδώ στον τόπο μας όπως σε όλη την χώρα μας, οι συνεταιρισμοί είτε χρεοκόπησαν και έκλεισαν ή είναι στα κακά τους χάλια.
Ένα άλλο γεγονός που μου έκανε εντύπωση ψάχνοντας τα ιστορικά αρχεία των εφημερίδων και επιβεβαιώνει το προαναφερθέν παράδοξο, είναι τα άρθρα του αείμνηστου δάσκαλου Αθαν. Γκανή που αρθρογραφούσε σε τοπική εφημερίδα την δεκαετία του ‘50 προτρέποντας τους γουναράδες να δημιουργήσουν συνεταιρισμούς, οι οποίοι φυσικά έγιναν, αλλά γρήγορα χρεοκόπησαν, διότι υπήρχε ιδιοτέλεια αναξιοκρατία άγνοια και καμία συνεταιριστική ή συνεργατική συνείδηση. Τα αποτελέσματα φυσικά αυτών των συμπεριφορών τα πληρώνουν οι σημερινές γενεές, που ενώ οι γονείς τους ζούσαν σε ένα περιβάλλον υπεραπασχόλησης εύκολου πλουτισμού και στην συνέχεια απότομα οι νέες γενιές βιώνουν την σημερινή κατάσταση, που δεν θέλω να την χαρακτηρίσω ελπίζοντας να μην βιώσουμε ακόμη χειρότερα. Ας ελπίσουμε ότι δεν θα μας αναθεματίσουν τόσο σύντομα οι νέες γενιές για τον κόσμο και το περιβάλλον που θα κληρονομήσουνε ώστε να είμαστε σε θέση να τα ακούσουμε.
Είναι χαρακτηριστικό το παρακάτω απόσπασμα του συμπολίτη μας που αρθρογραφούσε στην εφημερίδα των αδελφών Δούκη το 1956, με θέμα ‘Γούνα και Συνεταιρισμός’ διατυπώνοντας τα εξής: «…έτσι φθάσαμε στο σημείο να παρατηρείται το θλιβερό φαινόμενο, ώστε την εποχή της συλλογικής δράσεως των πάντων και ιδιαίτερα του συνασπισμένου κεφαλαίου σε ανώνυμες εταιρίες, τραστ, καρτέλ κ.λ.π. να χρησιμοποιούνται στη γούνα συστήματα και μέθοδοι πρωτόγονου φιλελευθερισμού της στενής ιδιωτικής πρωτοβουλίας…» . Αυτά έγραφε ο Αθαν. Γκανής στην τοπική εφημερίδα στις 19/8/56.
Yπάρχουν πολλά ακόμη προβλήματα, γεγονότα κλπ. που θα μπορούσα να απαριθμήσω να καταγράψω και να εμβαθύνω όπως π.χ. η μη κατοχύρωση του επαγγέλματος του γουνοποιού, όταν άλλα επαγγέλματα όπως του υδραυλικού του κομμωτή του αρτοποιού κλπ. έχουν πιστοποιηθεί και περιφρουρηθεί, ενώ εμείς εδώ είδαμε στο παρελθόν να ασκούν το επάγγελμα του γουνοποιού, παπάδες, χωροφύλακες δημόσιοι υπάλληλοι, γεωργοί και άλλοι που είχαν σχέση με το επάγγελμα όσο ο φάντης με το ρετσινόλαδο.
Ένα άλλο πρόβλημα ή μάλλον έλλειμμα που εντοπίζεται στον τόπο μας είναι ότι, οι επιτυχημένοι επιχειρηματίες αποφεύγουν να ασχοληθούν με τα κοινά και κάποιοι ρομαντικοί που ασχολούνται γρήγορα απογοητεύονται και αποχωρούν και απομένουν οι μετριότητες, οι οποίοι προσπαθούν με τον τρόπο τους να επιβιώσουν μέχρι να τους αντικαταστήσουν κάποιοι άλλοι μετριότατοι.
Είναι αλήθεια ότι στον νομό Καστοριάς εισέρευσε και παρήχθη πολύ χρήμα λόγω της βιοτεχνίας της γούνας και πριν και μετά το 1990. Ένα μέρος κατασπαταλήθηκε αντιπαραγωγικά και ένα άλλο ούτε καν έμεινε στην Καστοριά. Το απότομο όμως και πολύ χρήμα εάν δεν γίνει σωστή διαχείριση είναι σαν το πολύ νερό που έρχεται μετά από μια νεροποντή. Εάν δεν υπάρχει υποδομή και καλή διαχείριση μπορεί να σε καταστρέψει. Σε πολλές περιπτώσεις συνέβη κι’ αυτό είτε με καταστροφή οικονομική είτε με καταστροφή του περιβάλλοντος.
Εάν ένα μεγάλο μέρος αυτών των χρημάτων δεν κατέληγε όλο στους ιδιώτες ή σε άλλους μεσάζοντες, αλλά πήγαινε και στους φορείς του κλάδου, σίγουρα η κατάσταση του θα ήταν καλύτερη και δεν θα εκλιπαρούσε κάθε τόσο ιστορικό σωματείο και διοργανωτής της Διεθνής Έκθεσης Γούνας Καστοριάς (Σύνδεσμος Γουνοποιών Καστοριάς) την πολιτεία, να χρηματοδοτεί την έκθεση γούνας.
Ένα πρώτο λοιπόν συμπέρασμα που βγαίνει από την παραπάνω τοποθέτηση είναι ότι οι επιχειρηματίες και γενικά οι βιοτέχνες, επαγγελματίες κ.λ.π. (κι’ αυτό ισχύει για όλους τους κλάδους και όχι μόνο για την βιοτεχνία της γούνας), θα πρέπει να έχουν σαν πρωταρχικό στόχο την ευρωστία και ενίσχυση των φορέων τους, διότι διαφορετικά χωρίς οικονομικά ισχυρούς συνδικαλιστικούς ή τεχνοκρατικούς φορείς, θα είναι πάντα έρμαιο των εκάστοτε καταστάσεων ακόμη και των ορέξεων του κράτους, αφού δεν θα είναι σε θέση να παράγουν δική τους επιχειρηματική ή συνδικαλιστική πολιτική.
Πολλές φορές ακούγεται από τους φορείς να μεταθέτουν τις ευθύνες στην πολιτεία, χωρίς κανένας από εμάς να θέλει να κάνει την αυτοκριτική του και να πει στον έλληνα φορολογούμενο που πλήρωσε στις αρχές του 1990 δύο δις δρχ σημερινά 10 δις ήτοι 30 εκ ευρώ για την ανέγερση του εκθετηρίου και αυτή η επένδυση κατά κοινή ομολογία δεν αξιοποιήθηκε, έτσι ώστε η Ε.ΔΗ.ΚΑ. αε, που δημιουργήθηκε για να λειτουργήσει το εκθετήριο, να παίξει τον αντίστοιχο ρόλο που παίζει η N.A.F.A η D.F.S ή η F.F.S.(αντίστοιχες εταιρίες του εξωτερικού). Και εάν η Ε.ΔΗ.ΚΑ. αε πλήρωνε αυτή την επένδυση, όπως έγινε με την ΓΕΟΚ, τώρα θα ήταν στην ίδια μοίρα ή ακόμη και χειρότερη.
Μήπως το ίδιο πράγμα δεν έγινε με την διεθνοποίηση του αεροδρομίου, όπου η πολιτεία και ο Έλληνας φορολογούμενος πλήρωσε 6 δις δρχ πριν 10 χρόνια σημερινά 30 εκ. ευρώ για να γίνει υποδομή για διεθνείς πτήσεις, οι οποίες ξεκίνησαν και κάποιοι φρόντισαν να τις κοστολογήσουν ως ασύμφορες και τις σταμάτησαν; Για να μην πω περισσότερα αναφέρω μόνο την αναγνωριστική πτήση από την Κίνα με κινέζους τουριστικούς πράκτορες, η οποία δεν έγινε ποτέ, διότι τάχα δεν μπορούσαμε να βρούμε το ευτελές ποσό των 8 εκ. δρχ ήτοι 23.000 ευρώ περίπου, το 2002.
Αυτά τα λέω για να αποδώσουμε τα του ‘Καίσαρως τω Καίσαρι …’ καθότι οι προαναφερθείσες επενδύσεις έγιναν μεν από την πολιτεία αλλά με τους φόρους της κοινωνίας δηλαδή των πολιτών. Επομένως και η κοινωνία δηλαδή ο φορολογούμενος έχει δικαίωμα να κρίνει και να απαιτεί μεγαλύτερη ‘εταιρική κοινωνική ευθύνη’ από τις επιχειρήσεις αλλά και τους φορείς οι οποίοι υπάρχουν και επιβιώνουν εξ’ αιτίας της κοινωνίας.
Κυρίες και κύριοι, πέραν όμως όλων αυτών που είπαμε, που θα πούμε και που θα ακουσθούν, ο κλάδος χρειάζεται ΟΡΑΜΑ. Κάθε κλάδος κάθε κοινωνία κάθε οργανισμός, ακόμη και μια οικογένεια για να επιβιώσει χρειάζεται να έχει κανείς ένα όραμα. Τα οράματα όμως πρώτοι πρέπει να τα δημιουργούν οι Ηγέτες μιας κοινωνίας, από τους οποίους δυστυχώς όμως έχουμε μεγάλο έλλειμμα. Τα οράματα λοιπόν δημιουργούν στρατηγικούς στόχους και μετά θα έρθει η ιεράρχηση των επιμέρους στόχων(αυτό που λέμε στη διοίκηση επιχειρήσεων Δ.Β.Σ) τους οποίους πρέπει να πετύχουμε και να δημιουργήσουμε το made in Greece ή in Kastoria ή ακόμη in West Macedonien για να μην έχουμε φαινόμενα όπως το πρόσφατο, που δεσμεύθηκε ολόκληρο φορτίο γουναρικών στη Ρωσία προερχόμενο από την Δυτ. Μακεδονία και τα γουναρικά είχαν ετικέτες που έγραφαν made in Italy.
Τώρα ίσως διερωτηθεί κανείς, ωραία είναι αυτά που μας λέτε, ίσως και εντυπωσιακά, λύσεις όμως υπάρχουν ή θα φύγουμε από δω ευχαριστημένοι που ακούσαμε έναν ωραίο φιλολογικό λόγο και μετά έξω η ίδια μιζέρια;
Για όλα τα πράγματα πιστεύω πως υπάρχει λύση αρκεί να μην μας πιάσει ηττοπάθεια και η αρρώστια του ωχαδερφισμού. Σαν πολίτες έχουμε χρέος και να απαιτούμε και να διεκδικούμε αρκεί να λειτουργήσουμε σαν κοινωνία συλλογικά και χειραφετημένα, χωρίς να φοβόμαστε να λέμε την γνώμη και να διεκδικούμε τα δικαιώματά μας.
Τώρα για να επανέλθω στο ζητούμενο που είναι αν υπάρχουν λύσεις. Κατ’ αρχήν νομίζω ότι στα ερωτήματα που έθεσα, μέσα τους εμπεριέχονται και οι λύσεις. Δηλαδή όταν κάνω κριτική για την ΕΔΗΚΑ είναι αυτονόητο ότι η λύση βρίσκεται στο να αλλάξει η πολιτική και η στρατηγική της ΕΔΗΚΑ. Όταν λέμε για τον ρόλο που πρέπει να παίξει το Κ.Ε.Γ ως τεχνοκρατικός φορέας εννοούμε ότι πρέπει να αποκτήσει εκείνη την τεχνοκρατική δομή που απαιτεί πραγματικά ένα φορέας – ινστιτούτο.
Όταν μιλάμε για κατοχύρωση του επαγγέλματος του γουνοποιού εννοούμε ότι πρέπει να μπουν κανόνες και προϋποθέσεις για την άσκησή του με πιστοποιημένες γνώσεις και πτυχίο, για την ολιγωρία του οποίου την ευθύνη φέρουν κυρίως οι συνδικαλιστικοί φορείς.
Όλα αυτά όμως για να γίνουν δεν αρκεί μόνο η ενασχόληση των συνδικαλιστών με τα κοινά. Θα πρέπει να καταλάβουν όσοι ασχολούνται με τα κοινά ότι τα προβλήματα δεν μπορούν στους φορείς να τα λύσουν μόνοι τους οι συνδικαλιστές, χωρίς την απασχόληση τεχνοκρατών, πτυχιούχων δηλαδή με εμπειρία και γνώσεις, οι οποίοι θα πληρωθούν ικανοποιητικά αλλά και θα ελεγχθούν αν παρήγαγαν το έργο που τους ανατέθηκε.
Συνοψίζοντας θα ήθελα να πω με όλη μου την ειλικρίνεια ότι η κριτική και οι επισημάνσεις δεν έγιναν, ούτε από εμπάθεια ούτε για λόγους εντυπωσιασμού, παρά μόνο από πόνο ψυχής για έναν κλάδο με ιστορία που μας ανέθρεψε μας σπούδασε και μας έκανε να ζήσουμε μια άνετη ζωή με αξιοπρέπεια, γι’ αυτό πάση θυσία πρέπει να τον διαφυλάξουμε και να του προσδώσουμε κύρος ποιότητα διαρκή ανάπτυξη και ευρηματικότητα.
Για να υλοποιηθούν όλα όμως αυτά κ. Δήμαρχε νομίζω ότι το επόμενο βήμα που έχετε να κάνετε αφού είσθε και γουνοποιός να προχωρήσετε σε συνεργασία με το ΤΕΙ Καστοριάς άμεσα μάλιστα σε ένα διεθνές συνέδριο γούνας, ή σε ένα αναπτυξιακό συνέδριο γενικό του οποίου τα αποτελέσματα μπορεί να είναι δεσμευτικά για την ιεράρχηση των στόχων των φορέων της γούνας του τουρισμού του περιβάλλοντος κλπ. Αφού λοιπόν οι φορείς της γούνας δεν αναλαμβάνουν τέτοια πρωτοβουλία και αφού το τελευταίο και μοναδικό Παγκόσμιο συνέδριο γούνας έγινε αν θυμάμαι καλά το 1998, είναι ευκαιρία να προχωρήσετε σ’ αυτήν την ενέργεια, πάντα όμως σε συνεργασία με την επιστημονική κοινότητα η οποία έχει και την εμπειρία αλλά και την γνώση για τέτοια είδους εκδηλώσεις και φυσικά την συμπαράσταση και την συμμετοχή όλων των φορέων της γούνας.
Πιστεύω ότι τα αποτελέσματα ενός τέτοιου συνεδρίου που θα έχει το κύρος το εύρος και την τεχνογνωσία, τόσο από το διεθνές όσο και από το παγκόσμιο περιβάλλον, θα είναι ο μπούσουλας, ή η πυξίδα, για να αποκτήσει ο κλάδος όραμα κύρος και τεχνοκρατική κατάρτιση, που είναι τόσο απαραίτητη στο σύγχρονο παγκοσμιοποιημένο και άκρως ανταγωνιστικό περιβάλλον.
Τέλος μια επισήμανση για την συντεχνία των γουνοποιών, απευθυνόμενος κυρίως στους φιλοξενούμενους μας. Θα πρέπει να πούμε ότι, παρά την εσωστρέφεια την ηττοπάθεια και τα τόσα αρνητικά που ακούμε για τους γουνοποιούς και τον κλάδο, υπάρχουν φωτεινά παραδείγματα όπως ο Μανωλάκης ο Καστοριανός μεγαλέμπορος του 17ου αιώνα, έχοντας τον τίτλο του ‘Αρχιγούναρη’ στην Κων/πολη ξόδεψε τεράστια ποσά για την αναγέννηση του Ελληνικού Έθνους. Η συντεχνία των γουναράδων της Κων/πολης στην οποία συμμετείχε ο Μανωλάκης Γεωργίου Μάνος (έτσι ήταν πλήρης η ονομασία του), συντηρούσε μέχρι τον 19ον αιώνα την Μεγάλη Σχολή του Γένους. Χρηματοδοτούσαν και μισθοδοτούσαν την ιερά σχολή στην Καστοριά το 1715. Ο Μανωλάκης χρηματοδότησε την ξακουστή σχολή της Πάτμου, την σχολή Βίκτωρος στη Χίο και τη σχολή της Άρτας το 1669. Η συντεχνία των γουναράδων είχε και άλλους σύγχρονους ευεργέτες όπως οι αδελφοί Παπαγεωργίου από την Σιάτιστα που κατασκεύασαν το νοσοκομείο ‘Παπαγεωργίου’ στην Θεσσαλονίκη. Το κτίριο που μας φιλοξενεί οφείλετε κυρίως στην δωρεά της οικογένειας Σκαπέρδα, με μεγάλη παράδοση στον κλάδο της γούνας. Τα μέλη της Φιλικής Εταιρίας, Νικόλαος Σκουφάς και Αθανάσιος Τσακάλωφ ήταν γουνέμποροι στην παροικία των Ελλήνων στην Ανατολική Ευρώπη. Αυτά είναι μόνο μερικά παραδείγματα από ευεργέτες γουνοποιούς, έτσι για να μην έχουμε μόνο κακές εντυπώσεις από τον τόσο παρεξηγημένο τα τελευταία χρόνια κλάδο της γούνας.
Τελειώνοντας θα ήθελα να σας ευχαριστήσω άλλη μία φορά για την δυνατότητα που μου δώσατε να δημοσιοποιήσω τις σκέψεις μου για τα προβλήματα του κλάδου, από μία άλλη οπτική γωνιά, που νομίζω ότι συνδυάζει την πείρα και την τεχνοκρατική γνώση, απαλλαγμένη από υποκειμενικές επιρροές, όσο είναι ανθρωπίνως δυνατόν.
Εύχομαι δε στην εφημερίδα ‘Αγγελιοφόρο’ της Μακεδονίας και γενικότερα της βόρειας Ελλάδας, η ημερίδα αυτή να είναι η αφορμή να αυξήσει το τιράζ της στην Καστοριά και οι Καστοριανοί να ενημερώνονται από τον ‘Αγγελιοφόρο’ συχνότερα απ’ ότι συνέβαινε μέχρι σήμερα. Σ’ εσάς δε κ. δήμαρχε να γίνεται η αφορμή να πραγματοποιηθεί σύντομα το συνέδριο.
Ευχαριστώ για την υπομονή σας.
Δημοσιεύθηκε στην ΟΔΟ στις 25.9.2008
29.9.08
ΟΔΟΣ: Σταθερή ροπή σε έριδες
Φασαρίες και αντιπαραθέσεις, έριδες και γκρίνιες στο προσκήνιο, αυτή την φορά (και πάλι) στο Γηροκομείο Καστοριάς (Ίδρυμα Λαζάρου και Αθηνάς Ρίζου), όπου η εικόνα ήταν αληθινά αποκαρδιωτική.
Το Διοικητικό Συμβούλιο, σύσσωμο, συγκροτημένο από γνωστούς έως βροντερούς συμπολίτες να αντιπαρατίθεται με τον επί πολλά χρόνια τώρα, διευθυντή του Ιδρύματος κ. Λάζαρο Σίσκο. Ο οποίος προέρχεται από παλιά οικογένεια της Καστοριάς που διακρίθηκε για τις δωρεές της στο παρελθόν. Παλαίμαχος πρόσκοπος ο ίδιος, θεωρήθηκε ότι (και) τιμής ένεκεν, άξιζε να διοριστεί στο Γηροκομείο.
Όμως στις φασαρίες, όλοι στράφηκαν έναντι ενός. Και ο πρόεδρός του, υπέβαλε για μια ακόμη φορά την παραίτησή του που δεν έγινε δεκτή.
Με συμπρωταγωνιστή των επεισοδίων τον εκπρόσωπο του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη Καστοριάς, που διορίστηκε «διαχειριστής» του Ιδρύματος. Αν και ο ίδιος στην ραδιοτηλεοπτική του εκστρατεία, χαρακτήριζε την δουλειά του «λειτούργημα» και έμμεσα τον εαυτό του «διάκονο». Δακρύβρεχτα.
Σημασία έχει πάντως να παρατηρηθεί ότι εντυπωσιάζει το γεγονός της συστηματικής και μόνιμης κρίσης που μαστίζει το Γηροκομείο καθώς και το ότι το μητροπολιτικό περιβάλλον επιδεικνύει δυστυχώς μια σταθερή ροπή σε έριδες. Ιδίως με όσους δεν συμφωνούν και δεν υποτάσσονται.
Οργιάζουν πάντως οι φήμες ότι η λειτουργική κατάσταση του Γηροκομείου δεν είναι ανθηρή με αντίκτυπο στο επίπεδο των υπηρεσιών που παρέχονται. Και ότι ένα ολόκληρο Ίδρυμα με εντυπωσιακές για την εποχή του εγκαταστάσεις που συστάθηκε από το περίσσευμα της φιλανθρωπίας των ιδρυτών του, σήμερα παρακμάζει, ενώ οι παρεχόμενες υπηρεσίες στους απόμαχους τροφίμους δεν είναι αντάξια των προσδοκιών και των δυνατοτήτων.
Αν αληθεύουν όλα αυτά, τότε εγείρονται απορίες για την αποτελεσματικότητα των προσπαθειών της διοίκησης που επισημαίνεται αποτελείται από προσωπικότητες που εκπροσωπούν τα υψηλά κοινωνικο-οικονομικά κλιμάκια της πόλης. Όπως και ερωτηματικά για την επάρκεια ή την ετοιμότητα του προσωπικού να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις του. Μηδενός εξαιρουμένου. Και αν εν τέλει αυτό που συμβαίνει στο Γηροκομείο είναι διαχείριση, «διακονία» ή εκκαθάριση;
Η χείριστη εντύπωση πάντως προκλήθηκε από την εκστρατεία διασυρμού, συκοφάντησης και συντριβής ενός ανθρώπου και μάλιστα για απόρρητα ζητήματα, απόλυτα προσωπικής φύσεως.
Τα οποία, για τον οποιονδήποτε, σεβάστηκε η Καστοριά, ώσπου η φλυαρία και η αλαζονεία, καθώς και το αίσθημα παραγοντισμού γκρέμισαν, αυτά που η κοινωνική ευαισθησία μιας Καστοριάς που έφυγε, όχι μόνο αντιμετώπισε διακριτικά, αλλά και τίμησε.
Και αυτό δεν αλλάζει όσα κι’ αν είναι τα δίκαια.
ΥΓ. Η ΟΔΟΣ πάντως, με αφορμή τα όσα διέρρευσαν στα ηλεκτρονικά ΜΜΕ συνιστά και προτείνει στους φορείς να απαλλάξουν τους διακόνους από ταπεινές διαχειρίσεις. Διότι αν ο κάθε διάκος μαρτυρήσει κιόλας, θα είναι βάρος στην συνείδηση μιας Καστοριάς που δεν φοβάται τα απρεπή λόγια, όσο τις αντίστοιχες πράξεις.
Το Διοικητικό Συμβούλιο, σύσσωμο, συγκροτημένο από γνωστούς έως βροντερούς συμπολίτες να αντιπαρατίθεται με τον επί πολλά χρόνια τώρα, διευθυντή του Ιδρύματος κ. Λάζαρο Σίσκο. Ο οποίος προέρχεται από παλιά οικογένεια της Καστοριάς που διακρίθηκε για τις δωρεές της στο παρελθόν. Παλαίμαχος πρόσκοπος ο ίδιος, θεωρήθηκε ότι (και) τιμής ένεκεν, άξιζε να διοριστεί στο Γηροκομείο.
Όμως στις φασαρίες, όλοι στράφηκαν έναντι ενός. Και ο πρόεδρός του, υπέβαλε για μια ακόμη φορά την παραίτησή του που δεν έγινε δεκτή.
Με συμπρωταγωνιστή των επεισοδίων τον εκπρόσωπο του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη Καστοριάς, που διορίστηκε «διαχειριστής» του Ιδρύματος. Αν και ο ίδιος στην ραδιοτηλεοπτική του εκστρατεία, χαρακτήριζε την δουλειά του «λειτούργημα» και έμμεσα τον εαυτό του «διάκονο». Δακρύβρεχτα.
Σημασία έχει πάντως να παρατηρηθεί ότι εντυπωσιάζει το γεγονός της συστηματικής και μόνιμης κρίσης που μαστίζει το Γηροκομείο καθώς και το ότι το μητροπολιτικό περιβάλλον επιδεικνύει δυστυχώς μια σταθερή ροπή σε έριδες. Ιδίως με όσους δεν συμφωνούν και δεν υποτάσσονται.
Οργιάζουν πάντως οι φήμες ότι η λειτουργική κατάσταση του Γηροκομείου δεν είναι ανθηρή με αντίκτυπο στο επίπεδο των υπηρεσιών που παρέχονται. Και ότι ένα ολόκληρο Ίδρυμα με εντυπωσιακές για την εποχή του εγκαταστάσεις που συστάθηκε από το περίσσευμα της φιλανθρωπίας των ιδρυτών του, σήμερα παρακμάζει, ενώ οι παρεχόμενες υπηρεσίες στους απόμαχους τροφίμους δεν είναι αντάξια των προσδοκιών και των δυνατοτήτων.
Αν αληθεύουν όλα αυτά, τότε εγείρονται απορίες για την αποτελεσματικότητα των προσπαθειών της διοίκησης που επισημαίνεται αποτελείται από προσωπικότητες που εκπροσωπούν τα υψηλά κοινωνικο-οικονομικά κλιμάκια της πόλης. Όπως και ερωτηματικά για την επάρκεια ή την ετοιμότητα του προσωπικού να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις του. Μηδενός εξαιρουμένου. Και αν εν τέλει αυτό που συμβαίνει στο Γηροκομείο είναι διαχείριση, «διακονία» ή εκκαθάριση;
Η χείριστη εντύπωση πάντως προκλήθηκε από την εκστρατεία διασυρμού, συκοφάντησης και συντριβής ενός ανθρώπου και μάλιστα για απόρρητα ζητήματα, απόλυτα προσωπικής φύσεως.
Τα οποία, για τον οποιονδήποτε, σεβάστηκε η Καστοριά, ώσπου η φλυαρία και η αλαζονεία, καθώς και το αίσθημα παραγοντισμού γκρέμισαν, αυτά που η κοινωνική ευαισθησία μιας Καστοριάς που έφυγε, όχι μόνο αντιμετώπισε διακριτικά, αλλά και τίμησε.
Και αυτό δεν αλλάζει όσα κι’ αν είναι τα δίκαια.
ΥΓ. Η ΟΔΟΣ πάντως, με αφορμή τα όσα διέρρευσαν στα ηλεκτρονικά ΜΜΕ συνιστά και προτείνει στους φορείς να απαλλάξουν τους διακόνους από ταπεινές διαχειρίσεις. Διότι αν ο κάθε διάκος μαρτυρήσει κιόλας, θα είναι βάρος στην συνείδηση μιας Καστοριάς που δεν φοβάται τα απρεπή λόγια, όσο τις αντίστοιχες πράξεις.
Δημοσιεύθηκε στην ΟΔΟ στις 18.9.2008
ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ έγραψαν
Η εικόνα του Γηροκομείου είναι η εικόνα του πολιτισμού μας;
Τελικά, το μυστήριο λύθηκε!
Τι φταίει και το Γηροκομείο Καστοριάς αντί για παράδειγμα Πολιτισμού, αποτελεί όνειδος για την πόλη και για τους πολίτες της, εξαιτίας της άθλιας κατάστασης στην οποία έχει περιέλθει;
Ο Δ/ντής του κ. Λάζαρος Σίσκος!
Χωρίς καμία ντροπή για την αδυναμία ή την έλλειψη βούλησής τους ως ΔΣ να συνεχίσουν το όραμα του ζεύγους Αθηνάς και Λάζαρου Ρίζου, προσπαθούν από καιρό, να εξοντώσουν ηθικά και φυσικά αυτόν που μόνος νοιάζεται πραγματικά και στέκεται εμπόδιο στα σχέδιά τους.
Θα ήταν έκπληξη μεγάλη, να βρουν κάποτε το θάρρος και να αποκαταστήσουν την τιμή και την υπόληψη αυτού του ανθρώπου που, χωρίς κανένα δισταγμό, πλήττουν από τα μαζικά μέσα ενημέρωσης.
Τελικά, το μυστήριο λύθηκε!
Τι φταίει και το Γηροκομείο Καστοριάς αντί για παράδειγμα Πολιτισμού, αποτελεί όνειδος για την πόλη και για τους πολίτες της, εξαιτίας της άθλιας κατάστασης στην οποία έχει περιέλθει;
Ο Δ/ντής του κ. Λάζαρος Σίσκος!
Χωρίς καμία ντροπή για την αδυναμία ή την έλλειψη βούλησής τους ως ΔΣ να συνεχίσουν το όραμα του ζεύγους Αθηνάς και Λάζαρου Ρίζου, προσπαθούν από καιρό, να εξοντώσουν ηθικά και φυσικά αυτόν που μόνος νοιάζεται πραγματικά και στέκεται εμπόδιο στα σχέδιά τους.
Θα ήταν έκπληξη μεγάλη, να βρουν κάποτε το θάρρος και να αποκαταστήσουν την τιμή και την υπόληψη αυτού του ανθρώπου που, χωρίς κανένα δισταγμό, πλήττουν από τα μαζικά μέσα ενημέρωσης.
Δήμητρα Κ. Μπούσιου
Δημοσιεύθηκε στην ΟΔΟ στις 18.9.2008
ΟΔΟΣ: Δέκα
Συμπληρώθηκαν 10 χρόνια από τότε που ξεκίνησε για πρώτη φορά την κυκλοφορία της η ΟΔΟΣ. Ήταν τότε, Πέμπτη 17 Σεπτεμβρίου 1998 όταν στο 1ο φύλλο της, με τον τίτλο «Η νέα εφημερίδα» έκανε τις συστάσεις της στους αναγνώστες.
Στο πρωτοσέλιδο γινόταν αναφορά στις τεράστιες προκλήσεις που άρχισαν να υπάρχουν στον κόσμο της ενημέρωσης και στον χώρο του τύπου. Αλλά και στους κινδύνους από την εμπορευματοποίηση και την αντιμετώπιση του αναγνώστη ως καταναλωτή.
Σημειωνόταν, ότι η ΟΔΟΣ έβαζε πλώρη με στόχο τους Καστοριανούς του νέου αιώνα, ότι η φιλοσοφία της θα παρέμενε βασισμένη στην γνώμη, την αυστηρή και αιτιολογημένη κριτική, τον διάλογο, τον σεβασμό και την αντιπαράθεση των ιδεών, την σύγκρισή τους και πως φιλοδοξία της ήταν να καταστεί το αμερόληπτο βήμα για την κοινή γνώμη, καθώς και για κάθε ήσυχη, αλλά και ανήσυχη συνείδηση του τόπου.
«Όπλο της θα είναι αναμφίβολα η ανεξαρτησία, η παρρησία, η ανοχή και το θάρρος…». «Σκοπός της θα είναι η ποιότητα και όχι η ποσότητα», ανέφερε η ΟΔΟΣ στο 1ο φύλλο της, στο 1ο πρωτοσέλιδο άρθρο της.
ΘΕΣΣΑΛΙΑΣ ΤΕΡΙΑΚΗ: Δράξασθε Παιδείας...
Επί αιώνες ο Σεπτέμβρης σηματοδοτούσε την αρχή του νέου έτους. Αρχή της Ινδίκτου γράφουν τα ημερολόγια την πρώτη του μηνός, θυμίζοντάς μας την έναρξη του εκκλησιαστικού έτους. Καιρός της σποράς, ο μήνας που ανοίγουν τα Σχολεία.
Σε λίγες ημέρες θ’ ακουστεί και πάλι το κουδούνι, για να συγκεντρώσει στις σχολικές αυλές αγόρια και κορίτσια που προετοιμάζονται για την ένταξή τους στην κοινωνία των ενηλίκων.
«Δράξασθε Παιδείας μήποτε οργισθή Κύριος» θα ακουστεί από το στόμα του ιερέα, όχι για εκφοβισμό αλλά για περίσκεψη. Η φράση αυτή έχει μείνει παροιμιώδης, αν και σήμερα ελάχιστοι τής δίνουν σημασία, μια και με τη μόδα της εποχής οτιδήποτε παλαιό θεωρείται ξεπερασμένο, κι ας μην έχει αλλάξει ιώτα εν σε ό, τι αφορά στο ανθρώπινο πρόσωπο και την του κόσμου ζωή.
Κι όμως, αξίζει όχι απλώς να την έχουμε υπόψιν όλοι μας, αλλά να την κρατούμε σαν φυλακτό για κάθε κακό ενδεχόμενο. Την ώρα που αγωνιούμε αναζητώντας τον ενδεδειγμένο τρόπο επίλυσης των όποιων προβλημάτων μας, η παιδεία που αποκτήσαμε μάς παρέχει τα απαραίτητα εφόδια, για να αντεπεξέλθουμε.
Κι όταν λέμε Παιδεία, δεν εννοούμε τη χρησιμοθηρική συσσώρευση πληροφοριών με σκοπό την κοινωνική αναρρίχηση, αλλά τη βιωματική προσέγγιση καταστάσεων με τελικό αποτέλεσμα την αληθινή ανθρώπινη επικοινωνία. Γι’ αυτό τα χαρακτηριστικά της γνήσιας Παιδείας συχνά διαφέρουν από εκείνα της θεσμοθετημένης Εκπαίδευσης.
Επιστρέφοντας στο βιβλικό ρητό παρατηρούμε ότι η παραίνεση ξεκινά με το ρήμα «δράττομαι», που σημαίνει «αδράχνω, πιάνω με τα χέρια μου» και δεν είναι καθόλου άστοχη η χρήση του. Αντιθέτως, λειτουργεί άκρως ρεαλιστικά και παρακλητικά αποσαφηνίζοντάς μας πως την Παιδεία μάς την παρέχει ό, τι υπάρχει δίπλα μας, καθετί χειροπιαστό. Ο εθεασάμεθα και αι χείρες ημών εψηλάφησαν είναι που μάς κάνει ανθρώπους.
Όποιος γοητεύεται και εξιδανικεύει μόνο πρόσωπα και πράγματα που λάμπουν μακριά του, θα κυνηγάει πάντα διάττοντες αστέρες, ενώ οι αληθινοί γι’ αυτόν φωστήρες θα φέγγουν δίπλα του και ο ίδιος από ανασφάλεια δεν θα καταδέχεται να φωτιστεί από το φως τους.
Δράττεται Παιδείας όποιος ακούει με προσοχή και διάκριση τα λόγια των ανθρώπων του κοινωνικού του περίγυρου, σέβεται την προσωπική ζωή των συμπολιτών του, κοιτάζει με χαρά το τοπίο της μικρής του πατρίδας. Εκτιμά τα αγαθά, νοιάζεται να διορθώσει τα κακώς κείμενα. Με όλα τα πλησίον του οικοδομεί προσωπικότητα.
Γι’ αυτό από όσα πανεπιστημιακά αμφιθέατρα κι αν περάσει κανείς, με περισσότερη συγκίνηση αναπολεί δασκάλες και καθηγητές, συγγενείς και φίλους που τού χάρισαν το πολυτιμότερο εφόδιο για τη ζωή: την έμπνευση.
Αυτή η έμπνευση είναι η κινητήρια δύναμη που ωθεί κάθε άνθρωπο να υιοθετήσει αρχές και αξίες κάποιου άλλου που δεν θα τον βλέπει σαν κόλαση αλλά σαν τον πλησίον, ο οποίος μπορεί να τον στηρίξει στην πορεία του.
Γεννιέται η έμπνευση μέσα από την ουσιαστική σχέση των προσώπων που είναι αγαπητική και όχι πελατειακή, ώστε να καταντάει τη γνώση εμπόρευμα και το οικογενειακό όνομα πραμάτεια σε διαφημιστικά φυλλάδια.
Το κυριότερο χαρακτηριστικό αυτής της σχέσης είναι η συνέχεια μέσα στο χρόνο. Τα στοιχεία της Παιδείας λανθάνουν υποσυνείδητα και ξυπνούν την κατάλληλη ώρα. Γι’ αυτό δεν έχει νόημα η αγχώδης προσπάθεια να τα μάθουμε όλα εδώ και τώρα. Ο σπόρος της αλήθειας αναπτύσσεται μυστικά και καρπίζει αργότερα. Ας το πάρουμε απόφαση, μικροί-μεγάλοι μέσα στη σχολική τάξη ή έξω στον κόσμο είμαστε το προζύμι του μέλλοντος.
Γι’ αυτό δεν χρειάζεται ούτε πίεση ούτε απογοήτευση. Παρ’ όλες τις αντιξοότητες αξία έχει ο αγώνας. Δεν μπορούμε εμείς σήμερα να ακυρώσουμε το αριστοτελικό «της Παιδείας αι μεν ρίζαι πικραί, οι δε καρποί γλυκείς». Η προσπάθεια φέρνει πίκρα, το αποτέλεσμα γλυκαίνει. Μια χαρμολύπη η ζωή μας όλη.
Καλή σχολική χρονιά, πουλάκια μου !
Δημοσιεύθηκε στην ΟΔΟ στις 11.9.2008.
Επιλογή σχετικών αναρτήσεων:
- ΘΕΣΣΑΛΙΑΣ ΤΕΡΙΑΚΗ: Συνελθόντες
- ΘΕΣΣΑΛΙΑΣ Χ.ΤΕΡΙΑΚΗ: Θα μπορούσε να το είχε γράψει ο Χανς Κρίστιαν Άντερσεν;
- ΘΕΣΣΑΛΙΑΣ Χ. ΤΕΡΙΑΚΗ: Σαν νά ’χαν ποτέ τελειωμό τα πάθια κι οι καημοί του κόσμου
- ΘΕΣΣΑΛΙΑΣ Χ. ΤΕΡΙΑΚΗ: Κάλαντα
- ΘΕΣΣΑΛΙΑΣ Χ. ΤΕΡΙΑΚΗ: Στον σύλλογο Πολυτέκνων
- ΘΕΣΣΑΛΙΑΣ Χ. ΤΕΡΙΑΚΗ : Στα θυρανοίξια μιας σχολικής βιβλιοθήκης
- ΘΕΣΣΑΛΙΑΣ Χ. ΤΕΡΙΑΚΗ: Ψυχραιμία, παιδιά!
- ΘΕΣΣΑΛΙΑΣ Χ.ΤΕΡΙΑΚΗ: Εις Νικόλαον Τσιφλικιώτην De profundis
- ΘΕΣΣΑΛΙΑΣ ΤΕΡΙΑΚΗ: Άκου τέκνον
- ΘΕΣΣΑΛΙΑΣ ΤΕΡΙΑΚΗ: Γλώσσα συνάδουσα ανθρώποις
- ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ έγραψαν
28.9.08
ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ έγραψαν
Κύριε διευθυντά,
Εδώ κι ένα χρόνο, η κυβέρνηση ανήγγειλε τον περιορισμό των δήμων και κοινοτήτων, σύμφωνα με την καθιέρωση του «Καποδίστρια 2». Με την ίδια απόφαση περιορίζονται και οι νομαρχίες από 54 σε 16 και με αυτήν την ανατροπή δημιουργείται ένα νέο Διοικητικό πεδίο. Και όπως αναγράφεται, οι τέσσερις νομοί της Δυτικής Μακεδονίας (Γρεβενών, Καστοριάς, Κοζάνης και Φλώρινας) θα γίνουμε μία νομαρχία. Και με τον σχεδιασμό αυτόν άρχισαν οι διαβουλεύσεις, συνελεύσεις σε διάφορα περιφερειακά διαμερίσματα, σε επίπεδο των υφισταμένων νομαρχιών και δήμων οι σχετικές συζητήσεις για την εμφάνιση δήμων και νομαρχιών στη νέα αυτή πραγματικότητα. Ο νομός μας σήμερα έχει δώδεκα δήμους και οι σχετικές συνελεύσεις της τοπικής ΚΕΔΚΕ γύρω από το θέμα αυτό φαίνεται πως καταλήγουν στους τρεις ή δύο δήμους, Καστοριάς και Άργους Ορεστικού. Παρακολουθώ το θέμα και με ιδιαίτερη ικανοποίηση βλέπω πως οι διαφωνίες δεν είναι ιδιαίτερα μεγάλες.
Όλα τα παραπάνω σχεδιάζονται από τους φορείς αυτούς, αλλά σαν κάτοικοι της περιοχής αυτής νομίζω πως έχουμε δικαίωμα να εκφράσουμε κι εμείς την άποψή μας και αδιάφορο αν ακουστούμε ευχάριστα ή κυρίως δυσάρεστα. Αγαπητοί μας αναγνώστες, εμείς θα πούμε τη γνώμη μας, γιατί όπως αντιλαμβανόμαστε, σύμφωνα μ’ αυτά που θα συμβούν, η άποψή μας είναι να γίνει ένας δήμος όλος ο νομός με την ονομασία Καστοριά, για να μπορέσουμε να σταθούμε ενωμένοι σ’ αυτή τη φάση, που θα περάσουμε μπροστά σε μια Νομαρχία με έδρα την Κοζάνη, γιατί θα συνεχιστεί και πάλι η σχετική απομόνωση από τα προβλήματα, που μέχρι τώρα δεν περπατούν για το νομό μας. Ένα μόνο απλό παράδειγμα: Ξεκινάς από Θεσσαλονίκη για Καστοριά και συναντάς μόνο μια πινακίδα με την ένδειξη Καστοριά, μόνο έξω απ’ τη Νεάπολη. Αυτό το παρακολουθώ χρόνια, γίνεται εσκεμμένη παραγκώνιση στα προβλήματά μας όλα τα χρόνια. Γι’ αυτό ήλθε η ώρα να φανούμε, αν είμαστε έξυπνοι και με διάθεση να βοηθήσουμε τον τόπο μας στο άγνωστο μέλλον αυτής της καινούριας μονίμου πια καταστάσεως, με ότι καλά ή κακά θα επιφέρει.
Η νέα «αρκούδα» (νομαρχία) που βγαίνει στο δρόμο μας, δεν αντιμετωπίζεται πια με δύο δήμους ή τρεις. Μας δίδεται η ευκαιρία να ενώσουμε όλες τις πνευματικές και παραγωγικές δυνάμεις στη νέα πρόκληση. Σας θέτω ευθέως το ερώτημα: Πιστεύετε πως θα πετύχει μόνος του ο δήμος Άργους Ορεστικού την επίλυση των προβλημάτων του; Το ίδιο και ο δήμος Καστοριάς ή ένας άλλος τρίτος δήμος; Σας το προεξοφλώ και το πιστεύω απολύτως: Τίποτε, όταν θα βγει γυμνός από το νομό ολόκληρο. Πέρασε η εποχή κάποιων δημάρχων, ας το πούμε επιτυχημένων, εν συγκρίσει με άλλους, λόγω κυρίως της εύνοιας και κομματικής τοποθετήσεως. Τώρα τα πράγματα αλλάζουν και η εύνοια του νομάρχη Καστοριάς δεν υπάρχει και ορθώνεται η «αρκούδα» της πολιτείας στην Κοζάνη.
Οι νέοι δήμαρχοι θα είναι παρανυχίδες και χωρίς καμιά σοβαρή στήριξη για διεκδίκηση, όσο κι αν δεν το πιστεύουν τώρα. Ναι κύριοι: Ως εδώ ήταν ο ρόλος σας, κάποιος και σεβαστός. Τώρα επιβάλλεται να προστεθείτε σε ένα μόνο άρμα με ερπύστριες που θα τραντάζει τη γη. Και σας προσφέρεται η νέα θέση του μοναδικού δημάρχου, όπου μπορείτε να δείχνετε τις αρετές σας, ενώ σαν πρόσωπα μικρής κοινωνίας χάνεστε οριστικά και αλίμονο στα χωριά που θα προστεθούν γύρω σας. Δεν θα μετράνε πια ούτε οι πόλεις των δέκα χιλιάδων, ούτε οι κωμοπόλεις, ούτε οι ιστορικές ονομασίες. Δημιουργείται ένας γίγαντας μπροστά μας, που μόνο ενωμένοι θα μπορέσουμε να τον παλέψουμε. Και εδώ έχετε όλη την ευκαιρία να δείξετε ποιοι είσαστε για το καλό του τόπου, το μελλοντικό, το μόνιμο. Ας μη γελιόμαστε και ελπίζουμε όπως παλιά σε κάποια προηγούμενη επιτυχία. Εδώ πλέον ο νομός ολόκληρος σε μια μόνο Διοίκηση θα κρατηθεί στο ύψος των περιστάσεων, γιατί δεν θα έχει εσωτερικές διοικητικές προοπτικές και διεκδικήσεις διφορούμενες και απαλλαγμένος από την εσωτερική κακούργα φαγωμάρα που ζούμε τώρα θα νικήσουμε και θα προσφέρουμε, τόσο στα στενά διοικητικά, όσο, πολύ περισσότερο, στο ευρύτερο νομαρχιακό πεδίο.
Εδώ θα αναφερθώ μόνο σε ένα πρόβλημα. Στην εταιρεία «Λάρκο». Πως βρήκε το νομό διαιρημένο και μας πέρασε γενεές δεκατέσσερις και χάθηκε τόσο αυτό το μετάλλευμα, όσο και άλλα που αγόρασε με τον ίδιο τρόπο τα δικαιώματα. Δεν υπάρχει καμιά ελπίδα για δεύτερο Δήμο έξω απ’ αυτόν που θα καλύπτει όλο το νομό. Δεν θα είναι δήμος Καστοριάς (πόλεως), αλλά νομού Καστοριάς. Πώς θα λειτουργήσει ένας δεύτερος δήμος στο δυτικό τμήμα του νομού, όταν από τα όρια της Νεαπόλεως Κοζάνης έως τον Γράμμο δεν υπάρχει ούτε ένα χωριό πάνω από εκατό (100) κατοίκους;
Ερωτώ: Πώς θα διεκδικήσει αυτός ο δήμος τα δίκαιά του; Δεν υπάρχει ελπίδα, ούτε η παραμικρή. Ήρθε η ώρα να ενωθούμε, η μοναδική φορά για να αντιμετωπίσουμε αποτελεσματικά αυτό το κράτος που δημιουργείται πάλι από κάτω. Όταν ακούμε δήμος Μονάχου, δήμος Λονδίνου, Παρισιού, Βερολίνου. Εμείς τι είμαστε; Σουφλιέκια για ξύλινα παιχνίδια; Οι εποχές το ξαναλέω, των κάποιων προσώπων πέθαναν, η ομαδική, η ενιαία προσπάθεια θα λύσει τα προβλήματα. Ας γίνουμε για πρώτη φορά το μοναδικό παράδειγμα ομοψυχίας, ομόνοιας, για το καλό των παιδιών μας και του τόπου, που θα χρειάζεται αυτό το πνεύμα. Και μη νομίζετε πως οι αποστάσεις πια παίζουν κανένα ρόλο. Πέντε ως δέκα χιλιόμετρα απέχει η Καστοριά από το σημερινό δημαρχείο. Με μια νέα κτηριακή υποδομή, με ένα νέο δημαρχείο ψηλά στη Φούρκα όλος ο νομός γίνεται ένα χωριό. Αυτή είναι η περιοχή μας. Είναι ένα χωριό μπροστά στη νέα νομαρχία Κοζάνης. Γι’ αυτό αγαπητοί μου (σημερινοί άρχοντες και κάθε άλλος σκεπτόμενος με τα διοικητικά) είσαστε πολύ λίγοι μπροστά στο νέο καθεστώς. Περιορίστε τις επιδιώξεις σας, τις φιλοδοξίες και προτάξατε το γενικό συμφέρον του ενιαίου Νομού.
Η ισχύς εν τη ενώσει. Είναι η ιστορικότερη στιγμή για το μέλλον του τόπου μας και η ευθύνη σας για το καλό ή το κακό μεγάλη. Σταματήστε κάθε άλλη σκέψη. Είμαστε όλοι ίδιοι, Αργείτες, Γερμανιώτες, Κορεστιώτες, Διποταμιώτες κ.λ.π. Ο κίνδυνος να χωριστούμε για πάντα και να χαθούμε είναι πολύ κοντά. Η πραγματικότητα είναι πολύ σκληρή. Τώρα χρειάζονται όλα τα μυαλά (αργείτικα, καστοριανά, μεσοποταμιώτικα). Μόνο ενωμένα θα επιβιώσουν με κοινούς στόχους. Κινδυνεύει ο νομός να χαθεί ο μισός αν δεν γίνει η ένωση. Ας το βάλουμε βαθιά μέσα στο μυαλό μας όλοι οι κάτοικοι του Νομού, να αντιδράσουμε στον πολυτεμαχισμό. Τι περιμένει ο Γέρμας απ’ το Άργος; Που θα ζήσει δυο ή ως πέντε χρόνια σαν δήμος; Ποια η ισχύς του δήμου Μεσοποταμίας; Καμιά. Η λύσις: Ο μοναδικός δήμος όλου του νομού. Δεν θέλω να χαθώ από κάθε νέα απερισκεψία και ελαφρά τη καρδία συναισθηματική στιγμή. Θέλω να ζήσει και να προοδεύσει ο τόπος και το πιστεύω ότι μόνο ένας Δήμος θα μας σώσει. Θέλω να σας προλάβω από το τελευταίο θανατηφόρο λάθος. Όποιος θέλει συζήτηση, τον προσκαλώ να συζητήσουμε, τόσο στα κανάλια, όσο και κατ’ ιδίαν. Κλείνω εδώ αυτή μου την εισήγηση και εύχομαι καλά μυαλά και συνεννοημένα.
Ευχαριστώ για την φιλοξενία.
Με εκτίμηση.
Εδώ κι ένα χρόνο, η κυβέρνηση ανήγγειλε τον περιορισμό των δήμων και κοινοτήτων, σύμφωνα με την καθιέρωση του «Καποδίστρια 2». Με την ίδια απόφαση περιορίζονται και οι νομαρχίες από 54 σε 16 και με αυτήν την ανατροπή δημιουργείται ένα νέο Διοικητικό πεδίο. Και όπως αναγράφεται, οι τέσσερις νομοί της Δυτικής Μακεδονίας (Γρεβενών, Καστοριάς, Κοζάνης και Φλώρινας) θα γίνουμε μία νομαρχία. Και με τον σχεδιασμό αυτόν άρχισαν οι διαβουλεύσεις, συνελεύσεις σε διάφορα περιφερειακά διαμερίσματα, σε επίπεδο των υφισταμένων νομαρχιών και δήμων οι σχετικές συζητήσεις για την εμφάνιση δήμων και νομαρχιών στη νέα αυτή πραγματικότητα. Ο νομός μας σήμερα έχει δώδεκα δήμους και οι σχετικές συνελεύσεις της τοπικής ΚΕΔΚΕ γύρω από το θέμα αυτό φαίνεται πως καταλήγουν στους τρεις ή δύο δήμους, Καστοριάς και Άργους Ορεστικού. Παρακολουθώ το θέμα και με ιδιαίτερη ικανοποίηση βλέπω πως οι διαφωνίες δεν είναι ιδιαίτερα μεγάλες.
Όλα τα παραπάνω σχεδιάζονται από τους φορείς αυτούς, αλλά σαν κάτοικοι της περιοχής αυτής νομίζω πως έχουμε δικαίωμα να εκφράσουμε κι εμείς την άποψή μας και αδιάφορο αν ακουστούμε ευχάριστα ή κυρίως δυσάρεστα. Αγαπητοί μας αναγνώστες, εμείς θα πούμε τη γνώμη μας, γιατί όπως αντιλαμβανόμαστε, σύμφωνα μ’ αυτά που θα συμβούν, η άποψή μας είναι να γίνει ένας δήμος όλος ο νομός με την ονομασία Καστοριά, για να μπορέσουμε να σταθούμε ενωμένοι σ’ αυτή τη φάση, που θα περάσουμε μπροστά σε μια Νομαρχία με έδρα την Κοζάνη, γιατί θα συνεχιστεί και πάλι η σχετική απομόνωση από τα προβλήματα, που μέχρι τώρα δεν περπατούν για το νομό μας. Ένα μόνο απλό παράδειγμα: Ξεκινάς από Θεσσαλονίκη για Καστοριά και συναντάς μόνο μια πινακίδα με την ένδειξη Καστοριά, μόνο έξω απ’ τη Νεάπολη. Αυτό το παρακολουθώ χρόνια, γίνεται εσκεμμένη παραγκώνιση στα προβλήματά μας όλα τα χρόνια. Γι’ αυτό ήλθε η ώρα να φανούμε, αν είμαστε έξυπνοι και με διάθεση να βοηθήσουμε τον τόπο μας στο άγνωστο μέλλον αυτής της καινούριας μονίμου πια καταστάσεως, με ότι καλά ή κακά θα επιφέρει.
Η νέα «αρκούδα» (νομαρχία) που βγαίνει στο δρόμο μας, δεν αντιμετωπίζεται πια με δύο δήμους ή τρεις. Μας δίδεται η ευκαιρία να ενώσουμε όλες τις πνευματικές και παραγωγικές δυνάμεις στη νέα πρόκληση. Σας θέτω ευθέως το ερώτημα: Πιστεύετε πως θα πετύχει μόνος του ο δήμος Άργους Ορεστικού την επίλυση των προβλημάτων του; Το ίδιο και ο δήμος Καστοριάς ή ένας άλλος τρίτος δήμος; Σας το προεξοφλώ και το πιστεύω απολύτως: Τίποτε, όταν θα βγει γυμνός από το νομό ολόκληρο. Πέρασε η εποχή κάποιων δημάρχων, ας το πούμε επιτυχημένων, εν συγκρίσει με άλλους, λόγω κυρίως της εύνοιας και κομματικής τοποθετήσεως. Τώρα τα πράγματα αλλάζουν και η εύνοια του νομάρχη Καστοριάς δεν υπάρχει και ορθώνεται η «αρκούδα» της πολιτείας στην Κοζάνη.
Οι νέοι δήμαρχοι θα είναι παρανυχίδες και χωρίς καμιά σοβαρή στήριξη για διεκδίκηση, όσο κι αν δεν το πιστεύουν τώρα. Ναι κύριοι: Ως εδώ ήταν ο ρόλος σας, κάποιος και σεβαστός. Τώρα επιβάλλεται να προστεθείτε σε ένα μόνο άρμα με ερπύστριες που θα τραντάζει τη γη. Και σας προσφέρεται η νέα θέση του μοναδικού δημάρχου, όπου μπορείτε να δείχνετε τις αρετές σας, ενώ σαν πρόσωπα μικρής κοινωνίας χάνεστε οριστικά και αλίμονο στα χωριά που θα προστεθούν γύρω σας. Δεν θα μετράνε πια ούτε οι πόλεις των δέκα χιλιάδων, ούτε οι κωμοπόλεις, ούτε οι ιστορικές ονομασίες. Δημιουργείται ένας γίγαντας μπροστά μας, που μόνο ενωμένοι θα μπορέσουμε να τον παλέψουμε. Και εδώ έχετε όλη την ευκαιρία να δείξετε ποιοι είσαστε για το καλό του τόπου, το μελλοντικό, το μόνιμο. Ας μη γελιόμαστε και ελπίζουμε όπως παλιά σε κάποια προηγούμενη επιτυχία. Εδώ πλέον ο νομός ολόκληρος σε μια μόνο Διοίκηση θα κρατηθεί στο ύψος των περιστάσεων, γιατί δεν θα έχει εσωτερικές διοικητικές προοπτικές και διεκδικήσεις διφορούμενες και απαλλαγμένος από την εσωτερική κακούργα φαγωμάρα που ζούμε τώρα θα νικήσουμε και θα προσφέρουμε, τόσο στα στενά διοικητικά, όσο, πολύ περισσότερο, στο ευρύτερο νομαρχιακό πεδίο.
Εδώ θα αναφερθώ μόνο σε ένα πρόβλημα. Στην εταιρεία «Λάρκο». Πως βρήκε το νομό διαιρημένο και μας πέρασε γενεές δεκατέσσερις και χάθηκε τόσο αυτό το μετάλλευμα, όσο και άλλα που αγόρασε με τον ίδιο τρόπο τα δικαιώματα. Δεν υπάρχει καμιά ελπίδα για δεύτερο Δήμο έξω απ’ αυτόν που θα καλύπτει όλο το νομό. Δεν θα είναι δήμος Καστοριάς (πόλεως), αλλά νομού Καστοριάς. Πώς θα λειτουργήσει ένας δεύτερος δήμος στο δυτικό τμήμα του νομού, όταν από τα όρια της Νεαπόλεως Κοζάνης έως τον Γράμμο δεν υπάρχει ούτε ένα χωριό πάνω από εκατό (100) κατοίκους;
Ερωτώ: Πώς θα διεκδικήσει αυτός ο δήμος τα δίκαιά του; Δεν υπάρχει ελπίδα, ούτε η παραμικρή. Ήρθε η ώρα να ενωθούμε, η μοναδική φορά για να αντιμετωπίσουμε αποτελεσματικά αυτό το κράτος που δημιουργείται πάλι από κάτω. Όταν ακούμε δήμος Μονάχου, δήμος Λονδίνου, Παρισιού, Βερολίνου. Εμείς τι είμαστε; Σουφλιέκια για ξύλινα παιχνίδια; Οι εποχές το ξαναλέω, των κάποιων προσώπων πέθαναν, η ομαδική, η ενιαία προσπάθεια θα λύσει τα προβλήματα. Ας γίνουμε για πρώτη φορά το μοναδικό παράδειγμα ομοψυχίας, ομόνοιας, για το καλό των παιδιών μας και του τόπου, που θα χρειάζεται αυτό το πνεύμα. Και μη νομίζετε πως οι αποστάσεις πια παίζουν κανένα ρόλο. Πέντε ως δέκα χιλιόμετρα απέχει η Καστοριά από το σημερινό δημαρχείο. Με μια νέα κτηριακή υποδομή, με ένα νέο δημαρχείο ψηλά στη Φούρκα όλος ο νομός γίνεται ένα χωριό. Αυτή είναι η περιοχή μας. Είναι ένα χωριό μπροστά στη νέα νομαρχία Κοζάνης. Γι’ αυτό αγαπητοί μου (σημερινοί άρχοντες και κάθε άλλος σκεπτόμενος με τα διοικητικά) είσαστε πολύ λίγοι μπροστά στο νέο καθεστώς. Περιορίστε τις επιδιώξεις σας, τις φιλοδοξίες και προτάξατε το γενικό συμφέρον του ενιαίου Νομού.
Η ισχύς εν τη ενώσει. Είναι η ιστορικότερη στιγμή για το μέλλον του τόπου μας και η ευθύνη σας για το καλό ή το κακό μεγάλη. Σταματήστε κάθε άλλη σκέψη. Είμαστε όλοι ίδιοι, Αργείτες, Γερμανιώτες, Κορεστιώτες, Διποταμιώτες κ.λ.π. Ο κίνδυνος να χωριστούμε για πάντα και να χαθούμε είναι πολύ κοντά. Η πραγματικότητα είναι πολύ σκληρή. Τώρα χρειάζονται όλα τα μυαλά (αργείτικα, καστοριανά, μεσοποταμιώτικα). Μόνο ενωμένα θα επιβιώσουν με κοινούς στόχους. Κινδυνεύει ο νομός να χαθεί ο μισός αν δεν γίνει η ένωση. Ας το βάλουμε βαθιά μέσα στο μυαλό μας όλοι οι κάτοικοι του Νομού, να αντιδράσουμε στον πολυτεμαχισμό. Τι περιμένει ο Γέρμας απ’ το Άργος; Που θα ζήσει δυο ή ως πέντε χρόνια σαν δήμος; Ποια η ισχύς του δήμου Μεσοποταμίας; Καμιά. Η λύσις: Ο μοναδικός δήμος όλου του νομού. Δεν θέλω να χαθώ από κάθε νέα απερισκεψία και ελαφρά τη καρδία συναισθηματική στιγμή. Θέλω να ζήσει και να προοδεύσει ο τόπος και το πιστεύω ότι μόνο ένας Δήμος θα μας σώσει. Θέλω να σας προλάβω από το τελευταίο θανατηφόρο λάθος. Όποιος θέλει συζήτηση, τον προσκαλώ να συζητήσουμε, τόσο στα κανάλια, όσο και κατ’ ιδίαν. Κλείνω εδώ αυτή μου την εισήγηση και εύχομαι καλά μυαλά και συνεννοημένα.
Ευχαριστώ για την φιλοξενία.
Με εκτίμηση.
Νίκος Πρώϊος
Δημοσιεύθηκε στην ΟΔΟ στις 18.9.2008
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)