ΟΔΟΣ: Για το Πανεπιστήμιο

Σαφώς επηρεασμένο από το γενικότερο κλίμα υποβάθμισης του δημόσιου βίου, που οδήγησε στις λεηλασίες και τις καταστροφές των κουκουλοφόρων των περασμένων ημερών σε όλες τις μεγάλες πόλεις της Ελλάδος, ήταν και το πνεύμα της (δήθεν) καταγγελίας σε βάρος του νομάρχη Καστοριάς για την συνεπή στάση του στο ζήτημα της στέγασης της Πανεπιστημιακής Σχολής, επιστολή που φέρεται να ανήκει στους γονείς του 1ου Γυμνασίου Καστοριάς. Αλλά φοράει την δική της κουκούλα.

Από την οξύτατη και ασυνήθιστα εριστική φρασεολογία, τις απειλές, συμπεραίνεται ότι την ουσιαστική ευθύνη της πρωτοφανούς αυτής επιστολής, δεν μπορεί να την έχει η νηφαλιότητα, ούτε η συλλογικότητα. Σύμφωνα με ενδείξεις και ψιθύρους γονιών που πιέζονται να συμφωνούν, ή να σιωπούν, με την βουβή απειλή της βαθμολογίας των παιδιών τους, έχει σχηματισθεί μια ιδιότυπη διοικούσα επιτροπή δίκη επαναστατικού οργάνου αντίστοιχη της «κομμούνας» της γαλλικής επανάστασης που επιβάλλεται στους περισσότερους.

Το χειρότερο είναι ότι κανείς δεν τους δίνει πια σημασία, τουλάχιστον στην πόλη της Καστοριάς. Και το ακόμη χειρότερο, ότι οι τηλεβόες και τα φερέφωνα που περίπου συνειδητά υπονομεύουν την Καστοριά και το μέλλον της, δεν έχουν συνειδητοποιήσει την απελπιστική μοναξιά τους. Κανείς άλλος πια δεν συμφωνεί μαζί τους. Και κανείς δεν τους υποστηρίζει.

Δημοσιεύθηκε στην ΟΔΟ στις 18.12.2008

ΟΔΟΣ: Στολίδια

Πάγωσαν εδώ και κάποιους μήνες, για να συνεχιστούν προφανώς μετά την ορκωμοσία του νέου προέδρου των ΗΠΑ, οι (όποιες) εξελίξεις και οι ατέρμονες μέχρι στιγμής διαπραγματεύσεις με τα Σκόπια σε σχέση με την ονομασία του κράτους. Και την προοπτική ένταξής του στους διεθνείς οργανισμούς στους οποίους μετέχει η Ελλάδα και διαθέτει δικαίωμα αρνησικυρίας (veto) και κυρίως στο NATO.

Μετά την ψυχρή έως αρνητική για τις ελληνικές θέσεις τελευταία θητεία του προέδρου Τζ. Μπους, που κλιμακώθηκε ακόμη περισσότερο κατά την διάρκεια του τελευταίου έτους, η εκλογή του Μπαράκ Ομπάμα που προκάλεσε ιδιαίτερη ικανοποίηση και στους Ελληνοαμερικανούς της Καστοριάς. Η νίκη του Δημοκρατικού Κόμματος και η συμμετοχή στην νέα διακυβέρνηση σε θέσεις κλειδιά, στελεχών με φιλελληνικές ή πιο ισορροπημένες θέσεις απ’ αυτές των προκατόχων τους γύρω από το ζήτημα, αναμένεται να επιδράσει θετικά και να ενισχύσει την αποφασιστικότητα των διπλωματικών χειρισμών που πραγματοποιούνται από την ελληνική κυβέρνηση σε συνεννόηση με τα μεγάλα κόμματα.

ΟΔΟΣ: Από τα [σεμνά] ομόλογα στο [ταπεινό] Βατοπέδι

Σε μία περίοδο που η κοινωνική αναταραχή επεκτάθηκε και άναψε φωτιές σε όλη την Ελλάδα, ακόμη και στην κατά παράδοση φιλήσυχη Καστοριά, με μαζικές εκδηλώσεις αλλά και έκτρωπα, που πραγματοποιήθηκαν τις περασμένες μέρες, οι πολιτικοί παράγοντες του νομού Καστοριάς σιωπούν.

Όλοι γνωρίζουν ότι η δολοφονία του 15χρονου νεαρού Αλέξη Γρηγορόπουλου , στα επεισόδια του π. Σαββάτου, ήταν απλώς η σπίθα που προκάλεσε τις πρωτοφανείς διαμαρτυρίες και καταστροφές.

Γιατί στην ουσία την ευθύνη για την κατάσταση φέρει αποκλειστικά η κυβέρνηση, με τους λανθασμένους και καθυστερημένους χειρισμούς όλων των σκανδάλων και της διαφθοράς, από την εποχή των ομολόγων στα οποία ενεπλάκη το όνομα του κ. Α. Σημαιοφορίδη μέχρι σήμερα, με κορύφωση το σκάνδαλο του Βατοπεδίου, το οποίο απέδειξε την απόλυτη παράλυση κάθε μηχανισμού πρόληψης και αποτροπής των φαινομένων διαφθοράς.

Γίνεται λόγος για δισεκατομμύρια ευρώ που πηγαινοέρχονται στις τσέπες ή τα ράσα αυτών που αναμείχθηκαν στα σκάνδαλα, και αντί η κυβέρνηση να αρθεί των περιστάσεων και να εμπνεύσει αξιοπιστία και εμπιστοσύνη στον ελληνικό λαό, τον κλόνισε ακόμη περισσότερο με την απάθεια και τα καθυστερημένα αντανακλαστικά της.

Στον νομό Καστοριάς, η στάση της βουλευτού κ. Βίβιαν Μπουζάλη και άλλων τοπικών πολικών παραγόντων της Νέας Δημοκρατίας, ερμηνεύεται ως εμπαιγμός της κοινής γνώμης, την οποία προσπαθεί να πειθαναγκάσει η βουλευτική νοοτροπία της ακατάπαυστης φλυαρίας και αερολογίας ενός χρόνου, για όλα τα άλλα ζητήματα, εκτός από τα πραγματικά προβλήματα του καστοριανού λαού.

Ασφαλώς, η ασυνήθιστη έκταση των καταστροφών, οι λεηλασίες και οι καταστροφές που σημειώθηκαν στα μεγάλα αστικά κέντρα, αποδεικνύουν τις συνέπειες μιας κατάστασης που προκαλείται από τον συνδυασμό της κυβερνητικής ανεπάρκειας, της διαφθοράς και των σκανδάλων, με την ολέθρια επίδραση στην νεολαία της εξωκοινοβουλευτικής κυρίως Αριστεράς και του αναρχικού κινήματος.

Δημοσιεύθηκε στην ΟΔΟ στις 11.12.2008

ΟΔΟΣ: Βιβλίο

Κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Αλυκό (ISBN 978-960-9849-0-2, Πικροδάφνης 10, 17562 Παλαιό Φάληρο τηλ. 2109849767, 6976647874) το βιβλίο «Επιστολές για την αξιοκρατία και τις μεταρρυθμίσεις» του κ. Αθανασίου Λυκογιάννη. Τα άρθρα που περιλαμβάνονται στο βιβλίο αυτό, δημοσιεύθηκαν για πρώτη φορά σε εφημερίδες των Αθηνών. Με την συγκέντρωσή τους σε έναν τόμο, για τους σκοπούς αυτής της έκδοσης, αποφεύχθηκε η εκ των υστέρων πρόσθετη επεξεργασία τους και η αλλαγή της μορφής τους, η οποία παρέμεινε η ίδια.

Ο κ. Αθανάσιος Λυκογιάννης, ο οποίος κατάγεται από την Καστοριά, είναι διδάκτωρ του London School of Economics. Έχει δημοσιεύσει άρθρα και μελέτες, ιδίως για την περίοδο της μεταπολεμικής ανασυγκρότησης, μεταξύ αυτών τα βιβλία Britain and the Greek Economic Crisis, 1944-1947: From Liberation to the Truman Doctrine (Columbia, MO: University of Missouri Press, 2002) και την Κεδρώα Αθηνά: Χρονικό της Τραπέζης της Ελλάδος 1928-2003 (ISBN960-8350-58-1, Αθήνα, Ποταμός, 2004).


Ανοικτή επιστολή στον Διοικητή της TτE, κ. Γκαργκάνα

Σε έναν κόσμο όπου οι αλλαγές αποτελούν όλο και περισσότερο τον κανόνα, είναι αναπόφευκτο κάθε μεταρρυθμιστική προσπάθεια να προκαλεί όσους βολεύονται στη μετριότητα. Kαι πολύ περισσότερο, όταν κατεστημένα συμφέροντα, βασισμένα σε ετερόκλητα δίκτυα/ομάδες, λυμαίνονται καταστάσεις.

Eίναι γνωστό ότι για χρόνια τώρα διακριθήκατε για την αυστηρότητα των λόγων σας και τις παραινέσεις σας προς τους εργαζόμενους και την Πολιτική όπως, μεταξύ άλλων, για τον εκσυγχρονισμό της δημόσιας διοίκησης και την άμεση προώθηση των διαρθρωτικών αλλαγών. Διερωτώμαι, όμως, γιατί ποτέ δεν κάνατε πράξη τους φλογερούς λόγους σας στον οίκο του οποίου «ηγείσθε»; Δεν νομίζετε ότι, παρά τις καλές προθέσεις σας, η πρόσφατη αναδιοργάνωση δεν ήταν τίποτα άλλο παρά μια επιδερμική επέμβαση στο υφιστάμενο σύστημα λειτουργίας; Δεν νομίζετε ότι προχωρήσατε δίχως μία σε βάθος ανάλυση των ριζικών αλλαγών που είναι επιτακτικές στον διοικητικό και οργανωτικό μηχανισμό; Δεν νομίζετε ότι παραλείψατε να επιλέξετε πρόσωπα αρμόδια σε θέματα σύγχρονης οργάνωσης στα οποία να εκχωρήσετε σημαντικές αρμοδιότητες και εξουσία ώστε να κατευθύνουν το όλο μεταρρυθμιστικό εγχείρημα;

Γι’ αυτό, πείτε μας, παρακαλώ, ποιοι είναι οι αρχιερείς της αδράνειας που παρεμποδίζουν κάθε μεταρρυθμιστική προσπάθεια στην κεντρική τράπεζα της χώρας; Eίναι τα πολιτικά κόμματα και η κομματικοκρατία, οι συνδικαλιστές, τα διευθυντικά «φέουδα», τα γραφειοκρατικά κυκλώματα, τα προσωπικά συμφέροντα, η πατρω- νεία, οι πελατειακές σχέσεις, το κράτος και οι μηχανισμοί του; Mήπως είναι οι συνεκτικές ομάδες-συσπειρώσεις που κατέχουν προνομιακή θέση στο κλειστό σύστημα εξουσίας, οι οποίες, όχι μόνο συναλλάσσονται με την υψηλόβαθμη γραφειοκρατική ελίτ για προσωπικό τους όφελος, αλλά και ανοικτά την υπονομεύουν κάθε φορά που έρχεται σε ρήξη με τα μικροσυμφέροντά τους;

Eίμαι σίγουρος ότι γνωρίζετε πολύ καλά τι ακριβώς συμβαίνει, ποιος/ποιοι και γιατί αντιδρούν στις μεταρρυθμίσεις στην κεντρική τράπεζα της χώρας. Γι' αυτό και πάλι διερωτώμαι: Aν η τήρηση και ενίσχυση της αρχής της αξιοκρατίας σε όλους τους τομείς απασχόλησης, σε όλα τα στάδια και τα επίπεδα, αποτελεί τη νέα «Mεγάλη Iδέα», δεν νομίζετε ότι θα έπρεπε να εμβαθύνετε περισσότερο στη θεμελιώδη διαφορά μεταξύ ηγείσθαι και διοικείν, δύο αυτόνομων αλλά συμπληρωματικών συστημάτων δράσης στο σύγχρονο περιβάλλον των επιχειρήσεων;

Aς μη ξεγελιόμαστε. Στην καρδιά της πολυθρύλητης νεοελληνικής πραγματικότητας μεγαλουργεί η διοικητική κακοδαιμονία, καθώς ποτέ δεν ήρθαμε σε ρήξη με τη βασική αιτία της γένεσής της παρά μόνο αρκεστήκαμε να θεραπεύουμε εκδηλώσεις αρρυθμίας και άλλα συμπτώματά της: Yπάρ-χει άραγε σήμερα κανείς που να αμφισβητεί ότι η ελληνική δημόσια διοίκηση δυναστεύεται από «τη μετριότητα, την ευθυνοφοβία, την τυπολατρία και συχνά την αδιαφορία, με αποτέλεσμα ικανά και δημιουργικά στελέχη να απορροφώνται και να αφομοιώνονται από το σύστημα»; Eνδεχο-μένως, κάποιοι να θεωρήσουν αυτές τις διαπιστώσεις υπερβολικές. Tούτο θα σκεφτούν στα σίγουρα όλοι εκείνοι που διαπλέκονται με τη σημερινή κατάσταση. Όσοι όμως δεν ανέχονται πλέον τη διοικητική αναποτελεσματικότητα ίσως αντιδράσουν θετικά. Σε κάθε περίπτωση, οι συνθήκες έχουν ωριμάσει για μια τολμηρή και ριζική αντιμετώπιση του διοικητικού προβλήματος της χώρας.

Γι΄ αυτό δεν παρέλκει να υπενθυμίσω ότι το διακύβευμα δεν είναι τα πρόσωπα, ο θώκος, η εξουσία, αλλά οι αξίες: το μέλλον της Tράπεζας της Eλλάδος -μια κεντρική τράπεζα όπου η διοίκηση θα ηγείται και τα στελέχη θα διοικούν.

Δημοσιεύθηκε στην ΟΔΟ στις 11.12.2008

ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ έγραψαν

Κύριε διευθυντά,

Επειδή το κακό συνεχίζεται και νομίζω με μεγαλύτερο πάθος, με θυμό… στην πόλη μας, εδώ και δέκα και πλέον χρόνια, και ασχημίζει την αρχόντισσα Καστοριά πολύ προσβλητικά, με το σημερινό μου σημείωμα-παράκληση. Έχω μια μικρή ελπίδα να σταματήσει αυτό το αθώο για τους δράστες, αλλά άσχημο και προβληματικό θέαμα της πόλεως «το μουντζούρεμα». Γιατί μπροστά από (1.500) χίλια πεντακόσια χρόνια ο αυτοκράτορας Ιουστινιανός έκτισε κάστρα για να διαφυλάξει τα μνημεία και την πόλη από τους εχθρούς πάσης επιβουλής και απαιτήσεων.
Ενώ εμείς σήμερα τελείως ανοχύρωτοι παρακολουθούμε τους εσωτερικούς εχθρούς, βαρβάρους των Τ.Ε.Ι. και λυκείων που επιδίδονται στην ασχήμια της πόλης και δεν τους σταματάμε με οποιοδήποτε τρόπο.

Οι κύριοι αυτοί, αφού πρώτα βρόμισαν με χυδαία και κάθε λογής συνθήματα, τους χώρους όπου διδάσκονται, βγήκαν τώρα έξω στην πόλη και καθημερινά, χωρίς καμιά προηγουμένως αιτία βάφουν κάθε χώρο δημόσιο και ιδιωτικό, τόσο προκλητικά και με συνθήματα (κατά θεσμών, των λαών, των πατρίδων τους), γιατί πατρίδα με την στενή έννοια είναι το όποιο καλύβι, όπου ζούσαν οι γονείς τους ή στο χωριό, ή πόλη κ.τ.λ. και γράφουν κάτω οι πατρίδες, άρα κάτω ο πατέρας τους που τους στέλνει τα ευρώ για να καλοπερνούν και να μαθαίνουν την μπογιατζίδικη τέχνη και να την λανσάρουν στην πόλη μας.
Από την γενική εικόνα της μουτζουρωμένης πόλεως φαίνεται, πως είναι πολλά τα συνεργεία, τα οποία ανέλαβαν αυτό το έργο και κυρίως σε χώρους δημόσιους και λίγο απόμερους. Το φαινόμενο είναι ανησυχητικό. Αυτό μαρτυρεί, πως οι σπουδαστές είναι από όλα τα διαμερίσματα της χώρας και εμφανίζουν όλοι την ίδια ψυχική αρρώστια.

Ντρέπεσαι και κοιτάξεις το σπίτι σου καθώς και τα δημόσια κτίρια από κάθε πλευρά, με συνθήματα που μόνο αυτοί γνωρίζουν («Κάτω τα κράτοι», «Κάτω τα Έθνοι», κάτω οι πατρίδες, Μπάτσοι γουρούνια δικάστε τους δικαστές, SUPER ARIS ο αρχηγός τους σίγουρα, αφού παρεδόθησαν χωρίς καμιά προσωπική υπόσταση σε αυτό το σύμβολο.
Λοιπόν … Τι μπορεί να περιμένεις από παρασυρόμενους, φθηνούς νοητικώς γραμματισμένους, οι οποίοι κάθε Μάιο, όταν συμπληρώνουν το δελτίο επιλογής των Σχολών, οι περισσότεροι σκέπτονται την Αστυνομική Σχολή, αλλά όταν αποτύχουν και πιάσουν κατώτερες σχολές βρίζουν τους συμμαθητές των, ή αυτό που προηγούμενα ζητούσαν οι ίδιοι να γίνουν.
Πάμε στο άλλο ανόητο σύνθημα «Δικάστε τους Δικαστές». Είναι τόση η απερισκεψία τους, η ανοησία τους σε βαθμό αχαρακτήριστο, γιατί, όταν μεθαύριο στη ζωή χρειασθεί να διεκδικήσουν το δίκιο τους, δεν θα έχουν δικαστάς της συντεταγμένης πολιτείας, αλλά λαϊκούς δολοφόνους δικαστάς που θα τους πάρει και τα κεφάλια.

Τα πρώτα θύματα είναι οι φοιτητές, οι εργάτες, οι γεωργοί, αυτοί καθαρίστηκαν από τους άναρχους δικαστές ή καλλίτερα εγκάθετους στα Ανατολικά κράτη, γιατί αυτοί στέκονται τα εμπόδια στην εξουσία τους.
Πόσο έξω από τα πραγματικά προβλήματα είσαστε μ’ αυτές τις ενέργειες σας το δείχνετε ξεκάθαρα.

Αλλά, τι σας φταίει ο πατέρας που έφτιαξε μια οικοδομή με οικονομικές στερήσεις, γιατί σπουδάζει κι εσένα για να σε δει προκομμένο αργότερα, ο οποίος βάζει όλο το μεράκι του, με καλαισθησία και εκπληρώνει το όνειρο της ζωής του, με το σπιτάκι αυτό, και περνάς Εσύ-ο βάρβαρος με την μπογιά και το ασχημίζεις; Ο πατέρας σου μπορεί να ζει αλλού, εδώ όμως ο Καστοριανός είναι πατέρας κάποιου άλλου σαν εσένα που δεν έχει το σύνδρομο το δικό σου. Αντί για σπουδαστής παρουσιάζεσαι ένας μουντζούρης δήθεν μπογιατζής…
Επίσης γράφετε διάφορα άλλα συνθήματα με χαρακτήρες ξενόγλωσσους που εμείς οι πατεράδες σας δεν γνωρίζουμε την σημασία τους, για να σας βοηθήσουμε αν υποτίθεται πως ζητάτε βοήθεια ή κάτι άλλο απαραίτητο κρίμα! Πολύ κρίμα. Έχετε παρασυρθεί επικίνδυνα από καταστάσεις και επιτήδειους που ζουν παρασιτικώς και ξεφεύγετε από το κύριο έργο σας, και το αποτέλεσμα είναι να εκτονώνεσθε με το σπρέϋ στα κτήρια και στα μνημεία, στα σήματα Τροχαίας των οδών, όπου κυκλοφορεί η μάνα σας. Ιδιαίτερα στα μνημεία, εκεί επάνω αφήνετε τα αποτυπώματα της κενοδοξίας σας ενώ εσείς πρώτοι έπρεπε να τα σέβεσθε, γιατί όλοι αυτοί προσέφεραν ποικιλοτρόπως στην πατρίδα. Ενώ εσείς είσαστε με το ΠΝΕΥΜΑ του SUPER ARI.


οιπόν σας παρακαλούμε να συνέλθετε, να σεβασθείτε την πόλη μας, τον χώρο που ζείτε προσωρινά, που σας δέχεται και σας καμαρώνει για το μέλλον σας. Σταματήστε να γράφετε και να μουντζουρώνεται, ότι ωραίο ιδανικό Πολιτείας και ιδιωτών (γονέων σας).
Σεβασθείτε τον μόχθο των γονέων και της πατρίδος που μόνο για σας φροντίζουν. Κοιτάξτε μόνο τις σπουδές σας.
Αληθινά υπάρχει καμιά δικαιολογία για το μουντζούρωμα;

Δεν ξέρω αν είναι μάθημα διδασκόμενο. Αλλά και τα μαργαριτάρια τα ορθογραφικά, είναι αλήθεια πολύ σκανδαλιστικά… (κράτοι, έθνοι κ.λ.π.) αυτή η ανορθογραφία μας βάζει σε μεγάλες σκέψεις, μας απογοητεύει. Γινόμαστε ρεζίλι και στους ξένους που ξέρουν γραφή.
Λοιπόν, για να σας συνεφέρομαι σας λέμε για άλλη μια φορά, πως Πατρίδα είναι ο χώρος που γεννηθήκατε. Και Κράτος, ότι υπάρχει μέσα στα σύνορα ξηράς, υφαλοκρηπίδας στη θάλασσα. Όρια που αναγνωρίστηκαν από διεθνές συμφωνίες, που υπάρχει μια διοικητική εξουσία, όπου όλες οι εθνικότητες-μειονότητες αποδέχονται την υπηκοότητα.
Και θα σας θέσω το ερώτημα. Ανήκετε σ’ αυτά τα δύο ή είσαστε παιδιά του Super και κάθε μουντζούρας;

Σταματήστε να προσβάλετε την πόλη μας. Την πρόσεξαν οι αρχαίοι πρόγονοί μας, την στόλισαν με τα ωραιότερα έργα τους, την ονειρεύτηκαν μεγάλη, και έρχεσθε εσείς σήμερα να την αμαυρώσετε με τις φθηνές και γελοίες γραφές σας.
Αν αυτά τα γραψίματα τα κάνατε στην Γερμανία, θα είχατε διαγραφεί από όλα τα εκπαιδευτικά ιδρύματα και τότε θα κουβαλούσατε υπομάλης άξια την σκάλα του μπογιατζή.

Ήρθε η ώρα να σας ζητήσουμε να αναλάβετε εσείς οι ίδιοι να σβήσετε από παντού τα συνθήματα και τα άλλα σχήματα, μαζί με τον Δήμο και να σταματήσετε να γράφετε. Σας το ζητεί η πόλις. Δεν είναι αυτή η πρέπουσα έκφραση της. Μόνο έτσι θα εξιλεωθείτε από την άνομη πράξη σας για τον τόπο που ζείτε. Και πάλι θα βοηθήσουν οι ταλαίπωροι γονείς σας στην αποκατάσταση, όταν εσείς το συνειδητοποιήσετε και υποσχεθείτε πως δεν θα ξαναγράψετε.

Με εκτίμηση
Ν. Πρώϊος

Δημοσιεύθηκε στην ΟΔΟ στις 11.12.2008

ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ έγραψαν

Κύριε διευθυντά,

Πολλοί τελευταία διαρρηγνύουν τα ιμάτια τους (πολιτικοί, ακόμη και δημοσιογράφοι) για το μικρό κτίσμα που κατασκευάζεται στο παρκινγκ της νομαρχίας.
Όμως, εμένα μου γεννιέται η απορία για τα κίνητρα της επιλεκτικής τους ευαισθησίας.
Αφού στην ίδια περιοχή, υπάρχουν το ίδιο άσχημα κτίρια και κατασκευές για τα οποία κανείς δεν διαμαρτυρήθηκε ποτέ, και δεν αναφέρομαι φυσικά στα παραγκουπόλεις των καφετεριών της νότιας παραλίας όπου είναι να τραβάει κανείς τα μαλλιά του.

Για τον λόγο του αληθές σας στέλνω τις σχετικές φωτογραφίες.

ΝΠ

Δημοσιεύθηκε στην ΟΔΟ στις 11.12.2008

ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ έγραψαν

Αναγνώστης απέστειλε στην εφημερίδα την πιο κάτω φωτογραφία με την λεζάντα:
«Το Σαράϊ και η καλύβα του καραγκιόζη».

Δημοσιεύθηκε στην ΟΔΟ στις 11.12.2008

Τα δάχτυλα πίσω από την σκανδάλη

Ο συντάκτης του πιο κάτω αφιερώματος ζήτησε από την εφημερίδα
την καταχώρησή του εκφράζοντας την επιθυμία της ανωνυμίας.



ΕΙΣΑΙ απ΄ τον δικό μας γαλαξία όχι απ άλλον
Είσαι Γήινος και όχι εξωγήινος
Είσαι Ευρωπαίος και όχι Ασιάτης
Βαλκάνιος και όχι Αμερικανός
Νιώθεις να είσαι Μακεδόνας και όχι Σκοπιανός
Νιώθεις να είσαι Χριστιανός και όχι Μωαμεθανός
Νιώθεις Έλληνας όχι Αλβανός
Βορειοελλαδίτης και όχι Αθηναίος
Θαλασσινός και όχι βουνίσιος
Πασοκ και όχι ΚΚΕ
Καστοριανός και όχι Κοζανίτης
Πόντιος και όχι Βλάχος
Καστοριανός και όχι Αργίτης
Άνδρας και όχι γυναίκα
Άσπρος όχι μαύρος
Ξανθός όχι μελαχρινός
Ψιλός όχι κοντός
Ολυμπιακός και όχι Παοκ
Έξυπνος όχι Βλάκας
Φωτογράφος όχι καφετζής
Μπροστά και όχι πίσω
Πλούσιος όχι φτωχός
Είσαι εκεί δεν είσαι εδώ
Είσαι εσύ δεν είσαι εγώ
Είσαι ΕΓΩ ΕΓΩ ΕΓΩ ΕΓΩ ΕΓΩ..
…τα πάντα εκτός από εμείς.

Εσύ με τις χίλιες σου υποδιαιρέσεις και το κανένα συν.
Με τις χίλιες ευκαιρίες να με κλωτσήσεις και την καμία να με αγκαλιάσεις.
Μέσα στα χίλια ταμπούρια σου κλεισμένος, μόνος να κρατάς τα επίκτητα σύνορα μιας πολεμίστρας που η αίτια ύπαρξης της είναι η ίδια της η ύπαρξη.
Αυτός φιλέ μου είναι το εσύ σου! Αυτό είναι το ΕΓΩ, ο ατομισμός, ο εγωισμός, που όλες οι θρησκείες της Ανθρωπότητας αποκήρυξαν για να ξεφύγουμε απ το ζώο, αυτό που ο άνθρωπος που αγαπάει έχει, και αυτό το οποίο απουσιάζει από την αγκαλιά των γονιών στο παιδί τους.
Ένα ΕΓΩ, που συμφέρει σε κάθε ποδοσφαιρική ομάδα, συμφέρει σε κάθε δόγμα, κάθε είδος μουσικής, κάθε επιχείρηση, κάθε ράτσα, κάθε ανάμνηση, κάθε ερωτικό ζευγάρι, κάθε οικογένεια, κάθε θρησκεία, κάθε κράτος.
Διαιρέθηκες για να ανήκεις φίλε μου.
Διαιρέθηκες για να βασιλευτεί το μεγαλειώδες.

Και έτσι η καρδιά σου αγαπάει:
Τους γήινους και όχι τους εξωγήινους
Την Σίλβια και όχι τις γυναίκες που είναι άνθρωποι.
Τους Ευρωπαίους όχι τους Ασιάτες που είναι άνθρωποι.
Χριστιανούς όχι μωαμεθανούς που είναι άνθρωποι..
Και έτσι όταν το ΕΓΩ του δόγματος σου προαχθεί σε καθήκον
θα πάρεις τ’άρματα και θα ριχτείς:
Στον Τούρκο και ας είναι Άνθρωπος.
Στον μωαμεθανό και ας είναι Άνθρωπος..
Στον Αλβανό και ας είναι Άνθρωπος.
Στον Αθηναίο και ας είναι Άνθρωπος
Στον κουμουνιστή και ας είναι Άνθρωπος.
Στην Γυναίκα και ας είναι Άνθρωπος.
Στον μαύρο και ας είναι Άνθρωπος.
Στον Γκέι και ας είναι Άνθρωπος.
Στον φτωχό και ας είναι Άνθρωπος.
Σε μένα και ας είμαι Άνθρωπος.
Θα ρίχνεσαι πάντα σε όποιους δεν θα είναι εσύ.
Ένας Στρατιωτάκος με γαλέτα σκληρή και νερό βρόμικο στην καρδία σου για να την μαλακώσεις.
Αυτήν την φορά έτυχε.
Και ήσουν ένας πατέρας που έχει τρία παιδιά, διχασμένος στα χίλια, πιθανόν με δάνειο στην τράπεζα να τρέχει και την γκρίνια της μεσαίας τάξης.
17 χρόνια Αστυνόμος, πιθανόν μπήκες με μέσον μιας και μια από της διαιρέσεις σου να ήταν κάποιο πολιτικό κόμμα.
Ζώντας μια ζωή κουτσή και άδεια, το ΕΓΩ του εργοδότη σου, σου οπλίζει το χέρι ρίχνοντας 6 σφαίρες όλες κι όλες στην γρήγορη εκπαίδευση σου
και βρίσκεσαι στον δρόμο για να κρατήσεις μακριά τους άλλους κι ας είναι άνθρωποι, μακριά από το ΕΓΩ που επέλεξες, το οποίο σε κακοπληρώνει για να χτυπάς δυνατότερα.
Πλατεία Εξαρχείων. Μια χούφτα νεαρών Αντιδρούν, στα πρώτα βήματα τους στον κόσμο τον μεγάλων, το σύστημα με σάπια δόντια, τους προσφέρει ΕΓΩ που η φρέσκια ψυχή τους πεισματικά αρνιέται ακόμα να δεχτεί. Προσπαθούν να το φωνάξουν, πως δεν αντέχουν σ’αυτον τον βιασμό, αλλά οι μεγάλοι είναι πλέον, καιρό, μέσα στο ταμπούρι παρακαλώντας επιπλέον ηρεμία, τάξη και ασφάλεια.

Σιγά σιγά οι νέοι καταλαβαίνουν ποια είναι τα νύχια του συστήματος.
Βαμμένα άσπρα με μπλε γραμμές, περνάνε προκλητικά μπροστά από τα φρέσκα παιδιά, είναι εκεί με φάρο και μπαρούτι έτοιμοι να μαζέψουν από τον δρόμο την ανικανότητα των δασκάλων και των παραδομένων γονιών, έτοιμη να βάλουν σε τάξη την ανθρώπινη ψυχή κατηφορίζοντας την στον φόβο και τον εξευτελισμό.
Και αυτήν την φορά έτυχε να είσαι εσύ εκεί μέσα σε ένα περιπολικό.
Ξεχωρίζοντας αμέσως ότι αυτά τα παιδία δεν είσαι ΕΣΥ κι ας είναι άνθρωποι.
Βρίζοντας και πυροβολώντας αδιακρίτως αυτό το αγνό που δεν θα ξαναγίνεις.
2 οικογένειες ορφανές πλέον και καπνισμένο το ΕΓΩ του συστήματος γυρνάει γαληνεμένα στο κελί.
Ο Αλέξανδρος πέφτει νεκρός, βαφτίζοντας με αίμα έναν δρόμο που ειρωνικά, λογικά, θα πάρει το όνομα του. Μου’ρχετε να ξεράσω! Ο αγνός Αλέξανδρος τόλμησε να μας θυμίσει πως κάποτε ζούσαμε κύριοι και γω δεν θα ήθελα να το ανταλλάξει με την ζωή του για να μου το θυμίσει...
Στις τηλεοράσεις καταστηματάρχες κάθονται και κατηγορούν τους Άλλους που είναι “άλλοι” και όχι άνθρωποι, για τις καμένες ύλες τους.
Κάποιοι στις πόλεις καίνε τα πάντα, οι αγνότεροι θέλοντας να δείξουν στο ΕΓΩ του συστήματος ότι δεν το θέλουν πια, είναι εκεί και μερικοί με φασκιωμένη την φάτσα τους. Αυτοί είναι εκεί απλά γιατί διαιρέθηκαν και νιώθουν να είναι αυτοί και όχι οι “άλλοι” κι ας είναι άνθρωποι.

Και γω θα μπορούσα να σου πω ποιος είμαι, για να είμαι πιο ΕΓΩ,
γιατί έτσι κι αλλιώς ο πόνος τότε θα ήταν πρόβλημα “αλλονών” ...και ας είναι Άνθρωποι
Είναι επιλογή μου αυτά τα λόγια να είναι δικά μας και όχι δικά μου.
Επιλογή μου να είμαι φίλαθλος και όχι μια συγκεκριμένη ομάδα.
Επιλογή μου να μου αρέσει η μουσική κ όχι κάποιο είδος.
Επιλογή μου να μου αρέσουν οι Άνθρωποι και όχι το χρώμα τους.
Οι κοινωνίες των ανθρώπων και των ζώων και όχι τα έθνη.
Επιλέγω να μου αρέσουν οι Ανθρώπου που θέλουν να πιστεύουν σε κάτι και όχι απαραίτητα στο δικό μου πιστεύω.
Επιλέγω ότι είμαι άνθρωπος πρώτα και πάνω από όλα και όχι, Παοκ, λευκός, Έλληνας, φτωχός, όμορφος αριστερός η δεξιός, ή οποιαδήποτε άλλη φθηνή υποδιαίρεση.
Είναι η επιλογή μας και μονό από την επιλογή θα βγει μια καινούρια ειρηνικότερη και αγνότερη πραγματικότητα.
Και αυτήν θα έρθει μέσα από το εμείς και όχι από το εγώ, αρκεί να το επιλέξουμε,
Γιατί..
τα δάχτυλα πίσω από την Σκανδάλη ήμασταν και είμαστε εμείς... πάντα εμείς.

Δημοσιεύθηκε στην ΟΔΟ στις 11.12.2008

ΟΔΟΣ: Στους Καστοριανούς

ΜΕΤΑ ΤΟ ΠΕΡΥΣΙΝΟ εξαιρετικό ημερολόγιο του πολιτιστικού λαογραφικού και εξωραϊστικού συλλόγου Καστοριάς «Ομόνοια», που ήταν αφιερωμένο στις φωτογράφο Λεωνίδα Παπάζογλου, έρχεται και πάλι ο ίδιος σύλλογος με μία νέα πολυτελή έγχρωμη έκδοση, να παρουσιάσει στον τόπο έναν άλλον Καστοριανό, τον ζωγράφο Δούκα Σαχίνη, προσθέτοντας με τον τρόπο αυτό το καλλιτεχνικό έργο του καστοριανού καλλιτέχνη και συνεισφέροντας με την αξιέπαινη αυτή πρωτοβουλία στην δημιουργία αρχειακού υλικού γύρω από την προσφορά των σύγχρονων Καστοριανών στις τέχνες και τα γράμματα.

Το ημερολόγιο του 2009 λοιπόν της «Ομόνοιας» αφιερώνεται στην μνήμη του πρόσφαα εκλιπόντος ζωγράφου, που ήταν γέννημα-θρέμμα αυτής της πόλης και που δυστυχώς το έργο του δεν έγινε ιδιαίτερα γνωστό, λόγω της προσωπικής του επιλογής να αποσυρθεί τα τελευταία χρόνια από την ενεργό δράση, πράγμα που οφειλόταν κατά ένα μέρος στον υπερβολικά σεμνό και ταπεινό του χαρακτήρα. Και όπως αναφέρεται στο ημερολόγιο, «επειδή η Καστοριά δεν πρόλαβε να τιμήσει τον σημαντικό αυτόν καλλιτέχνη εν ζωή, ο σύλλογος Ομόνοια του κάνει αυτό το αφιέρωμα, έστω και μετά θάνατον, σε μία προσπάθεια να αναγνωριστεί το μικρό μεν σε παραγωγή, αλλά μεγάλο σε αξία έργο που άφησε τόσο στην γενέτειρά σου, όσο και σε πολλές πόλεις, κυρίως της Ιταλίας, όπου έκανε τις σπουδές του και καθιερώθηκε μέσα από την εκθεσιακή του δραστηριότητα».

Τα κείμενα του ημερολογίου είναι της κας Αθηνάς Γιοβανοπούλου, ο σχεδιασμός της έκδοσης έγινε από τον κ. Αλέξανδρο Παπάζογλου και η επιμέλεια από τον κ. Γεώργιο Γκολομπία.

Δημοσιεύθηκε στην ΟΔΟ στις 4.12.2008