Είπαν:

Ιερές αγελάδες (ένθεν & ένθεν)

"Δεν θα γίνουμε Ινδία"

Γιώργος Παπανδρέου

πρωθυπουργός κράτους

ΒΑΣΙΛΗ ΧΡΙΣΤΟΠΟΥΛΟΥ: Η Τουρκία σήμερα [και εμείς]

Πέρυσι τον Οκτώβριο είχα γράψει ένα άρθρο με τίτλο «Μια ευχάριστη είδηση από… απέναντι» που δημοσίευσε η ΟΔΟΣ στο υπ’ αρ. 560 φύλλο της. Αφορμή αυτού του άρθρου, και του… ενθουσιασμού μου, ήταν το δημοψήφισμα που πραγματοποιήθηκε στην Τουρκία στις 12 Σεπτεμβρίου 2010 για αλλαγή του Συντάγματός της. Αυτό που ίσχυε ήταν το καθιερωμένο από το δικτάτορα Εβρέν που είχε επιβάλει πριν 30 χρόνια στις 12 Σεπτεμβρίου του 1980. Το αποτέλεσμα ήταν αυτό, που επιθυμούσε ο Ερντογάν, δηλαδή την αλλαγή του.

Η αισιοδοξία μου, από το αποτέλεσμα αυτό ήταν πως ο Ερντογάν, ο Τούρκος Πρωθυπουργός θα μπορούσε ύστερα από το γεγονός αυτό να τιθασεύσει τους στρατηγούς του, ώστε όσο αφορά εμάς κάποια στιγμή να σταματήσουν οι προκλήσεις κύρια με τις πτήσεις των αεροπλάνων τους πάνω από τα νησιά μας, κατά παράβαση και παραβίαση καθιερωμένων διεθνών κανόνων, αλλά και δηλώσεων για αλλαγές στο status quo του Αιγαίου.

Όπως είναι γνωστό η κατάσταση αυτή, δηλαδή η επιθετικότητα ή καλύτερα η προκλητικότητα, μαζί με δηλώσεις και άλλες ενέργειες (όρα Στρατιά Αιγαίου) έφερναν τη χώρα μας σε δύσκολη θέση και την ανάγκαζαν σε ανάλογους με την Τουρκία εξοπλισμούς. Τρισεκατομμύρια δραχμές παλαιότερα, δισεκατομμύρια ευρώ σήμερα, ξοδεύονται για αεροπλάνα, τανκς, υποβρύχια, πλοία και άλλα όπλα, από την προκλητική συμπεριφορά της γείτονος. Αν αυτά τα χρήματα δεν πήγαιναν για… σίδερα (συνεχώς χρειάζονται αλλαγές προσθέσεις ή ανανεώσεις) και διετίθεντο για ειρηνικούς σκοπούς η πατρίδα μας θα ήταν ασφαλώς σε καλύτερη οικονομική κατάσταση και μπορεί η σημερινή οικονομική κρίση, μέσα στη διεθνή, να ήταν πιο ελαφριά και να μη βρισκόμαστε τώρα σχεδόν σε αδιέξοδο!

ΗΛΙΑ ΤΖΩΡΤΖΟΠΟΥΛΟΥ: Aπό την άγονη γραμμή

 Καστοριά Αυγ. 2011
 
Αξιότιμε κύριε Διευθυντά,

Είμαι ο υποστράτηγος ε.α Τζωρτζόπουλος Ηλίας και σας υποβάλλω για δημοσίευση, στην έγκριτη εφημερίδα σας, το άρθρο μου: " Αντί χρονογραφήματος -Απο την άγονη γραμμή".  Παρακαλώ για τις, κατά την κρίση σας, παραπέρα ενέργειες. Σας εύχομαι υγεία και επιτυχία στο έργο σας.

Με εκτίμηση
Ηλίας Τζωρτζόπουλος
 Υπτγος ε.α

Αγαπητέ κύριε Διευθυντά,

Σου γράφω από την άγονη γραμμή, τη γειτονιά των φάρων και με την αγωνία της γονιμότητας, που πάντα θα υπάρχει! Βέβαια γιατί διάλεξα εσένα, που τόσο φαίνεται να απέχεις, αυτό είναι μια άλλη ιστορία, μικρή όπως πάντα, για να την καταλαβαίνουμε όλοι μας!
 Άλλωστε δε νομίζεις πως οι μεγάλες ιστορίες, οι μεγάλες νίκες, τα μεγάλα όνειρα, κάθε τι ανθρώπινα μεγάλο, με τη παιδιάστικη όμως ματαιοδοξία του ότι κουράζει;
Στα λόγια τα μεγάλα, οι λέξεις χάνουν τη μυστηριακή τους δύναμη, να μας χαρίζουν τη καταλυτική τους ζωτικότητα για δράση και ελπίδα. Προσφορά και αγάπη.
Έτσι λοιπόν εδώ, ξέρεις, λίγες μέρες το χειμώνα όλα είναι γόνιμα, γιατί το καλοκαίρι η σκέψη και το κορμί αφήνονται νωχελικά στο κύμα και ο εσώτερος μονόλογός μας, με δαιδαλώδη τη χάρη του, γίνεται πραγματική ζωή μας…
Οι άνθρωποι με το δικό τους πλοίο της άγονης γραμμής, και τη μυριολαλούσα θάλασσα, την ανυπόταχτη, σας νοιώθουν, όλους εμάς, περίεργα κοντά τους. Και βρίσκει κανείς τις ίδιες ανησυχίες, τις ίδιες ελπίδες (αχ! αυτή η ελπίδα, ας πιούμε κάτι στην υγειά της), τα ίδια όνειρα, μικρά όπως πάντα, τις ίδιες ζήλιες, τα ίδια κι εδώ, τα ίδια!
Όμως εδώ μάθαμε και κάτι άλλο: πιο καρτερικά να υπομένουμε τη μοναξιά, το πλοίο που θ’ αρθεί, αυτούς που θα φύγουν, τις λίγες σταγόνες βροχής πού δεν έπεσαν.
Εδώ όλα είναι ένα ή σχεδόν «ένα»: το, η, ο, κι αυτός κι όλοι το ξέρουν. Είδες η μοναδικότητα στο είδος της είναι καθοριστική.

Η νέα γενιά της 28ης Οκτωβρίου

Σχετικό κείμενο για το θέμα ΕΔΩ

ΟΔΟΣ: Φεγγαράκι μου λαμπρό

ΟΔΟΣ 15.09.2011, αρ. φύλλου 607

Στον απόηχο των τελετών για την Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης (η οποία ελαφρωμένη από την παλιομοδίτικη φιγούρα του τέως περιφερειάρχη της, έστω και μέσα στην δίνη της κρίσης, έδειχνε πιο αληθινή φέτος), τελετών και εκδηλώσεων που συνοδεύτηκαν από περιορισμένης έκτασης επεισόδια (φοιτητών, ιδιοκτητών ταξί και των πρόσφατα μαυρισμένων από τον θαλασσινό ήλιο αγανακτισμένων), αλλά και στις δηλώσεις των κυβερνητικών στελεχών και του ίδιου του πρωθυπουργού που εξήγγειλε βαρύτατα οικονομικά μέτρα, δεν διατυπώθηκε σοβαρός αντίλογος.

Όχι επειδή τα μέτρα (όπως το νέο ειδικό τέλος στα ακίνητα), είναι αναμενόμενα ή επιεική και δίκαια, ανάλογα με την οικονομική και κοινωνική δυνατότητα των πληθυσμιακών ομάδων, και μάλιστα παραμονές του χειμώνα, σε μια εποχή που αναμένεται η εξίσωση της τιμής του πετρελαίου θέρμανσης, προοπτική, που σε περιοχές όπως η Καστοριά θα προκαλέσει σοβαρή επιδείνωση της ζωής σε επίπεδο καθημερινότητας.

Ούτε επειδή τα κόμματα της αντιπολίτευσης και ιδίως η Νέα Δημοκρατία (που παρά τις ανακοινώσεις της, ευλαβικά προσεύχεται να μην γίνουν τώρα εκλογές), αποφάσισαν να στηρίξουν την πολιτική της κυβέρνησης.

Η εξήγηση δείχνει να έγκειται στο ότι, η παράλυση της ελληνικής οικονομίας και οι κίνδυνοι που αντιμετωπίζει η χώρα είναι τέτοιοι, που κατά βάθος γίνεται απ’ όλους κατανοητό, ότι επιβάλλουν μεταρρυθμίσεις και μεγάλες θυσίες.

Μόνο που δύο περίπου χρόνια μετά τις εκλογές, η κατάσταση αντί να βελτιώνεται, επιδεινώνεται ραγδαία. Και που τα μέτρα είναι σπασμωδικά, αβέβαια, συχνά ανεφάρμοστα και σχεδόν πάντα άδικα. Σε συνδυασμό με την παράλειψη της κυβέρνησης να προχωρήσει στην εκμετάλλευση της δημόσιας περιουσίας και στην περαιτέρω μείωση των κρατικών δαπανών, τα νέα εισπρακτικά μέτρα πείθουν ότι εκεί στην κυβέρνηση στοχεύουν (και) στην επιβίωση του πολιτικού κατεστημένου, και όχι στην εξυγίανση πολιτικής και οικονομίας. Να σώσουν δηλαδή την Ελλάδα από την πτώχευση, αλλά και το πολιτικό τομάρι των δυναστειών.

Δεδομένη άλλωστε είναι η πεποίθηση, ότι πέρα από την ευθύνη της Νέας Δημοκρατίας του (ήδη άφαντου) κ. Κώστα Καραμανλή, σημαντικό μερίδιο της ευθύνης για την επιδείνωση της -ήδη από το καλοκαίρι του 2009- δεινής θέσης της χώρας στις διεθνείς αγορές, ανήκει στις πλάτες της κυβέρνησης του ΠαΣοΚ. Διότι, επί 6 περίπου μήνες (από την εκλογή της τον Οκτώβριο του 2009) φλέρταρε με την άρνηση της αλήθειας και της πραγματικότητας. Ενώ η χώρα διολίσθαινε προς το γκρεμό.

Το γεγονός ότι ίσως και για πρώτη φορά αντιμετωπίζεται η απίστευτη μιζέρια έναρξης του σχολικού έτους χωρίς τα βιβλία, χάρη στην υπουργό Παιδείας που καταδίκασε την Καστοριά λόγω της αρχιτεκτονικής σχολής σε περαιτέρω υποβάθμιση, είναι ενδεικτικό ότι οι κυβερνητικοί ιθύνοντες, είτε αποτυγχάνουν μονίμως, είτε μονίμως αυτοσχεδιάζουν. Σαν μονίμως να σιγοψιθυρίζουν το «φεγγαράκι μου λαμπρό».

Βέβαια για την Καστοριά θα αντιμετωπισθούν τα ζοφερά προβλήματα. Μιας και δήμαρχος, αντιδήμαρχος και ολόκληρη συνοδεία, με χορούς και περίπτερα, προώθησαν αυτές τις ημέρες την υπόθεση του καστοριανού τουρισμού στις σμαραγδένιες παραλίες της Ρόδου και στα στενά της μεσαιωνικής πόλης. Μπορεί να ακούγεται κάπως σαν… αναψυχή η όλη υπόθεση, ακόμη και προκλητική σε εποχές μνημονίου, αλλά αν είναι στο τέλος να βουλιάξει η εκπάγλου ομορφιάς Καστοριά από τουρισμό  (έστω κι’ αν αδειάσει η Ρόδος), τότε αξίζει και μια ηλιοθεραπεία παραπάνω κι ας στοιχίσει κατιτίς, σε έναν δήμο που την ίδια στιγμή που κολυμπάει στα Δωδεκάνησα αυξάνει τους φόρους των δημοτών του.

ΘΡΑΣΥΒΟΥΛΟΥ ΟΡ. ΠΑΠΑΣΤΡΑΤΗ: Τη νύχτα που αυτοί θα φύγουν...

Χρησιμοποιώντας την έκφραση «θα φύγει νύχτα» ο σοφός λαός αναφέρεται στην άτακτη φυγή εκείνων, που ως ένοχοι, δεν τολμούν να αντικρίσουν το φως της μέρας, και επιλέγουν το σκοτάδι για τη διαφυγή τους. Ο ίδιος αυτός σοφός και θυμόσοφος λαός προχωρά παραπέρα, λέγοντας πως «φύγανε σαν κλέφτες».

Δε χωρά καμιά αμφιβολία πως η σημερινή κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ μετράει τις μέρες της, ώσπου σύντομα να εκμετρήσει ολωσδιόλου το βίο της. Η αποτυχία είναι απόλυτη και ολοκληρωτική και εκτείνεται σε όλους τους τομείς. Κάθε βδομάδα και μια καινούρια δυσαρμονία, κάθε μέρα κι ένα ακόμη αλαλούμ. Όλοι οι στόχοι παρέμειναν σχέδια – τουλάχιστον εκείνοι που γνωστοποιήθηκαν στην κοινωνία. Επί δυο χρόνια η χώρα βαδίζει σε πορεία καθίζησης, δυστυχώς έξωθεν διατεταγμένη.

Η λαϊκή δυσαρέσκεια ξεπερνά κάθε όριο, αγγίζοντας την αποστροφή απέναντι σε ολοκληρωτικά καθεστώτα και δικτατορίες. Μόνο που εδώ η δυσαρέσκεια και η αγανάκτηση είναι απροκάλυπτες. Είναι εντυπωσιακό να ακούς στο δρόμο απλούς πολίτες, ηλικιωμένους συνταξιούχους συχνά, το πώς ακριβώς εκφράζονται για την κυβέρνηση, τα στελέχη της και τον αρχηγό της. Ευτυχώς ακόμη έχουμε Δημοκρατία – αν και το Σύνταγμα, για το οποίο ο ελληνικός λαός πολλάκις επαναστάτησε, παραβιάζεται συστηματικά. Και δυστυχώς συμμέτοχοι στην παραβίαση του Συντάγματος είναι εκείνοι που πρώτοι θα έπρεπε να το τηρούν: καθηγητές Συνταγματικού Δικαίου, οι οποίοι, όντας κορυφαίοι υπουργοί, με περισσή θρασύτητα κουρελιάζουν τις διατάξεις του Συντάγματος, ψάχνοντας νομιμοφανείς τρόπους να το ισοπεδώσουν…

Ζούμε μέρες μοναδικές, που χαράζουν την ιστορία αυτού του τόπου. Μέρες που ξημερώνουν σκοτάδι, θυμίζοντας άλλες ταραγμένες εποχές, όπως ευρηματικά χαρακτηρίζει ο Βασίλης Τζανακάρης τις χαλεπές μέρες του 1936. Ετούτο το καράβι της Ελλάδας το 'χει γραφτό να θαλασσοδέρνεται στα κύματα της ιστορίας.
Προσπαθώ να καταλάβω ποιο ακριβώς είναι το νόημα της παραμονής μας στην Ευρωζώνη και δεν μπορώ. Όταν το ποσοστό των ανέργων θα υπερβαίνει το 20%, όταν η κατάρρευση της αγοράς θα έχει γίνει αντιληπτή και στους πλέον δύσπιστους, όταν η υγεία και η παιδεία θα πληρώνονται ακριβά από τους λίγους μόνο που θα μπορούν, όταν η μετανάστευση θα θεριεύει, όταν οι δρόμοι θα γεμίζουν με παιδιά που κρυώνουν και πεινάνε -διότι αυτό ακριβώς θα γίνει και ας μη ξεγελιόμαστε- τότε τι ακριβώς θα αντιπροσωπεύει το «κεκαλυμμένο μάρκο», το καταραμένο νόμισμα των Βρυξελλών και του Βερολίνου;

ΠΑΝΟΥ ΧΑΤΖΗ: Στη σπηλιά του Δράκου

φωτό: Π. Χατζής

Σύμφωνα με τη μυθολογία ο Κάστωρ -ο πρώτος βασιλιάς της περιοχής μας- φιλοξένησε κάποτε τον αδελφό του Πολυδεύκη. Κατά την παραμονή του, του αποκάλυψε την ύπαρξη ενός χρυσωρυχείου στα βάθη μιας σπηλιάς, την είσοδο της οποίας, φυλούσε μέρα και νύχτα ένας δράκος. Ο βασιλιάς, είχε υποσχεθεί, πολλά και πλούσια δώρα σε όποιον θα σκότωνε το δράκο. Μια μέρα λοιπόν παρουσιάστηκε ένας τολμηρός νεαρός που δέχθηκε να αντιμετωπίσει το δράκο, έχοντας ως μόνα όπλα την πανοπλία, το σπαθί και τα δυνατά του χέρια. Όταν ο νεαρός πλησίασε στη σπηλιά, ο δράκος εξαγριώθηκε κι άρχισε να πετάει φωτιές από το στόμα. Ο νέος όμως κατάφερε πολύ γρήγορα να τον πληγώσει θανάσιμα. Λίγο πριν ξεψυχήσει το θηρίο, εκτόξευσε μία πύρινη γλώσσα, ποτισμένη με δηλητηριώδη αέρια. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να τραυματιστεί ο νεαρός και λίγο αργότερα να ξεψυχήσει στα χέρια των φίλων του. Ο δράκος όμως είχε πεθάνει και η είσοδος της σπηλιάς ήταν πλέον ελεύθερη. Ο Κάστωρ, ο Πολυδεύκης και οι υπόλοιποι σύντροφοί τους, άναψαν τότε δαυλούς και προχώρησαν στο εσωτερικό της σπηλιάς. Προχωρούσαν για ώρες, όταν ξαφνικά ένα δυνατό ρεύμα αέρα, έσβησε τους δαυλούς και τους βύθισε στο απόλυτο σκοτάδι. Αμήχανοι και φοβισμένοι, άκουσαν μια απόκοσμη και βαριά φωνή να τους λέει: "Εκείνος που θα σκύψει να πάρει μία χούφτα της λάσπης που πατάει, θα μετανοιώσει. Αλλά κι εκείνος που δεν θα πάρει, πάλι θα μετανοιώσει...".  Κάποιοι τότε φοβήθηκαν και βιαστικά, προσπάθησαν να βγουν έξω, κι άλλοι, οι ψυχραιμότεροι, έσκυψαν και γέμισαν τα χέρια τους με λάσπη και απομακρύνθηκαν κι αυτοί από το εσωτερικό του σπηλαίου. Όταν βγήκαν έξω στο φως, εκείνοι που είχαν πάρει μία χούφτα από τη λάσπη αντιλήφθησαν οτι η λάσπη που κρατούσαν στα χέρια τους ήταν υγρή χρυσόσκονη και μετάνοιωσαν που πήραν μόνο μία χούφτα. Μετάνοιωσαν όμως κι αυτοί που δεν τόλμησαν να πάρουν.

ΧΡΗΣΤΟΥ ΤΖΗΜΑ: Ε/Γ-Ο/Γ Αλκαίος

Τα πρακτορεία στη σειρά δίπλα σε μαυρισμένα πεζοδρόμια, σκοτεινά περίπτερα. Λίγα ούζα στην τρούμπα, λίγα λόγια στα τραπέζια, ένα τηλεφώνημα για τον καιρό, οι άνεμοι στο πέλαγος θα είναι μέτριοι έως πέντε μποφώρ, ηλιοφάνεια, η θάλασσα ελαφρά ταραγμένη.

Σάββατο φθινόπωρο δίχως σύννεφα, ανεβαίνω την σκάλα για την ρεσεψιόν. Χιλιοκαθαρισμένες μοκέτες, μπλουζάκια με το όνομα του πλοίου, βεβιασμένα χαμόγελα. Σε ανάγλυφη λαμαρίνα με μπύρες, φαντάροι, φοιτητές, νταλικιέρηδες. Τον Νοέμβριο οι αγέρηδες κοπάζουν, ακούω στην γέφυρα. Στο μπαρ τράπουλες, φραπέδες, ανοιχτά πουκάμισα. Στήνω την φωτογραφική μηχανή, αδύνατον να συγκεντρωθώ. Σαρωνικός. Ηλιοβασίλεμα στο Σούνιο, κοντά από την Άνδρο. Υψικάμινος. Οι γλάροι ακολουθούν, ο ήλιος πέφτει, οι ναύτες ακίνητες σιλουέτες στο κατάστρωμα. Έρωτας, νόστος, χρήματα.

Αγωνίζομαι να εστιάσω, να σωπάσω. Τα λιμάνια καημοί, τα κύματα μαύρα. Το βράδυ, ο Πέτρος κερνάει τα ποτά. Όλοι σε δυο τραπέζια, δέκα καρέκλες, ο καπετάνιος με το ανώτερο πλήρωμα. Άσπρα μανίκια, θητεία, λίγες κουβέντες. Γίνομαι ένα με το λίκνισμα του πελάγους, την παλινδρόμηση της μνήμης. Από πού είσαι, ο χειμώνας θα' ναι βαρύς, η κόρη μου θέλει ένα καραβάκι για τα Χριστούγεννα, εκατόν τριάντα δύο και σήμερα, αγάπη μου. Ημερολόγιο καταστρώματος.

«Πέρασε όλη μου η ζωή από μπροστά μου. Δεν ντράπηκα. Δεν σάστισα. Μόνο το σπίτι μου σκεφτόμουν. Στο Αιγαίο τα σημεία που δεν βλέπεις στεριά είναι λίγα. Γι αυτό μ' αρέσει αυτό το δρομολόγιο. Κάθομαι και σκέφτομαι τον Ινδικό, τον Ειρηνικό. Το σουέλ. Τότε, πριν τριάντα χρόνια. Γυρνάω, γυρνάω στο μυαλό μου, παντού νερά, πουθενά άνθρωπος. Νομίζω ότι στο καράβι, δίχως κανέναν γύρω μου, στο φαγητό, στο κατάστρωμα, στα μάτια μου κανέναν, αγάπησα περισσότερο τα ανθρώπινα. Δίχως να θέλω να γυρίσω».

MET in HD

Σάββατο 29.10.2011 / 19:55
Mozart: Don Giovanni 

Ο Mariusz Kwiecien φέρνει για πρώτη φορά στη Μητροπολιτική Όπερα τη γεμάτη νεανικό σφρίγος και αισθησιασμό ερμηνεία του στον αιώνιο αντιήρωα του Μότσαρτ, υπό την καθοδήγηση του βραβευμένου με Tony Award® σκηνοθέτη Michael Grandage και με διευθυντή ορχήστρας τον James Levine. Πρωταγωνιστούν επίσης οι Marina Rebeka, Barbara Frittoli, Ramón Vargas και Luca Pisaroni.

Σχετικά κείμενα:
Απ' ευθείας από την ΜΕΤ σε HD


Διευθύνσεις:

Μetropolitan Opera της Νέας Υόρκης

MET In Greece

Κινηματοθέατρο Σταρ Βέροιας (τηλ. 2331022373)

Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης

Δημοτικός Κινηματογράφος Καβάλας

Μέγαρο Μουσικής Κομοτηνής

Πολιτιστικό κέντρο Δήμου Πρέβεζας (Πρώην Όαση) (τηλ. 2682025320)

Μέγαρο Μουσικής Αθηνών

Δημοτικό Θέατρο Μυτιλήνης

 

Το finale της Anna Bolena της πρώτης αναμετάδοσης από την ΜΕΤ στις 15 Οκτωβρίου 2011.