ΝΩΝΤΑ ΤΣΙΓΚΑ: Ακρωτηριασμός

“Αχ που 'σαι τώρα καημένο μου φωτόδεντρο
που 'σαι φωτόδεντρο παραμιλούσα κι
έτρεχα,
τώρα σε θέλω τώρα
που έχασα ως και τ' όνομά μου”

Οδυσσέας Ελύτης
(“Το Φωτόδεντρο και η δέκατη τέταρτη ομορφιά”)
 

Την εβδομάδα που πέρασε, συνεργείο της ΔΕΗ Καστοριάς μετέβη στο Βογατσικό του Δήμου Ορεστίδος και ακρωτηρίασε το ...μοναδικό έλατο του χωριού το οποίο βρίσκονταν στην αυλή του πατρικου μου σπιτιού χωρίς να έχω ειδοποιηθεί προηγουμένως. Έγινε καταπάτηση της περιουσίας μου και του ιδιωτικού μου χώρου και επίσης αγνοώ αν το δασαρχείο Καστοριάς είχε ενημερωθεί για την αποστολή του κλιμακίου των αγρίων.
Οι άνθρωποι της ΔΕΗ φυσικά δεν δίνουν εξηγήσεις. Τις αφήνουν ίσως να εννοηθουν... Εμφανίστηκαν απο το πουθενα και κουτσουρεψαν το δέντρο. Υποθέτω τα πλησίον διερχόμενα καλώδια και το απειλούμενο βραχυκύκλωμα λόγω της εγγύτητος είναι μια καθωσπρέπει εξήγηση.

Αντίλογος

Συγγνώμη κύριε Μπαϊρακτάρη, αλλά έχω ένσταση σοβαρή και δικαιολογημένη!
Από ό,τι διαπιστώνω, και εσείς ως Διευθυντής της Εφημερίδας και διαχειριστής της ηλεκτρονικής έκδοσης, αλλά και οι Ανώνυμοι ("We are legion" έγραφε κάποτε πρωτοσέλιδο η ΟΔΟΣ) σεβαστήκαμε τον όρο που έθεσε ο κ. Επ. Τσίγκας.
Με ποια λογική όμως δημοσιεύονται σχόλια από bloggers, οι οποίοι είναι για τους Αναγνώστες ουσιαστικά ανώνυμοι;

Αγαπητή ΟΔΟΣ

ΟΔΟΣ 5.7.2012 | 649

Ασφαλώς δεν είμαι δα και παράδειγμα προς μίμηση ως προς την συνέπεια μου στα θρησκευτικά μου καθήκοντα. Θα έλεγα ότι δεν είμαι ούτε καν για οποιοδήποτε παράδειγμα. Ανατράφηκα όμως και μεγάλωσα με όσα μας δίδαξαν για την ελληνική ιστορία, από την αρχαιότητα ως το βυζάντιο, και από τότε ως την μικρασιατική καταστροφή, και ακόμη πιο μετά. Οπότε ο σεβασμός προς τον Οικουμενικό Πατριάρχη δεν αποτελεί απλό μέρος οποιουδήποτε θρησκευτικού καθήκοντος, αλλά εκδήλωση της εθνικής ιστορίας. Που διαμορφώθηκε από τον ελληνισμό και τον χριστιανισμό. Άλλωστε το Πατριαρχείο είναι ο θεσμός που προσωποποιεί τον οικουμενικό ελληνισμό κα φυσικά την δογματική αυθεντικότητα της Ορθοδοξίας. Έστω και ως ψευδαίσθηση εξαπλώνει την Ελλάδα στα πέρατα.

Έτσι, δεν μπορώ παρά να ομολογήσω ότι αισθάνθηκα κατάπληξη, απορία και θυμό από την αποτυχία των διοργανωτών, δηλαδή του τοπικού κλήρου και του Δήμου Καστοριάς να πετύχουν, από άποψη μαζικότητας, μια αξιοπρεπή υποδοχή και φιλοξενία στον Οικουμενικό Πατριάρχη. Μάλλον άδειες πλατείες και μισογεμάτες αίθουσες ήταν το σκηνικό μιας σκηνοθεσίας που επέτρεψε… στην «βυζαντινή αρχόντισσα» (όπως χωρίς μέτρο αποκαλούν ειρωνικά, το κουφάρι της Καστοριάς, οι ιθύνοντές της, έστω κι’ αν ως μητρόπολη υπάγεται στην Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως), να φανεί αφιλόξενη και απαίδευτη απέναντι στον επισκέπτη της. Για μια ακόμη φορά μια χούφτα σκοταδιστές φονταμενταλιστές που παριστάνουν τους ζηλωτές, αλλά δεν είναι τίποτε περισσότερο παρά πράκτορες, επιχείρησαν να αμαυρώσουν την εικόνα του Πατριάρχη. Διασπείροντας την αμφισβήτηση στην κοινή γνώμη. Κι’ όλα αυτά επειδή δεν υποδουλώνεται στον ρώσσο πατριάρχη, και ενθαρρύνει τον διάλογο με την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία.

ΟΔΟΣ: Το «όραμα» της σημερινής διοίκησης του δήμου

Σύμφωνα με πρόσφατες ανακοινώσεις του Δήμου Καστοριάς που είχαν και ένα τόνο περίπου πανηγυρικό, μεταξύ μερικών άλλων (περισσότερο ή λιγότερο) αινιγματικών για την αναγκαιότητα τους και πάντως όχι επειγόντων έργων, προγραμματίζεται -κατά κυριολεξία απειλείται- ο «εξωραϊσμός» της νοτιοδυτικής παραλιακής ζώνης, στην οδό Μεγάλου Αλεξάνδρου.

Μάλιστα ο αρμόδιος (;) αντιδήμαρχος κ. Χρήστος Παρχαρίδης που προέβη στις σχετικές δηλώσεις (η παρουσίαση αναμένεται να γίνει σύντομα στο δημοτικό συμβούλιο Καστοριάς), τόνισε ότι με την νέα μορφή του παραλιακού πεζοδρομίου θα αποδοθεί ακόμη περισσότερο η χρήση του στους πεζούς. Και εννόησε ως προαπαιτούμενο ότι θα επαναδιαταχθούν οι καφετέριες της περιοχής. Το μεγαλεπήβολο αυτό «έργο» θα στοιχίσει  1.200.000,00 ευρώ (!), δαπάνη που ήδη έγινε αντικείμενο κριτικής από την ΟΔΟ.

Σημειώνεται ότι ο αρχικός προϋπολογισμός τον Απρίλιο του 2011 ήταν 100.000,00 ευρώ, και έφθασε ξαφνικά στα 1.200.000,00 ευρώ, λίγους μήνες αργότερα, τον Οκτώβριο του 2011.

ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ έγραψαν

Κύριε Διευθυντά,

Διάβασα την απάντηση της ΔΙΑΔΥΜΑ που είχατε την καλοσύνη να μου στείλετε. Τώρα είμαι πιο ανήσυχος για την ικανότητα της ΔΙΑΔΥΜΑ να αντιμετωπίσει με επιτυχία τα θέματα της διαχείρισης των στερεών απορριμμάτων της Περιφέρειας. Πρώτα –πρώτα δεν διαβάζουν με προσοχή, παρότι το δηλώνουν. Όνομα και επίθετο έγιναν αγνώριστα. Που είδαν τη συνέντευξη που έδωσα; Ένα μικρό άρθρο σας έστειλα.

Όσο για το αν είμαι επιστημονικά καταρτισμένος, δεν είναι της αρμοδιότητας του κ. Μαυρίδη να το κρίνει. Δεν θα του υποβάλω αντίγραφα πτυχίων και πιστοποιητικών αναλυτικής βαθμολογίας από τα Ελληνικά και Ξένα Πανεπιστήμια στα οποία φοίτησα, ούτε κατάλογο των ερευνητικών έργων στα οποία έλαβα μέρος.

ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ έγραψαν

ΔΙΑΔΥΜΑ ΑΕ

Απάντηση στο δημοσίευμα της εφημερίδας ΟΔΟΣ
(συνέντευξη του καθηγητή Α. Δαουγόπουλου)

Διάβασα με προσοχή το κείμενο του καθηγητή κ.Α.Δαουγόπουλου, που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ΟΔΟΣ, όπου άκριτα και απροβλημάτιστα κατά τρόπο σκωπτικό και υποτιμητικό προσπαθεί να υποβαθμίσει το τεράστιο έργο της ΔΙΑΔΥΜΑ.

Κύριε Καθηγητά, καταρχάς κρίνεται το έργο μας με αοριστίες και υποθετικές σκέψεις, αφού στο κείμενό σας εσείς ρωτάτε και εσείς απαντάτε, χωρίς να έχετε ενημερωθεί αλλά ούτε και το ζητήσατε ποτέ από τη ΔΙΑΔΥΜΑ, αν και δεν είστε ο επιστημονικά καταρτισμένος επί περιβαλλοντικών θεμάτων αποσπασματικά προσπα- θείτε με αφοριστικά κείμενα χωρίς περιεχόμενο, και με ημερίδες χωρίς ουσία να πείσετε Φορείς και Δημάρχους ότι ο καλύτερος τρόπος επεξεργασίας των απορριμμάτων είναι το κομποστ.

Στον κόσμο

«ΑΛΦΑ-ΜΗ»: Η γιαγιά η Κάντζια

Με το όνομα Κωνσταντίνα την μύρωσε ο Παπάς στην εκκλησιά του πάνω μαχαλά του χωριού όπου γεννήθηκε η μάνα της μάνας μου. Τώρα πως έφθασε να την φωνάζουν Κάντζια και στον πάνω και στον κάτω μαχαλά οφείλεται μάλλον στο γεγονός της ιδιωματικής γλωσσικής συμπεριφοράς των κατοίκων της περιοχής να παραφράζουν τα ονόματα στο χαϊδευτικό με τον δικό τους τρόπο. Και η Γιαγιά η Κάντζια -η μάνα της μάνας μου- όπως και όλες οι γυναίκες του χωριού μεγάλωσε στην σκληρή μοναξιά της αποθεωτικής δουλειάς. Στο χωράφι για τον σπαρτό, το θέρος και το αλώνισμα, στο βουνό για την μάζωξη του ξύλου για ζεστό χειμώνα και το ψήσιμο του ψωμιού, για την εξασφάλιση της τροφής των ζωντανών του χειμώνα με χόρτα και κλαδιά βελανιδιάς, και στον σταύλο για την περιποίησή τους. Στην κουζίνα και γενικά του καθαρού σπιτικού.

ΝΑΝΤΙΑΣ Β. ΠΑΠΑΣΤΑΥΡΟΥ: Ο Σινού και η Νεράιδα

Το κείμενο που ακολουθεί έλαβε το 1ο βραβείο στο 10ο Πανελλήνιο διαγωνισμό παραμυθιού, μεταξύ 18.000 μικρών συγγραφέων παραμυθιών

Μια φορά κι έναν καιρό στο χωριουδάκι πλάι από το βασίλειο των παραμυθιών ζούσε ένα μικρό αγόρι, ο Σινού. Ένα απόγευμα, καθώς ο Σινού έκανε βόλτα στο δάσος, είδε μια νεραϊδούλα που ζητούσε βοήθεια. Έτρεξε κοντά της και με πολλή προσοχή ελευθέρωσε το φτερό της, που είχε πιαστεί στο κλαράκι μιας βελανιδιάς. «Θέλω να σου ανταποδώσω το καλό που μου έκανες», του είπε η νεραϊδούλα. «Άνοιξε την παλάμη σου». Και του έδωσε ένα μικρό κλειδάκι σαν φασολάκι, που έλαμπε λες και ήταν από καθαρό χρυσάφι, παράξενο, με πολλά διαμαντάκια και η λαβή του σχημάτιζε μια καρδιά.