ΠΑΝΟΥ Θ. ΠΟΥΓΓΟΥΡΑ: Θέλω να πάω κι εγώ, σας παρακαλώ κύριε, πάρτε με κι εμένα

Το Μπουένος Άυρες. Από εκεί ο νέος πάπας των φτωχών. Εκεί και το μέγαρο της Ακαδημίας του Ναυτικού. Στους πάνω ορόφους οι δεξιώσεις και οι υψηλόβαθμοι. Κάτω στο ευρύχωρο υπόγειο όσοι προσάγονται επειδή διαφωνούν -και το δήλωσαν- με την “στρατιωτική δημοκρατία”. Μαζεύονται πολλοί, ο χώρος στενάχωρος. Μερικοί θα μεταφερθούν -ανακοινώθηκε- στο Νότιο τμήμα της Αργεντινής. Όσους πρόκειται να ταξιδέψουν τους γίνεται μια ένεση ενδομυϊκά, θα δράσει σε λίγα λεπτά, η μερική νάρκωση διευκολύνει την μεταφορά. Όλα δείχνουν ότι εκεί όπου θα πάνε θα είναι καλύτερα από ότι εδώ στο υπόγειο. Πολλοί είναι όσοι ζητούν να φύγουν μαζί με τους άλλους:

ΣΟΝΙΑΣ ΕΥΘΥΜΙΑΔΟΥ ΠΑΠΑΣΤΑΥΡΟΥ: Στο Μοναστήρι, στα Βιτώλια

Το Προξενείο Μοναστηρίου, όπου ο Ίων Δραγούμης δούλευε με πάθος για τη λευτεριά της Μακεδονίας. Σήμερα ανήκει στο κράτος, που το έχει εγκαταλείψει, όπως φανερώνει και το ορθάνοιχτο παραθυρόφυλλο στον επάνω όροφο.

Ήρθαν και φέτος οι Μακεδόνες της διασποράς, ήρθαν για το Παγκόσμιο Συνέδριό τους. Και συνέδριό μας, αφού κι εμείς Μακεδόνες είμαστε, αλλά Μακεδόνες στην Πατρίδα. Και έγιναν και το Συνέδριο στη Φλώρινα και το Αντάμωμα στη Σιταριά κι είχαν όλα επιτυχία. Μα εγώ το νου μου τον είχα αλλού: στο τρίτο μέρος της όμορφης συνάντησης, σε μια σπάνια ευκαιρία για μια σπάνια εκδρομή.

Δευτέρα 15/7/2013, εκδρομή στο Μοναστήρι των Σκοπίων, σ’ αυτό που πολύ κακώς κάποιοι από εμάς αποκαλούμε Μπίτολα σαν τους σημερινούς του κατοίκους. Κάτι σαν την Κωνσταντινούπολη, που με τ’ όνομα του ιδρυτή της πρέπει να τη λέμε κι όχι με την παραφθορά της φράσης «εις την Πόλιν», που χρησιμοποιείται σήμερα ως όνομά της.

Αποβραδίς τα σκοπιανά μέσα ενημέρωσης προετοίμασαν το κοινό τους, όπως αυτά ήθελαν, για την επίσκεψή μας αυτή. Αλλά υπήρχε σοβαρότατος λόγος να είναι ευγενικοί μαζί μας οι αρκετοί δημοσιογράφοι που μας περίμεναν στη αρχαία Ηράκλεια και μας ρωτούσαν, προσπαθώντας να κερδίσουν τις απαντήσεις που ήθελαν. Και που τους βόλευαν.

Καλοκαίρι

Μύρτος Κεφαλονιά

ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ έγραψαν

Αγαπητέ μου Παναγιώτη,

Κάθε φορά που έρχομαι στην Καστοριά –τελευταία ήταν στα εγκαίνια της έκθεσης της Μερόπης Σωτηροπούλου Μάγγελ–αισθάνομαι μια πληρότητα αισθημάτων και μια έξαρση, ωσάν κάποιες μυστικές δυνάμεις να διαπερνούν και να διεγείρουν ολόκληρο το είναι μου. Δεν έχω άδικο επομένως να θεωρώ την Καστοριά Μητέρα, που με γέννησε πνευματικά, όταν κατά την πενταετή παραμονή μου εκεί, ως διευθυντής του Επαγγελματικού Λυκείου, έχοντας μαθητή μου κι εσένα, έγραψα το βιβλίο μου «Τα δύο φορέματα», όπου μέσα από την υπόσταση της πόλης ανά τους αιώνες, απέκτησα υπόσταση και ο ίδιος. Κάθε φορά ξαναζώ, αλλά ποτέ με τον ίδιο τρόπο, μυστικώς και μυστηριωδώς εκείνο το βαθύ αίσθημα που αναφέρω στο βιβλίο μου: «Ο Αλέκος επιστρέφει στο ξενοδοχείο γεμάτος συγκίνηση, αντικρίζοντας την Καστοριά ως τροφό, που τα χώματά της ζωντάνεψαν μυστικά το κορμί του, νιώθοντας βαθιά να τον αναπαύει σαν να λικνίζεται σε σιωπηλή ακύμαντη θάλασσα». Όπως καταλαβαίνεις, έκτοτε με ενδιαφέρουν αδιαλείπτως και η Καστοριά και οι άνθρωποί της.

Κάποτε στην Καστοριά

[στήλη]

Unesco και Καστοριά

Με το ακόλουθο δημοσίευμα θέλουμε να δικαιώσουμε απόλυτα τον τίτλο της στήλης αφού θα ασχοληθούμε με ένα θέμα που συνέβη κάποτε στην Καστοριά και μπορεί να υλοποιηθεί ακόμη και τώρα, επιβεβαιώνοντας έτσι την ρήση ΄΄κάλιο αργά παρά ποτέ΄΄. Ήταν μια προσπάθεια που έγινε από ένα αξιόλογο συμπολίτη μας που ασχολήθηκε με τα κοινά ίσως σε λάθος χρόνο και χώρο που λέμε συνήθως όταν κάτι πάει στραβά. Τότε που τα δανεικά είχαν γίνει μοχλός ανάπτυξης και η ιδεολογία στιγμάτιζε όλους μας, ανεξάρτητα από την ικανότητα την ανιδιοτέλεια και την αγάπη για τον τόπο μας . Αλλιώς πως θα επινοούνταν η ρήση ότι κάθε λαός έχει την ηγεσία που του αξίζει; Ας έρθουμε λοιπόν στο δια ταύτα.

Καλοκαίρι

Μύρτος Κεφαλονιά

Λόγος & Αντίλογος

Αγαπητέ μου κ. διευθυντά,

Σε παρακαλώ μην ξαναγράψεις στους «τίτλους» μου «διετέλεσε πρόεδρος του συλλόγου Καστοριανών Αττικής». Ο σύλλογος δεν υπάρχει πια, και η αναφορά του με στενοχωρεί. Ο λόγος του «θανάτου» του οφείλεται στη μη ανανέωση των μελών του.

Ο Σύλλογος έχει μια αξιόλογη περιουσία, που περιήλθε σ’ αυτόν από τον αείμνηστο Καστοριανό χημικό Λαγγιώτη. Συνίσταται δε σε ένα ρετιρέ 5 δωματίων, πλήρως επιπλωμένο, σε πολυκατοικία επί της οδού Ωλένου 11, και σε ένα διαμέρισμα 2 δωματίων στο ισόγειο της ίδιας πολυκατοικίας.

Η πολυκατοικία απέχει περίπου 200 μέτρα από την κύρια είσοδο των δικαστηρίων της σχολής Ευελπίδων. Όταν ήμουνα πρόεδρος ήθελα να το μετατρέψω σε στέκι των Καστοριανών φοιτητών στην Αττική. Υπερίσχυσαν όμως άλλες απόψεις.

ΝΙΚΟΥ ΠΡΩΪΟΥ: Ο βιότοπος και τα προβλήματα του

Κυριακή 17-3-2013 μεσημέρι, μια μέρα γλυκιά, ο ήλιος απολαυστικός, η λίμνη γαλήνια, πλήθος κόσμου κυρίως επισκέπτες, αλλά και ντόπιοι περιπατητές αρκετοί. Πού αλλού! Στην παραλία μπροστά από το κτήριο της Περιφερειακής Ενότητας Καστοριάς και λίγο πιο πέρα από τη ΔΟΥ Καστοριάς.

Οι κούνιες γεμάτες του πάρκου από παιδόκοσμο και συνοδούς, αλλά και το πεζοδρόμιο απέναντι ακόμη πιο γεμάτο από τους ξένους επισκέπτες, οι οποίοι θαύμαζαν τα πουλιά που ήταν μαζεμένα στην άκρη, με τα παιχνίδια τους, τις βουτιές, τα πετάγματα τους, αλλά πάλι σήκωναν τον λαιμό τους πάνω από το τσιμέντο, για να αρπάξουν την τροφή, το ψωμί και τους διάφορους σπόρους από τα χέρια των παιδιών, όλο χαρά οι ψυχούλες τους, από ευχαρίστηση και διασκέδαση, ενώ οι γονείς τους με τις φωτογραφικές μηχανές και τα κινητά τηλέφωνα δεν σταματούσαν να βγάζουν αναμνηστικές φωτογραφίες. Αυτό το θέαμα το αντικρίζουμε όλες τις μέρες που έχουμε επισκέπτες. Οι τουρίστες πρώτα σταματούν στο πάρκινγκ και τρέχουν προς την λίμνη, όπου βρίσκεται ο βιότοπος με πολλά είδη και σε χρώματα πουλιά.

ΚΟΣΜΑ ΡΕΚΑΡΗ: Έφυγε μικρός και δεν ξέχασε…

ΟΔΟΣ 18.4.2013 | 688

Ο Δημήτρης ήταν ακόμα μικρός για να γευτεί τα χρόνια της δικτατορίας, την δικτατορία του Μεταξά. Το1940-1945 αν και έζησε και γεύτηκε την κατοχή των Ιταλών και Γερμανών, ήταν ακόμα μικρός όταν είδε, και μόλις θυμάται την ολοκληρωτική καταστροφή του χωριού όπου γεννήθηκε. Είδε να καίγεται το πατρικό του σπίτι, του γείτονα, είδε να καίγεται ολοκληρωτικά το αρχοντοχώρι που ακόμα του χρειάζονταν καιρός να το γνωρίσει, και σαν παιδί που ήταν δεν το είχε χορτάσει καλά.
Το Νεστόρι δέσποζε και ήταν το καμάρι της περιοχής, είδε τους κατακτητές και τους συνωμότες συνεργάτες τους να καίνε απ’ άκρη σ’ άκρη το όμορφο χωριό κάνοντας την μελλοντική του ζωή αφόρητη. Τα παιδικά του όνειρα είχαν πληγωθεί και αργότερα πληγώθηκαν περισσότερο όταν ο στρατευμένος αδελφός του από τον στρατό μετέφερε στρατιώτη τραυματία από την πρώτη γραμμή σε κοντινό χειρουργείο, όπου η κακή τύχη του είχε στήσει καρτέρι να πέσει σε ναρκοπέδιο και να εκτιναχθεί στον αέρα από ατομική νάρκη που την είχε τοποθετήσει κάποιος άλλος αδελφός κάποιος συμπατριώτης, και να βρεθεί ο ίδιος χωρίς τα δύο κάτω άκρα.