 |
| ΟΔΟΣ 6.6.2013 | 695 |
Άγνωστο είναι εάν όσοι διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους όταν συμβαίνει κάτι κακό, (έστω και σε μια περίπτωση) αντέστρεψαν ποτέ την κατάσταση. Έτσι δείχνουν να συμπεριφέρονται όσοι περιφέρουν τον θρήνο τους για την οριστική κατάργηση του τμήματος της αρχιτεκτονικής σχολής ή όπως αλλιώς λεγόταν αυτό, που ποτέ δεν έγινε. Και προπαντός την οργή τους για την μετονομασία του τμήματος και την μεταφορά του στην Κοζάνη.
Διότι αυτό το τελευταίο έμοιαζε με σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι της οργής. Ωστόσο η οργή, σύντομα υποχώρησε. Και οι ιθύνοντες, αποφάσισαν να δείξουν ψυχραιμία.
Μέχρι και σχόλια για την μη απειλή παραίτησης του αντιπεριφερειάρχη Καστοριάς (κ. Δημητρίου Σαββόπουλου) που αυτή την φορά δεν επαναλήφθηκε, ή την αποχώρηση του από τους κόλπους του κόμματος της Νέας Δημοκρατίας, που τον ανέδειξε πολιτικά, ακούστηκαν. Για την ακρίβεια στην πραγματικότητα όλα συνέβησαν για πολλοστή φορά. Και κανένα δεν εξέπληξαν αληθινά.
Μοναδικό πρώτο νέο στοιχείο, οι δηλώσεις της βουλευτή Καστοριάς κ. Μαρίας Αντωνίου σε βάρος κάποιου ή κάποιων υπουργών της κυβέρνησης. Μίλησε για παντελόνια ή φουστάνια, αναφορές που θα μπορούσαν ενδεχομένως να αποτελέσουν καλή περίπτωση ανάλυσης των τάσεων της ξεπερασμένης πια ανδρικής μόδας. Αλλά και του εκκολαπτόμενου αντιρατσιστικού νόμου. Τι να ήθελε τάχα να πει με τον χρησμό της;
Σε κάθε περίπτωση όμως όσοι γνώριζαν την ίδια από προηγούμενα χρόνια, αδυνατούν να εξηγήσουν, πώς είναι δυνατό να εξαντλείται η επιχειρηματολογία της στο συγκεκριμένο εξωστρεφές προφίλ ανθρώπου της πιάτσας που φαίνεται να έχει υιοθετήσει.