ΑΦΙΕΡΩΜΑ στη μνήμη των θυμάτων του τρένου των Τεμπών. Πολύ αγαπημένο μου τραγούδι σε στίχους και εκτέλεση του Βλαδήμιρου Βυσότσκι (1938-1980), σε μετάφρασή μου:
* * *
«Πάρε εισιτήριο και επιβιβάσου!
Να το βαγόνι σου! Αντίο, φίλε! Όλα
Στην κάλλιστη μορφή σε σένα μόνο δόθηκαν: στης Παραδείσου τη μεριά
Ατέρμονη ταινία τ’ όνειρό σου.
Όλα μένουν πίσω.
Συνέλεξαν αποτυπώματα:
Λαθραία δεν υπάρχουν! Του λόγου σου αστράφτεις, Χερουβίμ και
Αποστειρωμένος πλήρως. Κι η θέση, κατηγορίας Β’, ε, λίγο πειράζει, βέβαια μπάϊ-class δεν είναι, μα με σεντόνια προκοπής ωστόσο.
[ρεφρέν:] Και να, που συντελείται
η προφητεία, το τρένο στα ουράνια τραβάει…Ώρα καλή μας!
Χριστέ, πόσο το θέλουμε, μα πόσο! Να κοιμηθούμε απλά
Κι όχι το τέρμα! Όχι! Όχι έτσι!
Έχετε γεια βρυσούλες, Γήινη πλατφόρμα! Και κοίτα μην χαλιέσαι! Ανώφελοι οι οδυρμοί και οι κραυγές σου σ’ εκείνους δεν θα φτάσουν! Ένας τους
Τώρα φεύγει ολοταχώς την Πύλη Παραδείσου να διανύσει.
Και θα σταθεί εκεί
Ενώπιων του, αφού θα υπάρχει, δεν μπορεί, εκεί πάνω, κάποιος Θεός! Ας
Μεταφέρει τους χαιρετισμούς μας, αν πάλι ξεχαστεί, συγχωρεμένος: Λίγα
Ψωμιά μας μένουν, θα βιαστούμε
κι με ψηλά την κεφαλήν
θα αποχωρούμε.
[ρεφρέν:] Και να, που συντελείται
η προφητεία, το τρένο στα ουράνια τραβάει…Ώρα καλή μας!
Χριστέ, πόσο το θέλουμε, μα πόσο! Να κοιμηθούμε απλά
Κι όχι το τέρμα! Όχι! Όχι έτσι!
Δεν είναι ο Παράδεισος για όλους, μα κάτι καταφέραμε εδώ πάνω: Να Συγκρουστούμε, να τραγουδάμε, εγώ ας πούμε τραγουδώ, άλλοι- αγαπάνε
Άλλοι πάλι να αγαπάνε θέλουν. Σαν και του λόγου μας, θα πέσουν στην αφάνεια,
Μια αφάνεια δίχως όνειρα, παιδιά μας κι εγγόνια, των εγγονών παιδιά,
Γενιές τριών αιώνων. Πόλεμο μην έχουμε μονάχα, Θεός φυλάξει, κι αφήσουμε Στον άσσο τα εγγόνια.
[ρεφρέν:] Και να, που συντελείται
η προφητεία, το τρένο στα ουράνια τραβάει…Ώρα καλή μας!
Χριστέ, πόσο το θέλουμε, μα πόσο! Να κοιμηθούμε απλά
Κι όχι το τέρμα! Όχι! Όχι έτσι!
Κείται τώρα, αδιάφορος και μάγκας, μακαριότητας χαρές τον περιβάλλουν.
Όσο για μένα τίμημα κανένα να περιέλθω στην κατάστασή του,
ούτε για
Θησαυρούς κι ούτε για γνώσεις δίνω. Σαν να βολεύτηκε ο καρντάσης…
Κι αν τον ξυπνήσει ο τύπος, να γυρίσει στον κόσμο εδώ, που βρίθει
Από πολέμους και δυσωδία, αρρώστιες την επάρατο, την κόβιντ;!
Σ' όλα
Τα έτοιμα, αδερφέ μου, δεν βαριέσαι, τη βρίσκεις θα’ θελα να ξέρω.
[ρεφρέν:] Και να, που συντελείται
η προφητεία, το τρένο στα ουράνια τραβάει…Ώρα καλή μας!
Χριστέ, πόσο το θέλουμε, μα πόσο! Να κοιμηθούμε απλά
Κι όχι το τέρμα! Όχι! Όχι έτσι!
Σφυρίζει τρείς κι αναχωρεί η ταχεία. Ώρα καλή σου με τη συνδρομή τη Θεία κι
Αν στ’ αλήθεια θα βρεις Θεό εκεί πέρα, μην παραλείψεις να μεταφέρεις τους χαιρετισμούς μας!
Φωτογραφία: Ουίλλιαμ Τέρνερ (1775-1851) Βροχή, ατμός και ταχύτητα. Ο Μέγας Δυτικός Σιδηρόδρομος (1844), λεπτομέρεια, λάδι σε καμβά 91 Χ 121,8 cm, Λονδίνο, Εθνική Πινακοθήκη.
Δημοσιεύθηκε στην ΟΔΟ στις 23 Ιανουαρίου 2025, αρ. φύλλου 1257.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Η ΟΔΟΣ σας ευχαριστεί για την συμμετοχή σας στον διάλογο.Το σχόλιό σας θα αποθηκευτεί προσωρινά και θα είναι ορατό στο ιστολόγιο, μετά την έγκριση της ΟΔΟΥ.