ΧΡΥΣΟΥΛΑΣ ΠΑΤΡΩΝΟΥ ΠΑΠΑΤΕΡΠΟΥ: Ακαταστασία

 

ΟΔΟΣ 8.5.2025 | 1271

Δεν υπήρχε μέρα που να μη μου έβαζε τις φωνές: «λίγη τάξη δεν μπορείς να βάλεις στα πράγματά σου; Όλα εγώ πρέπει να τα συμμαζεύω;». Ομολογουμένως, με την τάξη δεν τα πήγαινα καθόλου καλά. Χάος σε όλα τα ρούχα μου, χάος στα σχολικά μου είδη, χάος στα παιχνίδια. Η μεγαλύτερη αδελφή μου, αντιθέτως, σχολαστικά τακτική σε όλα, όσα όμως της ανήκαν. Γιατί κατά τα άλλα, ανάθεμά με αν έμπαινε ποτέ στον κόπο να φροντίσει για την παραμικρότερη τάξη στο σπίτι εκτός από εκείνη του δωματίου της. Γύριζαν το βράδυ οι γονείς από τη δουλειά κατάκοποι και άρχιζαν μαζί το συγύρισμα σε όλους τους χώρους. Κουζίνα, μπάνιο, καθιστικό...

Πολλές φορές προσπαθούσα να δείξω προθυμία, να βοηθήσω, αλλά η μάνα με απέτρεπε λέγοντας: «όχι αγόρι μου, μάλλον θα μου τ’ ανακατέψεις ακόμη περισσότερο». Από την κόρη δεν περίμενε συμμετοχή, γιατί εκείνη πάντοτε θα γκρίνιαζε πως από τον κανακάρη της δεν ζητούσε ποτέ να κάνει τίποτα.

 Αυτή ήταν η καθημερινή κατάσταση. Μια μικρή βιοτεχνία παιχνιδιών είχε στήσει πριν χρόνια ο πατέρας, όταν ήρθε από το χωριό του στην πόλη για να βρει δουλειά. Βρήκε πρώτα τη μάνα μου, επαρχιώτισσα κι αυτή, έσμιξαν οι δυο τους και δούλευαν ώρες ατέλειωτες στο εργαστήριο. Εκεί κοντά έπιασαν και διαμέρισμα για να μην χάνουν χρόνο στο πηγαινέλα.

Κάθε βράδυ, όταν αποσυρόμουν στο δωμάτιό μου για ύπνο -όλα συγυρισμένα από την ακούραστη μαμά-, της υποσχόμουν ότι από την επομένη θα άλλαζαν τα πάντα, θα φρόντιζα να κρατώ το κάθε τι τακτοποιημένο. 

Χαμογελούσε η μάνα, κορόιδευε η αδελφή. Το πρωί ξεχνούσα υποσχέσεις, τάξη και σειρά, και άρχιζε πάλι το ίδιο τροπάρι.

Υπήρχε ωστόσο, ένα συρτάρι στο γραφείο μου, όπου ποτέ δεν έβλεπες την παραμικρή ακαταστασία. Ήταν εκείνο, στο οποίο φύλαγα τις φωτογραφίες που μου είχε εμπιστευτεί ο παππούς στο χωριό πολύ πριν πεθάνει και μου είχε πει να τις φυλάξω σαν τα μάτια μου, πως ίσως κάποτε, όταν μεγάλωνα να μου φαινόταν χρήσιμες. Είχα ζητήσει από τον πατέρα μου να βάλει μία κλειδαριά στο συρτάρι αυτό και το κλειδί το είχα κρύψει κάτω από το θυμιατό, στο εικονοστάσι του σπιτιού. Όχι ότι είχα δώσει ιδιαίτερη προσοχή στις φωτογραφίες. Και μόνο, όμως, ότι ο παππούς τις εμπιστεύτηκε σ’ εμένα, «το πιο ακατάστατο πλάσμα στον κόσμο», όπως έλεγε και ξανάλεγε η αδελφή μου, και όχι σ’ εκείνην, με την παροιμιώδη τάξη και σειρά, μου δημιούργησε ένα τεράστιο αίσθημα ευθύνης απέναντί τους. Αυτό το συρτάρι, λοιπόν, ήταν το αντεπιχείρημα στις κατσάδες της αδελφής. 

«Ναι, αλλά τις φωτογραφίες του παππού τις κρατώ πάντοτε τακτοποιημένες και στη σειρά, όπως ακριβώς μου τις εμπιστεύτηκε!».

Γελούσε εκείνη κοροϊδευτικά, σίγουρα πάντως χολωμένη, και έδειχνε προς το εικονοστάσι. «Άλλος τις προσέχει αυτές..», έλεγε και απομακρυνόταν εκνευρισμένη. 

Δεν κατάφερα να αποκτήσω την αίσθηση της τάξης ούτε όταν μεγάλωσα, ούτε όταν έφυγα από το σπίτι για σπουδές, ούτε ακόμη και όταν έπιασα δουλειά σε μεγάλη πολυεθνική εταιρεία στην πρωτεύουσα. Χάος επάνω στο γραφείο μου, χάος στο ντουλάπι, όπου φύλαγα τις υποθέσεις, τις οποίες μου είχαν αναθέσει να μελετήσω και να διεκπεραιώσω. Η αλήθεια είναι, πως ναι μεν ήμουν ακατάστατος, έφερνα όμως επιτυχώς εις πέρας κάθε εργασία χωρίς χρονοτριβή και, πολύ περισσότερο, χωρίς λάθη και ασάφειες. Αρκεί να μην προσπαθούσε κάποιος να βάλει τάξη στα πράγματά μου. Είχα ενημερώσει σχετικά και τη γραμματέα μου και τους άλλους συναδέλφους, στα διπλανά γραφεία. «Σας παρακαλώ, μην πειράξετε τίποτα στο γραφείο μου. Ξέρω πού έχω το κάθε τι, πού θα το βρω».

Το βράδυ, όταν όλοι συμμαζεύαμε τα χαρτιά μας και τα κλειδώναμε στο ντουλάπι, τακτοποιούσαν οι πάντες τα δικά τους στα ράφια τακτικά διπλωμένα και καταχωρημένα· ένας σωρός από χαρτομάνι, πένες, μολύβια κλπ στο δικό μου. Χαμογελούσαν οι συνάδελφοι, τους ανταπέδιδα το χαμόγελο, και εγκαταλείπαμε τον τόπο εργασίας.

Στο διαμέρισμά μου επίσης χαοτική κατάσταση. Ουδόλως με απασχολούσε, τώρα μάλιστα που δεν ήταν και η αδελφή μου να γκρινιάζει. Το κλειδί της κασετίνας ωστόσο, την οποία φύλαγα στο κομοδίνο μου, δίπλα στο κρεβάτι, το είχα τοποθετήσει, ελλείψει εικονοστασίου, στο επάνω ράφι του ντουλαπιού της κουζίνας, όπου φύλαγα τρόφιμα μακράς διαρκείας. Επιθεωρούσα κάθε βράδυ πριν ξαπλώσω να δω αν ήταν στο καθορισμένο μέρος και ήσυχος πια αποσυρόμουν για ύπνο. 

Μέχρι εκείνη τη νύχτα, που επιστρέφοντας από κάποια συναυλία πρωινές ώρες, βρήκα επάνω στο τραπέζι της κουζίνας μία κόλλα χαρτί, με κεφαλαία γράμματα: ΒΑΛΕ ΚΑΙ ΛΙΓΗ ΤΑΞΗ ΣΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΣΟΥ. ΟΥΤΕ ΟΙ ΚΛΕΦΤΕΣ ΔΕΝ ΑΦΗΝΟΥΝ ΤΕΤΟΙΟ ΧΑΟΣ! 

Ανάστατος, έβαλα το χέρι μου στο πάνω ντουλάπι. Το κλειδί, ευτυχώς, ήταν εκεί. Έλειπαν μόνο πενήντα ευρώ που είχα επάνω στο τραπέζι της κουζίνας για να πληρώσω την επομένη τα κοινόχρηστα. Με ανακούφιση για το κλειδί, προχώρησα προς το υπνοδωμάτιο. Τι σοκ όμως, ήταν αυτό! Στο πάτωμα όλο, διάσπαρτες οι φωτογραφίες του παππού και η κλειδαριά της κασετίνας παραβιασμένη. Άρχισα να τις μαζεύω μία-μία, με λυγμούς να ταράζουν όλο μου το στήθος, χωρίς ωστόσο, να καταλήγουν σε αναφιλητά. Φωτογραφίες του γάμου του, του γάμου των παιδιών του, δικές μας από την παιδική μας ηλικία. Καθώς τις επανατοποθετούσα πρόχειρα στην κασετίνα μέχρι να αγοράσω καινούργια, πρόσεξα στο πίσω μέρος μιας απ’ αυτές γραμμένη με τον ανορθόγραφο χαρακτήρα του παππού, τη φράση: “Πρόσεχε μόνο να μην έχις ακαταστασηά στης σκέψις σου. Οι άλλη, μερικές φορές μπορεί και να φανί χρήσιμι, όπος για παράδιγμα, όταν μπουν κλέφτες στο σπίτι σου...”. Πήρα αμέσως τηλέφωνο στην Αστυνομία και πληροφορήθηκα ότι σε πολλά διαμερίσματα, τόσο της δικής μας οικοδομής όσο και των γειτονικών, είχαν γίνει εκείνο το βράδυ διαρρήξεις και διεξάγονταν έρευνες για να βρουν τους δράστες.

Μένω ακόμη με την απορία: κλέφτης ο παππούς, ή βρήκε κι αυτός σημείωμα από κλέφτες στο κονάκι του, στο χωριό; Ήταν το ίδιο ακατάστατος με μένα; Δεν ζει και η γιαγιά πια, να ρωτήσω.

Φωτογραφία: Λεπτομέρεια από το διάσημο χειρόγραφο (1429-1461) του Τάγματος του Χρυσόμαλλου Δέρατος της Εθνικής Βιβλιοθήκης του Αρσενάλ στο Παρίσι, με τα οικόσημα του Ιππικού. Περισσότερα "εδώ". 

Δημοσιεύθηκε στην ΟΔΟ στις 8 Μαΐου 2025, αρ. φύλλου 1271.