ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ έγραψαν

Αγαπητέ κ. Μπαϊρακτάρη,

Διάβασα στην εφημερίδα «Δημοκρατία» ότι στην Πελοπόννησο το πανεπιστήμιο Τρίπολης ανακοίνωσε τελετή προς βράβευση του Μ. Καντάφι και ανάδειξη σε επίτιμο καθηγητή στην έδρα… «Ανθρωπιστικών σπουδών».  Η τελετή ματαιώθηκε λόγω της εξέγερσης του λαού, ευτυχώς για τους πανεπιστημιακούς, γιατί γλύτωσαν την ξεφτίλα.
Κάποτε ο φιλόλογος Σ. Καργάκος είχε πει: «μια μέρα έκανα περίπατο στην Τρίπολη και πέρασα έξω από το πανεπιστήμιο και βλέπω την ελληνική σημαία αναρτημένη. Μετά πέρασα έξω από ένα τουβλοποιείο το οποίο δεν είχε σημαία. Σταματώ και ρωτώ τον ιδιοκτήτη , το πανεπιστήμιο έχει σημαία, εσύ γιατί όχι;
Ο τουβλοποιός απαντά:
τι σχέση έχω εγώ με το πανεπιστήμιο;
Απαντώ: Και οι δύο τούβλα παράγετε».
Αφιερωμένη η αφήγηση του Σ. Καργάκου στους εκεί πανεπιστημιακούς, οι οποίοι χρωστάνε απάντηση με ποιο κριτήριο θα βράβευσαν τον Μουαμάρ;

Με εκτίμηση
Κων/νος Παπαζήσης
τηλ. 6944203718

Συνέντευξη του Αλέξανδρου Κοσματόπουλου

ΟΔΟΣ: Μαριωρή

Με την παραίτησή του προειδοποίησε την κυβέρνηση ο δήμαρχος Καστοριάς κ. Εμ. Χατζησυμεωνίδης, για την περίπτωση που έως τον Σεπτέμβριο του 2011 δεν λειτουργήσει κανονικά ως ενυδρείο, το πολυτελές κτήριο στο οποίο, από την αποπεράτωσή του μέχρι σήμερα εξακολουθεί να στεγάζεται το Κέντρο Περιβαλλοντικής Έρευνας (ΚΠΕ) Καστοριάς.

Η ενέργεια του κ. δημάρχου να προχωρήσει σε μια τέτοιου είδους «απειλή», δεν είναι πρωτόγνωρη, αλλά ούτε και πρωτότυπη. Διότι συνηθίζεται σε πανελλήνια κλίμακα ως ένα μέσο εκφοβισμού των εκάστοτε κυβερνήσεων από τους εκάστοτε φορείς της τοπικής αυτοδιοίκησης, χωρίς ωστόσο μέχρι σήμερα να υπάρχουν στοιχεία, ότι έστω και ένας (ναι: έστω και ένας) πραγματοποίησε οποτεδήποτε την απειλή του. Διότι το να συνέβη το αντίθετο, να μην χρειάστηκε δηλαδή να πραγματοποιηθεί η απειλή επειδή η κάθε κυβέρνηση λυγίζει στις απαιτήσεις και τις απειλές του είδους, μάλλον είναι αδύνατον.

Αλλά και στην Καστοριά, ανάλογη απειλή είχε μεγαλόστομα εκτοξεύσει στην αρχή της θητείας του και ο τ. δήμαρχος κ. Ιωάννης Τσαμίσης, για το θέμα της απόκτησης πολιτιστικού κέντρου. Μόνο που, όπως ήταν φυσικό, και αυτή η απειλή του τ. δημάρχου, αποδείχθηκε ένα πολιτικά ρηχό και φθηνό πυροτέχνημα. Διότι όχι μόνο δεν έγινε ποτέ το πολιτιστικό κέντρο, ούτε και παραιτήθηκε ο απελθών δήμαρχος, αλλά όπως ήδη φημολογείται δεν αποκλείεται να διεκδικήσει και πάλι το αξίωμα του δημάρχου, χωρίς να τον εμποδίζει το γεγονός ότι η Καστοριά είναι πολιτιστική στέπα.

ΟΔΟΣ: Ζητήματα [οικολογικών] ευαισθησιών ΙΙ

ΚΑΣΤΟΡΙΑ & ΓΟΥΝΑ

 
Προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι επώνυμος γουνέμπορος της Καστοριάς, σχολιάζοντας το οπισθόφυλλο της 31ης Μαρτίου 2011 της ΟΔΟΥ, για τις κινητοποιήσεις των οικολογικών και πολιτικών οργανώσεων σε βάρος της 1ης Διεθνούς Έκθεσης Γούνας που πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα, με e-mail του που έστειλε στην εφημερίδα αναφέρει ότι λυπάται πολύ και ότι θεωρεί τις θέσεις της εφημερίδας ως ανεξήγητα εχθρικές (!!) απέναντι στην καστοριανή γουνοποιία συνολικά. Μάλιστα εκφράζει και την αγανάκτησή του ενώ σε ένδειξη... διαμαρτυρίας, απαίτησε την άμεση διακοπή της συνδρομής του.  

ΧΡΥΣΟΥΛΑΣ ΠΑΤΡΩΝΟΥ ΠΑΠΑΤΕΡΠΟΥ: Το "κουφάδι"

Κανείς δεν ήξερε ποια ήταν και από πού. Την είχαν βρει οι δυο γέροντες μόνη, δίπλα σε μία βρύση στο βουνό. Έτρεμε σύγκορμη και δεν μιλούσε καθόλου. Μάλλον και δεν άκουγε. Στις ερωτήσεις τους απαντούσε μονάχα με ένα βουβό κλάμα. Ούτε λέξη δεν είπε. Τη λυπήθηκαν και την κατέβασαν μαζί τους στο λυόμενο, όπου είχαν εγκατασταθεί, μαζί με άλλους καταφυγόντες. Δύο τολ στέκονταν πλάι-πλάι, πέντε οικογένειες σε κάθε ένα απ` αυτά. Μια παράγκα πιο έξω, για κοινό μαγειρείο. Της έβαλαν ένα πρόχειρο στρώμα σε μια γωνιά της υποτυπώδους καμαρούλας τους κι ένα πιάτο φαΐ στο τραπέζι.

ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ έγραψαν

Αγαπητή ΟΔΟΣ, 

Πρόσεξα τις προηγούμενες ημέρες, ότι για τα προκλητικά αυθαίρετα (πισίνα, αποθήκες κοκ) της οικογένειας που κάνει το πολιτικό κουμάντο, οι άλλες εφημερίδες, και κυρίως αυτή η εφημερίδα που παριστάνει την επαναστατημένη, με αποκλειστική όμως προτίμηση και στόχο τους πολιτικούς που χάνουν τις εκλογές, κατάπιαν την είδηση. Κοινώς, έχασαν την λαλιά τους. Κι’ ας έχουν μια γλώσσα «να», όταν είναι να προσκυνήσουν αυτόν που προσκυνούν.
Μάλιστα, απ’ ό,τι αντιλήφθηκα, η επαναστατημένη για να αποπροσανατολίσει ξέθαψε από τα αρχεία της ξεχασμένες ιστορίες χωρίς κανένα ίχνος επικαιρότητας.

Είναι γεγονός ότι συγκεκριμένοι αντιμετωπίζουν τους πολιτικούς σαν αγελάδες: Τους «αρμέγουν» συχνά, και με αδιαφανή μέσα, όσο καιρό είναι στην εξουσία, όπως έκαναν με τους Νεοδημοκράτες.  Και όταν χάσουν τις καρέκλες τους, τους χρησιμοποιούν σαν στόχους, για να αρμέξουν, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, τους επόμενους κυβερνώντες Και νομίζουν κι’ από πάνω ότι, ο κόσμος δεν τους έχει πάρει είδηση, ή τρώει κουτόχορτο. Γι’ αυτό βασικά δεν απόρεσα και τόσο που κρύφτηκαν σχεδόν όλοι. Αν είχε αυθαίρετο άλλος, και ιδίως κάποιος τέως κυβερνητικός από την Νέα Δημοκρατία, να δεις που «τραγωδία» θα το ανεβοκατέβαζαν, και πρώτος και καλλίτερος ο βουλευτής του ΠαΣοΚ.

Ο οποίος λογικά θα έπρεπε να προβληματίζεται για τον τόοοσο σεβασμό (στα όρια του τρόμου) που προκαλεί στα τοπικά ΜΜΕ, και δεν τόλμησαν να αφιερώσουν ούτε μια αράδα γραμμές για τα αυθαίρετα. Αν για την πιο συνηθισμένη νεοελληνική στραβοτιμονιά (οικοδομικές αυθαιρεσίες, έστω κι αν είναι και πισίνα, και μάλιστα πολιτικού) λούζει τόσος κρύος ιδρώτας τους φορείς της ενημέρωσης και της κριτικής στην Καστοριά, φαντάσου τι θα συμβεί για κάτι αληθινά σοβαρό, που να αφορά τον διακεκριμένο πολιτικό.

Ο αμετανόητος Νεοδημοκράτης

Η ΟΔΟΣ ευχαριστεί τον ανώνυμο αναγνώστη για τις παρατηρήσεις του, έστω κι’ αν οι χαρακτηρισμοί του δεν απηχούν απαραίτητα τις απόψεις της εφημερίδας για πρόσωπα, τοπικά μέσα μαζικής ενημέρωσης, και τις σχετικές καταστάσεις. 

ΘΡΑΣΥΒΟΥΛΟΥ ΟΡ. ΠΑΠΑΣΤΡΑΤΗ: Περί δημοσίου χρέους, δημοσίων υπαλλήλων και χρημάτων

Δε ξέρω κατά πόσο ο σημερινός πρωθυπουργεύων αγνοούσε προεκλογικά την κατάσταση με τη δημοσιονομική εκτροπή της χώρας, όταν αναφανδόν μας βομβάρδιζε με το σύνθημα του «Λεφτά υπάρχουν». Η μετεκλογική του αντίδραση όμως, όταν άρχισε να περιφέρεται την Ευρώπη, διαλαλώντας τοις πάσι πως η Ελλάδα βρίσκεται στα πρόθυρα της πτώχευσης, προσωπικά μου θυμίζει αποτεθέντα σύζυγο, που αντιληφθείς την ανομία της συζύγου του, περιφέρεται τους δρόμους και τις πλατείες ωρυόμενος, γνωστοποιώντας σε όλους τα εντός του οίκου του τεκταινόμενα. Ενώ, σωφρόνως ποιών, θα μπορούσε να επισκεφτεί το δικηγόρο του και διακριτικά να προωθήσει το διαζύγιο του.

ΓΙΑΝΝΗ ΜΑΛΕΓΚΑΝΟΥ: Η χώρα της fake επανάστασης

Με αιτία τη φτώχια και την ανεργία, που δημιούργησε ένα διεφθαρμένο καθεστώς και με σπινθήρα έκρηξης τις σχετικές διαρροές της ιστοσελίδας wikileaks, ο λαός της Τυνησίας έστειλε τον αλαζόνα Μπεν Αλί στο σκοτείνο χρονοντούλαπο της ιστορίας. Σαν ντόμινο, η συσσωρευμένη οργή της Αιγύπτου δεν άργησε να ξεσπάσει.

ΜΠΕΣΣΗ ΜΙΧΑΗΛ: Ο κροίσος, η κρίση και το κρίμα

Για σας
Θα κάνω μια καλύτερη τιμή
Είπε το Τίποτα στο Κάτι.
Κι εκείνο το ηλίθιο
Το πίστεψε.

Κική Δημουλά



«ΚΡΟΙΣΟΙ»

Ο πρώτος Κροίσος ήταν ο βασιλιάς της Λυδίας (560-546 π Χ) πλούσιος και κραταιός χάρη στο χρυσάφι του Πακτωλού ποταμού και στη καλή διαχείρισή του, μαικήνας γραμμάτων και τεχνών. Ένας από τους καλεσμένους του υπήρξε κι ο σοφός Σόλων που αντί να τον κολακεύσει τον προειδοποίησε «μηδένα προ του τέλους μακάριζε».

Όταν νικημένος από τον Πέρση Κύρο τον Α’ ετοιμαζόταν να καεί, φώναξε το όνομα του Σόλωνα ενθυμούμενος τα λόγια του. Κι έτσι, έσωσε τη ζωή του γινόμενος σύμβουλος του Κύρου. Υπήρξε ίσως ένας από τους καλοηθέστερους κροίσους στη μακρά και άπληστη διαχρονική πορεία τους.
Ένας αντιπροσωπευτικός δυσώνυμος σύγχρονος κροίσος υπήρξε ο Madoff, -τραπεζίτης πλουσίων που κατέληξε μετά τη πτώση της αμφιλεγόμενης, αρχικά εξαιρετικά κερδοφόρου επενδυτικής πυραμίδας του, των δισεκατομμυρίων δολαρίων, στη φυλακή. Πολύ πρόσφατα ο γυιός του αυτοκτόνησε δι’ απαγχονισμού. Ο πατέρας δεν θέλησε-μπόρεσε (;) να παραστεί στην κηδεία....

Μια από τις διασημότερες, έγκυρες τράπεζες, αντιπροσωπευτικό είδος αυτού του τρομακτικού καπιταλιστικού οργάνου-«κροίσου» που έντρομοι αποκαλούμε «αγορές», η JPMorgan Chase & Company, λειτουργεί στη βάση «κορώνα κερδίζουν όλοι, γράμματα χάνετε εσείς, ή τα κέρδη δικά μας οι ζημιές δικές σας». Πώς φθάσαμε να γίνεται αυτό; Απλό: Αμοιβαία κεφάλαια και συνταξιοδοτικά ταμεία δανείζουν τα χαρτοφυλάκιά τους δηλαδή τις μετοχές και τα ομόλογά τους στη τράπεζα, ως μακροπρόθεσμες επενδύσεις. Η τράπεζα «υποθηκεύει τον δανεισμό των τίτλων » από τα χαρτοφυλάκια ως ρευστό που επανεπενδύει. Αν τα κεφάλαια αυξηθούν, η τράπεζα παίρνει ένα ποσοστό των κερδών, αν έχουν απώλειες, τις επωμίζονται ολοκληρωτικά οι πελάτες. Αυτό θα ήταν σχεδόν αποδεκτό μέσα στο άπληστο καπιταλιστικό σύστημα της ασύδοτης αγοραπωλησίας επενδυτικών προϊόντων των «αγορών». Όμως υπάρχει και το χειρότερο: οι ίδιες οι «αγορές /τράπεζες» στοιχηματίζουν, συχνά υπόγεια μέσω λομπιστών, στη κατάρρευση των ίδιων των προϊόντων τους, σε κατευθείαν σύγκρουση με τα συμφέροντα των πελατών τους! Γιατί, κι εδώ ξεπροβάλλει ανάγλυφα ο σουρεαλισμός του καπιταλισμού, πελάτες των τραπεζών είναι κατά 65% ταμεία εύπορων συνταξιούχων δυτικών χωρών (ΗΠΑ, Ολλανδία, Γερμανία, Νορβηγία! Που ποντάρουν στη χρεοκοπία υπερδανεισμένων κρατών, που μπορεί να περιλάβει τελικά σαν ντόμινο και τη δική τους! Πιθανότατα, αποτελεί αυτή η κομψά αποκαλούμενη απορρύθμιση, με τερατώδη αύξηση των CDS’s (Credit Default Swaps= ασφάλιστρα έναντι κινδύνου χρεοκοπίας ), τη κυριότερη αιτία της κατάρρευσης δυνατότητας δανεισμού πολλών υπερχρεωμένων κρατών μέσα στα οποία περιλαμβάνεται και η Ελλάδα. Φυσικά, χρειάζονται ανίκανες κυβερνήσεις συνεργοί του εγκλήματος, που δανείζονται απερίσκεπτα για να καλύψουν πελατειακές –κομματικές ανάγκες.