ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΣΤΕΡΓΙΟΠΟΥΛΟΥ: Ένα βήμα μπροστά δύο βήματα πίσω

Δεν υπάρχουν μαγικές απαντήσεις, ούτε θαυματουργικές μέθοδοι για να ξεπεράσουμε τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε παρά μόνο οι γνωστές:
Έντιμη προσπάθεια για κατανόηση, μόρφωση, οργάνωση, δράση, που αυξάνει το κόστος της κρατικής βίας για τους αυτουργούς της, ή που θέτει τις βάσεις για την αλλαγή των θεσμών.
Πρόκειται για το είδος εκείνο της στράτευσης που, παρά τους πειρασμούς της απομυθοποίησης, παρά τις πολλές αποτυχίες και τις λίγες επιτυχίες, θα συνεχίσει να αντλεί έμπνευση από την ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον.

Δημοσιεύθηκε στην ΟΔΟ στις 26 Απριλίου 2012, αρ. φύλλου 639

ΠΑΝΟΥ Θ. ΠΟΥΓΓΟΥΡΑ: Μετανάστες

Θυμήθηκε και γλίτωσε απ’ ότι τον βασάνιζε, καθώς πόνεσε αφόρητα. Σύμφωνα με τον Φρόυντ αρκεί να γνωρίσεις την αιτία με μια κατάδυση στα ενδότερα της ψυχής σου. Τότε λύεται το σύμπλεγμα που σε κατατρέχει. Αιτία για όλα αυτά στάθηκε ο αφόρητος πόνος, που ένοιωσε ένας ασθενής. Του έκανα την ένεση που ο ίδιος μου έφερε και με παρακάλεσε, να του την κάνω και άρα η ευθύνη για ότι συμβεί ανήκει σε άλλον. Δέχθηκα πρόθυμα και έκανα την ένεση στον γλουτό του ασθενή. Κάτι σκληρό περίμενε την βελόνα στο βάθος των μυών. Μόλις άδειασα το περιεχόμενο της σύριγγας, έμπηξε μια ανεξήγητη κραυγή, ένας πόνος τον διαπέρασε και ζήτησε να διακόψουμε την έγχυση του φαρμάκου. Αφού συνήλθε κάπως, κάθισε απέναντί μου και είπε:
Ήταν μια παλιά ιστορία γιατρέ, κάποτε έκανα αντιρρευματική θεραπεία, από τότε έμεινε εκείνο το καρούμπαλο, θυμάμαι υπέφερα τότε πολύ εξ' αιτίας του. Έπεσες σήμερα με την βελόνα σου πάνω του, ξέχασα να σου το πω. Αυτή είναι η αιτία που πόνεσα τόσο. Η άποψή του μου έδωσε αφορμή να σκεφτώ:
Στο γραφείο μου ήταν απλωμένη η εφημερίδα “ΟΔΟΣ”, που φαίνεται συγχρονίστηκε -λες και παίρνοντας νότα με το διαπασών- με την τηλεόραση. Εκεί όλοι οι τοπικοί άρχοντες του Βοϊου, μπορεί να ήταν οι πρώτοι αλλά όχι και οι τελευταίοι, συντονισμένοι σε απόλυτα ξύλινη γλώσσα πήραν θέση για τα κέντρα μεταναστών (τις όποιες παρομοιώσεις και τα επίθετα για τα κέντρα αυτά τα χαρίζω σε εκείνους που τα επινόησαν).

ΟΔΟΣ: Δεξιότητες παλιγγενεσίας

ΟΔΟΣ 636 / 5.4.2012

Η πάροδος των εβδομάδων σχετικής πολιτικής ρευστότητας και κυβερνητικής αδράνειας -σε σχέση με τις μεταρρυθμίσεις που πρέπει να γίνουν- κάνουν τις εκλογές να έρχονται όλο και πιο κοντά. Σύμφωνα με τα όσα διέρρεαν θα διενεργηθούν την 29η Απριλίου ή την 6η Μαϊου με την δεύτερη να ακούγεται όλο και πιο συχνά ως η πιθανότερη, χωρίς να αποκλείονται περαιτέρω εκπλήξεις. Σε κάθε περίπτωση πάντως ήδη διακρίνεται μεγάλος προβληματισμός και ανησυχία για την επόμενη ημέρα. Ήδη στην Καστοριά, οι υποψήφιοι για την υποψηφιότητα του βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας αλλά και του ΠαΣοΚ της άλλης ημέρας, αν τελικά βρεθεί κάποιος ευσυνείδητος εθελοντής, καθώς και οι ζυμώσεις στα άλλα κόμματα, κομματίδια -όπως τα αποκάλεσε ο κ. Σαμαράς- και ιδιαίτερα σ’ αυτά της Δεξιάς και ακόμη πιο πέρα, προκαλούν εκνευρισμό.

Στο ΠαΣοΚ, είναι ήδη έτοιμοι, μερικοί μάλιστα ίσως και ανακουφισμένοι για την αναμενόμενη συντριβή. Και είναι ανακουφισμένοι, επειδή όπως δείχνουν οι εξελίξεις σύντομα θα σταματήσει το κόμμα αυτό να φέρει την κύρια ευθύνη για την διαχείριση της κρίσης. Ωστόσο οι ιδιαιτερότητες της νέας ηγεσίας του κόμματος, και συγκεκριμένα το γεγονός ότι ο νέος του πρόεδρος κ. Ευάγγελος Βενιζέλος φέρεται να έχει συνειδητοποιήσει ότι δεν έχει κανένα μέλλον στο κεντρικό πολιτικό στερέωμα αν δεν παρουσιάσει κάτι δραστικό και θετικό στο άμεσο μέλλον, τόσο στα στελέχη του ΠαΣοΚ όσο και στον ελληνικό λαό, καθιστούν πιθανό να μην αρνηθεί την συμμετοχή του στις μετεκλογικές εξελίξεις. Ώστε ίσως επιτέλους να υποχρεωθεί αυτό το κόμμα να κάνει την υπέρβασή του σε μια εποχή μετά Χριστόν.

Φανατισμός

Η ΟΔΟΣ συστηματικά προσπαθεί εδώ και χρόνια να προβάλλει τις καταστροφικές συνέπειες του κάθε είδους φανατισμού, και πολύ περισσότερο του θρησκευτικού φανατισμού, ο οποίος τα τελευταία χρόνια, δεν περιορίζεται σε ορισμένες θρησκείες και με διάφορες μορφές, αλλά εξαπλώνεται σε όλο τον κόσμο. Με γραφικότητες, ακρότητες και απίστευτα εγκλήματα.

Το βίντεο που ακολουθεί μπορεί να το παρακολουθήσει (αν μπορεί) μόνο κάποιος που έχει μεγάλη αντοχή. Είναι ακραίο. Παρουσιάσει τον αποκεφαλισμό από Ισλαμιστές ενός Τυνησίου επειδή αποστάτησε από το Ισλάμ. Το βίντεο μεταδόθηκε από την αιγυπτιακή τηλεόραση με τον προοδευτικό παρουσιαστή Tawfiq Okasha να είναι συγκλονισμένος και να αναφωνεί: «Είναι δυνατόν να είναι αυτό το Ισλάμ;»
Επισημαίνεται και πάλι ότι είναι απολύτως ακατάλληλο, όχι μόνο για ανήλικους αλλά ακόμη και για τους ενηλίκους, αν δεν αντέχουν να κοιτάξουν αυτήν την κτηνωδία.

Επί της ουσίας, κανείς δεν μπορεί να επαναπαύεται ότι αυτά συμβαίνουν μόνο στο Ισλάμ και δεν μπορούν να συμβούν οπουδήποτε. Η αρχή μπορεί να γίνει με ένα ποτήρι νερό ή ένα χαστούκι, και μπορεί να φτάσει σε ανεξέλικτα άκρα.


H ΟΔΟΣ επισημαίνει ότι οι σκηνές που ακολουθούν είναι απολύτως ακατάλληλες 

ΘΡΑΣΥΒΟΥΛΟΥ ΟΡ. ΠΑΠΑΣΤΡΑΤΗ: Από τα χωράφια στα σαλόνια

Σκέψεις για την Ελλάδα και την Ο.Ν.Ε.

‘Ενας χωρικός από ένα ορεινό χωριό κατεβαίνει στην πρωτεύουσα. Παρακινημένος από τα φώτα και τη ζωή της μεγαλούπολης, παρασύρεται και θέλει κι αυτος να γευτεί τις «γλύκες» της, να κάνει τη μεγάλη ζωή. Αποφασίζει λοιπόν να πάει σε ένα πολυτελέστατο εστιατόριο με τιμοκατάλογο βεβαίως αρκετά τσουχτερό. Προκειμένου να γίνει αποδεκτός στο ακριβό αυτό μαγαζί, αναγκάζεται να αγοράσει μοντέρνο και επώνυμο κοστούμι. Ο δε λογαριασμός του εστιατορίου, που αναπόφευκτα έρχεται μετά το πλουσιοπάροχο γεύμα, είναι εξαιρετικά υψηλός, ώστε μοιραία εξαφανίζει όλες τις οικονομίες του χωρικού. Εντούτοις, εκείνος, θαμπωμένος από τη ζωή στην πόλη, αποφασίζει να μην επιστρέψει στο χωριό του, αλλά να μείνει μόνιμα στην πρωτεύουσα και για μπορέσει να ενταχθεί στο νέο περιβάλλον, θέλει να αγοράσει νεόδμητο διαμέρισμα καθώς και αυτοκίνητο υψηλού κυβισμού, αφού αισθάνεται ότι το αγροτικό όχημα του προκαλεί σχόλια και θυμηδία σ’ όσους το βλέπουν. Ο χωρικός μας, καθώς δεν έχει άλλα χρήματα, αποφασίζει να καταφύγει σε μια τράπεζα για να πάρει δάνειο, όπου οι υπάλληλοι με χαμόγελα και προθυμία σπεύδουν να τον εξυπηρετήσουν και να τον διευκολύνουν. Μόνο που σε αντάλλαγμα, του ζητούν μερικές υπογραφές. Υπογραφές σε κάποιες συμβάσεις, τις οποίες βιάζεται να υπογράψει και δεν προλαβαίνει να διαβάσει, διότι έχει σημαντικότερες δουλειές να κάνει: ετοιμάζεται να πάει σε ένα κέντρο διασκεδάσεως…

Τη συνέχεια της ιστορίας δεν υπάρχει λόγος να τη γράψουμε, γιατί μπορεί εύκολα να τη μαντέψει ο αναγνώστης…
Tο παραπάνω παράδειγμα, που ασφαλώς αφορά σε εκατομμύρια συμπατριωτών μας, οι οποίοι κλήθηκαν ή θα κληθούν στο άμεσο μέλλον να πληρώσουν το τίμημα των εσφαλμένων επιλογών τους, είναι βεβαίως μια αδυσώπητη πραγματικότητα. Αμέτρητο είναι το πλήθος των νεοελλήνων που δανείστηκαν για να αγοράσουν κατοικίες, η αξία των οποίων υπερέβαινε καταφανώς τις δυνατότητες τους…

ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ έγραψαν

Δημήτρης Χατζής, Thermopylae

Αξιότιμε κύριε Μπαϊρακτάρη

Περνούσα τις προάλλες μπροστά από το Πάρκο Ολυμπιακής Φλόγας και ατένισα για λίγο τον γλυπτό Αρλεκίνο. Δεν θα ήθελα να σχολιάσω την αισθητική του γλυπτού, του βάθρου ή τον χώρο που έχει τοποθετηθεί, αλλά καθώς άκουσα και διάβασα πολλές απόψεις για το θέμα, αλλά και για το σύνολο των γλυπτών μνημείων της πόλης, θα ήθελα να γράψω μερικά λόγια για έναν άνθρωπο μάλλον άγνωστο στη Καστοριά.

Ο άνθρωπος αυτός με το όνομα Dimitri Hadzi πέθανε το 2006 σε ηλικία 85 ετών στις Η.Π.Α. Υπήρξε καθηγητής στη Σχολή Καλών Τεχνών του Πανεπιστημίου Harvard από το 1975. Ως νέος γλύπτης είχε λάβει την τιμή να εκπροσωπήσει τις Ηνωμένες Πολιτείες στην Biennale της Βενετίας τα έτη 1956,1958 και 1962. Υπήρξε μέλος της Αμερικανικής Ακαδημίας Γραμμάτων και Τεχνών και της Αμερικανικής Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών. Έργα του φιλοξενούνται μεταξύ άλλων, στο Μουσείο Guggenheim της Νέας Υόρκης και στο Αμερικανικό Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης, αλλά και σε υπαίθριους χώρους των μεγαλύτερων πόλεων των Η.Π.Α. όπως το Ομοσπονδιακό κτίριο διοίκησης J.F.K. της Βοστόνης, όπου δεσπόζει το γλυπτό του "Thermopylae" καθώς και στη κεντρική πλατεία του Harvard το γλυπτό του "Omphalos".

ΝΩΝΤΑ ΤΣΙΓΚΑ: Έξοδος

Πεθαίνοντας στο Σύνταγμα

Διάλεξε εσύ την έξοδό σου.
Μάρκος Μέσκος Στον ίσκιο της γης

Ολοφάνερο είναι ότι ένας πολιτισμός
που αφήνει ανικανοποίητα τα περισσότερα
από τα μέλη του και τα οδηγεί στην εξέγερση,
δεν έχει ούτε την προοπτική ούτε άλλωστε
και την αξίωση να διατηρείται μόνιμα.
Σίγκμουντ Φρόϋντ

Ο ηλικιωμένος άνδρας στέκει, το πρωί της 4 Απριλίου του 2012, αντικρίζοντας το ελληνικό κοινοβούλιο. Ακουμπά σ’ ένα δέντρο. Κάτι ακατάληπτο ψιθυρίζει ή βροντοφωνάζει -δεν έχει σημασία τι- στον κόσμο γύρω του. Προτού κανείς καταλάβει περί τίνος ακριβώς πρόκειται σηκώνει το οπλισμένο του χέρι και τινάζει τα μυαλά του στον αέρα. Δίπλα του θα βρεθεί ένα ιδιόχειρο σημείωμα... Ένα σημείωμα που εξηγεί την πράξη του αυτόχειρα και σχεδόν κραυγάζει την (δική του άποψη για την) αλήθεια. Αυτό μέσες άκρες είναι το περιστατικό και το σκηνικό μέσα στο οποίο τα παραπάνω διαδραματίστηκαν.

Πολλά έχουν γραφτεί «περί αυτοκτονίας». Παράμετροι και ερμηνείες πολυποίκιλες με προσεγγίσεις θεολογικές, κοινωνιολογικές, φιλοσοφικές, ψυχαναλυτικές, οικονομικές έχουν αναδειχθεί. Άπειρες μελέτες έχουν γίνει που κινούνται σε όλα τα επίπεδα και τις τάξεις της κοινωνίας άλλοτε με ηλικιακά γνωρίσματα ή ακόμα μορφωτικά, επαγγελματικά και θρησκειολογικά εξηγούν ή προσπαθούν να εξηγήσουν γιατί ένας άνθρωπος αυτοκτονεί. Η κατάθλιψη και η συνεπαγόμενη αυτοκτονία (παρορμητική ή μετά από μεγάλη και βασανιστική διαπραγμάτευση του υποκειμένου) καλύπτουν επιθετικότητα και θυμό η οποία τελικά στρέφεται ενάντια στο ίδιο το υποκείμενο. Η αυτοκτονία, ως μείζων καταστροφική πράξη κατά του εαυτού, που έχει χειραγωγηθεί και οδηγηθεί μέσα από τον μηχανισμό της ε ν δ ο β ο λ ή ς, περνώντας από τα στάδια της αυτομομφής και αυτοϋποτίμησης καταλήγει στην τιμωρητική πράξη που θα εξιλεώσει ή θα δώσει λύση.

Η αυτοκτονία σαν μέγιστη (αυτο) «καταστροφική χειρονομία» τερματίζει κάθε διάλογο. Το πρώτο που δηλώνει ο αυτόχειρας είναι ότι αρνείται να κοιτάζει προς το Μέλλον. Η πράξη του αποτελεί μια βίαιη διακοπή της αφήγησης της ζωής και της διαπάλης της. Την αφήγηση μετά την αυτοκτονία καλούνται να ολοκληρώσουν άλλοι. Οι ειδικοί (ο ψυχαναλυτής ή ο ψυχίατρος). Πολύ λιγότερο ο ιατροδικαστής, ο ιερωμένος ή ο δημοσιογράφος. Και ακόμα λιγότερο «το κοινόν» το οποίο πληροφορείται ακόμα πιο λίγα πράγματα. Καθώς η αυτοκτονία αποτελεί μια λυσιτελή ιδιωτική πράξη που οδηγεί στην κατάργηση της οντότητας του μοναδικού ανθρώπου (κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός) ίσως δεν πρέπει να τίθενται σε δημόσια αναδίφηση οι όροι και οι προϋποθέσεις κάτω από τα οποία αυτή συντελέστηκε. Γιατί ακόμα κι αυτές που δηλώνονται ως «εξηγήσεις», στις επιστολές και τα κατάλοιπα του κάθε αυτόχειρα, θα τολμούσα να πω ότι στις περισσότερες περιπτώσεις είναι ψευδείς. Η έστω, απαλύνοντάς το προηγούμενο, ψευδεπίγραφες και παρελκυστικές. Πίσω από «αυτό που λέγεται» (ή γράφεται) «προκειμένου κανείς να εξηγήσει», ένας άλλος ασύνειδος, δύσβατος και σκοτεινός κόσμος βυσσοδομεί ώστε να καλυφθούν και να αποκρυβούν επιμελώς πολύ περισσότερα. Σε μια τέτοια διαδικασία ο καθείς βρίσκει τα σημαίνοντα και τους συμβολισμούς που του επιτρέπονται. Κατορθώνοντας να απαντήσει σε δέκα ερωτήματα βρίσκεται αμέσως αντιμέτωπος με άλλα εκατό μπροστά του.

ΟΔΟΣ: Συναδελφικά

ΟΔΟΣ 636 / 5.4.2012

 Ενώ εξελίσσεται η έρευνα της λαθρανασκαφής

Ενέργεια αντιπερισπασμού ή όχι, αυτό αργά ή γρήγορα, με κάποιο τρόπο προφανώς θα διελευκανθεί. Ανεξάρτητα πάντως απ’ αυτό και σε κάθε περίπτωση, αποτελεί είδηση το ότι ο αντιδήμαρχος Καστοριάς κ. Αλέξανδρος Τσαϊρίδης, το όνομα του οποίου συζητήθηκε όταν αποκαλύφθηκε η λαθρανασκαφή στον αρχαιολογικό χώρο του Δισπηλιού, έχει υποβάλλει μήνυση για συκοφαντική δυσφήμηση σε βάρος του φύλακα του Μουσείου αλλά και του αυτόπτη μάρτυρα-ιδιώτη.

Θα αναμενόταν από τον Δήμο Καστοριάς να συνδράμει στις έρευνες που διεξάγονται -καθ’ ότι η παρουσία μηχανημάτων του Δήμου στον χώρο της λαθρανασκαφής μοιραία τον εμπλέκει. Αντ’ αυτού ο Δήμος, και συγκεκριμένα η πλειοψηφία, πέταξε το μπαλάκι στην δικαστική έρευνα. Έστω κι’ έτσι δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητο το γεγονός ότι ο αρμόδιος αντιδήμαρχος αντέδρασε με τον συγκεκριμένο τρόπο.

ΒΑΣΙΛΗ ΧΡΙΣΤΟΠΟΥΛΟΥ: Ποιοι κυβερνούν;

 

Οι Κοτζαμπάσηδες (οι «Νταβαντζήδες» του Κ. Καραμανλή, «τα συμφέροντα» του Γ. Παπανδρέου) οι πολιτικοί, η πολιτική και οι δικαστές! (Και ο Κοσκωτάς από… μέσα)

Πριν προχωρήσω στην ανάπτυξη του σημερινού θέματος μου θέλω να ξεκαθαρίσω, από την αρχή, πως δεν είμαι βέβαια ιστορικός. Όμως γεννήθηκα πριν πολλά χρόνια, στην οικονομική κρίση του προηγούμενου αιώνα του εικοστού (1930) χωρίς βέβαια να αισθανθώ τις συνέπειες της, αλλά έχω την... ευτυχία να ζω έντονα αυτές του 21ου. Όμως λίγο αργότερα, από την ταραγμένη πολιτική κατάσταση, που ακολούθησε την αποτυχία του μεγάλου Βενιζέλου στις εκλογές του 1932 έχω έντονες εικόνες από τα γεγονότα που έλαβαν χώρα στο διάστημα μέχρι το 1940 και τον ηρωικό πόλεμο της Αλβανίας. Από εκεί και μετά, έζησα τα γεγονότα στο… πετσί μου, όπως λέγεται, απ’ τα δέκα μου χρόνια (κατοχή, εμφύλιο). Να συμπληρώσω πως είμαι εντελώς ακατάλληλος για πολιτικός. Αν έβαζα κάπου κάποια υποψηφιότητα δεν θα με… σταύρωναν ούτε η γυναίκα μου ούτε ο αδελφός μου. Τόση λίγη πειθώ εκφράζει ο προφορικός μου λόγος. Όμως ας μην επεκταθώ σ’ αυτό. Επομένως μπορείτε τα παρακάτω, να τα εκλάβετε σαν προσωπικές απόψεις μου αφού πρόκειται για ιστορικά γεγονότα, γνωστά, με καταγραφή και των ονομάτων των ηρώων που τα δημιούργησαν ή τα αντιμετώπισαν. Ακόμη θα σημειώσω πως την εξωτερίκευση των παρακάτω απόψεων προκάλεσαν οι δραστηριότητες των τελευταίων ημερών του Οικονομικού Εισαγγελέα.

Και θα αρχίσω από τα πρώτα βήματα του νεοελληνικού κράτους δηλαδή από την εποχή του Καποδίστρια, ασφαλώς όσο γίνεται περιληπτικά!
Όσοι έχουν ασχοληθεί έστω και λίγο με την περίοδο εκείνη, των πρώτων ημερών του Καποδίστρια στην, κολοβωμένα, απελευθερωμένη Ελλάδα, θα έχουν σχηματίσει μέσα τους την θλιβερή κατάσταση του… υποτιθέμενου κράτους που βρήκε ο Κυβερνήτης για να κυβερνήσει. Με χώρους αμφισβητούμενους ακόμη στη Στερεά Ελλάδα (προστέθηκαν αργότερα, όπως και η Θεσσαλία) και τα υπολείμματα του Ιμπραήμ, των Τουρκοαιγυπτίων στις ακτές της Πελοποννήσου (8.000 από τις αρχικές 25.000).