ΣΟΝΙΑΣ ΕΥΘΥΜΙΑΔΟΥ-ΠΑΠΑΣΤΑΥΡΟΥ: Σε μια πορεία κοινή με τους τραγικούς της ζωής*

Τον τελευταίο καιρό πασχίζει να φέρει στο νου της τον εαυτό της παιδί. Και να τον τσακώσει σε κάποια τελείως ανύποπτη στιγμή να ονειρεύεται μεγάλα πράγματα για λογαριασμό της. Καμία τέτοια στιγμή δε βρίσκει. Στην πραγματικότητα δε θυμάται ποτέ να ‘χει πλάσει ούτε και μικρότερα όνειρα για την ίδια. Ζούσε πάντα το σήμερά της, το απλό και καθημερινό της σήμερα, δίχως να την απασχολεί το αύριο, που ίσως και να το θεωρούσε σκοτούρα περιττή.
 Είχε βρει, όμως, ένα δρόμο, ένα κρυφό μονοπάτι, που, ακολουθώντας το, κατάφερνε να δίνει στο εκάστοτε παρόν της μιαν άλλη διάσταση, κάνοντάς το να γεμίζει την ψυχή της, που ζητούσε τα αλλιώτικα. Δεν ήταν ιδιαίτερα δύσκολο αυτό∙ έχωνε τη μουρίτσα της μες στις σελίδες των βιβλίων, όπου στριμώχνονταν ένα σωρό μεγάλοι και σπουδαίοι, οι ήρωές τους, έχωνε και το χέρι της κρυφά μες στο δικό τους και χανόταν μαζί τους.

Καρναβάλια 2012

Β.Π.ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗ: Δημόσια φιλια (ο τόνος όπου θέλετε)

Μου κάνει εντύπωση του πως φιλιούνται μεταξύ τους οι άρσενες κυρίως πολιτικοί, αυτοί που παίζουν στα δεύτερα ή και τσικό της ζώσας τοπικής μικρομεσαίας, πολιτικής ζωής (και της πλέον "διεφθαρμένης"). Όχι, δε μιλάμε για φιλί στόματι όπως του Μπρέζνιεφ με το Χόνεκερ, αλλά ούτε και με εκείνα τα ηχηρά φιλιά αέρος - αέρος των πολυβ(λ)αμμένων κυριών, αλλά με τα κανονικά δηλ. αυτά τα αισθαντικά κι εγκάρδια της εξαργυρώσιμης δημοσιότητος.

Κάποτε στην Καστοριά

[στήλη]

Επετειακή ομιλία για τα 100 χρόνια από την απελευθέρωση της Καστοριάς

Θέλοντας να τιμήσουμε τους γουναράδες ευεργέτες και πατριώτες πού συνέβαλαν στην απελευθέρωση της Πατρίδας μας και της Μακεδονίας ιδιαίτερα, δημοσιεύουμε τον πρόλογο μιας επετειακής έκδοσης του ΜΜΑ-Καστοριάς. Ο πρόλογος γράφτηκε από τον συμπολίτη μας Νίκο Δόικο και καταγράφεται αυτούσιος χωρίς περικοπές.

ΧΡΥΣΟΥΛΑΣ ΠΑΤΡΩΝΟΥ ΠΑΠΑΤΕΡΠΟΥ: Πιτ και Πολ

Πώς μπορούσε και τις ξεχώριζε ο Τζίμης, ήταν πραγματικά μυστήριο.
Τις δύο γκάλιες, καλιακούδες, δηλαδή. Κυκλοφορούσε πάντοτε και με τις δύο, από μία σε κάθε ώμο. Μ’ αυτές πήγαινε για ψώνια στο μπακάλικο της γειτονιάς, μ’ αυτές έκανε και τις βόλτες του κάτω στο μώλο. Τις μιλούσε, τις μάλωνε, τις ντάντευε, κι αυτές εκεί, δεν έλεγαν να το κουνήσουν από τη θέση τους.
Κάπου κάπου έβγαζαν και ένα δυνατό κρα-κρα, κάτι λέγανε στη γλώσσα τους, αλλά κανείς δεν καταλάβαινε τι, εκτός από τον Τζίμη, τουλάχιστον έτσι ισχυριζόταν ο ίδιος.

Ο Τζίμης είχε έλθει από την Αμερική πριν από μερικά χρόνια. Έφτιαξε ένα πραγματικό αρχοντόσπιτο, στόλισμα όχι μόνο της γειτονιάς, όλης της πόλης, αν όχι της περιοχής ολόκληρης!
Μόνος ήταν, γυναίκα και παιδιά δεν θέλησαν να επιστρέψουν μαζί του στην πατρίδα. Κάποιες φήμες τον ήθελαν να έχει κερδίσει στο σουίπ-στέϊκ πολλά λεφτά, ο ίδιος ζούσε πολύ συμμαζεμένα, αν εξαιρέσεις όσα δαπάνησε για το σπίτι. Σε όλους φερόταν καταδεκτικά και απλά, ούτε επίδειξη, ούτε καυχησιές. Τού άρεσε να συνομιλεί με τους γείτονες, να πειράζει τα παιδιά, να παραδείχνει περιπέτειες δικές του και άλλων στα ξένα.

ΟΔΟΣ: Πρόσωπα 2012

"...Αν και οι αναγνώστες και φίλοι της εφημερίδας αποτελούν μια ειδική κατηγορία συμπολιτών με το δικό τους επίπεδο και ευαισθησίες, ωστόσο πρέπει να θεωρείται δεδομένο ότι εκφράζοντας τις απόψεις τους για τα πρόσωπα της χρονιάς που έφυγε, συγχρόνως φιλοτέχνησαν το πορτραίτο της πόλης και των ανθρώπων της. Με λίγες μόνο πινελιές..."

ΟΔΟΣ 3.1.2013 | 673

ΟΔΟΣ: Τρία

ΟΔΟΣ 4.10.2012 | 660

Συμπληρώνονται σήμερα ακριβώς τρία χρόνια από την (επιδιωκόμενη) εκλογική ήττα της κυβέρνησης του Κωνσταντίνου Καραμανλή στις 4 Οκτωβρίου 2009 -για την οποία ο ίδιος, με την προεκλογική τακτική του έκανε ότι μπορούσε ώστε να έλθει μια ώρα... νωρίτερα.

Όχι βέβαια για να αποφύγει το βάρος των σκανδάλων που άρχισαν να αποκαλύπτονται το 2007 με ρυθμούς καταιγισμού χωρίς ωστόσο να ιδρώνει το αυτί κανενός. Αλλά προπαντός διότι είχε ήδη πειστεί για την επικείμενη οικονομική πανωλεθρία και την απειλούμενη κοινωνική διασάλευση. Έτσι αμέσως μετά την συντριβή στις εκλογές, διεκπεραίωσε με ταχύτητα αστραπής τις διαδικασίες ανάδειξης νέου προέδρου της Ν.Δ. Έκτοτε αποσύρθηκε παραμένοντας απλός βουλευτής και οικοδομώντας το προφίλ του Νέστωρα της παράταξης. Τις ενέργειες αυτές, ο διάδοχός του στην πρωθυπουργία Γεώργιος Παπανδρέου, χαρακτήριζε διαρκώς ως «λιποταξία».

Ωστόσο, παρά τις αποτυχίες της κυβέρνησης Κ. Καραμανλή, δεν είναι λίγοι όσοι νοσταλγούν εκείνες τις εποχές της ανεμελιάς. Στην Καστοριά ιδιαίτερα, η Νέα Δημοκρατία αδυνατεί να συμμαζέψει τα συντρίμμια της. Μετά την μαζική διασπορά των παραδοσιακών ψηφοφόρων της κατά τις τελευταίες εκλογές του 2012 στους Ανεξάρτητους Έλληνες αλλά και στην Χρυσή Αυγή, στο τέλος αυτής της περιόδου που άνοιξε με την εκλογή νέας, πραγματικά... αθόρυβης τοπικής βουλευτού (με πολιτικούς όρους η εκλογή της προς το παρόν παραμένει ανεξήγητη), και μετά τον χειμώνα που έρχεται δεν είναι καθόλου απίθανο να θυμούνται με νοσταλγία χαμένου παραδείσου το πολιτικό τοπίο πριν το 2009.

Ήταν μια φορά και έναν καιρό που η Καστοριά είχε την πολυτέλεια να διαθέτει με αφθονία τον πολύτιμο χρόνο σε πειραματισμούς. Όπως έγινε ακόμη πιο πριν, με την κάπως αλεξιπτωτική εκλογή της τότε βουλευτή κ. Παρασκευής Μπουζάλη αλλά και την δημοτική αρχή του κ. Ιωάννη Τσαμίση.

ΟΔΟΣ: Ο «Πάππος»

Ο ιερός Ναός των Αγίων Θεολόγων (αφιερωμένος στους Ιωάννη και Γρηγόριο) στην συνοικία «Πετσιά» είναι μια μεγάλη μεταβυζαντινή εκκλησία και κάποτε ενοριακή. Στο πίσω μέρος της, (προς την λίμνη) κάτω από τον ξύλινο μεγάλο εξώστη της στα παλιότερα χρόνια υπήρχε οστεοφυλάκιο για τους προγόνους των ενοριτών.
Η εκκλησία με το εξαιρετικό πέτρινο δάπεδο με φρύδια, πάντοτε φροντιζόταν με αγάπη και σεβασμό ιδιαίτερα από όσους κρατούν τα κλειδιά της.

Στην μνήμη πολλών περιοίκων μένει ανεξίτηλη η εικόνα κατά τα τελευταία στάδια της δικτατορίας μιας μαύρης κρατικής μερσεντές να σταματά πάνω στον δρόμο (στην ομώνυμη οδό) από την οποία να αποβιβάζεται ο τότε μητροπολίτης, ο οποίος επέστρεψε με την μεγάλη εικόνα του Αγίου, του «Πάππου» της υπέργηρης γιαγιάς Ζότας που φρόντιζε τότε την εκκλησία που μάταια έκλαιγε και παρακαλούσε τον μεγαλόσχημο κληρικό να μην την πάρει, ούτε «για την προστασία της» όπως δικαιολογήθηκε.

Βέβαια από τότε παρήλθαν 40 περίπου χρόνια, και η εικόνα αυτή, όπως και άλλα κειμήλια που πήραν εκείνη την ημέρα από την ίδια και άλλες εκκλησίες, είναι τόσο καλά προστατευμένα, που δεν τα ξαναείδε κανείς. Ή μάλλον σχεδόν κανείς.

Στις μέρες μας, η εκκλησία των Αγίων Θεολόγων φαίνεται να ανακαινίζεται εν μέρει. Όχι βέβαια με την φροντίδα αυτών που θα έπρεπε, αλλά μέσα από μια δημόσια επιχορήγηση που εξασφαλίστηκε για την ανακαίνιση επί Νομαρχίας Κ. Λιάντση. Και ενώ η μελέτη προϋπολογισμού 70.000,00 περίπου ευρώ προβλέπει ανακαίνιση, τελικά όπως προκύπτει από την πινακίδα που τοποθετήθηκε εκεί μπροστά, διατέθηκαν μόνο περίπου 30.000,00 ευρώ, και αυτά όχι για την αντικατάσταση όλης της στέγης της εκκλησίας αλλά μόνο αυτή του κυρίως ναού.

2013