ΘΡΑΣΥΒΟΥΛΟΥ ΟΡ. ΠΑΠΑΣΤΡΑΤΗ: Αυτός ο «Σοσιαλισμός», δεν μου αρέσει

Ανήκω σε μια γενιά για την οποία ο σοσιαλισμός αποτελούσε ένα όραμα – έστω και αν η εφαρμογή του στη Σοβιετική Ένωση και τις Λαϊκές Δημοκρατίες στηλιτευόταν από πολλούς. Διάβασα λοιπόν, σαν ήμουν νέος κι εγώ το «Κράτος και Επανάσταση» του Λένιν και κάποια άλλα ακόμη σχετικά μελετήματα. Διάβασα και τη «Διαρκή Επανάσταση» του Τρότσκι – και για να είμαι ειλικρινής, διάβασα επίσης αρκετά βιβλία επικριτικά για τον υπαρκτό σοσιαλισμό, για τα οποία σήμερα που ξαναβλέπω αλλιώς τα πράγματα, δεν είμαι βέβαιος αν ήταν απαυγάσματα αλήθειας ή εργαστηριακά κατασκευάσματα προπαγάνδας.

Η γενιά μου – και προφανώς αρκετές προηγούμενες – γοητεύτηκε σίγουρα σε μεγάλο βαθμό από τα απαγγελλόμενα σοσιαλιστικά οράματα του πατέρα του σημερινού φερόμενου ως πρωθυπουργού. Γράφω «φερόμενου» για να μη βάλω απευθείας τα εισαγωγικά στον τίτλο του, και γιατί δεν είμαι βέβαιος εάν όντως κυβερνά ετούτη τη χώρα, ή είναι απλά ένας εντολοδόχος της Γερμανοποιούμενης Ευρωπαϊκής Ένωσης. Θα μπορούσα να προχωρήσω περισσότερο τα γλωσσικά παιχνίδια, γιατί υπάρχουν και οι ψευδοκυβερνήσεις και οι ψευδοπρωθυπουργοί – αλλά προς ώρας δε θα το πράξω.

ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ έγραψαν

Αγαπητή ΟΔΟΣ

Μετά τις πρόσφατες δηλώσεις του βουλευτή Καστοριάς κ. Φιλίππου Πετσάλνικου, (τις οποίες αμερόληπτοι, αντικειμενικοί και προπαντός αδιάφθοροι φορείς της ενημέρωσης παρουσίασαν σαν δηλώσεις του προέδρου της Βουλής των Ελλήνων), ότι δηλαδή είναι τραγωδία για την χώρα η απένταξη από τα κοινοτικά κονδύλια του έργου της πιλοτικής αποναρκοθέτησης του Γράμμου που έγινε επί Νέας Δημοκρατίας και ότι όπου νάναι θα οδηγηθούν στην γκιλοτίνα οι υπεύθυνοι, είχα πραγματικά αρχίσει να ανησυχώ για τις συναισθηματικές αντοχές του ΠαΣοΚ.

Που αντί να εκλαμβάνει σαν τραγωδία την κατάσταση της χώρας, στην οποία και το ίδιο την οδήγησε, οδύρεται για τον κουμπάρο του Καραμανλή. Αντί να κρύβονται για το κατάντημα της Καστοριάς, αυθαδιάζουν κι’ από πάνω.

«Το γαρ πολύ της θλίψεως» θα τους κλόνισε σκεφτόμουν, μαζί και το περίσσευμα των κολάκων, επαιτών και άλλων που γλύφει εκεί που πτύει και τ΄ αντίστροφο. Που εξακολουθεί να τους παρουσιάζει σαν ανεύθυνους, κάτι σαν περαστικούς. Γι’ αυτό και λαλιά δεν βγάζουν για τα πολιτικά εγκλήματά τους.

Έτσι είχα αποφασίσει να μην ασχοληθώ και πάλι με δαύτους. Και ιδίως τους θλιβερούς κόλακες τους.
Ώσπου, σήμερα άκουσα στις ειδήσεις ότι το βράδυ της Τρίτης 8 Μάρτη τηλεφώνησε ο αιμοσταγής πια δικτάτορας της Λιβύης «συνταγματάρχης» (ναι έτσι τον αποκάλεσαν!) Καντάφι στον Γεώργιο Παπανδρέου, και ο τελευταίος σε βαρυσήμαντη τοποθέτηση του, συνέστησε στο ιστορικό ίνδαλμα του Παπανδρεϊσμού, να πάρει όσες πρωτοβουλίες χρειάζονται για να αποφευχθεί η ανθρωπιστική κρίση στην Λιβύη! Ναι αυτά του είπε!

Και ήλθε η καρδιά μου στην θέση της. Αφού ένας γνήσιος Παπανδρέου, πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, 3ος κατά σειρά πρωθυπουργός της ίδιας οικογένειας, χαρακτήρισε σαν ανθρωπιστική κρίση (!!) την γενοκτονία των εξεγερμένων Λίβυων, τους οποίους, ο οικογενειακός φίλος του προσωπικού φίλου και πολιτικού ευεργέτη του Καστορίας, βομβαρδίζει και δολοφονεί με μαχητικά αεροπλάνα, άρα οι ατάκες περί τραγωδίας είναι μάλλον άλλα λόγια να αγαπιόμαστε. Στάχτη στα μάτια.

Από την άλλη όμως, δεν σου κρύβω, ότι προβληματίστηκα κιόλας. Όσο είχα αρχίσει να ελπίζω ότι στο DNA του πρωθυπουργού, ίσως και να επικρατούσαν τα αμερικανικά γονίδια του πείσματος και της προσπάθειας, οι συμβουλές του προς τον φίλο της οικογένειάς του, σαν δειλία και ατολμία μ’ ακούστηκαν, κι’ όχι σαν ευγένεια.

Αν με την ίδια «αποφασιστικότητα» των ροδαλών παρειών υπερασπίζονται τις θυσίες του ελληνικού λαού για την έξοδο από την κρίση, αρχίζω να υποψιάζομαι ότι μπορεί και νύχτα να φύγουν. Και να ξαφανιστούν από προσώπου γης όπως έκανε ο προηγούμενος πρωθυπουργός. Ο τραγωδός.

Ο αμετανόητος Νεοδημοκράτης

Βόρειος Κορέα | North Korea

ΣΟΦΙΑΣ ΚΑΜΠΟΥΡΗ ΓΚΙΤΣΟΥ: Παν-καλιάδα

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια πλούσια πόλη, που λεγόταν Παν-καλιάδα. Τίποτε δεν της έλειπε. Είχε και «του πουλιού το γάλα»!
Ο άρχοντας της πόλης αυτής λεγόταν Πάν-καλος. Αυτός ο Πάν-καλος, που λέτε τα ήθελε όλα δικά του. Άμα κανένας πήγαινε να του αντιμιλήσει, τον σκυλόβριζε και τον διαολόστελνε. Είχε αμέτρητους υπηρέτες!

ΟΔΟΣ: Φαιδρά

Οι ανυπόγραφες επιστολές διαμαρτυρίας αναγνωστών της εφημερίδας που δημοσιεύτηκαν στο φύλλο 578 / 10.2.2011 της ΟΔΟΥ, για την πλημμελή, ή ακόμη χειρότερα την μεροληπτική επιτήρηση της απαγόρευσης του καπνίσματος στους κλειστούς δημόσιους χώρους της Καστοριάς, από την αρμόδια δημοτική αστυνομία, και ειδικά στα καταστήματα αναψυχής (καφέ-μπαρ, εστιατόρια κ.ο.κ.), φαίνεται να επαληθεύονται από τα πράγματα. Αλλιώς, δεν μπορεί να εξηγηθεί ο κινηματικός χαρακτήρας των αντιδράσεων για την απαγόρευση του καπνίσματος.

Όχι τόσο δηλαδή για την διακριτική (ευνοϊκή) μεταχείριση ορισμένων, στους οποίους σύμφωνα με τις ανώνυμες καταγγελίες δεν γίνονταν έλεγχος, αλλά κυρίως για το ξέσπασμα που προκάλεσε στις υπόλοιπες επιχειρήσεις, η διαπίστωσή των ιδιοκτητών τους, ότι εξ αιτίας της απαγόρευσης του καπνίσματος έχει μειωθεί η πελατεία τους. Αντίστοιχες διαμαρτυρίες και παράπονα, διατυπώνονται σε όλη την Ελλάδα, ώστε να είναι σαφές ότι επί της ουσίας το πρόβλημα (αν υποτεθεί ότι το μέτρο συνιστά πρόβλημα), δεν είναι τοπικού χαρακτήρα. Αλλά πανελλήνιο.

Όπως έγινε γνωστό, καταστηματάρχες επιχειρήσεων αναψυχής, επισκέφτηκαν ήδη τουλάχιστον μια φορά το δημαρχείο Καστοριάς, και με παραστάσεις διαμαρτυρίας απηύθυναν εκκλήσεις (και προειδοποιήσεις) προς τον Δήμο Καστοριάς για τους κινδύνους που αντιμετωπίζουν, από την μείωση των εσόδων τους λόγω της απροθυμίας των θαμώνων να διασκεδάσουν και προφανώς να καταναλώσουν ποτά και τα παρεμφερή, σε άκαπνο περιβάλλον.

Είναι αλήθεια ότι, η καθολική απαγόρευση του καπνίσματος, που αποτελεί εδώ και χρόνια γεγονός αλλά και κανόνα σχεδόν σε όλο τον κόσμο, (με εξαίρεση ορισμένα τριτοκοσμικά κράτη), προκαλεί σοβαρές αναταραχές και έχει σημαντικές επιπτώσεις. Όχι βεβαίως απλώς στο εμπόριο του καπνού που πλήττεται καίρια, αλλά κυρίως στους καπνιστές και πιο πολύ στους συστηματικούς, φανατικούς καπνιστές, που προσφωνούνται εύγλωττα θεριακλήδες. Οι οποίοι, αν και εξαρτημένοι από την συνήθεια, διαπιστώνουν ότι λιγοστεύουν οι δημόσιοι κλειστοί χώροι στους οποίους μπορούν να «απολαύσουν» το τσιγάρο τους. Όμως, η απαγόρευση του καπνίσματος στους δημόσιους χώρους με βάση τις από καιρό επικρατούσες αντιλήψεις, είναι ζήτημα που αφορά την δημόσια υγεία. Και δεν πρέπει να συγχέεται με την επιχειρηματικότητα, ή το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης, το οποίο επικαλούνται οι πολέμιοι της απαγόρευσης.

ΟΔΟΣ: Μυστηριωδώς

Σε μια ακόμη αναβολή οδηγήθηκε το δικαστήριο στο Εφετείο (Κοζάνη), στην υπόθεση για την κλοπή των τοιχογραφιών από το αρχοντικό Σομαλιά της Καστοριάς (για την δίκη βλέπε οπισθόφυλλο τελευταίου φύλλου της ΟΔΟΥ της 10 Μαρτίου 2011).

Η υπόθεση που για όσους παρακολουθούν την εξέλιξή της, διαρκώς χρονοτριβεί με αφορμή γεγονότα ή αιτήματα παραγόντων της δίκης, καλώς εχόντων των πραγμάτων θα συνεχιστεί την 5η Μαΐου 2011. Σε κάθε περίπτωση θεωρείται βέβαιο ότι, ακόμη και έτσι, θα απαιτηθούν και άλλες ημέρες για την ολοκλήρωσή της διαδικασίας.

Όμως, από τις χρονικές καθυστερήσεις και τις αλλεπάλληλες αναβολές και διακοπές της εκδίκασης, αυτοί που οπωσδήποτε πλήττονται είναι οι μάρτυρες. Υποχρεώνονται διαρκώς να μεταβαίνουν στην Κοζάνη για να βρεθούν πάλι και πάλι μπροστά σε νέες εκπλήξεις που, μυστηριωδώς οδηγούν σε παράταση και καθυστέρηση.

Έτσι όμως προκαλείται αίσθημα κόπωσης και χαλάρωση της συνείδησης του μάρτυρα, με αποτέλεσμα να υπάρχει κίνδυνος αποδυνάμωσης της κατηγορίας. Εκτός κι’ αν τα προσκόμματα, ακριβώς σ’ αυτό το αποτέλεσμα στοχεύουν.

Η κατάσταση, ασφαλώς και δεν μένει χωρίς να προκαλεί ερωτηματικά στα μέχρις στιγμής θύματα της υπόθεσης, τους μάρτυρες που δεν έχουν κανένα προσωπικό όφελος από την δικαστική έκβαση της υπόθεσης.

Επιπλέον από νομικούς κύκλους στους οποίους προσέφυγε η ΟΔΟΣ, εκφράζεται η εκτίμηση ότι η διαδικασία ενισχύει την πιθανότητα υποβάθμισης του ποινικού αδικήματος σε πλημμέλημα, με απολύτως ορατό το ενδεχόμενο παραγραφής του.

Οπότε, αν πράγματι συμβεί αυτό, το ούτε γάτα ούτε ζημιά, θα φοριέται γάντι σε μια ακόμη υπόθεση που θα αχρηστεύσουν οι παθογένειες του συστήματος απονομής της δικαιοσύνης. Της ελληνικής δικαιοσύνης.



Σχετικά κείμενα:

• Αρχοντικό Σομαλιά
• ΟΔΟΣ: Αυλαία
• ΟΔΟΣ: Κύκλωμα
• ΟΔΟΣ: Στο έρεβος του σκοταδιού
• ΣΟΝΙΑΣ ΕΥΘΥΜΙΑΔΟΥ ΠΑΠΑΣΤΑΥΡΟΥ: Εβραΐδος και Αναισθησίας γωνία...
• ΜΕΡΟΠΗΣ ΣΩΤΗΡΟΠΟΥΛΟΥ ΜΑΓΓΕΛ: Το καλό δωμάτιο ή αυτόπτες μάρτυρες
• ΟΔΟΣ: Το [άλλοτε] αρχοντικό Σομαλιά
• Πολιτιστικός σύλλογος Καστοριάς «Αθ. Χριστόπουλος»: Σημεία των καιρών
• ΟΔΟΣ: Πολιτιστική κληρονομιά
• ΟΔΟΣ: Στον βωμό του κέρδους και της απληστίας
• ΟΔΟΣ: Αυτιά, μάτια και στόματα

ΗΛΙΑ ΠΑΠΑΜΟΣΧΟΥ: Ο γερο-Λέμας

Ο γερο-Λέμας έκανε μια ζωή οικονομία. Ξενιτεύτηκε στην Αμερική, έφτιαξε περιουσία, παντρεύτηκε, αλλά δεν χάρηκε παιδιά. Γύρισε γέρος στην πατρίδα για να πραγματοποιήσει το όνειρό του: να επισκευάσει το πατρικό σπίτι.
Αμα εγκαταστάθηκαν εκεί με τη γυναίκα του, πήγαιναν κι έπαιρναν φαΐ από μια ταβέρνα που 'ταν κοντά, κάνοντας και τη βόλτα τους• λίγα πράματα, δυο κεσεδάκια, μια μερίδα φαΐ και σαλάτα. Πιάνονταν χέρι χέρι, εκείνη περπατούσε τόσο προσεκτικά που 'λεγες πως ήταν από γυαλί - έσπασε πρώτη. Αφότου χήρεψε ο γερο-Λέμας, άρχισε να μαζεύει, να διπλώνει, το κεφάλι του σαν να χωνόταν μέρα τη μέρα ανάμεσα στις κλείδες και τα πλευρά. Φορούσε ένα παμπάλαιο κοντό μπουφάν, που το λάστιχό του είχε χαλαρώσει εντελώς και το τελείωμά του, ξεχειλωμένο κι άκαμπτο, στεκόταν λες και είχε μέσα τσέρκι βαρελιού. Κάποιος είπε πως ώς και το σώμα του τσιγκουνευόταν να δώσει στον θάνατο και πως θα σωνόταν, ούτως ώστε να αποφύγει το πιο περιττό απ' όλα έξοδο, πως μια ζωή έκανε το σκατό παξιμάδι και τώρα θα γινόταν παξιμάδι ο ίδιος για να τον θρυμματίσουν πάνω απ' τη σκαμμένη γη.
Οι επισκέψεις των συγγενών πλήθυναν προς το τέλος, ο γερο-Λέμας τούς υποδεχόταν -τρόπος τού λέγειν- ξαπλωμένος στον καναπέ, διπλωμένος σαν γερασμένο έμβρυο, σουφρωμένος σαν ξερός καρπός που πασχίζει μάταια να βαστηχτεί στο κλαρί. Εκείνοι μιλούσαν σ' έναν τόνο προσποιητά μειλίχιο, γλυκερό, ψεύτικο, τότε ο γερο-Λέμας έμοιαζε σαν μουσικός που ετοιμάζεται να χορδίσει μια αόρατη άρπα.
Ο γερο-Λέμας πέθανε Μεγάλη Εβδομάδα. Τα παντζούρια του σπιτιού του ανεβαίνοντας απότομα έσκισαν τη νυχτερινή ησυχία ώρες πριν από τη συνηθισμένη. Το βράδυ της ανάστασης, στον δρόμο που περνούσε μπρος απ' το σπίτι του, άναψαν οι γιρλάντες με τα εορταστικά λαμπιόνια. Στο σπίτι του γερο-Λέμα όλα ήταν κλειστά, η αλλοδαπή γυναίκα που τον κοίταζε τελευταία, κατέβασε τα παντζούρια κι έψαξε αλλού για δουλειά. Η πρόσοψη του σπιτιού εντελώς λιτή, σαν τα σπίτια που ζωγραφίζουν τα παιδιά, λυπημένα παιδιά όμως, να 'χει δυο παράθυρα για μάτια και μια πόρτα σαν στόμα, κλειστά. Το σπίτι, σαν παιδί που 'ρθε στα γεράματα κι ορφάνεψε γρήγορα.
Τα κοράκια πύκνωσαν τις επισκέψεις τους στο σπίτι του γερο-Λέμα, κάποια περπατούν πάνω στη στέγη του, μοιάζουν σαν προβληματισμένα, μοιάζουν σαν να ψάχνουν τρόπους να πείσουν, να δελεάσουν• άλλα, σαν ζωντανά ακροκέραμα• και είναι κι ένα μεγάλο που όλο πετάει πάνω από τη στέγη, περίλυπο, γιατί θα ξυπνήσει λες παιδάκι απ' το τελευταίο του όνειρο.

Το κείμενο πρωτοδημοσιεύθηκε στην Ελευθεροτυπία.

ΗΛΙΑ ΚΕΦΑΛΑ: Ταξιδιωτικό στα βιβλία, μαθητεία στο ταξίδι

Ἡ γλώσσα τοῦ Β.Π. Καραγιάννη εἶναι ἐκείνη ποὺ πρωτίστως ὑπερέχει στὰ γραπτά του. Τόσο ποὺ ἄν δὲν ἀκοῦς τὸν ἴδιο νὰ διαβάζει, ἀναγκάζεσαι ἐσὺ νὰ διαβάζεις τὰ κείμενά του μεγαλοφώνως γιὰ νὰ οἰκειοποιηθεῖς κατὰ τὸν καλύτερο τρόπο τὴ γοητεία τοῦ ὕφους καὶ τὴν ἀκουστική του. Χρῶμα, ἰδιοτυπία καὶ μουσικὴ συγκροτοῦν ἕνα εὐδιάκριτο σύνολο ἰδιοτήτων, ποὺ ὅλα μαζὶ μεταφράζονται σὲ Β.Π. Καραγιάννης. Συνάμα τὰ παντὸς εἴδους κείμενά του εἶναι κατάφορτα ἀπὸ πολυποίκιλες σημασίες, ποὺ ἄλλοτε ἐξέρχονται μέσα ἀπὸ μιὰ συγκρατημένη λυρικότητα καὶ ἄλλες φορὲς μέσα ἀπὸ μιὰ σαρκαστικὴ δηκτικότητα, ἀναλόγως καιροῦ. Πάντως ἡ γλώσσα του εἴτε μὲ ἄρωμα, εἴτε μὲ πιπέρι εἶναι γεμάτη νοστιμιά καὶ χάρη.

Βιβλίο

 [από την στήλη: "Κάποτε στην Καστοριά"]

ΕΝΑΕΤΙΑ ΙΜΑΤΙΑ

Έτσι είναι το τίτλος ενός νέου βιβλίου που περιλαμβάνει όλη την ποιητική συλλογή της συμπολίτισσας μας Βενετίας Σιώντα. Μία ποιητική συλλογή, από έναν άνθρωπο που δούλευε αθόρυβα σεμνά και ταπεινά, που βραβεύθηκε και αναγνωρίσθηκε στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Είναι ίσως μια κληρονομία ή ένα γονίδιο από τον Αθανάσιο Χριστόπουλο, τον Διονύσιο Σολωμό και τόσους άλλους ποιητές γνωστούς και άγνωστους που έχει να αναδείξει ο ελληνικός πολιτισμός.