ΚΟΣΜΑ ΡΕΚΑΡΗ: Τότε και τώρα

Όχι γιατί η Ελλάδα είχε νικηθεί από τον Μουσολίνι, αλλά πρώτον δεν είχε για την επικείμενη ώρα άλλη επιλογή, και δεύτερον αφέθηκε η ίδια στην υποχρεωτική και άδικη ήττα από την χιτλερική υπερφαλάγγιση, η οποία για τον Έλληνα δεν ήταν μόνο προσβλητική αλλά ανυπόφορη και δυσβάστακτη.
Ποτέ μια ήττα δεν έχει θετικά αποτελέσματα, και αυτό τουλάχιστον το μαρτυρούν όσοι ζήσανε την ήττα και θυμούνται τα όσα οι ίδιοι και γενικά ο ελληνικός λαός διαβίωνε την εποχή εκείνη.

Το Ελληνικό Έθνος και ο ελληνικός λαός μόλις πριν από τον άχαρο πόλεμο και την μαύρη κατοχή είχε αρχίσει να ορθοποδεί .
Σαν νεοσύστατο κράτος με τις περιπέτειες στον 19ο αιώνα, το Μακεδονικό στα πρώτα χρόνια του 20ου αιώνα, τον 1ο παγκόσμιο πόλεμο και την Μικρασιατική καταστροφή, ήταν αφόρητος και απρόσμενος ο πόλεμος του Μουσολίνι.
Πολλοί από εμάς θυμόμαστε πολύ καθαρά την προπολεμική (όπως έχει χαρακτηρισθεί ) τότε κατάσταση, ήταν δύσκολα αλλά χαρούμενα χρόνια.

Κάποτε στην Καστοριά

[στήλη]

Το μαρτύριο της επιλογής ή της εκλογής.

Οι Γερμανοί χρησιμοποιούν την παραπάνω έκφραση στην γλώσσα τους με ομοιοκαταληξία και ακούγεται ευχάριστα «Die Qual der Wall». Εμείς φυσικά όπως δείχνουν πράγματα σύντομα θα κληθούμε να μπούμε στην διαδικασία της εκλογής αλλά και της βασάνου της επιλογής. Ο κόσμος είναι τόσο απογοητευμένος θυμωμένος αγανακτισμένος, που δεν ξέρει τι ή πώς να ψηφίσει. Δηλαδή με ποιο κριτήριο, το ιδεολογικό, το προσωπικό, το συμφεροντολογικό, του διλήμματος, του φόβου κλπ. Αν θέλει κανείς να αξιολογήσει το κάθε κόμμα σίγουρα δεν πρόκειται να βρει άκρη που λέμε στην καθομιλουμένη. Επομένως τι να κάνει; Να ψηφίσει με προσωπικό κριτήριο δηλαδή την αξιολόγηση της προσωπικότητας του καθενός υποψηφίου; Ή με άλλα κριτήρια παραδοσιακά ή εκδίκησης και αγανάκτησης; Αυτό της προσωπικότητας μπορεί να έχει κάποια βάση, αλλά όλοι η ψηφοφόροι δεν μπορούν να γνωρίζουν τον κάθε υποψήφιο για να τον αξιολογήσουν.
Φυσικά σε μια περιοχή όπως είναι η δική μας, λίγο πολύ αλληλογνωριζόμαστε και μπορούμε να ψηφίσουμε με τέτοιου είδους κριτήρια, στις μεγαλύτερες όμως κοινωνίες αυτό είναι πολύ δύσκολο έως αδύνατο. Αν θελήσουμε δε να κάνουμε μια ανατομία των κομμάτων προκείμενου να τα αξιολογήσουμε θα στοχαζόμασταν περίπου ως εξής:

ΠΑΝΟΥ ΚΡΙΚΗ: H καστοριανή κοινωνία αιχμάλωτη

Η καστοριανή κοινωνία ακολουθεί έναν δρόμο παρακμής και Μιθριδατισμού και είναι στην κυριολεξία εξαρτώμενη πνευματικά, συναισθηματικά, πολιτικά και υλικά από τα ηλεκτρονικά, κατά κύριο λόγο, Μέσα Μαζικής επικοινωνίας και ενός σάπιου πολιτικού και κοινωνικού κατεστημένου, που το οδηγούν στην αποπληροφόρηση και παραπληροφόρηση, στον πολιτικό και κοινωνικό ευνουχισμό, δηλαδή την αφαίρεση των ικανοτήτων για δράση και την κατάργηση κάθε δυνατότητας κριτικής σκέψεως.

ΘΡΑΣΥΒΟΥΛΟΥ ΟΡ. ΠΑΠΑΣΤΡΑΤΗ: Φτιάξτε τα σχολεία!

Σκέψεις για το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα

«Κλείστε τα Σχολειά! Γιατί ο οργανισμός αυτός, που τον εθέσπισε βέβαια σε παλαιότερα χρόνια ένας αγνός ενθουσιασμός και μια ομαδική αγάπη, κατάντησε στην εξέλιξη του, από ορισμένες αιτίες και αφορμές, μια αθλιότητα κι ένα ψέμα που πρέπει να χτυπηθεί και να εκλείψει, αν δε θέλουμε οι αμέσως ερχόμενες γενεές να πληρώσουν πολύ ακριβότερα από εμάς τις αμαρτίες των γονιών τους.»
Μίλτος Κουντουράς

Όταν σε μια χώρα από τους εκατό χιλιάδες μαθητές που αποφοιτούν ετησίως από τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, το 70% ή και το 80% εισέρχεται στην ανώτερη και ανώτατη τριτοβάθμια εκπαίδευση, τότε αυτή η χώρα δεν έχει κανένα μέλλον. Δεν έχει κανένα μέλλον διότι όλοι αυτοί οι σπουδαστές και φοιτητές, ως αυριανοί πτυχιούχοι και υποτιθέμενοι επιστήμονες, έχουν από ελάχιστες έως καθόλου πιθανότητες να βρουν μια δουλειά με αξιοπρεπείς όρους πάνω στο αντικείμενο που – υποτίθεται ότι – σπούδασαν. Και βεβαίως τα Πανεπιστήμια μιας χώρας – ιδίως μιας χώρας μικρής και σε αδυναμία ευρισκόμενης, όπως η Ελλάδα – δε λειτουργούν για να προετοιμάζουν επιστήμονες που θα μεταναστεύσουν για να σταδιοδρομήσουν σε άλλες χώρες.
 Όταν στην ίδια αυτή χώρα, ξεσπά μέγα ζήτημα για το αυτονόητο, το εάν δηλαδή θα μπορούν να εισέρχονται σε πανεπιστημιακές σχολές μαθητές που δεν έχουν επιτύχει τη βάση στις εξετάσεις, το στοιχειωδώς δηλαδή προβιβάσιμο βαθμό, και το ζήτημα αυτό καθίσταται πανταχόθεν πεδίο λαϊκιστικής πλειοδοσίας, τότε το σκοτάδι και μόνο περιμένει τα νιάτα αυτής της χώρας. Σκοτάδι στη σκέψη, στην εκπαίδευση, αλλά και στην ευρύτερη πορεία της χώρας. Το σκοτάδι αυτό, το οποίο βιώνουμε σήμερα.

Όταν η δημιουργία των Πανεπιστημιακών ιδρυμάτων αυτής της χώρας διόλου δεν είχε να κάνει με τις πραγματικές ανάγκες της και τη δυνατότητα απορρόφησης από την αγορά και την επαγγελματική αποκατάσταση των μελλοντικών πτυχιούχων, ούτε καν με το συμβατό και ενδεδειγμένο μιας σχολής σε σχέση με τον τόπο εγκατάστασης της, αλλά κύριος γνώμων ήταν η λογική του «κάθε πόλη και ΑΕΙ, κάθε χωριό και ΤΕΙ», η δε διασπορά ανά τη χώρα δε σχετιζόταν με τις αντικειμενικές δυνατότητες κάθε τόπου, αλλά αποκλειστικά και μόνο από την εμβέλεια και τις προσβάσεις των τοπικών πολιτευτών, τότε το σκοτάδι για τη χώρα αυτή γίνεται βαθύτερο.

ΟΔΟΣ: Μια προβληματική προοπτική

ΟΔΟΣ 635 / 29.5.2012

Δεν χωρεί αμφιβολία ότι η επιλογή εγκαταλειμμένου στρατοπέδου της ευρύτερης περιοχής της Νεάπολης σε απόσταση 20 λεπτών περίπου από την Καστοριά, ως χώρος κράτησης χιλιάδων λαθρομεταναστών που θα μεταφερθούν αναγκαστικά (χωρίς προφανώς την θέλησή τους) από την Αθήνα, έχει τα χαρακτηριστικά ενός μυστικού «συμβιβασμού».

Διότι η Νεάπολη είχε την «τύχη» να επιλεγεί, ή να παιχτεί στα πολιτικά ζάρια, μεταξύ πολιτειακών παραγόντων και πολιτικών πρώτης γραμμής της περιφέρειας Δυτικής Μακεδονίας, αφού είναι τουλάχιστον αστείο να ισχυριστεί κανείς ότι μόνο η Νεάπολη διαθέτει στην περιοχή της το μοναδικό κατάλληλο εγκαταλειμμένο στρατόπεδο.

Όλα αυτά- όπως σηματοδοτούν οι εξελίξεις των τελευταίων ημερών- μοιάζουν να έχουν σχετική μόνο αξία, αφού η Κυβέρνηση εξήγγειλε την δημιουργία 3 κέντρων «φιλοξενίας» λαθρομεταναστών σε κάθε διοικητική Περιφέρεια της ηπειρωτικής κυρίως χώρας. Φαντάζει επομένως ορατό το ενδεχόμενο να επιλεγεί η περιοχή της Καστοριάς και ένα από τα δεκάδες εγκαταλειμμένα και «κατάλληλα» στρατόπεδά της, για την δημιουργία ενός ακόμη τέτοιου χώρου συγκέντρωσης και διαβίωσης λαθρομεταναστών, οπότε τα όσα γράφονται και λέγονται με αφορμή την Νεάπολη να αφορούν και την Καστοριά.

ΧΡΥΣΟΥΛΑΣ ΠΑΤΡΩΝΟΥ ΠΑΠΑΤΕΡΠΟΥ: Προεκλογική συγκέντρωση

Όλη η πόλη ανάστατη. Όλοι στο πόδι. Έρχεται ο υποψήφιος πρωθυπουργός να μιλήσει στον λαό μας! Τι ευτυχία! Τι χαρά! Κανένας δεν θα λείψει από τη συγκέντρωση. Εκτός βέβαια από τους ανήμπορους και τα βρέφη. Τέτοια συνάθροιση, τέτοιο ενθουσιασμό, χρόνια πολλά έχει να ζήσει αυτή η πόλη, η τόσο ταλαιπωρημένη απ` τον εμφύλιο, για να μην αναφερθούμε στα σκληρά και βίαια χρόνια, πρώτα της Ιταλικής και στη συνέχεια της Γερμανικής κατοχής!..
Και είναι μια καλοκαιρινή, ηλιόλουστη μέρα. Σκάει ο τζίτζικας. Ο πατέρας λείπει από την πόλη για δουλειές και η μάνα έβαλε μπρος, μαζί με κάνα δυο γειτόνισσες, να βράσει ντομάτες για σάλτσα. Τα αδέλφια μου, τρία τον αριθμό και μεγαλύτερά μου, έφυγαν από νωρίς να πιάσουν ένα καλό μέρος για να δουν από κοντά τον Στρατάρχη Παπάγο. Και με μένα, τι θα γίνει; Θα στερηθώ όλο αυτό το πανηγύρι; Τελειώνω γρήγορα -γρήγορα με το συγύρισμα του σπιτιού και το σκάω, χωρίς καν να ζητήσω την άδεια.
Οι φίλες μου εκεί θα είναι, με όλη τους την οικογένεια. Κάποια απ` αυτές θα βρω. Σιγά μην χαθώ στην πόλη μου την ίδια!...

Ναι, αλλά αυτό που αντίκρισαν τα μάτια μου δεν ήταν κάτι που το περίμενα. Τι λαοθάλασσα! Κόσμος, όχι μόνο από την πόλη, απ` όλα τα γύρω χωριά είχαν κατέβει. Ακόμη και από κοντινές πόλεις είχαν καταφθάσει, ιδίως άντρες. Μπορούσες ήδη να ξεχωρίσεις τους μεν από τους δε, από το ντύσιμο και το φέρσιμό τους. Πού να βρεις φίλες και γνωστούς σ` αυτό το μυρμηγκομάνι! Πώς όμως να τα παρατήσω; Να μην ζήσω κι εγώ όλο αυτό το ξεφάντωμα;
Άρχισα να προχωρώ δειλά- δειλά μέσα στο πλήθος, λίγο σπρώξιμο από δω -"συγγνώμη, ψάχνω τον πατέρα μου"- λίγο παρακάλι από κει- "να περάσω, σας παρακαλώ; Έχασα το αδελφάκι μου..." Και δώσ` του και προχωρώ όλο και πιο βαθιά, όλο και πιο κοντά στην εξέδρα, που έχει στηθεί στο ψηλότερο σημείο του λοφίσκου. Βέβαια, μετά από μερικά μέτρα, είναι αδύνατον να περάσω.

ΟΔΟΣ: Σε αίθουσα ενός δημοπρατηρίου γούνας

Η συναυλία γνωστών έργων (ευχάριστης για το ευρύ κοινό) κλασσικής μουσικής με κλιμάκιο από την συμφωνική ορχήστρα του Δήμου Θεσσαλονίκης, την περασμένη Κυριακή στην αίθουσα του Εκθετηρίου-Δημοπρατηρίου υπό την συνδιοργάνωση του Δήμου Καστοριάς και του Προξενείου της Γερμανίας στην Θεσσαλονίκη, συγκέντρωσε αρκετό κόσμο.

Λίγο το γεγονός ότι εντάχθηκε στο πλαίσιο των εκδηλώσεων για τα 100 χρόνια της απελευθέρωσης της πόλης από τους Οθωμανούς, κυρίως το ότι συνδυάστηκε με την επέτειο για την εκτέλεση των Κλεισουριωτών από τα ναζιστικά κατοχικά στρατεύματα, γεγονός είναι ότι η ανταπόκριση του κοινού αποδεικνύει ότι στην Καστοριά, υπάρχει εν δυνάμει ενδιαφέρον σε αξιοσημείωτη μερίδα δημοτών για την κλασσική μουσική.

Στον αντίποδα των παραλειπόμενων της ίδιας μουσικής εκδήλωσης, η επιδεικτική παρουσία μερικών πραγματικών και κατά φαντασία πολιτικών και δημόσιων προσώπων, που κάποιοι απ’ αυτούς φρόντιζαν να εκμεταλλεύονται την αμφιθεατρική διάταξη της αίθουσας και την πολυκοσμία για να περιφέρονται πέρα-δώθε στα μπροστινά καθίσματα, ώστε να είναι ορατοί πανταχόθεν, είναι φαινόμενο που υποβάθμιζε την (όποια) σοβαρότητα και ουσία.

ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΑΝΟΥ: Ένα «νέο υπόδειγμα»

ΟΔΟΣ 634 | 22.3.2012

Όταν κάποτε στην Ανατολή ένας άνδρας ισχυρίστηκε ότι είναι «Απεσταλμένος» του Θεού, τον έπιασαν και τον έφεραν μπροστά στον χαλίφη, που του είπε, "Και πέρσι κάποιος εδώ μπροστά μου ισχυρίστηκε ότι είναι προφήτης. Τον καταδικάσαμε και τον εκτελέσαμε. Ο «Απεσταλμένος» απάντησε:
"Κάνατε πολύ καλά , γιατί εκείνον δεν τον έστειλε ο Θεός».   
Νασρεντίν Χότζας

Με αφορμή την αποκάλυψη των εκβιασμών που υφίσταντο πολίτες-επενδυτές από τους υπαλλήλους της Διεύθυνσης Ιδιωτικών Επενδύσεων του Υπουργείου Ανάπτυξης, η νέα πολιτική προϊστάμενός τους κ. Άννα Διαμαντοπούλου δήλωσε εξοργισμένη ότι «το μαχαίρι και η τιμωρία δεν αρκεί πια. Αυτό που χρειαζόμαστε είναι ένα νέο υπόδειγμα». Στη συνέχεια, εξειδικεύοντας περισσότερο τη συλλογιστική της, τα έβαλε και με τους έντιμους συναδέρφους των επίορκων επειδή, όπως λέει η Υπουργός, γνωρίζουν και σιωπούν. Το «νέο υπόδειγμα» της υπαλληλικής σχέσης στο δημόσιο, γεννημένο (μετά από πολλά έτη καθυστέρησης είναι αλήθεια) μέσα στον υπουργικό εγκέφαλο της κ. Διαμαντοπούλου έχει νέα ποιοτικά χαρακτηριστικά. Ο υπάλληλος που διαπιστώνει παρατυπίες και αυθαιρεσίες συναδέρφων του, τις καταγγέλλει ευθύς αμέσως, συγκρούεται με τους επίορκους, ρισκάρει τη θέση του και την προαγωγή του, παραμερίζει τις όποιες προσωπικές του επιδιώξεις, «χαλάει» στην τελική «τη ζαχαρένια του» προς όφελος του Έλληνα πολίτη. Κάνει ακριβώς εκείνα δηλαδή που κάνουν και οι «υποδειγματικοί» Υπουργοί στους χώρους εργασίας τους, δηλαδή στη Βουλή, στα Υπουργεία τους και στο Υπουργικό Συμβούλιο.

Ποιο να είναι όμως το «παλιό υπόδειγμα» που ακολουθούν οι επίορκοι υπάλληλοι του Υπουργείου Ανάπτυξης; Σε θέσεις τμηματαρχών και διευθυντών, μάλλον θα πρόκειται για πενηντάρηδες και άνω. Συνομηλίκους δηλαδή της Υπουργού. Το θράσος των ανθρώπων αυτών τρέφεται κυρίως από την θεσμοθετημένη (αν όχι και νομοθετημένη) ατιμωρησία που χαρακτηρίζει την Ελληνική δημόσια ζωή. Ποιοι να είναι όμως οι δημιουργοί των θεσμών και εμπνευστές των νόμων; Πόσοι άραγε από τους υπαλλήλους αυτούς είναι εγγεγραμμένοι στα κομματικά μητρώα, εξασφαλίζοντας «προσβάσεις» αλλά και «διεξόδους». Άλλη μία εξαιρετική πηγή ενέργειας της διαφθοράς είναι η αναξιοκρατία στις προσλήψεις του Δημοσίου. Ποιοι όμως προκηρύσσουν τις θέσεις στο Δημόσιο και ποιοί αποφασίζουν για τον χρόνο και τους όρους των προσλήψεων αυτών;

ΦΩΝΤΑ ΤΡΟΥΣΑ: Ένα ασύλληπτο ελληνορόκ «εγώ»

Με αφορμή την πρόσφατη προβολή στην δημόσια τηλεόρααση του ντοκυμανταίρ του Δημήτρη Αθυρίδη: “T 4 Trouble and the Self Admiration Society, Τhe life and music of Terry Papantinas”

Ο μύθος δεν έχει την ανάγκη του αληθινού για να υπάρξει. Συνήθως παίρνει αμπάριζα από κάτι ρεαλιστικό – ok –, για ν’ αφεθεί, στη διαδρομή, σε μία αυτοπροωθούμενη κίνηση. Εφόσον ο «μύθος» παραμένει και διατηρείται στο χρόνο, γιατί έτσι επιτάσσει το... ανεύθυνο υποκείμενο, το «καύσιμό» του ανανεώνεται. Και μια και γράφουμε για πρόσωπα – γιατί για πρόσωπα γράφουμε – στα οποία φώλιασε εξ αρχής το στοιχείο του «διαφορετικού», εκεί όπου η αλήθεια με την υπερβολή και ο ακκισμός με την ειλικρίνεια δεν διαχωρίζονται ούτε με λέιζερ, να ένα πρόσωπο από την πινακοθήκη του ελληνορόκ, που εξακολουθεί να εκπέμπει το δικό του, ανάδελφο, φως. Ο καστοριανός κιθαρίστας και τραγουδοποιός Θόδωρος “Terry” Παπαντίνας, η ζωή του οποίου έγινε προσφάτως ταινία από τον Δημήτρη Αθυρίδη (“T 4 Trouble and the Self Admiration Society, Τhe life and music of Terry Papadinas”)· το soundtrack της οποίας κυκλοφορεί εδώ και λίγους μήνες από το Polytropon.
Ψάχνω να δω την ταινία. Έχω δει μόνον το τρίλεπτο τρέιλερ που κυκλοφορεί στο internet και δεν ξέρω αν πρέπει να συγκινηθώ και να κλάψω, ή να χαμηλώσω το βλέμμα και να μειδιάσω, με τα ολίγα που ακούω από τον ίδιον τον Παπαντίνα ή από ανθρώπους που τον γνώρισαν και έπαιξαν μαζί του (Παπάζογλου, Νέστωρ, Ζήκας, Μπάγκαλας...). Εν πάση περιπτώσει... Χρειάζονται, δηλαδή απαιτούνται, λίγα λόγια για τον ωραίο κιθαρίστα, κάτι για το soundtrack και ίσως επανέλθω. Αν καταφέρω να δω το φιλμ.

Γεννημένος στην Καστοριά το ’51, ο Παπαντίνας θα μεγαλώσει στη Νέα Υόρκη, όπου βρέθηκε με την οικογένειά του, για να επιστρέψει στην Ελλάδα και τη Θεσσαλονίκη το 1967, φέρνοντας απ’ την Αμέρικα τον «ροκ τρόπο ζωής» και κυρίως ένα στακάτο κιθαριστικό παίξιμο, που τον έκανε αμέσως «φίρμα». Το πρώτο γκρουπ που έπαιξε ήταν, μάλλον, οι Fratelli (Νοέμβριος 1968).