Αν μπορούσε κανείς να παρέμβει στον χωροχρόνο και ο αείμνηστος Κωνσταντίνος Καραμανλής ίδρυε την Νέα Δημοκρατία το 1990, το 2000 ή και αργότερα, τότε θα έμοιαζε σχεδόν απίθανο να το έκανε με τον τρόπο που το έπραξε το 1974 και όπως αυτός εκφράστηκε μέσω της συγκεκριμένης διακήρυξης. Ίσως απ’ όλα όσα είπε, να κρατούσε μόνο το «ανήκομεν εις την Δύσιν» –αλλά δεν είμαι σίγουρος αν συμφωνούν πια όλοι αυτοί που σήμερα τον επικαλούν-ται. Καθώς το «Δύση» και τότε, αλλά πολύ περισσότερο και σήμερα, σημαίνει κι άλλα πράγματα που φάνηκε να τους προκαλούν αλλεργία. Όπως τα ίσα δικαιώματα.
Το οποίο πρόσωπο, εμμέσως πλην σαφώς, επικροτούσε την πολιτική στάση του πρώην βουλευτή Καστοριάς, όπως αυτή γνωστοποιήθηκε μέσω της επιστολής αποχώρησης του. Υπάρχουν σημεία της ανάρτησης του κ. Τζηκαλάγια, που στα δικά μου μάτια τουλάχιστον έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Και σίγουρα η αναφορά δεν γίνεται για τους φοιτητικούς "αγώνες" που έδωσε υπέρ του φιλελευθερισμού και ενάντια στον μαρξισμό και φασισμό όπως ο ίδιος ανέφερε. Αυτά για τους νεότερους δεν έχουν πια ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Τους νοιάζει το σήμερα, αλλά και το αύριό τους.
Έτσι για εμένα το ενδιαφέρον βρίσκεται σε όσα ανέφερε λίγο πριν και λίγο έπειτα από την συγκεκριμένη τοποθέτησή του. Αιτιολογώντας την αποχώρησή του λίγο πολύ ως «εθνικό συμφέρον που επιτάσσει η χώρα να αλλάξει πρωθυπουργό». Συντασσόμενος ουσιαστικά με το αίτημα σύσσωμης της αντιπολίτευσης, αγνοώντας πως η εκάστοτε κυβερνητική αλλαγή μπορεί να επέλθει μέσω του κοινοβουλίου και κατ’ επέκταση των εκλογών.
Είναι άγνωστο αν κ. Τζηκαλάγιας "θεώρησε" πως έπρεπε να θυσιάσει την κομματική του καριέρα –και κατ’ επέκταση την πολιτική– αλλά στα μάτια των περισσοτέρων η συγκεκριμένη τοποθέτησή του, εκφράστηκε καθ’ υπερβολή και μόνο. Κάτι σαν να ήταν «ρητορική». Διότι ενδεχομένως να είναι αρκετά δύσκολο να ερμηνεύσει κανείς πολιτικά και σε βάθος την συγκεκριμένη γραπτή δήλωση του τέως βουλευτή.
Καθώς αν το εθνικό συμφέρον της χώρας (!) είναι να παραιτηθούν τέως βουλευτές και κομματικά στελέχη της Νέας Δημοκρατίας, επειδή δεν συμφωνούν πολιτικά με τον πρόεδρο του κόμματός τους, τότε θα έπρεπε η γαλάζια παράταξη να αναζητήσει νέα στελέχη που θα απαρτίσουν από την αρχή το κόμμα τους.
Εκτός αν ο κ. Τζηκαλάγιας και ορισμένοι άλλοι "συναγωνιστές" του θεωρούν τον εαυτό τους ως τους μοναδικούς προσηλωμένους εκπροσώπους της ιδρυτικής διακήρυξης της Νέας Δημοκρατίας του 1974 του Κωνσταντίνου Καραμανλή και όλους τους υπόλοιπους που παραμένουν στο συγκεκριμένο κόμμα τους αντιμετωπίζουν κατά κάποιον τρόπο ως κομματικές μεταλλάξεις.
Ίσως ο κ. Τζηκαλάγιας πραγματικά να το αντιμετωπίζει από μια τέτοια οπτική σκοπιά, μπορεί όμως και όχι. Κανείς δεν μπορεί να τοποθετηθεί με απόλυτη σιγουριά. Μέσω όμως της τοποθέτησής του, επιλέγει ουσιαστικά να είναι ένας από εκείνους που με δικαιολογία την στροφή της Νέας Δημοκρατίας από τα στενά όρια της ιδρυτικής διακήρυξης του 1974, ασκούν εσωκομματική αντιπολίτευση και πιέσεις στον Κυριάκο Μητσοτάκη. Μόνο που η χώρα δεν μπορεί να επιστρέψει στο 1974, ούτε και ο Κωνσταντίνος Καραμανλής χρειάζεται να επιστρέψει, και ίσως αν ήταν εδώ σήμερα, να την έγραφε την ιδρυτική διακήρυξη εντελώς διαφορετικά.
Χρήζοντας όμως κάποιοι άτυπα τους εαυτούς τους ως τους απόλυτους θεματοφύλακες της πολυσυζητημένης διακήρυξης μπορούν να εξηγήσουν τις αποκλίσεις τους. Αγνοώντας ταυτόχρονα πως όταν ιδρύθηκε το συγκεκριμένο κόμμα οι κοινωνικές, οικονομικές και πολιτικές συνθήκες της εποχής αντιπροσώπευαν αποκλειστικά εκείνη την πολυτάραχη περίοδο κατά την αρχή της Μεταπολίτευσης. Ενδεχομένως και κάποια χρόνια αργότερα. Όμως με κάποια ίχνη σιγουριάς και ειλικρίνειας θα μπορούσε κανείς να υποστηρίξει πως δεν αντιπροσωπεύει στον απόλυτο βαθμό την τρέχουσα περίοδο όπως αυτή διαμορφώθηκε 50 χρόνια μετά, διανύοντας ήδη τον 21ο αιώνα.
Όπως και αν με κάποιον μαγικό και μεταφυσικό τρόπο μπορούσε κανείς να παρέμβει στον χωροχρόνο και ο αείμνηστος Κωνσταντίνος Καραμανλής ίδρυε την Νέα Δημοκρατία για παράδειγμα το 1990, το 2000 ή και αργότερα, τότε θα έμοιαζε σχεδόν απίθανο να το έκανε με τον τρόπο που το έπραξε το 1974 και όπως αυτός εκφράστηκε μέσω της συγκεκριμένης διακήρυξης. Ίσως απ’ όλα όσα είπε, να κρατούσε μόνο το «ανήκομεν εις την Δύσιν» –αλλά δεν είμαι σίγουρος αν συμφωνούν πια όλοι αυτοί που σήμερα τον επικαλούνται. Καθώς το «Δύση» και τότε, αλλά πολύ περισσότερο και σήμερα σημαίνει κι άλλα πράγματα που φάνηκε να τους προκαλούν αλλεργία. Όπως τα ίσα δικαιώματα.
Τουλάχιστον με βάση τα όσα θα πρέσβευε ο συγκεκριμένος πολιτικός τον 21ο αιώνα. Και όπως όλα –και κυρίως οι απαιτήσεις της κοινωνίας από το πολιτικό προσωπικό– στο πέρασμα των ετών αλλάζουν και εξελίσσονται, τότε μοιάζει σχεδόν αναπόφευκτο πως θα ακολουθήσουν και τα κόμματα στο σύνολό τους. Αν βέβαια τα ίδια επιθυμούν να πρωταγωνιστούν στην πολιτική ζωή της χώρας και να έχουν πραγματικό λόγω ύπαρξης.
Επιστρέφοντας στα όσα ο κ. Τζηκαλάγιας έγραψε στην ανάρτησή του, εκείνο που επίσης προκάλεσε εντύπωση είναι η φράση με την οποία έκλεισε την τοποθέτησή του. «Και όλα αυτά όχι για να μας κυβερνούν αγνώμονες με αλαζονεία και νεποτισμό». Μέσω της οποίας επιβεβαίωσε ουσιαστικά πως η πολιτική του αποχώρηση από την Νέα Δημοκρατία έγινε αποκλειστικά με προσωπικές αιχμές εναντίον του πρωθυπουργού και όσων στελεχώνουν την επονομαζόμενη "ομάδα Μαξίμου".
Που δεν είναι κάποιοι άλλοι πέρα των στενών συνεργατών του Κυριάκου Μητσοτάκη. Οι οποίοι ενδεχομένως κατά τον τέως βουλευτή να είναι και οι βασικοί υπεύθυνοι για την ιδεολογική μεταστροφή του συγκεκριμένου κόμματος. Ή τουλάχιστον είναι εκείνοι οι οποίοι στηρίζουν με σθένος τις αλλαγές που έχει κάνει ο πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας και με τις οποίες δεν συμφωνεί ο ίδιος αλλά και κάποια άλλα κομματικά στελέχη.
Όμως είναι διαφορετικό πράγμα η αποχώρηση από κόμμα ενός πρώην βουλευτή συνοδευόμενη από την επιστολή παραίτησης και διαφορετικό η αποχώρηση να συνοδεύεται από προσωπικές κατηγορίες μέσω χαρακτηρισμών που έχουν γίνει καθημερινότητα στα χείλη της αντιπολίτευσης. Και που παρά την σφοδρότητά τους για την ώρα, δεν φαίνεται να έχουν το επιθυμητό δημοσκοπικό αποτέλεσμα. Τουλάχιστον για τα δύο αντιπολιτευόμενα και κυβερνητικά κόμματα, του ΠαΣοΚ και ΣυΡιζΑ.
Παραμένει άγνωστο αν κ. Τζηκαλάγιας χαρακτήρισε "αγνώμονα" τον Κυριάκο Μητσοτάκη επειδή ο ίδιος (και η οικογένεια του όπως ανέφερε) στήριξαν την εσωκομματική εκλογή του, ενώ αυτός δεν επέδειξε την αναμενόμενη –για τον ίδιο– συμπεριφορά προς το πρόσωπο του, ή αναφέρεται μέσω του συγκεκριμένου χαρακτηρισμού σε κάποιους άλλους άγνωστους για την ώρα λόγους. Αν και οι περισσότεροι έχουν εστιάσει στην βουλευτική αντιμετώπιση που έτυχε από τον πρωθυπουργό μέσω της θέσης που χάρισε ο τελευταίος στην βουλευτική του αντίπαλο κυρία Μαρία Αντωνίου μέσω του πρωθυπουργικού γραφείου της Θεσσαλονίκης κατά την περίοδο ’19-23.
Όπως και η αναφορά του μέσω της λέξης "νεποτισμός" φαίνεται πως έγινε αποκλειστικά για το πρόσωπο του Κυριάκου Μητσοτάκη και ενδεχομένως για όλους εκείνους που απολαμβάνουν προνομιακές θέσεις. Υπό διαφορετικές συνθήκες είναι αρκετά πιθανό ο συγκεκριμένος όρος να είχε ουσιαστική σημασία τουλάχιστον όσο αφορά την πολιτική ζωή της χώρας.
Όμως εν προκειμένου, η αναφορά του δεν φαίνεται να δικαιολογείται. Καθώς ανατρέχοντας κανείς πίσω στο 2016 και τις τότε εσωκομματικές εκλογές της Νέας Δημοκρατίας, ο Κυριάκος Μητσοτάκης ήταν το απόλυτο αουτσάιντερ παρά το τελικό αποτέλεσμα. Και δεν φάνηκε ότι το επίθετό του έπαιξε τον καθοριστικό παράγοντα για να ψηφιστεί από μερικές εκατοντάδες χιλιάδες κόσμου του συγκεκριμένου κόμματος και δεν του δόθηκε απλόχερα το δαχτυλίδι της προεδρίας.
Επομένως, όταν γίνεται χρήση τέτοιων χαρακτηρισμών, καλό θα ήταν να μπορεί κάποιος να τους υποστηρίξει και όχι να τους χρησιμοποιεί ως πυροτέχνημα για μόνο το λόγο ότι προκαλούν την κοινή γνώμη.
Και επειδή ο κ. Τζηκαλάγιας ανέφερε την συγκεκριμένη λέξη αποδίδοντάς την στον μέχρι πρότινος πρόεδρο του, καλό θα ήταν να δει μήπως αυτήν θα ταίριαζε περισσότερο στους δύο πρώην πρωθυπουργούς που εξύμνησε κατά την επιστολή αποχώρησης του αναφερόμενος στους κ.κ. Κώστα Καραμανλή και Αντώνη Σαμαρά. Πόσο δε για τον πρώην υπουργό Μεταφορών Κώστα Αχ. Καραμανλή, ο οποίος συνέδεσε το επώνυμό του με την τραγωδία των Τεμπών. Και εδώ που τα λέμε καθόλου μπράβο τους.
Ιωάννης Σκόρδας
iskord@hotmail.com
Δημοσιεύθηκε στην ΟΔΟ στις 27 Μαρτίου 2025, αρ. φύλλου 1266.
Επιλογή σχετικών αναρτήσεων
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Η ΟΔΟΣ σας ευχαριστεί για την συμμετοχή σας στον διάλογο.Το σχόλιό σας θα αποθηκευτεί προσωρινά και θα είναι ορατό στο ιστολόγιο, μετά την έγκριση της ΟΔΟΥ.