ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ έγραψαν

Αγαπητέ Παναγιώτη,

Αισθάνομαι σαν συνήγορος του… αγγέλλου (όχι του διαβόλου) κάμνοντας αναφορά στο πρωτοσέλιδο φύλλο της ΟΔΟΥ αρ. 546  της 10.6.2010 με τίτλο «Ευ».
Έχω την άποψη πως αδικείται από το περιεχόμενο του άρθρου ο περί ού πρόκειται αθλητής.
Επιγραμματικά θα σημειώσω μερικά πράγματα:

1. Ο παίκτης μας έχει τιμηθεί επανειλημμένα από τους διάφορους φορείς, και του εξωτερικού, και για τις αθλητικές επιδόσεις του, αλλά κύρια για το ήθος του.
2. Έμπρακτα έχει δείξει τα φιλάνθρωπα αισθήματά του (προσφορές σε ίδρυμα, «καλάθι και ευρώ», με επίσης προβεβλημένο αθλητή αντίπαλης ομάδας, για τα ανάπηρα παιδιά κλπ).
3. Το «φτου σου», κατά την γνώμη μου είναι η πιο ελαφριά αποδοκιμαστική ενέργεια που υπάρχει. Και για ένα γήπεδο που μας είναι γνωστό τι γίνεται, και προ παντώς τι λέγεται, μοιάζει με… χάδι! Και κύρια, θα έλεγα, είναι φράση των μαμάδων προς τους κανακάρηδές τους, όταν μεταφέρουν από την γειτονιά κάποια… άσχημη φράση! «Φτού σου δεν ντρέπεσαι να λες τέτοιες λέξεις. Ποιος σου τις έμαθε;».
Άλλωστε και η φράση «φτού σου να μη βασκαθείς» είναι τόσο συνηθισμένη.
4. Είναι δεδομένο πως ένα ιδιαίτερα συμπαθές άτομο, από διαφορετικές αιτίες (κύρια τραγουδιστής, ηθοποιός, αθλητής) παρασύρει σε θαυμασμό ή συμπάθεια και των πιο απίθανων πραγμάτων του, π.χ. κόψιμο μαλλιών, φορεσιά (όρα Μπέκαμ) και πολύ περισσότερο την γενέτειρά του. Και ο παίκτης μας, πώς να το κάνουμε, διαφημίζει την Καστοριά, δημιουργώντας συμπάθειες περισσότερο με το ήθος του, παρά με το καλό παίξιμο, με τις καλές εμφανίσεις του αλλά και με την κόσμια ζωή του.
5. Γιατί δεν αναφέρεται τι του είπε ο παίκτης της άλλης ομάδας. Μήπως γιατί δεν το σηκώνει και το πιο… ελευθερόστομο έντυπο;

Σχετικά με το παραπάνω, αξίζει νομίζω, να διηγηθώ μία ιστοριούλα από τον στρατό. Αρκετά παλιά βέβαια. Υπηρετώντας στον στρατό μεταφερθήκαμε με άλλους συστρατιώτες στο Χαϊδάρι Αττικής για να εκπαιδευτούμε ως ασυρματιστές. Αφού ύστερα από κάποια μαθήματα, μάθαμε τα σήματα «Μορς», έπρεπε να δοκιμαστούμε στην πράξη, πριν μετατεθούμε στις μονάδες που θα εξυπηρετούσαμε με τον ασύρματο.
Μας εγκατέστησαν με σκηνές σ’ ένα γήπεδο και εκεί λειτουργήσαμε… σαν σε πόλεμο. Το καινούργιο στην περίπτωση ήταν πως, μαζί με το όπλο που είχαμε και στο κέντρο, μας δώσανε και σφαίρες. Να φυλαγόμαστε από τους… εχθρούς.
Μεταξύ των συναδέλφων ήταν και κάποιος Σιδηρόπουλος (έμεινε στην μνήμη το όνομά του) από κάπου γύρω από την Θεσσαλονίκη. Αυτός ο νέος τότε, ήταν τόσο ήσυχος, τόσο προσεκτικός και ήρεμος, που τα πειραχτήρια του κολλήσανε το παρατσούκλι ο «Ύπνος»!

Αυτός ο «Ύπνος» λοιπόν, κάποια στιγμή βρέθηκε να λογομαχεί με ένα συστρατιώτη από την Πελοπόννησο. Δεν δίδαμε σημασία όταν βλέπαμε τον «Ύπνο» να τρέχει στην σκηνή να αρπάζει το όπλο, να βγαίνει έξω και να σημαδεύει τον συστρατιώτη! Μόλις πρόλαβαν οι συνάδελφοι που ήσαν πιο κοντά να αρπάξουν το όπλο και να αποτρέψουν το κακό!
Τι είχε συμβεί; Πάνω στην λογομαχία, ο Πελοποννήσιος είπε του Σιδηρόπουλου «Βούλγαρε»! Ήταν κάτι που δεν αντέχονταν, ούτε από τον, μέχρι παρεξηγήσεως ήσυχος Σιδηρόπουλο, αλλά και από όλους μας….
Τι είπε λοιπόν ο… γαύρος; Γιατί δεν έγινε γνωστό;
Και τι θα γινόταν αν, αντί το απαλό, θα έλεγα, γυναικίστικο «φτού σου», ο αθλητής μας έδιδε μια… ανδροπρεπή, ως συνήθως, γροθιά στον προκαλέσαντα; Χαμός! Ίσως με θύματα!

Με εκτίμηση
Βασίλης Κ. Χριστόπουλος
Βενιζέλου 7, 55133 Θεσσαλονίκη

ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ έγραψαν

Κύριε Διευθυντά,

Στο φύλλο της ΟΔΟΥ της 1ης Ιουλίου 2010 στις σελίδες 17 και 18 γράφετε για το θέμα του αμιάντου, και θα ήθελα να κάνω μερικές παρατηρήσεις αφού ασχολήθηκα επιστημονικά και κοινωνικά με αυτό επί εικοσαετία. Πρωτίστως όμως ,θα ήθελα να σας συγχαρώ για την εκτενή και σωστή κάλυψη του θέματος των σκοπιανών ή άλλων φιλοσκοπιανών συγκροτημάτων, και τις πιθανές επιπτώσεις από τις δραστηριότητές των.

Με το αμίαντο λοιπόν ασχολήθηκα από το 1990 όταν ευρισκόμενος στις Βρυξέλλες ως μέλος επιτροπών, πληροφορήθηκα ότι δεν θα μεταφερθούμε (οι σύμβουλοι) στα νέα μας γραφεία στο μέγαρο Μπερλεμόντε, στη πλατεία Σουμάν, διοτι κρίθηκαν ακατάλληλα και ανθυγιεινά αφού όλα τα χωρίσματα και τοίχοι του, ήταν κατασκευασμένες από αμιαντόπλακες.

Όταν επανήλθα στη Θεσσαλονίκη και έμαθα ότι τα σχολεία της που κατασκευάσθηκαν μετά το σεισμό του 1978, ήταν από αμιαντόπλακες, ξεκίνησα μια καμπάνια κατεδάφισης αυτών ή αντικατάστασης των αμιαντοπλακών από άλλα αδρανή υλικά. Φυσικά δημιουργήθηκαν πολλές αντιδράσεις και συζητήσεις και μάλιστα ο τότε νομάρχης απείλησε να με κάνει μήνυση διάδοσης ψευδών ειδήσεων με το δικαιολογητικό ότι από τη μια μεν μεριά ο ελληνικός αμίαντος (χρυσότιλος) δεν είναι καρκινογόνος και από την άλλη ότι δεν προσκαλείται καρκίνος από την πεπτική οδό, αλλά μόνο από την αναπνευστική, πράγμα που είναι ψευδέστατο.

Αμφότερες οι οδοί εισόδου (αναπνευστική και από το στόμα) είναι καρκινογόνες μόνο που η αναπνευστική δρα ταχύτερα. Χρειάσθηκαν αγώνες 10 ετών για να ξηλώσουμε τις αμιαντόπλακες από όλα τα σχολεία (με πολλές αντιδράσεις και σχόλια) ενώ συγχρόνως αρχισε και η σταδιακή αντικατάσταση των αμιαντοσωλήνων με άλλες αδρανείς. Εδώ είχαμε επίσης αντιδράσεις διότι η εταιρεία κατασκευής των είχε τεράστια αποθέματα και ήθελε να τα πουλήσει! Σε όλες μου τις προσπάθειες είχα συμπαράσταση και βοήθεια από την ΕΕ. όπου ήμουν τότε σύμβουλος τοξικολόγος.
Ιδιαίτερη προσπάθεια και ενεργή συμμετοχή είχα στο δήμο Συκεών (αλλά και σε άλλους δήμους αμισθί), όπου όχι μόνο μελέτησα κα επέβλεψα την απομάκρυνση-ταφή των αμιαντοπλακών από τα σχολεία του, αλλά και οργάνωσα το πρώτο λαϊκό πανεπιστήμιο και για αυτά ο δήμος με τίμησε σε ειδική τελετή την 1-1-2004 με ειδική μεταλλική πλακέτα και πολλά εγκώμια για την άμισθη συμβολή μου στο έργο του δήμου (ουδέποτε πήρα αμοιβή για παρόμοιες παροχές μου σε δήμους κτλ)
Σήμερα έχουμε 2010 και είναι απαράδεκτο να υπάρχουν (και σίγουρα υπάρχουν) ακόμη αμιαντοσωλήνες ενώ έπρεπε από πριν (10 τουλάχιστον χρόνια) να είχε προγραμματισθεί η αντικατάστασής τους Ας αρχίσει από τώρα, ποτέ δεν είναι αργά. Είναι σωστό που γράφετε ότι στα δελτία καταλληλότητος νερού δεν αναγράφεται η ύπαρξη ή μη ινών αμιάντου διότι είναι μια ειδική και δύσκολη εξέταση. Δεν γίνεται σε εξετάσεις ρουτίνας. Το ίδιο είναι και για το νερό της λίμνης.

Όσο για τις επιπτώσεις του αμιάντου στον άνθρωπο και το περιβάλλον, έχω δώσει πολλές διαλέξεις και έχω κάνει πολλές δημοσιεύσεις, ενώ σήμερα έρχεται αντιπροσωπεία από το Ισραήλ να συζητήσει εδώ τη συνεργασία μας στην έρευνα των επιπτώσεων, στο γενετικό επίπεδο, σε εργάτες ορυχείου αμιάντου (του Ισραήλ). Ευτυχώς που η Καστοριά έχει επιστημονική επιτροπή 40 εγκρίτων επιστημόνων και απορώ πώς δεν επελήφθησαν του παραπάνω θέματος.

Με τιμή και εκτίμηση,
Αναστάσιος Β.Κοβάτσης
καθηγητής δρ δρ

ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ έγραψαν

Κύριε Διευθυντά,

Σας ευχαριστώ που δημοσιεύσατε το κείμενο για το Απόζαρι.
Επίσης ευχαριστώ όλους για το ενδιαφέρον τους, σχετικά με το δημοσίευμά μου.
Ορισμένοι με υπενθύμισαν ότι εκτός από τους ΕΛΑΣίτες που μνημόνευσα, ήταν και άλλοι στο αντάρτικο, όπως ο σαξοφωνίστας Πουλιόπουλος, γιος του εξαίρετου μουσικού Μπίλια, και ο λεβέντης γουνοποιός Πρόδρομος Μπούτης.
Όσο για την αγαπητή Λευτερώ, έχουν δίκαιο, ήταν από την συνοικία της Παναγίας Φανερωμένης. Επειδή όμως στην γειτονιάς της, την αγνοούσαν, την υιοθετήσαμε μετά χαράς και αγάπη στον μαχαλά μας.
Για τον συμπατριώτη μου που μου τηλεφώνησε και ειρωνεύτηκε: «Ρε Μανιό, δεν μας είπες τι έγιναν τα ξύλινα τουφέκια σας; Κρύψατε τα μισά, όπως έκαμαν οι αντάρτες;». –Όχι δεν τα κρύψαμε, ξανάγιναν σανίδια.
Όπλα ήταν μόνο όσα τα κρατούσαμε στα χέρια μας με αγάπη και φαντασία. Όπλα των Μακεδονομάχων παππούδων μας, των πατεράδων μας του 1940, και των μεγάλων αδελφών μας της Αντίστασης. Άγνωστε φίλε, όποτε θέλεις σε κερνώ κρασί.
Άργησα κ. Διευθυντά να σ’ ευχαριστήσω, γιατί ήμουν βαριά άρρωστος.

Μετά τιμής
Μανιός Παπακώστας

Κ. Π. ΚΑΒΑΦΗΣ: Τι θυμάμαι από την εργασία μου για τον Χριστόπουλο

Επιμέλεια-μετάφραση από ξενόγλωσσο κείμενο του Κ. Καβάφη: ΜΙΧ. ΠΙΕΡΗΣ

Αθανάσιος Χριστόπουλος, ο μεγαλύτερος λυρικός ποιητής της νεώτερης Ελλάδος, γεννήθηκε το 1770 στην Καστοριά, μια πόλη της Μακεδονίας. Ο βιογράφος του δεν αναφέρει το όνομα της μητέρας του, και για τον πατέρα του μας λέει ότι λεγόταν Ιωάννης Χριστόπουλος και ότι ήταν ένας ταπεινός ιερωμένος στην ίδια περιοχή.

Όταν ο Χριστόπουλος ήταν ακόμη παιδί, ο πατέρας του εγκατέλειψε την γενέτειρά του για να εγκατασταθεί στην Βλαχία. Η αιτία της αναχώρησής του δεν είναι εξακριβωμένη. Ο Μπάρτας αναφέρει μάλιστα ότι αναγκάστηκε να μεταναστεύσει εξ αιτίας της καταδυνάστευσης των Τούρκων, αλλά δεν μπορώ να πιστέψω ότι ο Πατήρ Ιωάννης, ο οποίος είχε γεννηθεί και μεγαλώσει μέσα σε αυτήν την καταδυνάστευση, δεν θα την είχε μάλλον συνηθίσει, και ότι δεν θα θεωρούσε αυτή την ειδική κατάσταση ως αιτία μετανάστευσης περισσότερο από τους άλλους συμπατριώτες του, οι οποίοι δεν έδειχναν τότε διάθεση να εγκαταλείψουν τις εστίες τους. Σίγουρα πιο απτός ήταν ο κίνδυνος να συλληφθεί από τους κλέφτες οι οποίο λυμαίνονταν ιδιαίτερα την Θεσσαλία και την Μακεδονία, κάνοντας συχνές επιδρομές στα πεδινά χωράφια, και δεν δίσταζαν να ληστέψουν τους "παπάδες" τους, ενίοτε δε και να σκλαβώσουν τις μανάδες και τις κόρες τους.

Όπως και να είχε, είναι βέβαιο ότι περί το 1780, ο Ιωάννης Χριστόπουλος κίνησε για την Βλαχία, κομίζοντας μαζί του τους δύο γυιους του, τον Αθανάσιο και τον Κυριάκο, στους οποίους, όπως λέγεται, συνέστησε -όταν η απόσταση που τον χώριζε από το παλιό του σπίτι γινόταν βαθμηδόν μεγαλύτερη, και τα αντικείμενα που γνώριζε από παιδί άρχιζαν να σμικραίνουν και να εξαφανίζονται στον ορίζοντα να προσπαθήσουν πάνω απ' όλα να αποκτήσουν το δώρο της γνώσεως, χάρις στο οποίο και μόνον θα μπορούσαν να ελπίζουν ότι θα διαπρέψουν και θα κερδίσουν επάξια τον σεβασμό του κόσμου.

Η Βλαχία, για την οποία ο ιερωμένος εκίνησε, ήταν, όπως οι περισσότερες παραδουνάβιες ηγεμονίες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, σε σχετικά ανθηρή κατάσταση. Οι κάτοικοί της ήσαν όλοι χριστιανοί και η Πόρτα ανέθετε την διακυβέρνησή τους εν γένει στους Φαναριώτες Γραικούς της Κωνσταντινούπολης, οι οποίοι, όποια και αν ήσαν τα άλλα τους ελαττώματα, απέδειξαν ότι ήσαν... ευεργετικοί και ευφυείς προστάτες της μάθησης. Φιλοδοξούσαν να ιδρύσουν ελληνικά δικαστήρια στις σλαυόφωνες χώρες των οποίων η διακυβέρνηση τους είχε ανατεθεί. Γι' αυτόν τον σκοπό έφεραν από την Κωνσταντινούπολη πλήθος φίλων, συγγενών και κατώτερων αξιωματούχων του Φαναρίου. Αυτή η εύνοια ίσως να ήταν επιβλαβής για τον τοπικό πληθυσμό, αλλά είχε και την καλή πλευρά, γιατί ο κάθε Φαναριώτης, όσο και φτωχός αν ήταν, ήταν ευγενής και συνεπώς ήταν μορφωμένος και κάτοχος σεβαστού κεφαλαίου γνώσεως για την εποχή.

Έτσι σταδιακά ιδρύθηκαν έδρες μάθησης σε ξένες χώρες, δημοφιλή θέατρα με θιάσους που δεν ήσαν τελευταίας διαλογής, ανεγέρθησαν λαμπρά οικοδομήματα για την υποδοχή υπουργών και άλλων επισήμων και το ευγενές ιδίωμα της ελληνικής ακουγόταν και καταλαβαινόταν ελεύθερα παντού. Και δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι η αυλή ενός Μουρούζη ή ενός Υψηλάντη εκείνη την εποχή εντυπωσίαζε έναν επισκέπτη από την Κωνσταντινούπολη όσο η αυλή του Αρχελάου, βασιλέως των Μακεδόνων, θα πρέπει να εντυπωσίαζε έναν αρχαίο αθηναίο ταξιδιώτη, με εξαίρεση τον Ευριπίδη.

Αφού εγκαταστάθηκε σε μία τέτοια χώρα, ο Ιωάννης Χριστόπουλος θεώρησε φυσικό να μεριμνήσει πρωτίστως για να δώσει στα παιδιά του την καλλίτερη παιδεία που μπορούσε. Τα εμπιστεύτηκε πάραυτα στον Νεόφυτο Καυσοκαλυβίτη, ο οποίος ήταν τότε σχολάρχης ενός σχολείου που ήταν φημισμένο στην Ανατολή. Εδώ ο Αθανάσιος διέπρεψε σύντομα με την φιλομάθειά του και με την ευκολία με την οποία έμαθε την αρχαία ελληνική γλώσσα. "Τέκνον μου", του είπε κάποτε ο Ν. Καυσοκαλυβίτης ενώπιον των συμμαθητών του, "θεωρώ εμαυτόν ευτυχή, ότι είμαι διδάσκαλός σου και σε προλέγω, ότι δια της ευφυΐας και παιδείας θέλεις τιμήσει την πατρίδα μας". Τέτοια περιστατικά καταγράφονται και ανακαλούνται με ευχαρίστηση, γιατί δεν συμβαίνει συχνά να πετυχαίνουν τις υψηλότατες θέσεις στην ζωή οι πλέον θαυμαζόμενοι μαθητές των δασκάλων.

Αφού τελείωσε τις ελληνικές σπουδές του στο Βουκουρέστι, επισκέφθηκε την Βούδα και την Πάδοβα, στις σχολές των οποίων σπούδασε νομικά, ιατρική και φιλολογία. Εκεί έκανε την γνωριμία διαφόρων ανθρώπων, οι οποίοι τον περιέγραφαν ανεξαιρέτως μετά από χρόνια ως έναν άνθρωπο χαμηλών τόνων, εκλεπτυσμένων τρόπων και καλλιεργημένης ομιλίας.

Σημείωση του μεταφραστή:
Προσπάθησα να αποδώσω το ξενόγλωσσο πεζό κείμενο του Καβάφη σε ένα σύγχρονο ιδίωμα, λαμβάνοντας κυρίως υπ' όψη το πνεύμα του πρωτοτύπου. Δεν θέλω, ούτε και μπορώ να υποκαταστήσω το λεκτικό και την έκφραση του Καβάφη και την εξέλιξή τους μέσα σε μία περίοδο σχεδόν πενήντα ετών. Από εκεί και πέρα ο κάθε αγγλομαθής ή γαλλομαθής αναγνώστης μπορεί να φανταστεί για το πώς ακριβώς θα έγραφε ο Καβάφης τα κείμενα αυτά στα ελληνικά.
ΜΠ

Το κείμενο του Κ.Π. Καβάφη «Τι θυμάμαι από την εργασία μου για τον Χριστόπουλο», πρωτοδημοσιεύθηκε στην ΟΔΟ στις 25 Απριλίου 2019 (φ. 983) σε κείμενο της κ. Ελένης Βαφειάδου-Παπανικολάου για τον καστοριανό ποιητή· μία από τις πολλές συνεργασίες της για τις οποίες ο αείμνηστος Νικόλαος Δόϊκος αφιέρωσε την τελευταία του ποιητική συλλογή "Οι αδέσποτοι" (εκδ. Κοράλλι) «στον μεγάλο συμπατριώτη μου Αθανάσιο Χριστόπουλο και στην κυρία ΕλένηΒαφειάδου-Παπανικολάου που, κάθε τόσο, με τις εξαίσιες μονογραφίες της, μας θυμίζει το χρέος μας απέναντι στον "άλλον Ανακρέοντα"».

Αναδημοσιεύθηκε στην ΟΔΟ στις 12 Μαΐου 2022, αρ. φύλλου 1124.

Relax

Δυνατότητα προβολής σε HD όταν επιλεγεί 720p σε πλήρη οθόνη.

ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ έγραψαν

Κύριε Μπαϊρακτάρη,

Διάβασα στο τελευταίο φύλλο σου, επιστολή της κ. Μαρίας Αντωνίου. Είναι απάντησή της σε δική μου επιστολή για την καθυστερημένη ευαισθησία της στο θέμα της Αρχιτεκτονικής Σχολής. Αλλά και το γεγονός ότι η ίδια σε τελευταίες εσωκομματικές εκλογές υποστήριξε προεκλογικά πρόσωπο, που με τις αντιδράσεις του ως μέλος του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων του 1ου Γυμνασίου (μητέρα) έβαλε γερή τρικλοποδιά και καθυστέρησε χρονικά την εγκατάσταση και λειτουργία της Σχολής. Οπότε δεν είναι πολιτικά δίκαιο, να έρχεται τώρα, η ίδια, με ανακοινώσεις που θυμίζουν το «καλός ήταν ο μακαρίτης», να εκφράζει την αντίθεσή της σε ένα έργο το οποίο ακόμη και να ήθελε η ίδια, πολέμησαν οι άνθρωποι του πολιτικού της περιβάλλοντος.

Με την απάντησή της θα νομίζει ότι με κατακεραύνωσε κιόλας. Κρίμα που θα περίμενα σε δυο αράδες γραμμές να με πείσει με συγκεκριμένα στοιχεία ότι δεν είναι έτσι όπως τα γράφω. Και ότι η ίδια, καθώς και μερικά από τα κομματικά στελέχη που υποστηρίζει, και την υποστηρίζουν, δεν ευθύνονται για την άτυχη εξέλιξη.

Παρά το γεγονός ότι δανείζεται λεξιλόγιο για να ερμηνεύσει τον όρο «καιροσκοπισμός», με την απάντησή της, αντί να καθησυχάσει, αντίθετα επιδείνωσε τα ερωτηματικά μου.

-Τι λόγος πολιτικού είναι αυτός;
-Σε ποιους αναφέρεται;
-Ποιοι είναι αυτοί που «ανακοινώνουν εδώ και χρόνια την ίδρυση της πανεπιστημιακής σχολής στην Καστοριά που ακόμη δεν λειτουργεί»;
-Ποιοι τέλος πάντων «ασχολούνται με την προσωπική τους πολιτική επιβίωση», την ώρα που το υπουργείο ετοιμάζει συγχωνεύσεις;
-Γιατί δεν τους κατονομάζει όλους αυτούς;
-Όλοι εμείς, οι πολίτες που ψηφίζουν, θα πρέπει να έχουμε μαζί μας χαρτορίχτρα, ή να κάνουμε τις Πυθίες;
-Έτσι θα αλλάξει η Ελλάδα; Ως εκεί φθάνουν οι καινοτομίες αυτών που φιλοδοξούν να διαδραματίσουν πολιτικό ρόλο;

Και στο κάτω-κάτω σε τι αλλάζει όλα αυτά το γεγονός ότι, η κυρία Μαρία Αντωνίου (δικαίωμά της βέβαια), υποστήριξε υποψήφια που πολέμησε εχθρικά την Σχολή στο 1ο Γυμνάσιο;

Ευχαριστώ για την φιλοξενία
Αναγνώστης

ΣΟΝΙΑΣ ΕΥΘΥΜΙΑΔΟΥ ΠΑΠΑΣΤΑΥΡΟΥ: Το θαύμα έγινε!

Μανιάκοι, 7 Ιουλίου 2010

«Στρέφω το βλέμμα μου τριγύρω και αντικρίζω συνανθρώπους μας που πάσχουν, αδελφούς μας που λυγίζουν, που θα ήθελαν κάπως να εκφραστούν, αλλά είτε αδυνατούν είτε διστάζουν είτε και φοβούνται. Όλοι αυτοί, τελικά, δεν είναι… άλλοι, ξένοι, αδιάφοροι για μας, αλλά είναι το αγνότερο και αναγκαιότερο κομμάτι του εαυτού μας, μια που η συνάντηση μαζί τους μέσα μας καταργεί το εγώ μας.»

"Εκεί που δεν φαίνεται ο Θεός",
Νικολάου, Μητροπολίτη Μεσογαίας και Λαυρεωτικής

Για θαύμα μίλησα στον τίτλο, έχοντας στο νου το κατόρθωμα να γίνει πραγματικότητα κάτι που σε πολλούς έμοιαζε στην αρχή με όνειρο, έχοντας στο νου την ίδρυση του Κέντρου Ημέρας για το οποίο πάλευε δυνατά και δυναμικά η γνωστή μας πια μέσα από τη σπουδαία της δράση Εταιρεία Προστασίας Ατόμων με Αυτισμό Καστοριάς.

Blue hole

ΟΔΟΣ: Λιάντσης vers Κοντόπουλος

Ξεκίνησε η προεκλογική περίοδος
με ασυνήθιστο τρόπο

Ξεκίνησε πρόωρα η προεκλογική περίοδος και μάλιστα με ασυνήθιστο τρόπο, ο ανταγωνισμός μεταξύ του νομάρχη Καστοριάς κ. Κων/νου Λιάντση και του κ. Κων/νου Κοντόπουλου.

Σύμφωνα με διασταυρωμένες πληροφορίες, μετά από άρνηση της Νομαρχίας Καστοριάς να εξοφλήσει την εταιρεία του κ. Κ. Κοντόπουλου για απαιτήσεις από νομαρχιακά έργα που εκτέλεσε ως εργολάβος, εκδόθηκαν δικαστικές αποφάσεις με την χρήση των οποίων ο κ. Κ. Κοντόπουλος επέβαλε μάλιστα κατάσχεση σε λογαριασμούς της Νομαρχίας Καστοριάς στην Τράπεζα της Ελλάδος. Το αποτέλεσμα είναι να μπλοκάρει την διάθεση των καταθέσεων που σύμφωνα με τον κ. Κ. Κοντόπουλο ο νομάρχης προόριζε για δικούς του εργολάβους.

Από την πλευρά του βεβαίως ο νομάρχης Καστοριάς ισχυρίζεται ότι δεν υπάρχει καμιά προκατάληψη ή μεροληπτική διάθεση, και ότι από τις καταθέσεις αυτές πρέπει να πληρωθούν και άλλοι εργολάβοι, ενώ το ύψος τους δεν επαρκεί για να εξοφληθούν όλοι.
Η υπόθεση βρίσκεται ήδη στην δικαιοσύνη και έχουν εμπλακεί (αναμειχθεί) και άλλοι εργολάβοι δημόσιων έργων υπέρ της Νομαρχίας Καστοριάς, γεγονός που ο κ. Κ. Κοντόπουλος εκτιμά ως ενδεικτικό μιας ενορχηστρωμένης προσπάθειας οικονομικής πίεσής του, εν όψει των εκλογών του Οκτωβρίου.

Το βέβαιο είναι πάντως ότι η συντονισμένη προσπάθεια του νομάρχη με τους άλλους εργολάβους να ξεμπλοκάρουν τους τραπεζικούς λογαριασμούς με την παρέμβαση της δικαιοσύνης, απέτυχε τουλάχιστον προς το παρόν.