ΧΡΥΣΟΥΛΑΣ ΠΑΤΡΩΝΟΥ ΠΑΠΑΤΕΡΠΟΥ: Ο πύργος της Βαβέλ

Προικισμένη από πολύ μικρή η Λήδα. Αυτό που θα λέγαμε ευλογημένη από τις μοίρες. Μοναχοπαίδι μεγαλοαστών και πολύ καλλιεργημένων γονέων. Με ρίζες από χίλιες δυο  εθνότητες, που λέει ο λόγος. Γιαγιά Γαλλίδα, μαμά Γερμανίδα, Έλληνας ο μπαμπάς. Οι τρεις γλώσσες ήταν καθημερινά ακούσματα για τη μοναχοκόρη, και αν προσθέσουμε και τηνΑγγλίδα γκουβερνάντα, μπορούσε να κυκλοφορήσει σχεδόν σ’ όλη την Ευρώπη και να νιώθει παντού σαν στο σπίτι της.
Οι γονείς είχαν αποφασίσει από την αρχή: ένα παιδί μόνο, και θα του δώσουμε τα καλύτερα εφόδια για τη ζωή του. Τέχνες και γράμματα σε πρώτο πλάνο. Και η Λήδα ανταποκρινόταν τέλεια στο ρόλο της. Η αλήθεια είνα, πως δεν τής έμενε καθόλου ελεύθερος χρόνος για να ασχοληθεί και με κάτι που απολάμβαναν τα περισσότερα παιδιά της ηλικίας της, το παιχνίδι. Δεν βαρυγκωμούσε όμως, άλλωστε ούτε και ήξερε καλά-καλά τι ακριβώς ήταν αυτό το πράγμα. Παιχνίδι ήταν το πιάνο, το μπαλέτο, η ξιφασκία...
Πολύ μικρή αφοσιώθηκε στην εκμάθηση "ξένων" γλωσσών: ρώσικα, αραβικά, πορτογαλικά, και πριν περάσει χρόνος, "μπάρκαρε" και για άλλο  γλωσσικό ταξίδι. Παιδί φαινόμενο! Καμάρι για την οικογένεια, καμάρι για το σχολείο, καμάρωνε και η ίδια που ήταν παντού όπου πήγαινε σημείο αναφοράς.

Είχε πια περάσει τα δώδεκα-άρχιζε ήδη η εφηβεία - όταν η μαμά διαπίστωσε, ότι εντελώς απρογραμμάτιστα, θα αποκτούσε και δεύτερο παιδί. Αγόρι αυτή τη φορά. Η αμηχανία της πρώτης στιγμής, μετατράπηκε σε ενθουσιασμό και ευχάριστη αναμονή για όλους. Η Λήδα χαιρόταν που θα αποκτούσε αδελφάκι, ο μπαμπάς για τον "διάδοχο", η μαμά κάπως επιφυλακτική έβρισκε πως ήταν ήδη αρκετά μεγάλη  για να ξαναρχίσει να ασχολείται με μωρά.
Το αγοράκι έγινε το επίκεντρο ενδιαφέροντος τώρα. Η προσοχή σ’ αυτό στραμμένη, η Λήδα έβλεπε το αδελφάκι της κατά κάποιον τρόπο, σαν παιχνίδι, έγινε η κούκλα που ποτέ της δεν είχε για να παίξει στα νηπιακά της χρόνια. Χωρίς φυσικά να παραλείπει και όλα της τα άλλα ενδιαφέροντα. Κάτι όμως μέσα της άρχισε να σιγοκαίει. Δεν καταλάβαινε και η ίδια τι ακριβώς. Να, την ενοχλούσε που όλοι στο σπίτι μιλούσαν για τον Φρίξο, πώς έλεγε τις πρώτες του λεξούλες στα Γαλλικά, στα Γερμανικά... Πως, ακόμη και στο τηλέφωνο, η πρώτη κουβέντα των γονιών της, η πρώτη ερώτηση των παππούδων, ήταν τι κάνει ο Φρίξος...

ΘΡΑΣΥΒΟΥΛΟΥ ΟΡ. ΠΑΠΑΣΤΡΑΤΗ: Η παράσταση τελείωσε

Η Ελλάδα χρειάζεται μαζική αντικατάσταση
του πολιτικού προσωπικού της

Ο σκλάβος μνήσκει πάντα σκλάβος του όποιανου κυρίου, εξόν αν μπορέση μ ό ν ο ς του να λυτρωθεί. Κι αν δεν μπορέση, τότε από μια σκλαβιά περνάει σ’ άλλη, ώσπου να φτάση στο τελευταίο σκαλοπάτι της κατάντιας του. Και αυτή είναι η ζωή του∙ κάλλιο να ξεψυχούσε. Μα στη γη απάνω πάντα θα υπάρχουν σκλάβοι και ελεύτεροι.

Ίων Δραγούμης, Σαμοθράκη

Όταν ένας πατέρας προσλαμβάνει ένα προγυμναστή προκειμένου να βοηθήσει το παιδί του που εμφανίζει αδυναμία στα μαθηματικά ή σε οποιοδήποτε άλλο μάθημα και μετά από ένα χρόνο ενισχυτικής διδασκαλίας, το παιδί του αποτυγχάνει στις εξετάσεις μένοντας στάσιμο ή μετεξεταστέο, τότε είναι απολύτως βέβαιο ότι δε θα επαναπροσλάβει τον εν λόγω καθηγητή, διότι απέτυχε στο έργο του και δε βοήθησε το παιδί του. Βεβαίως σε μια χώρα όπου η δημόσια εκπαίδευση – όπως και οι περισσότεροι θεσμοί – βρίσκεται υπό διάλυση και πολλοί εκπαιδευτικοί αντιμετωπίζουν το σχολείο ως πάρεργο και ως κέντρο αλίευσης πελατών, είναι πιθανόν ο πατέρας εκείνος να μη βρεθεί ποτέ στη θέση αυτή, διότι θα έχει προηγουμένως υποχρεωθεί να προσλάβει ως προγυμναστή τον ίδιο τον καθηγητή του παιδιού του στο ημερήσιο δημόσιο σχολείο. Σε μια χώρα που είναι όλα υπό κατάρρευση, οι γονείς συνήθως σιωπούν σε τέτοια φαινόμενα ή συχνά συναινούν, αν μη και τα υποθάλπουν και υπάρχουν πολλοί εκπαιδευτικοί που φτάνουν στα έσχατα όρια ηθικής κατάπτωσης, μισθώνοντας διαμερίσματα πέριξ του σχολείου ή χρησιμοποιούν και αυτές ακόμη τις αίθουσες του σχολείου μετά τη λήξη των μαθημάτων, για να ασκήσουν την έκνομη παραπαιδεία τους. Την ίδια ώρα φωτισμένοι καθηγητές αναλαμβάνουν τη δωρεάν παροχή φροντιστηρίων στα πλαίσια της κοινωνικής αλληλεγγύης. Το μόνο που μένει είναι να ενεργοποιηθεί κάποια δημόσια υπηρεσία και να τους διώξει, επειδή απαγορεύεται η δωρεάν παροχή υπηρεσιών. Σε αυτό τον τόπο συνυπάρχουν άγγελοι και διάβολοι. Αλλά αυτή η χώρα είναι βαριά ασθενής και όπως κινούνται σήμερα τα πράγματα, μάλλον δεν υπάρχει καμιά ελπίδα βελτίωσης.

Η παραπάνω αναφορά στην εκπαίδευση δεν είχε μονάχα αλληγορικό χαρακτήρα, παραπέμποντας στην πολιτική κατάπτωση και στο χείριστο πολιτικό υλικό της Ελλάδας. Η εκπαίδευση είναι ο καθρέφτης και ο πνευματικός σιτοβολώνας ενός λαού. Όταν σε μια χώρα η εκπαιδευτική διαδικασία εκπίπτει, τότε αυτή η χώρα δεν έχει μέλλον. Και δυστυχώς η εκπαίδευση στην Ελλάδα ζει τραγικές μέρες.
Κατ’ ανάλογη θεώρηση με την παιδεία, θα μπορούσε κάποιος να δώσει το παράδειγμα του ασθενούς εκείνου, ο οποίος ακολουθεί συγκεκριμένη σκληρή θεραπεία κι ύστερα από δυο έτη διαπιστώνει ότι η κατάσταση της υγείας του είναι σε χειρότερο σημείο από εκείνο στο οποίο ήταν προτού αρχίσει η θεραπεία. Σε αυτή την περίπτωση είναι βέβαιο ότι ο ασθενής αυτός θα αναζητήσει άλλο θεράποντα για να τον βοηθήσει. Δε θα παραθέσω βεβαίως τα χάλια του υγειονομικού συστήματος αυτής της χώρας, διότι έχει τόσα μελανά σημεία, που μάλλον κι αυτά δεν διορθώνονται. Φαινόμενα όπως αυτό των αποκλειστικών νοσοκόμων δεν πρέπει να υπάρχουν ούτε στις τριτοκοσμικές χώρες – και πάντως δεν υπάρχουν ούτε στη Βουλγαρία… Το κακό είναι ότι στη δικιά μας περίπτωση είναι η ίδια η χώρα που ασθενεί βαριά. Η Ελλάδα είναι ο μικρός βαριά ασθενής της Ευρώπης… Κι ελπίζω ότι δεν θα έρθει η στιγμή που κάποιοι θα διαπιστώσουν πως «η εγχείρησις επέτυχε, αλλ’ ο ασθενής απέθανε».

ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ έγραψαν

Αγαπητή ΟΔΟΣ,

Διατηρώ την ανωνυμία μου όπως ο Α.Μ. αναγνώστης σας ο οποίος αναφέρεται στις πρόσφατες προβολές της Κινηματογραφικής Λέσχης Καστοριάς που δημοσίευσε η ΟΔΟΣ. Αν διαβάζει αυτές τις αράδες, θα ήθελα να τον ρωτήσω τα εξής:

1. Από τις αρχές δημιουργίας της Λέσχης, πόσες φορές παρακολούθησε τις κινηματογραφικές προβολές για να γνωρίζει την αγάπη ή όχι των μελών της για την δεκαετία του ’80;
2. Μπερδεύει την έννοια της Κινηματογραφικής Λέσχης με την έννοια του ιδιωτικού εμπορικού κινηματογράφου;
3. Γνωρίζει πραγματικά σε ποιον κάνει κριτική όταν αναφέρεται σε «αυτούς που επιλέγουν τις ταινίες» άλλων δεκαετιών και ηπείρων;
4. Σε πόσες ανοιχτές συνελεύσεις της Κινηματογραφικής Λέσχης παραβρέθηκε για να προτείνει ταινίες;
5. Πώς μειώνει την αξία της Κινηματογραφικής Λέσχης Καστοριάς, η οποία χωρίς τον μόχθο και την σπατάλη του προσωπικού ελεύθερου χρόνου των μελών της δε θα κατάφερνε ποτέ να μας φέρει κοντά με το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, το Φεστιβάλ Ελληνικών Ταινιών Μικρού Μήκους της Δράμας και το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ της Θεσσαλονίκης;

Αγαπητή ΟΔΟΣ,

Ζητώ συγνώμη για την κατασπατάληση του χώρου σας και καλώ όλους τους αναγνώστες που αγαπούν τον κινηματογράφο να ενισχύσουν την Κινηματογραφική Λέσχη Καστοριάς καθώς χωρίς την ενεργή συμμετοχή των φίλων της δε θα επιτευχθεί ο πλουραρισμός στην επιλογή των ταινιών που επιθυμεί (προφανώς) ο Α.Μ.

(Σπαζοκεφαλιάζω ακόμη αναρωτώμενη τι κακό έχει ο κινηματογράφος της γείτονος και ο κινηματογράφος της δεκαετίας ’80….)

Δ.Μ.

Σχετικό κείμενο:
ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ έγραψαν

Κάποτε στην Καστοριά

 [στήλη που υπογράφει ο "Στοχαστής"]

Ο ποιητής Παλαδάς ο Αλεξανδρεύς τον 4ο αιώνα μ.Χ. που θρηνούσε για την εξαφάνιση του Ελληνισμού έλεγε:
Μήπως ενώ έχουμε πεθάνει ζούμε μόνο κατά φαντασίαν, εμείς οι Έλληνες, που έχομε περιπέσει σε συμφορά, νομίζοντας ότι η ζωή είναι όνειρο; ή ζούμε εμείς, και έχει αποθάνει η ζωή;

Η χώρα έγινε ένα απέραντο φρενοκομείο

Έτσι δεν εκφράσθηκε κάποτε ο αείμνηστος Κωνσταντίνος Καραμανλής πριν 30 και πλέον χρόνια; Μήπως είχε άδικο; Εκτός του ότι θα καταντήσουν ακόμη και του έντιμους απατεώνες, θα μας αναγκάσουν τους περισσότερους να φύγουμε από την πατρίδα μας. Γιατί να ανοίξει κάποιος εταιρεία στην Ελλάδα; Γιατί να μην πάει σε οποιαδήποτε άλλη ευρωπαϊκή χώρα και να ανοίξει εταιρεία; Δυσκολότερο είναι να κλείσεις, στα χαρτιά φυσικά, μια εταιρεία παρά να την ανοίξεις. Καλό είναι να κρατάμε το γράμμα του νόμου αλλά, αλλά και το πνεύμα του νόμου ας το λάβουμε λίγο υπόψη καθότι η τυπολατρία πολλές φορές φέρνει και την μοιρολατρία.

Η πόλη της σάμπας

Χ.Τ.: Νεοαποκαλυφθέν

Ωραίο το νεοαποκαλυφθέν γλυπτό-δωρεά.
Όμως σε ογκώδη, παράταιρου χρωματισμού, δυσανάλογη, υπεργωνιώδη, προχειροσχεδιασμένη, υπερυψηλή, μη αρμόζουσα, παραφουσκωμένη, κοινή, άσχετη βάση.

Δημοσιεύθηκε στην ΟΔΟ στις 19 Ιανουαρίου 2012, αρ. φύλλου 625

Β.Π. ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗ: Το συναξάρι της 26ης Οκτωβρίου ε.ε., η χειρ και η Χείρα

Τω αυτώ μηνί ΚΣΤ’, μνήμη του Αγίου και πανενδόξου Μεγαλομάρτυρος και Θαυματουργού Δημητρίου του Μυροβλύτου.

Δημήτριον νύττουσι λόγχαι Χριστέ μου,
Ζηλούντα πλευράς λογχονύκτου σης πάθος.
Εικοστή μελίαι Δημήτριον έκτη ανείλον

Είμαστε στην εποχή των αυτοκρατόρων Διοκλητιανού και Μαξιμιανού όταν νύκτα «επιάσθη ο μέγας τούτος Δημήτριος και εβάλθη εις την φυλακήν». Ο βασιλεύς εκαυχάτω δια ένα άνθρωπον, Λυαίον ονομαζόμενον, ο ποίος υπερέβαλε εις τους άλλους κατά το μέγεθος το σώματος (ποιόν μου θυμίζει άραγε;) και κατά την ανδρείαν αλλ’ όχι και την στωμυλίαν του. Ομως είχε το γνωστό τέλος θανατωθείς υπό του γενναίου Νέστορος, ο οποίος πριν την μεταξύ τους πάλη «σταυρώθηκε» στο μέτωπο από τον φυλακισμένο Δημήτριον. Ο Νέστωρ παιδί του απλού λαού, ήταν ίδιος ο λαός - γίγαντας κατά το εαμικόν άσμα «Ξυπνάει ο γίγαντας τώρα λαός». Ξυπνάει; Ας λείπουν όμως τυχόν συνειρμοί με την σήμερον και την αύριον (τόσο νωρίς;) όταν με το καλό και δια του σταυρού, ο μόλις λαός, θα καταφέρει το οριστικό κτύπημα εις το απαίσιο πολιτικό σύστημα που χρεοκόπησε το εν Ελλάδι βασίλειο της οικογενειοκρατίας.

ΜΑΚΗ Δ.: Η Καστοριά και τα ράμματα στη γούνα μας...

 Απόψε, χαζεύοντας βίντεο ελληνικών ταινιών της δεκαετίας του 80’, έπεσε το... μάτι μου  σε μια ταινία με πρωταγωνιστή τον μέγιστο Στάθη Ψάλτη. Ήταν αυτή που  είχε «ιδρύσει» μια εταιρία επαιτών, που μέσα από τη συγκεκριμένη μπίζνα εξοικονομούσαν πολλά λεφτά. Η πιο χαρακτηριστική σκηνή της ταινίας με έκανε να γράψω το σημερινό κείμενο. Ο Ψάλτης «χαμένος» μέσα σε μια γούνα τεραστίων διαστάσεων, σήμα κατατεθέν της πιο κιτς δεκαετίας που ζήσαμε ως χώρα...
Η ιστορία της γούνας στην Ελλάδα είναι πολύ παλιά. Πολλοί υποστηρίζουν πως ξεκίνησε από την αρχαιότητα, άλλοι πως οι Καστοριανοί διδάχθηκαν την τέχνη από τους γουναράδες της Οχρίδας ή τους Ισπανοεβραίους, το πιο πιθανό είναι πως την επεξεργασία της γούνας την έμαθαν στην Κωνσταντινούπολη κατά τον 10ο με 14ο αιώνα.  Στις αρχές του 17ου αιώνα, οι Καστοριανοί ίδρυσαν μεγάλους οίκους γούνας σε αρκετές μεγάλες πόλεις της Ευρώπης και κυρίως στην Κωνσταντινούπολη. Το εμπόριο και η επεξεργασία των γουναρικών συνεχίστηκε και τους επόμενους αιώνες, οι γουναράδες πλούτισαν και έφτιαξαν τα μεγάλα τους αρχοντικά, στον πρώτο όροφο των οποίων λειτουργούσαν και τα γουναράδικα με μορφή οικοτεχνίας.

ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΚΑΡΑΜΗΤΣΟΥ: Tι να γίνω αν μεγαλώσω;

Αγαπητοί μου,

Είδα σε φύλλο της "ΟΔΟΥ" ένα άρθρο με τίτλο "Τι θα γίνω όταν μεγαλώσω" και επειδή έχω παλαιότερα γράψει ένα χρονογράφημα με ίδιο τίτλο, σας το στέλνω και αν το κρίνετε κατάλληλο το δημοσιεύετε.

Φιλικά,
Δημ. Καραμήτσος
Ομ. Καθηγητής Ιατρικής Σχολής ΑΠΘ

Tι να γίνω αν μεγαλώσω;

Ο εγγονός μου συνηθίζει να μου υποβάλλει -αν και πολύ μικρός- σοβαρά ερωτήματα και να ρωτάει συνεχώς με το «γιατί». Προχθές μου ξεφούρνισε τις ανησυχίες του για ...επαγγελματικό προσανατολισμό. Bέβαια, εγώ δεν είμαι ειδικός, αλλά έχοντας κάποια πείρα ζωής, επιχείρησα να δώσω μερικές απαντήσεις. Σας μεταφέρω λοιπόν τον διάλογο που ακολούθησε και όποιος διαφωνεί... ας στείλει ένα γράμμα στη σύνταξη.
-Tι δουλειά να κάνω παππού άμα μεγαλώσω;
-Πρέπει να κάνεις μια δουλειά που να σου ταιριάζει και να την αγαπάς, γιατί τότε θα την κάνεις καλά και θα είσαι ευχαριστημένος.
-Λέω να γίνω γιατρός, όπως ο μπαμπάς μου, ο θείος μου, ο παππούς μου, η γιαγιά μου και ο προπάππος μου.
-Eπειδή έχεις πατέρα γιατρό δεν σημαίνει ότι πρέπει να γίνεις και εσύ γιατρός;
-Eσύ τότε παππού γιατί έγινες γιατρός;