Η βυζαντινή μουσική είναι απόλυτα συνυφασμένη με την ανθρώπινη φωνή, δηλαδή με την ίδια την πνοή του ανθρώπου, πνοή που του είναι χαρισμένη άνωθεν. Αποτελεί ασφαλώς την υψηλότερη μουσική έκφραση που επιτέλεσε ποτέ ο άνθρωπος, ως ολότητα, ως ενότητα, ως ταύτιση ψυχής και σώματος, εν αρμονία και πληρότητι. Γλυκασμός που δεν εκπίπτει στη γλυκερότητα, αίσθημα που το προσωπικό στοιχείο έχει εκλείψει, και έτσι υπερίπταται της φθοράς στην οποία υπόκεινται όλα τα αισθήματα, όσο γνήσια ή έντονα κι αν είναι. Υπ’ αυτή την έννοια κινείται εκτός χρόνου. Δηλαδή ως έκφραση δεν υπόκειται στη φθορά. Τα πάντα αλλάζουν και ανατρέπονται, αλλά εκείνη παραμένει ασάλευτη εκεί, για να την βρει αλώβητη ο κάθε άνθρωπος, και να μεταρσιωθεί προς έναν κόσμο άφατης πληρότητας, απ’ όπου εύχεται να μην εξέλθει ποτέ.
