Οι νικητές του βραβείου πολιτιστικής κληρονομιάς της ΕΕ/ Europa Nostra για το 2014

Οι νικητές του βραβείου πολιτιστικής κληρονομιάς της Ευρωπαϊκής Ένωσης/ Europa Nostra 2014 ανακοινώθηκαν από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και την Europa Nostra. Οι 27 επιτυχόντες που επελέγησαν μεταξύ 160 προτεινόμενων έργων από 30 χώρες τιμώνται για επιτεύγματα σε τέσσερις τομείς: συντήρηση, έρευνα, ειδικές υπηρεσίες και εκπαίδευση, κατάρτιση και ευαισθητοποίηση.
Η τελετή απονομής των βραβείων θα πραγματοποιηθεί στις 5 Μαΐου στο Burgtheater στη Βιέννη, υπό την αιγίδα του προέδρου της Αυστρίας, κ. Heinz Fischer. Η κ. Ανδρούλλα Βασιλείου, επίτροπος της Ευρωπαϊκής Ένωσης αρμόδια για θέματα εκπαίδευσης, πολιτισμού, πολυγλωσσίας και νεολαίας και ο τραγουδιστής της όπερας και πρόεδρος της Europa Nostra Plácido Domingo θα απονείμουν από κοινού τα βραβεία. Έξι από τους νικητές θα ονομαστούν επιτυχόντες Grand Prix και θα λάβουν από 10.000 ευρώ έκαστος και άλλος ένας θα παραλάβει το βραβείο επιλογής του κοινού, το οποίο επελέγη σε μια διαδικτυακή έρευνα που διενήργησε η Europa Nostra.Τιμώντας την αριστεία στην πολιτιστική κληρονομιά εργασία, το βραβείο της ΕΕ αποσκοπεί παράλληλα και στην προώθηση δεξιοτήτων και προτύπων υψηλής ποιότητας στους τομείς της διατήρησης.

info

Το πρόγραμμα «Εναρμόνιση οικογενειακής και επαγγελματικής ζωής  2012- 2014» του δήμου Καστοριάς για την περίοδο 2012-2014 είχε προϋπολογισμό: 520.700,00€.

Δημοσιεύθηκε στην ΟΔΟ στις 3 Απριλίου 2014, αρ. φύλλου 734

ΣΟΝΙΑΣ ΕΥΘΥΜΙΑΔΟΥ-ΠΑΠΑΣΤΑΥΡΟΥ: Στη Βιολέτα Παπαθανασίου

Στο θέατρο της Αρχαίας Ηράκλειας

«Αν δεν γίνουν ένδον περιοχές, τότε μας δόθηκε άδικα 
μια τέτοια τραγωδία»
Δ. Κοσμόπουλος, ποιητής


Για τη Ρόζα Παρκς έγραψα τη Μέρα της Γυναίκας, πηγαίνοντας πίσω στον χρόνο και σε μιαν άλλη πατρίδα. Όχι πως μετανιώνω, καθόλου μάλιστα, το λέω κατηγορηματικότατα. Αλλά χτες συναντήθηκα για τρίτη φορά με μια σημερινή Ελληνίδα απίστευτα σημαντική. Στην πραγματικότητα κανείς δε θα φανταζόταν ποτέ πως θα υπήρχε μια σημερινή Ελληνίδα που θα έκανε ένα τέτοιο έργο και θα είχε μια τέτοια δράση-ούτε εγώ το φανταζόμουν πριν τη γνωρίσω ούτε οι εκατό εκδρομείς από την Καστοριά, που θα ‘θελαν να ‘ναι 150, αλλ’ αυτό δεν επιτεύχθηκε τελικά.

Σχεδόν όλοι οι εκδρομείς του Σαββάτου 15/3 εκπαιδευτικοί: η συντριπτική πλειονότητά τους δάσκαλοι της Α/θμιας, αρκετοί οι εκπαιδευτικοί της Β/θμιας – ήταν μεγάλη η χαρά όλων μας για τη συμμετοχή τους-, οι περισσότεροι εκπ/κοί εν ενεργεία, οι λιγότεροι φρεσκοσυνταξιούχοι. Όλους τους «δασκάλους» θα τους αποκαλώ σήμερα, γιατί δάσκαλος είναι όποιος διδάσκει κι η λέξη αυτή είναι τίτλος τιμής. Αλλά θα τους λέω έτσι και για έναν πρόσθετο λόγο: γιατί κι η ψυχή της εκδρομής δασκάλα ήταν όταν δούλευε, δασκάλα εξακολουθεί να είναι και τώρα. Και δίδασκε πολύ περισσότερα απ’ όσα νομίζει κανείς πως είναι καθήκον των δασκάλων να διδάσκουν. Βλέπετε, το τελευταίο, το πόσα νομίζει κανείς σήμερα πως έχει να διδάξει ένας δάσκαλος, έχει γίνει λαστιχένιο σαν τη συνείδηση· τα τεντώνεις και τα δύο όσο θέλεις. Έτσι και τα δυο συνήθως τεντώνονται ελάχιστα, για να παραμείνουν στενά, ώστε όλα όσα εμείς κάνουμε να είναι αρκετά κι ίσως να περισσεύουν κιόλας και να ‘μαστε εντάξει και πολύ ικανοποιημένοι. Αυτός είναι και ο λόγος που στα λόγια είμαστε όλοι οι Έλληνες-κι όχι μόνο οι δάσκαλοι- εντάξει, αλλά η πράξη δε συμφωνεί σχεδόν ποτέ με τα λεγόμενά μας.

ΕΛΕΝΗΣ ΒΑΦΕΙΑΔΟΥ ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ: Τζίνα Μπαχάουερ

Με αφορμή τα εκατό χρόνια από τη γέννηση της διάσημης πιανίστας Τζίνας Μπαχάουερ είχε διοργανωθεί πέρυσι στις 21 Μαΐου τιμητική εκδήλωση (γκαλά) στη μνήμη της στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών στην αίθουσα Δημήτρης Μητρόπουλος. Τα έσοδα της συναυλίας διατέθηκαν για το ταμείο υποτροφιών του Διεθνούς Μουσικού Ιδρύματος «Τζίνα Μπαχάουερ», καθώς ο σκοπός του Ιδρύματος είναι και εκπαιδευτικός. Αυτό μου θύμισε ότι εδώ και αρκετά χρόνια είχα παρακολουθήσει μια παλιά συνέντευξη της διάσημης διεθνώς πιανίστας στην Αθηνά Σπανούδη. Την παρουσίαζε από τα αρχεία του Προγράμματος ο πολύ γνωστός στους ακροατές του Τρίτου προγράμματος για τις ενδιαφέρουσες και επιτυχημένες εκπομπές του συνεργάτης του σταθμού Βαγγέλης ΨυράκηςΚαι να η απομαγνητοφώνηση της κασέτας, που είχα γράψει τότε:

«Ελληνίδα Αυστροϊταλικής καταγωγής, που τελικά απέκτησε και την Αγγλική υπηκοότητα, η Τζίνα Μπαχάουερ γεννήθηκε στην Αθήνα στις 21 Μαΐου 1913. Σπούδασε στο Ωδείο Αθηνών με τον Βόλντεμαρ Φρήμαν φοιτώντας παράλληλα, κατ’ απαίτηση του πατέρα της λένε, και στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Αργότερα σπούδασε στην Παρισινή Εκόλ ντε Μουζίκ (École de Music) με τον Κορτώ (Cortot) και αργότερα το 1935 με τον Ραχμάνινωφ τελευταίο καθηγητή της. Στα 1933 βραβεύτηκε από το Δήμο Βιέννης σε διαγωνισμό πιάνου στην Αυστριακή Πρωτεύουσα. Ως αρχή της καριέρας της αναφέρεται η εμφάνισή της σε συναυλία με αρχιμουσικό τον Δημήτρη Μητρόπουλο στην Αθήνα το 1935. Ακολούθησαν αρκετές ευρωπαϊκές εμφανίσεις και ο διορισμός της ως καθηγήτριας στο Ωδείο Αθηνών. Κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο αποκλείστηκε στην Αίγυπτο, όπου πραγματοποίησε πάνω από 600 εμφανίσεις για τα συμμαχικά στρατεύματα.

Πρωτοεμφανίστηκε στο Λονδίνο στο Άλμπερτ Χώλ (Albert Hall) στα1947 και στη Νέα Υόρκη στο Κάρνετζι Χώλ (Carnegie Hall) στα 1950. Ήδη σύζυγος του άγγλου αρχιμουσικού Άλεκ Σέρμαν, που συνέδεσε το όνομά του με πρώτες εκτελέσεις έργων των Καλομοίρη και Χρήστου, είχε στη συνέχεια ως επίκεντρο της σταδιοδρομίας της τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Στα 1962 περιόδευσε στην Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία.

ΟΔΟΣ: Με την είσοδο της Άνοιξης

ΟΔΟΣ 27.3.2014 | 733

Με την είσοδο της Άνοιξης, ξεκίνησε και η προεκλογική περίοδος. Οι υποψήφιοι αν και στις δηλώσεις τους, ανταλλάσσουν ο ένας για τον άλλο μισόλογα και αδιάφορες συνηθισμένες ευχές, και σπανιότερα αιχμές ή τις αντιθέσεις τους, πάντως σε καμιά περίπτωση δεν ανταλλάσσουν ανθοδέσμες που είναι και εποχικές. Είναι βέβαιο, ότι όλοι βρίσκονται σε θέση αυξημένης ετοιμότητας ώστε την κατάλληλη στιγμή να εφορμήσουν, στην μάχη για την τοπική αυτοδιοίκηση.

Έτσι με προφανή αφορμή τον συνωστισμό υποψηφίων δημάρχων και συμβούλων διακινήθηκαν πρόσφατα αριθμητικά στοιχεία για τους μισθούς, -«αποζημιώσεις» όπως λέγονται σ’ αυτές τις περιπτώσεις οι αμοιβές- που εισπράττουν σε μηνιαία βάση, σε ένα Δήμο σαν κι’ αυτόν της Καστοριάς, δήμαρχος, αντιδήμαρχος, ειδικοί σύμβουλοι-συνεργάτες και άλλοι.

Εντυπωσιακά στ’ αλήθεια τα ποσά, θα ήταν μάλιστα περίπου το ίδιο εντυπωσιακά ακόμη και μερικά χρόνια πριν. Δηλαδή προτού ξεσπάσει η οικονομική κρίση και αποκαλύψει την γύμνια και την αστάθεια, την πραγματική οφθαλμαπάτη που περιέβαλε τα πάντα.

Πολύ περισσότερο στις σημερινές εποχές με την ιλιγγιώδη ανεργία, την μείωση των μισθών, την αύξηση της φορολογίας αλλά και την αισθητή υποχώρηση του βιοτικού επιπέδου, τα ποσά αυτά μοιάζουν, για τους περισσότερους ίσως καθημερινούς πολίτες, απλά εξωπραγματικά. Ποσά που στα σίγουρα δεν θα φαντάζονταν εθελοντές και παιδιά των λουλουδιών. Αν πράγματι κυρίαρχο σε κάθε υποψηφιότητα ήταν το ρομαντικό στοιχείο.

Η ΟΔΟΣ άντλησε τα στοιχεία από την «Διαύγεια» και τα καταχωρεί με κάθε επιφύλαξη. Διότι φαίνεται πολύ πιθανό, τα ποσά αυτά να είναι μεικτά και να περιλαμβάνουν (και να επιμερίζονται σε ) περισσότερους δικαιούχους και όχι έναν όπως αναφέρονται στα εντάλματα της «Διαύγειας», είτε είναι αιρετοί αξιωματούχοι, είτε όχι.

Λόγος & Αντίλογος

Προς τον Διευθυντή
της εφημερίδος ΟΔΟΣ,

Κύριε Διευθυντά,
Στο φύλλο της εφημερίδος σας ΟΔΟΣ (13/3/2014) δημοσιεύετε επιστολή του κ. Ν. Πασαλίδη, στην οποία ο γνωστός μου συμπατριώτης δικηγόρος σχολιάζει παλαιότερη επιστολή μου σχετικά με τον μακαρίτη Περδίκκα Παπακώστα. Παρακαλώ να δημοσιεύσετε την παρούσα επιστολή μου, διό και εκ των προτέρων ευχαριστώ.

Κύριε Πασαλίδη,

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΤΗΝ ΟΔΟ

ΟΔΟΣ 3.7.2014 | 747

...πού την κεφαλήν κλίνη. 

H Καστοριά έγινε αβίωτη και υποβαθμίστηκε ραγδαία ως σύνολο αξιών και μεγεθών. Για μια ακόμη φορά διαφάνηκε η βαθειά διαίρεση της Καστοριάς σε δυο χώρους – κόσμους αισθητικής και πολιτικής αντίληψης. Δυο αυθύπαρκτους κόσμους αυτόνομους και απολύτως διακριτούς από τους απλά αδιάφορους...

Διαβάστε επίσης:

ΗΛΙΑ ΠΑΠΑΜΟΣΧΟΥ:

Το ύφος είναι ο τόπος

ΟΥΡΑΝΙΑΣ ΜΠΑΓΓΟΥ:

Ένα –ακόμη- καφενείο

ΣΑΣΑΣ ΝΑΤΣΙΝΑ:

Δείγματα πολιτισμού

ΟΔΟΣ:

Ασυνήθιστη πολιτική παρέμβαση από τον Δικηγορικό σύλλογο Καστοριάς

ΛΑΖΑΡΟΥ ΝΙΚΗΦΟΡΙΔΗ: 

Την γλώσσα μου έδωσαν ελληνικήν

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΔΟΥΦΛΙΑ:

Το κρυφό σχολειό

το ανίδρυτο σχολειό της Καστορίας

Β.Π.ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗ:

Ως άλλος ΝΑΒΑΣ απέκρουσα πέναλτι κι εγώ, παρακαλώ...

Λόγος & Αντίλογος:

Αναστάσιος Κοβάτσης:

(Γουνοφόρα ζώα)

Νικολάου Πρώϊου:

(Η πόλις της Καστοριάς

την περίοδο 1940-1970)

Αναγνώστης:

(Καφενείο)

Της γροθιάς και της Προόδου...

...και άλλα.

ΟΔΟΣ

το βήμα της Καστοριάς

Πέμπτη 3.7.2014

Λόγος & Αντίλογος

Αγαπητή ΟΔΟΣ,

Να, σκέφτομαι και αναλογίζομαι το πόσο συχνά έρχονται τα πάνω-κάτω στην ζωή. Το ζήσαμε στην Καστοριά, στην οποία από την ευημερία περάσαμε στον μαρασμό, το ζήσαμε πιο γενικά στην Ελλάδα μετά το ξεφούσκωμα. Και ανεχθήκαμε τις κοροϊδίες και τις καζούρες άσπονδων φίλων και πραγματικών εχθρών, όπως των Fyromιτών και Τούρκων που δεν έχαναν ευκαιρία για εφιαλτικές καζούρες και απειλές, εκφράζοντας την χαρά τους για την κατρακύλα.

Μόνο που μυαλό δεν βάζουμε. Αντί με τις αφορμές αυτές να συνειδητοποιούμε ποιοι είναι φίλοι και σύμμαχοι και ποιοι εχθροί, συχνά γίνεται ακριβώς το αντίθετο. Σε επίπεδο Καστοριάς, χαιρόμαστε με την χαρά των υπερχρεωμένων δήθεν μεγιστάνων της γούνας και παριστάνουμε excellence τα πληρωμένα ή δωρεάν παπαγαλάκια τους. Σε πιο ευρύ πλαίσιο, πουλάμε την εθνική μεγαλοφυΐα, όπως τώρα με αφορμή την τραγωδία με το αεροσκάφος της Μαλαισίας, που με την πρώτη ευκαιρία, πιο πολύ στην Ελλάδα απ’ οπουδήποτε αλλού, χωρίς λόγο, αιτία ή αποδείξεις, ο κόσμος –πανέξυπνοι και διορατικοί όπως πάντα– στοχοποίησε ως υπεύθυνους τους συνήθεις ύποπτους: Τους Αμερικάνους. Γνωστούς και ως φονιάδες των λαών.

ΓΕΩΡΓΙΟΥ Α. ΔΑΟΥΤΟΠΟΥΛΟΥ: Το κτήμα μου βγάζει πολλά χόρτα

Λέει με έκδηλη πικρία ένας συμπατριώτης μας που πριν από λίγο καιρό μπήκε στο συναρπαστικό επάγγελμα (λειτούργημα για μένα) της γεωργίας. Για να προσθέσει με απελπισία, απευθυνόμενες σε εμένα, σε μια από τις πολλές ομιλίες και σεμινάρια που κάνω κάθε χρόνο, «τι να κάνω δάσκαλε;».

Πρέπει να νοιώθεις ευτυχής που έχεις ένα τέτοιο κτήμα. Βλέπω την απορία στα μάτια του και πριν αρχίσει να αμφιβάλει για την ψυχική μου ηρεμία ή να αποδώσει τα λεγόμενα σε γεροντική άνοια, του εξηγώ.