Έχει μνήμη το ξύλο; Ναι, μας λέει ο Ηλίας Παπαμόσχος. Μόνο που διαβάζοντας το πιο πρόσφατο βιβλίο του, βλέπω ότι ο ίδιος ανακαλύπτει μνήμη και σε πολλά άλλα ζωντανά, ή μάλλον στη φύση όλη. Και δικαιωματικά, θα έλεγα. Γιατί, εμείς τα έλλογα όντα της πλάσης, πήραμε πολύ στα σοβαρά τον ρόλο μας στον κόσμο αυτό, μια απειροελάχιστη κουκίδα στο αχανές σύμπαν, και πιστεύουμε πως η μνήμη μάς ανήκει αποκλειστικά. Θα έλεγα επίσης ότι στα διηγήματα του Ηλία δεν είναι η μνήμη που έχει το πάνω χέρι. Είναι αυτός ο καταιγισμός φράσεων και λέξεων, τόσο μαστορικά δουλεμένων και στο κατάλληλο σημείο μπολιασμένων, που δε σ’ αφήνουν να πάρεις ανάσα. Και βέβαια, σπαράζουν εικόνες και συναισθήματα στα κείμενά του. Έχοντας βιώσει αρρώστιες και θανάτους σε πληθυντικό αριθμό ο ίδιος, κεντάει με τις λέξεις του το πλαίσιό τους, προσπαθεί να προσαρμοστεί στο γεγονός ότι ό γέγονε, γέγονε. Και συνεχίζει να ζει ξορκίζοντας το κακό∙ μόνο που καταφέρνει αντί να σε γεμίζει θλίψη, να περισσεύει ο θαυμασμός σου για τη μαεστρία της γραφής του.
