ΟΔΟΣ: Στην Αίγυπτο

Η ελληνόγλωσση πηχιαία επιγραφή «ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ» σε σταθμό διοδίων της εθνικής οδού Καΐρου-Αλεξάνδρειας στην Αίγυπτο, και μάλιστα ισότιμα με την αναγραφή της ίδιας ονομασίας στην αραβική γλώσσα, αποτελεί την έμπρακτη αναγνώριση της μακράς ιστορίας της θρυλικής πόλης της βόρειας Αιγύπτου την οποία ίδρυσε ο Μέγας Αλέξανδρος. Αντίστοιχες έμπρακτες αναγνωρίσεις, συναντώνται ιδίως σε ολόκληρη την νότιο Ιταλία, όπου προβάλλεται με υπερηφάνεια το ελληνικό στοιχείο και οι επιρροές, αλλά και σε πολλές χώρες του δυτικού κόσμου. Ιδίως τις προηγμένες που θέλουν με τον τρόπο αυτό να επιδείξουν την καταγωγή του δυτικού πολιτισμού και ειδικά της Δημοκρατίας από την Ελλάδα.
Όμως η επιγραφή της Αιγύπτου, όπως παρουσιάζεται και στην εφημερίδα, έχει την διπλή της αξία, αφού υπογραμμίζει με αυτονόητο τρόπο την ανεπιφύλακτη αναγνώριση της απόλυτης ελληνικότητας της Μακεδονίας, της οποίας ο Μέγας Αλέξανδρος ήταν βασιλιάς. Με την φυσικότητα του γεγονότος που μόνο η αλήθεια διαθέτει.
Σε εποχές σαν την σημερινή, που η συστηματική προπαγάνδα των Σκοπίων και γενικά των Σλαύων έχει προκαλέσει ήδη ένα είδος ηττοπάθειας και σκεπτικισμού, αν όχι ραγιαδισμού, σε πολλούς από τους εκπροσώπους του πολιτικού κόσμου, μια απλή ελληνική επιγραφή-υποδοχή της αραβικής Αιγύπτου στον επισκέπτη της λαμπρής πόλης της Αλεξάνδρειας, είναι αρκετή για να αφυπνίσει συνειδήσεις και φρόνημα;

ΑΘΗΝΑΣ ΔΟΥΜΑ: Αρχαίοι χώροι στην Ορεστίδα

Μέχρι πριν από λίγα χρόνια ο Νομός Καστοριάς, δίκαια, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ο λιγότερο ερευνημένος της Μακεδονίας, όσον αφορά τις προχριστιανικές αρχαιότητες και αυτό παρά το γεγονός ότι κατέχει ποικίλες πλουτοπαραγωγικές πηγές και σημαντική θέση πάνω στους άξονες που ενώνουν την Δυτική Μακεδονία με την Ήπειρο και την Αλβανία. Η απώλεια αρχαίων ιστορικών έργων για την Μακεδονία έτσι ώστε να είμαστε σε θέση να ταυτίσουμε πόλεις, μνημεία ή ιερά της Ορεστίδος, μεταφέρει στους αρχαιολόγους το βάρος της αποκάλυψης όσων στοιχείων διασώζει ακόμη καλά κρυμμένα η μακεδονική γη.
Τα πρώτα στοιχεία για τις αρχαιότητες των προϊστορικών χρόνων χρονολογούνται στις αρχές του 20ου αιώνα με τις ανασκαφές του Heurtley, αλλά και τις έρευνες του Αντωνίου Κεραμόπουλου που αναζητώντας στοιχεία για τα πρώιμα χρόνια της μακεδονικής ιστορίας, εντόπισε τον λιμναίο οικισμό στη θέση Νησί Δισπηλιού.

Οι ανασκαφικές έρευνες συνεχίστηκαν 54 χρόνια αργότερα το 1992 και πραγματοποιούνται συστηματικά από το 1993 από το Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Α.Π.Θ. με επιστημονικά υπεύθυνο τον καθηγητή Γ.Χ. Χουρμουζιάδη. Πρωταρχικός στόχος η αποκάλυψη των μοναδικών έως σήμερα πολιτισμικών λειψάνων ενός Προϊστορικού Λιμναίου Οικισμού στην Ελλάδα, που αποτελεί μια σημαντική πηγή για την κατανόηση και ερμηνεία του τρόπου ζωής μιας κοινωνίας ανθρώπων που έζησε πριν από 8.000 χρόνια σύμφωνα με τις τελευταίες χρονολογήσεις. Στον χώρο υπάρχει επισκέψιμη Αρχαιολογική Συλλογή στην Αποθήκη-Εργαστήριο και λειτουργεί το Οικομουσείο με αναπαραστάσεις πασσαλόπηκτων καλυβών, το οποίο διαχειρίζεται ο Δήμος Μακεδνών.

Στο πλαίσιο αυτής της δράσης έχουν ήδη ανασκαφθεί 1.800 τμ., και έχει προωθηθεί σημαντικά η «εικόνα» για τα στάδια της ανάπτυξης του Προϊστορικού Λιμναίου Οικισμού, ο οποίος φαίνεται να κατοικείται για περισσότερα από 4.000 χρόνια, όπως προκύπτει από τις ανακαλύψεις των τελευταίων ετών, αφού έχουν βρεθεί στρώματα που χρονολογούνται στην Εποχή του Χαλκού και ευρήματα της Μυκηναϊκής Εποχής. Σύμφωνα με τα προκαταρτικά συμπεράσματα της επιστημονικής ομάδας της ανασκαφής έχουν αναγνωριστεί έξι τουλάχιστον οικοδομικές φάσεις του οικισμού, χερσαίες και λιμναίες. Δείγματα πασάλων, που χρονολογήθηκαν με άνθρακα (C14), ανήκουν στη Νεότερη Νεολιθική (5360-5150 π.Χ.), αλλά η κεραμική που αποκαλύφθηκε κατά τη διενέργεια ανασκαφικών τομών σε βάθος, εντάσσεται στη Μέση Νεολιθική Περίοδο. Οι χρηματοδοτήσεις των τελευταίων ετών έδωσαν τη δυνατότητα ανασκαφής και αποκάλυψης ενός εντυπωσιακού λίθινου περιβόλου που περιτρέχει τη θέση και σε τμήματα του οποίου πατάει το τείχος των Ιστορικών χρόνων.

Τα πρώτα 11 χρόνια [II-twin]

Ο ακτιβισμός, όπως και οι περισσότερες μορφές κοινωνικής δράσης και αντίδρασης, είναι για την Καστοριά φαινόμενο πολύ σπάνιο. Όπως και η κοινωνική συνείδηση, γιατί και αυτή προϋποθέτει παράσταση αλληλεγγύης. Έτσι ενέργειες σαν κι’ αυτές του σωματείου «Σπασμένο Ρόδι», που το π. καλοκαίρι πρωτοστάτησε με τις κορδέλες διαμαρτυρίας στα κάγκελα του κτηρίου της τότε νομαρχίας, με τα ονοματεπώνυμα συμπολιτών για την σωτηρία της λίμνης, θεωρήθηκε πρωτοποριακή και αιρετική.

Ενώ επρόκειτο για μια σχεδόν φυσιολογική πράξη, (αλλού ρουτίνας) που ίσως και να είχε όχι μόνο προβλήθηκε σαν κάτι το (πράγματι) έξυπνο, ήπιο και πρωτοφανές, αλλά είχε και… αποτέλεσμα. Θορύβησε την διοίκηση της νομαρχίας, που μετά τους σπασμούς του σοκ, συγκάλεσε «αμέσως» αλλεπάλληλες συνεδριάσεις… «αρμοδίων» για την διερεύνηση λύσεων για την λίμνη. Η οποία παρεμπιπτόντως, σαν από ένα θαύμα, στις αρχές ειδικά του 2011, εντυπωσίασε με την διαύγεια των νερών της.

Θαύματα όμως μάλλον δεν γίνονται. Συχνά τα φαινόμενα αυτά είναι απλές οφθαλμαπάτες. Αποτελούν κάτι σαν εκλάμψεις, σαν είδωλα της επιθυμίας. Και ακόμη πιο συχνά, είναι και ανεπανάληπτα. Γι’ αυτό, η νέα πρωτοβουλία του σωματείου «Σπασμένο Ρόδι» να αναρτήσει στο κτήριο της τέως νομαρχίας και νυν Περιφερειακής Ενότητας Καστοριάς, πανώ διαμαρτυρίας στο οποίο αναγράφεται το πολύ απλό και κατανοητό σύνθημα ότι «πόλεις χωρίς πνευματικό κέντρο είναι νεκρές πόλεις», επιβεβαιώνει έστω και με κάποια καθυστέρηση, την αυτονόητη διαπίστωση.

Πολιτιστικός Περιβαλλοντικός Σύλλογος «Σπασμένο Ρόδι»

ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ

ΠΟΛΕΙΣ ΧΩΡΙΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ
ΕΙΝΑΙ ΝΕΚΡΕΣ ΠΟΛΕΙΣ

ΑΣ ΦΤΙΑΞΟΥΜΕ ΕΝΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙ……
Μια φορά κι έναν καιρό στην όμορφη πόλη μας, που κάποιοι επιμένουν ακόμη να την αποκαλούν «αρχόντισσα», υπήρχε ένα ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ.
Στο ίδιο παραμύθι, τον άρχοντα, που ξαφνικά, απροειδοποίητα και αμετάκλητα, αποφάσισε μια μέρα το 2000μ.Χ. να το κλείσει, καταργώντας όλα τα δημιουργικά τμήματα που λειτουργούσαν σε αυτό, θεατρικό, φωτογραφικό και μουσικό και μεταφέροντας την Δημοτική Βιβλιοθήκη σε ένα όροφο-διαμέρισμα, θα τον ονομάζαμε προφανώς «κακό βασιλιά».
Όμως, στο ίδιο παραμύθι, πώς θα ονομάζαμε όλους τους μετέπειτα άρχοντες που δεν προσπάθησαν κάν να αλλάξουν, την κατάσταση αυτή;
Την απάντηση  προφανώς την ξέρουν και οι ίδιοι καλά…
Αν όμως την βρήκατε, τότε βρείτε και αυτήν που είναι πιο δύσκολη: Στο ίδιο παραμύθι, πώς θα ονομάζαμε τους πολίτες αυτής της πόλης που σιωπηλά το δέχονται;

ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ….
ΜΑΖΙ ΤΟ ΚΛΕΙΣΑΜΕ!

25η Μαρτίου 2011

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΓΟΥΔΑ: Τα ερείπια εντός μας

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΚΑΣΤΟΡΙΑΣ
Ή ΑΛΛΙΩΣ ΤΑ ΕΡΕΙΠΙΑ ΕΝΤΟΣ ΜΑΣ

''Ο νούς μου ως πότε στον μαρασμόν αυτόν θα μένει.
Όπου το μάτι μου γυρίσω,
όπου κι αν δω
ερείπια μαύρα της ζωής μου
βλέπω εδώ,
που τόσα χρόνια πέρασα
και ρήμαξα και χάλασα.''
Κ.Π  ΚΑΒΑΦΗΣ

Τα ερωτήματα είναι καίρια και σαφή:  Πληκτικό χωριό ή εκπληκτική πόλη; Πολιτιστικό ακρολούλουδο ή ωραία κοιμωμένη; Ο υποθετικός λόγος πιο επίμονος από ποτέ: Αν χάσουμε τη γεύση της ζωής, την ουσία των πραγμάτων σ αυτή την πόλη, αν περιπέσουμε στη μονοτονία και στο θλιβερό μικρόκοσμο της προσωπικής μας ευτυχίας, θα ναι γιατί κλονίστηκαν ή καταρρέουν από στιγμή σε στιγμή τα εσωτερικά μας υποστυλώματα. Θα ναι γιατί κλείνουμε επιδεικτικά τις πόρτες του μέλλοντός μας, γιατί είμαστε κάμποσο καιρό, εκουσίως, πνευματικά άστεγοι.

Κι εκεί όπου τελειώνει η αξιοθρήνητη αδιαφορία της εκάστοτε δημοτικής αρχής που δε γνωρίζει το χρέος της, αρχίζει η εκκωφαντική-συνωμοτική σιωπή όλων μας που σαν ψάρια συνωστιζόμαστε στα παραλίμνια ενυδρεία λες και μας υπόσχονται το αύριο.

Το πνευματικό κέντρο  χάσκει σα φάντασμα πάνω απ’ το Απόζαρι. Οι πόρτες του κλειστές. Πάει μια δεκαετία. Και οι καρέκλες στο υπόγειο, θεατές μιας βουβής παράστασης χωρίς τέλος.
Εσείς που γνωρίζετε να κάνετε ''πλάτες'' σε πλήθος παρατυπιών και περνάτε στη λήθη πρωτοτυπήστε και βάλτε τις πλάτες σας θεμέλια, να κρατήσουμε όρθιο και στέρεο το πνεύμα μας. Θα σας μνημονεύουν ες αεί.

Αλέξανδρος Γούδας
(1ο βραβείο φεστιβάλ τραγουδιού Θεσσαλονίκης 2008)

ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ έγραψαν

Αξιότιμε κ. Μπαϊρακτάρη

Σε απάντηση της από 31/3/2011 επιστολής ανώνυμης αναγνώστριας ή ανωνύμου αναγνώστη, θεματοφύλακα του πολιτιστικού γίγνεσθαι του τόπου μας, αλλά και άκρως παραπληροφορούμενη-ο από τον κύκλο των συναναστροφών της/του σε ό,τι αφορά την υπογράφουσα, την λειτουργία του Δήμου Καστοριάς, αλλά και των δύο και όχι μίας Δημοτικής Βιβλιοθήκης, όπως αναφέρει, σας παραθέτω τα εξής:

1. Η κα Αρετή Κάρκου, για την οποία και γίνεται λόγος στην επιστολή ως προς τις αρμοδιότητές της, είναι ένα από τα 10 ΑΜΙΣΘΑ-ΨΗΦΙΣΜΕΝΑ από το Δημοτικό Συμβούλιο και προτεινόμενα από τον Δήμαρχο Καστοριάς, κ. Εμμανουήλ Χατζησυμεωνίδη, μέλη του Νομικού Προσώπου Δημοσίου Δικαίου, το οποίο προέκυψε από τη συγχώνευση 20 Νομικών Προσώπων σύμφωνα με τον Καλλικράτη, με ενδέκατο μέλος τον Πρόεδρο –Δημοτικό Σύμβουλο κ. Αθανάσιο Τζώτζη.

2. Το νέο Νομικό Πρόσωπο περιλαμβάνει Παιδικούς Σταθμούς, ΚΑΠΗ, Φιλαρμονική, Δημοτικές Βιβλιοθήκες, Χορωδίες, ΔΗΝΑΚ, τους χώρους άθλησης και αθλοπαιδιών (ΟΑΚΑ) όλου του Δήμου.

3. Το Διοικητικό Συμβούλιο, του οποίου οι ευθύνες επιμερίζονται εξίσου σε όλα τα μέλη, δεν έχει πάρει ακόμη αριθμό ΦΕΚ δημοσίευσης, ώστε να συσταθεί επίσημα και να συζητηθούν επιμέρους θέματα που αφορούν στο ΝΠΔΔ και ενδεχομένως να επιμεριστούν αρμοδιότητες για την εύρυθμη λειτουργία του ΝΠΔΔ.

4. Ανέκαθεν ο νομοθέτης προέβλεπε την ψήφιση «εξωκοινοβουλευτικών» μελών δηλαδή πολιτών, απαράβατο κανόνα δημοκρατικής λειτουργίας της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Γι’ αυτό και δύναται η κα Κάρκου να είναι μέλος του ΔΣ ως πολίτης και δη καστοριανή πολίτης. Η εντοπιότητα προκύπτει αναζητώντας κανείς το ονοματεπώνυμο Αρετή Κάρκου του Κωνσταντίνου στους εκλογικούς καταλόγους του Δήμου Καστοριάς και βρίσκοντάς το στο γράμμα Κ. Πιστεύω να γίνω πιστευτή χωρίς τη δημοσίευση των εκλογικών καταλόγων!

5. Για το αν είναι ή όχι κατάλληλη η κα Κάρκου ως μέλος του ΔΣ ενός Νομικού Προσώπου και ποια είναι τα πεπραγμένα της παραπέμπω στο βιογραφικό της και τις δράσεις της και αφήνω την ανώνυμη αναγνώστρια - ανώνυμο αναγνώστη και τους «συν αῠτη̧̃- συν αῠτω̧̃» στη μακαριότητα της κρίσης τους.
Ευχαριστώ για τη φιλοξενία,

Με ιδιαίτερη εκτίμηση

Η Αντιδήμαρχος Πολιτισμού Τουρισμού
Υγείας Πρόνοιας Κοινωνικής Αλληλεγγύης

Ειρήνη Γεωργοσοπούλου Μισκία

Υ.Γ. Ευχαριστώ για την ευγενική απάντηση που δημοσιεύσατε

Σχετικό κείμενο:
ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ έγραψαν

ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ έγραψαν

Πλην Λακεδαιμονίων...

Α, βεβαιότατα «πλην Λακεδαιμονίων».
 Είναι κι αυτή μια στάσις. Νοιώθεται.

K. Π. Καβάφης
«Στα 200 π.Χ. - Αλέξανδρος Φιλίππου
και οι Έλληνες πλην Λακεδαιμονίων».

Στο υπ. αριθ. 586 φύλλο της εφημερίδας διάβασα με δυσάρεστη έκπληξη, σύντομη επιστολή προς την εφημερίδα, ατόμου που υπογράφει ως “sofia sofiou” (και του οποίου διόλου δεν θα με ενδιέφερε να πληροφορηθώ μήτε την ιδιότητά ούτε και το πραγματικό όνομα). Η ειρωνικότατη επίθεση στην νεοεκλεγείσα Δημοτική αρχή και η προσωποποιημένη στη συνέχεια αναφορά στην... υποδειχθείσα καινούργια υπεύθυνη της Δημοτικής Βιβλιοθήκης Καστοριάς κ. Αρετή Κάρκου (που δεν έχει προλάβει ακόμα να αναλάβει χρέη), μου προκαλεί εύλογα ερωτηματικά για τις σκοπιμότητες που μπορεί να κρύβει μια άκομψη σαν αυτή επιστολή. Μου θύμισε κατ’ αρχήν, τα αγωνιώδη γράμματα και τις γελοιωδέστατες ρατσιστικές δηλώσεις on camera, φανατικών ανθρώπων, οργίλων γονέων και διαβήματα συλλόγων κηδεμόνων σε Νομάρχες και Τοπάρχες όταν σε παρελάσεις και άλλες λαμπρές εκδηλώσεις προέκυπτε ζήτημα σε τίνος χέρια τάχα θα κυματίσει το ιερό λάβαρο του σχολείου οσάκις συνέβαινε το τραγικό -και αμετάκλητο- ο αριστούχος του σχολείου μαθητής να είναι αλβανικής καταγωγής…

Δεν μπορώ ειλικρινά να αντιληφθώ: (α) Γιατί είναι συγκρίσιμο το γεγονός της πρόσκλησης ενός βουλγαρικού φολκλορικού συγκροτήματος από τον Δήμο Καστοριάς υπό την επωνυμία «Ντέλτσεφ» με αυτό της υπόδειξης υπευθύνου της Δημοτικής Βιβλιοθήκη Καστοριάς; Υπονοεί κάτι ή (...οφιούχος και λίαν δηλητηριώδης) «Sofia»; (β) Γιατί μια Φιλόλογος δεν είναι κατάλληλο πρόσωπο σε μια τέτοια θέση; Και τότε ποιός είναι; (γ) Γιατί μια μόνιμη κάτοικος του νομού που ζει και εργάζεται στο Δήμο της Καστοριάς δεν έχει δικαίωμα να λαμβάνει ένα τέτοιο χρίσμα; Και, (δ) γιατί αποκλειστικά οι εκλεγέντες …«κοινοβουλευτικοί» (sic) δημοτικοί σύμβουλοι -αποκλειστικώς και μόνον αυτοί- οφείλουν να καταλαμβάνουν παρόμοιες θέσεις;

Το θλιβερό με την επιστολή είναι ότι παραβλέπει πλήρως το γεγονός ότι η κ. Κάρκου είναι δρων κοινωνικό πρόσωπο, λάτρης του βιβλίου, με καταγεγραμμένη ήδη στο ενεργητικό της μιαν αξιόλογη θητεία στην Κωνσταντινίδειο Βιβλιοθήκη Κορησού και με πρόσφατη βράβευσή της -μάλιστα σε πανελλήνιο επίπεδο- για την προσφορά της στην διάδοση της φιλαναγνωσίας. Απ’ όσα έχω επίσης πληροφορηθεί ακόμα και στο ζήτημα που άπτεται των εκλογικών δικαιωμάτων (του στόχου της οργής της “Σοφίας”) προκύπτει σαφής πρόθεση παραπληροφόρησης τόσο της εφημερίδας όσο και των αναγνωστών της εκ μέρους της επιστολογράφου. Tέλος πάντων γιατί ο (η) επιστολογράφος δεν μας δηλώνει καθαρά το πρόσωπο που θα προτιμούσε να λάβει την επίμαχη θέση ώστε να έχουμε και κάποιο μέτρο σύγκρισης τώρα ή στο μέλλον; Η μήπως μονάχα η άρνηση ήταν αυτό που υπαγόρευσε την επιστολή στην εφημερίδα;

Στον κόσμο της λογικής, με τον οποίο θέλω να πιστεύω ότι ακόμα διατηρώ επαφή, άνθρωποι σαν την «ψευδώνυμη» (; ) επιστολογράφο, με τόσο ισχυρές παρωπίδες και ανίατη τοπικιστική προσήλωση, αποκτούν συχνά τα γνωστά χαρακτηριστικά του συκοφάντη όταν προσπαθούν να εξυπηρετήσουν τις σκοπιμότητές τους. Και καταφέρνουν στο τέλος να αποκαλύψουν την γύμνια τους μόνον. Το βιβλίο είναι φορέας πολιτισμού. Στα χέρια ειδικών γίνεται χρήσιμο εργαλείο και αρωγός της πνευματικής ζωής. Κάποτε –η φιλότης προς το βιβλίο- αποκτά και χαρακτήρες ενός -ευεργετικά- μεταδιδόμενου νοσήματος. Ελπίζω, να «μολυνθεί» και η κυρία «Sofiou» από τα αποτελέσματα της δράσης της κ. Κάρκου και των συναμαρτησάντων στο Δήμο Καστοριάς που την πρότειναν και την επέλεξαν για την συγκεκριμένη θέση. Και να καταλάβει, έστω και αργά, πως απλά είχε κάνει λάθος όταν έγραφε αυτό το τόσο σκόπιμο -φως φανάρι- γράμμα της στην ΟΔΟ.

Νώντας Τσίγκας

Σχετικό κείμενο:
ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ έγραψαν

ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ έγραψαν

Αξιότιμε κ. Μπαϊρακτάρη,

Στο αρ. 585 φύλλο της εφημερίδας σας, και συγκεκριμένα στην στήλη «Λόγος και αντίλογος», στην οποία η ΟΔΟΣ ευχαριστεί την ανώνυμη αναγνώστρια για την επιστολή της, θα απαντήσω και εγώ: ευχαριστώ για το πρώτο σκέλος της επιστολής, που αναφέρεται σχετικά στην «πατάτα» του Γκότσε Ντέλτσεφ, και, που ευτυχώς την τελευταία στιγμή αποφεύχθηκε, στην αντίθετη περίπτωση οι μνήμες θα ήταν φοβερά οδυνηρές.

Ως προς το δεύτερο σκέλος της επιστολής, στο οποίο γίνεται λόγος για την τοποθέτηση της κυρίας Αρετής Κάρκου, φιλολόγου, ως υπευθύνου στην Δημοτική Βιβλιοθήκη, η ανώνυμη αναγνώστρια θα είχε άλλη γνώμη για την εν λόγω φιλόλογο, αν ρωτούσε, έστω και τυχαία, έναν κάτοικο Κορησούο, για να πληροφορηθεί, ποια είναι η προσφορά της ανωτέρω καθηγήτριας στην τοπική κοινωνία του χωριού, και όχι μόνο, έξω από τα υπηρεσιακά της καθήκοντα στο γυμνάσιο Κορησού, και ιδίως στην Κωνσταντινίδειο Βιβλιοθήκη, φυσικά αφιλοκερδώς από μια «εξωκοινοβουλευτική», όπως χαρακτηρίζεται ειρωνικά στην επιστολή, εθελόντρια καθηγήτρια.

Με εκτίμηση
Αναστάσιος Τσιτσιμίδης

Σχετικό κείμενο:
ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ έγραψαν

ΣΟΝΙΑΣ ΕΥΘΥΜΙΑΔΟΥ ΠΑΠΑΣΤΑΥΡΟΥ: Στον πατέρα μου. Ένα χρόνο μετά...

ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟΝ
ΓΕΩΡΓΙΟΝ ΔΕ ΡΩΣΣΗ

Του πατέρα σου, όταν έλθης
Δε θα ιδής παρά τον τάφο∙
Είμαι ομπρός του, και σου γράφω,
Μέρα πρώτη του Μαϊού.