Οι ευχές δίνουν και παίρνουν. Ηλεκτρονικές βέβαια. Οι έντυπες έχουν εξαφανιστεί. Ούτε μια έφτασε φέτος. Πού στις άλλες και όχι μακρινές εποχές;. Τις περιμέναμε και ιδιαίτερα αυτές που έφταναν από το εξωτερικό. Πολύχρωμες σε χαρτόνι πολυτελείας μετέφεραν την ευζωία των χωρών τους και έπαιρναν περίοπτη θέση στο χριστουγεννιάτικο δένδρο. Μερικές βέβαια με καθυστέρηση, έφταναν κατόπιν εορτής.
Οι σημερινές, πολύχρωμες, με κίνηση και μουσική, φθάνουν ακαριαία και εντυπωσιάζουν την εγγονή μου που όταν τις έδειξα μερικές παρεμβάσεις αλλαγών ενθουσιάστηκε και παράτησε τις πολυδιαφημισμένες πριγκίπισσες της και ρίχτηκε να ανασυνθέσει κινήσεις και μουσική.
Η ευκολία της ηλεκτρονικής αποστολής, μας κατακλύζει και από ευχές που φθάνουν από άγνωστους παραλήπτες από όλα τα μέρη της γης. Κάποιοι που απέκτησαν πρόσβαση στο ηλεκτρονικό μας ίχνος, μας θυμήθηκαν τώρα τις γιορτές!
1.2.12
πΓΔΜ
Στιγμιότυπο από την παρέλαση του καρναβαλιού στο Vevčani της fYROM στις 13 Ιανουαρίου 2012, όπου «κήδεψαν» την Ελλάδα και έκαψαν το φέρετρο της με την ελληνική σημαία, προκαλώντας όπως είναι φυσικό την οργή στους Έλληνες.
Εν τω μεταξύ σε διάβημα προς τα Σκόπια προχώρησε το υπουργείο Εξωτερικών μετά τα αποκαλυπτήρια της «Αψίδας Μακεδονία» στο κέντρο της πρωτεύουσας της πΓΔΜ. Η αψίδα, ένα ακόμα από τα έργα που τοποθετούνται στην πόλη, στο πλαίσιο του αμφιλεγόμενου προγράμματος «Σκόπια 2014»*, αποτελεί μνημείο αλυτρωτισμού, καθώς επάνω της αποτυπώνονται όλα τα στοιχεία της αλυτρωτικής προπαγάνδας της γειτονικής χώρας.
(*) Προ μηνών πραγματοποιήθηκαν τα αποκαλυπτήρια του γιγαντιαίου αγάλματος του Μεγάλου Αλεξάνδρου στην κεντρική πλατεία των Σκοπίων.
Σχετικά: Καρναβάλια Ιανουαρίου 2012
Δημοσιεύθηκε στην ΟΔΟ στις 19 Ιανουαρίου 2012, αρ. φύλλου 625
ΣΟΝΙΑΣ ΕΥΘΥΜΙΑΔΟΥ-ΠΑΠΑΣΤΑΥΡΟΥ: Απλή και αληθινή ζωή
Φθινοπωρινό πρωινό Σαββάτου εν μέσω κρίσης και μια «υποχρέωση» μας έστειλε κάπου απόμερα∙ σ’ ένα ορεινό χωριό ανάμεσα στα έλατα, μακριά από τον κόσμο∙ το δικό μας τουλάχιστον κόσμο, το ζοφερό, τον πνιγμένο σε φόβους και σκέψεις∙ έναν κόσμο που ως χτες έδινε την εντύπωση μιας τεράστιας παιδικής χαράς, όπου βασίλευε η αδιάκοπη κι ανέκοπη ανεμελιά∙ μιας παιδικής χαράς όπου τίποτε δεν προμηνούσε αυτό που σήμερα ζούμε∙ μιας παιδικής χαράς οι κάτοικοι της οποίας πετροβολούσαν συστηματικά όποιον τολμούσε να ταράξει την ησυχία τους, λέγοντάς τον κινδυνολόγο κι εξορίζοντάς τον με τους αυτόματους μηχανισμούς που είχαν στο μεταξύ αναπτυχθεί έξω από τη χώρα της ευχαρίστησης που οι περισσότεροι πίστευαν πως θα ‘ταν ατέλειωτη. Μα όπως ήταν φυσικό δεν ήταν.
Εκείνο, λοιπόν, το Σαββατιάτικο πρωινό μάς βρήκε να ταξιδεύουμε αρκετά μακριά, είναι αλήθεια. Να προχωρούμε και να μη φτάνουμε. Μα, όπως συμβαίνει συχνά σε τέτοιες περιπτώσεις, αυτό που μας περίμενε φτάνοντας στον προορισμό μας μας αποζημίωσε με το παραπάνω. Ναι, έτσι είναι. Αυτή είναι η αλήθεια. Να χρειάζεται να κοπιάσεις, να κουραστείς για να φτάσεις σε κάτι αληθινά απολαυστικό. Να είναι απαραίτητο να λιώσεις πολλά ζευγάρια σιδερένια παπούτσια για ν’ αποκτήσεις κάτι που ν’ αξίζει τον κόπο που ‘κανες ως να το πετύχεις.
Μα, φτάνοντας, από την πρώτη σχεδόν στιγμή φάνηκε πως είχαμε βρεθεί τελείως αλλού, σ’ έναν άλλο κόσμο, που βασικό χαρακτηριστικό του είναι η απλότητα∙ η απλότητα που εμείς χάσαμε πολύ νωρίς και, καθώς επιδοθήκαμε στο κυνήγι μιας χίμαιρας που δεν ήταν μία αλλά πολλές, χάσαμε την ουσία μαζί με την αληθινή ομορφιά. Χάσαμε πολλά.
Εκείνο, λοιπόν, το Σαββατιάτικο πρωινό μάς βρήκε να ταξιδεύουμε αρκετά μακριά, είναι αλήθεια. Να προχωρούμε και να μη φτάνουμε. Μα, όπως συμβαίνει συχνά σε τέτοιες περιπτώσεις, αυτό που μας περίμενε φτάνοντας στον προορισμό μας μας αποζημίωσε με το παραπάνω. Ναι, έτσι είναι. Αυτή είναι η αλήθεια. Να χρειάζεται να κοπιάσεις, να κουραστείς για να φτάσεις σε κάτι αληθινά απολαυστικό. Να είναι απαραίτητο να λιώσεις πολλά ζευγάρια σιδερένια παπούτσια για ν’ αποκτήσεις κάτι που ν’ αξίζει τον κόπο που ‘κανες ως να το πετύχεις.
Μα, φτάνοντας, από την πρώτη σχεδόν στιγμή φάνηκε πως είχαμε βρεθεί τελείως αλλού, σ’ έναν άλλο κόσμο, που βασικό χαρακτηριστικό του είναι η απλότητα∙ η απλότητα που εμείς χάσαμε πολύ νωρίς και, καθώς επιδοθήκαμε στο κυνήγι μιας χίμαιρας που δεν ήταν μία αλλά πολλές, χάσαμε την ουσία μαζί με την αληθινή ομορφιά. Χάσαμε πολλά.
Ο Αλέξανδρος Κοσματόπουλος παρουσιάζει πτυχές του λογοτεχνικού του έργου
O σύλλογος "Φιλόλογος" και ο καθηγητής Χρήστος Τσολάκης προσκάλεσαν τον Αλέξανδρο Κοσματόπουλο να μιλήσει για το λογοτεχνικό του έργο. Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε τον Δεκέμβριο του 2011. Ο ομιλητής αναφέρθηκε στην θητεία του στην μέση εκπαίδευση που συμποσούται στην απόσταση από την Καστοριά στο Μελισσοχώρι. Μίλησε για ποίηση, την σχέση του με τη λογοτεχνία και την στην προσέγγισή του των Ευαγγελίων, επισημαίνοντας ότι την όλη διαδρομή δεν την επέλεξε ο ίδιος αλλά την ακολούθησε ως "έρμαιο των περιστάσεων".
31.1.12
ΘΡΑΣΥΒΟΥΛΟΥ ΠΑΠΑΣΤΡΑΤΗ: Σκέψεις για το ευρώ, την ευρωζώνη και το εθνικό νόμισμα
Δεν έχετε καταλάβει κάποια πράγματα, αγαπητοί συμπατριώτες!
Παρακολουθώ από καιρό τις δημοσκοπήσεις που πραγματοποιούνται με ερώτημα την άποψη των Ελλήνων σχετικά με το Ευρώ και την παραμονή της χώρας στην Ευρωζώνη. Προσπαθώ λοιπόν να ερμηνεύσω το γεγονός ότι παρά τον καταιγισμό οικονομικών μέτρων που έχουν σαν αποτέλεσμα την ύφεση της οικονομίας της χώρας, αλλά και την επιδείνωση της καθημερινότητας του συνόλου των πολιτών, εντούτοις τα δυο τρίτα των ερωτωμένων στις πιο πρόσφατες από αυτές τις δημοσκοπήσεις εξακολουθούν να επιθυμούν την παραμονή της χώρας μας στη ζώνη του Ευρώ.
Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία βεβαίως ότι η προπαγάνδα η οποία ασκείται από συγκεκριμένα Μέσα μαζικής ενημέρωσης, αλλά και από ικανό αριθμό οικονομολόγων, οι οποίοι «χτίζουν» τα επιχειρήματα τους για την παραμονή της χώρας στην Ευρωζώνη με τρομοκρατικά επιχειρήματα για το τι ακριβώς θα συνεπάγεται -κατά τη γνώμη τους- η επιστροφή στο εθνικό νόμισμα, έχει παίξει καλά το ρόλο της και έχει φέρει τα προσδοκώμενα αποτελέσματα. Το πόσο αγνή βεβαίως είναι η πρόθεση των εν λόγω ΜΜΕ και πόσο υπεράνω ιδιοτέλειας και συμφερόντων βρίσκονται, αυτό είναι ένα άλλο ζήτημα… Δυστυχώς στη σύγχρονη Ελλάδα της κατάρρευσης της ηθικής και των αξιών, πολλοί εκδότες χρησιμοποιούν τα ΜΜΕ τους για να στηρίξουν αλλότριες επιχειρήσεις τους. Όσον αφορά στους «σοφούς» περί την οικονομία, σημειώνω μόνο ότι πολλοί ήταν οι επαΐοντες τα οικονομικά, οι οποίοι τέσσερα χρόνια πριν καμάρωναν για την οικονομική πορεία της χώρας και για την ευημερία των αριθμών, ενώ στη συνέχεια, υπερασπιζόμενοι τις συνταγές του «Μνημονίου» διεύρυναν τα αδιέξοδα.
Φοβούμαι όμως ότι – πέραν της προπαγάνδας, που καλά κρατεί και επιτελεί το έργο της – οι πολίτες της Ελλάδας δεν έχουν κατανοήσει κάποια απλά πράγματα. Ή ίσως δεν θέλουν να τα κατανοήσουν.
Είναι αδιανόητο να υπάρχει πολίτης αυτής της χώρας, ηλικίας μικρότερης των 65 ετών, άνδρας ή γυναίκα αδιάφορο, ο οποίος να λαμβάνει σύνταξη από οποιοδήποτε κρατικό ασφαλιστικό ταμείο και ο οποίος να συνεχίζει να πιστεύει ότι μπορεί να εξακολουθήσει η παραμονή της χώρας μας στην Ευρωζώνη, και παρά ταύτα αυτός να εξακολουθεί να λαμβάνει τη σύνταξη του. Πολλώ δε περισσότερο αφορά η παρατήρηση αυτή εκείνους τους συνταξιούχους της παραπάνω πολυάριθμης κατηγορίας, οι οποίοι παράλληλα με την απολαβή της σύνταξης τους, που επιβαρύνει τον κρατικό προϋπολογισμό, δηλαδή όλους μας, εξακολουθούν να εργάζονται και μάλιστα συχνά σε εργασίες αδήλωτες και μη φορολογούμενες.
Είναι εξίσου αδιανόητο να υπάρχουν πολίτες αυτής της χώρας, οι οποίοι όντας συνταξιούχοι άνω των 65 ετών, και λαμβάνοντας συντάξεις παχυλές και πλουσιοπάροχες, οι οποίες συχνά υπερβαίνουν το εισόδημα του αντίστοιχου εργαζομένου του κλάδου από τον οποίο συνταξιοδοτούνται, να πιστεύουν ότι μπορεί να συνεχίζεται επί μακρόν το ίδιο συνταξιοδοτικό καθεστώς, που επιφυλάσσει μάλιστα την ευνοϊκή προοπτική στο μέλλον της λήψης της δικιάς τους σύνταξης από την σύζυγο, ούσα ήδη συνταξιούχο από ίδια ασφάλιση. Και ταυτόχρονα οι πολίτες αυτοί να πιστεύουν ότι η κατάσταση αυτή μπορεί να συνεχίζεται εις το διηνεκές, παράλληλα με την παραμονή της χώρας στην Ευρωζώνη.
Παρακολουθώ από καιρό τις δημοσκοπήσεις που πραγματοποιούνται με ερώτημα την άποψη των Ελλήνων σχετικά με το Ευρώ και την παραμονή της χώρας στην Ευρωζώνη. Προσπαθώ λοιπόν να ερμηνεύσω το γεγονός ότι παρά τον καταιγισμό οικονομικών μέτρων που έχουν σαν αποτέλεσμα την ύφεση της οικονομίας της χώρας, αλλά και την επιδείνωση της καθημερινότητας του συνόλου των πολιτών, εντούτοις τα δυο τρίτα των ερωτωμένων στις πιο πρόσφατες από αυτές τις δημοσκοπήσεις εξακολουθούν να επιθυμούν την παραμονή της χώρας μας στη ζώνη του Ευρώ.
Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία βεβαίως ότι η προπαγάνδα η οποία ασκείται από συγκεκριμένα Μέσα μαζικής ενημέρωσης, αλλά και από ικανό αριθμό οικονομολόγων, οι οποίοι «χτίζουν» τα επιχειρήματα τους για την παραμονή της χώρας στην Ευρωζώνη με τρομοκρατικά επιχειρήματα για το τι ακριβώς θα συνεπάγεται -κατά τη γνώμη τους- η επιστροφή στο εθνικό νόμισμα, έχει παίξει καλά το ρόλο της και έχει φέρει τα προσδοκώμενα αποτελέσματα. Το πόσο αγνή βεβαίως είναι η πρόθεση των εν λόγω ΜΜΕ και πόσο υπεράνω ιδιοτέλειας και συμφερόντων βρίσκονται, αυτό είναι ένα άλλο ζήτημα… Δυστυχώς στη σύγχρονη Ελλάδα της κατάρρευσης της ηθικής και των αξιών, πολλοί εκδότες χρησιμοποιούν τα ΜΜΕ τους για να στηρίξουν αλλότριες επιχειρήσεις τους. Όσον αφορά στους «σοφούς» περί την οικονομία, σημειώνω μόνο ότι πολλοί ήταν οι επαΐοντες τα οικονομικά, οι οποίοι τέσσερα χρόνια πριν καμάρωναν για την οικονομική πορεία της χώρας και για την ευημερία των αριθμών, ενώ στη συνέχεια, υπερασπιζόμενοι τις συνταγές του «Μνημονίου» διεύρυναν τα αδιέξοδα.
Φοβούμαι όμως ότι – πέραν της προπαγάνδας, που καλά κρατεί και επιτελεί το έργο της – οι πολίτες της Ελλάδας δεν έχουν κατανοήσει κάποια απλά πράγματα. Ή ίσως δεν θέλουν να τα κατανοήσουν.
Είναι αδιανόητο να υπάρχει πολίτης αυτής της χώρας, ηλικίας μικρότερης των 65 ετών, άνδρας ή γυναίκα αδιάφορο, ο οποίος να λαμβάνει σύνταξη από οποιοδήποτε κρατικό ασφαλιστικό ταμείο και ο οποίος να συνεχίζει να πιστεύει ότι μπορεί να εξακολουθήσει η παραμονή της χώρας μας στην Ευρωζώνη, και παρά ταύτα αυτός να εξακολουθεί να λαμβάνει τη σύνταξη του. Πολλώ δε περισσότερο αφορά η παρατήρηση αυτή εκείνους τους συνταξιούχους της παραπάνω πολυάριθμης κατηγορίας, οι οποίοι παράλληλα με την απολαβή της σύνταξης τους, που επιβαρύνει τον κρατικό προϋπολογισμό, δηλαδή όλους μας, εξακολουθούν να εργάζονται και μάλιστα συχνά σε εργασίες αδήλωτες και μη φορολογούμενες.
Είναι εξίσου αδιανόητο να υπάρχουν πολίτες αυτής της χώρας, οι οποίοι όντας συνταξιούχοι άνω των 65 ετών, και λαμβάνοντας συντάξεις παχυλές και πλουσιοπάροχες, οι οποίες συχνά υπερβαίνουν το εισόδημα του αντίστοιχου εργαζομένου του κλάδου από τον οποίο συνταξιοδοτούνται, να πιστεύουν ότι μπορεί να συνεχίζεται επί μακρόν το ίδιο συνταξιοδοτικό καθεστώς, που επιφυλάσσει μάλιστα την ευνοϊκή προοπτική στο μέλλον της λήψης της δικιάς τους σύνταξης από την σύζυγο, ούσα ήδη συνταξιούχο από ίδια ασφάλιση. Και ταυτόχρονα οι πολίτες αυτοί να πιστεύουν ότι η κατάσταση αυτή μπορεί να συνεχίζεται εις το διηνεκές, παράλληλα με την παραμονή της χώρας στην Ευρωζώνη.
30.1.12
1985
Το δημοτικό συμβούλιο Καστοριάς επί δημαρχίας Αποστόλου Πετκανά και αντιδημαρχίας Λαζάρου Κλετσίδη, ψέλνει τα κάλαντα στην νομάρχη Καστοριάς Άννα Διαμαντοπούλου.
Φωτογραφία: Τάκης Τσουρτσούλας
Δημοσιεύθηκε στην ΟΔΟ στις 29 Δεκεμβρίου 2011, αρ. φύλλου 622
ΗΛΙΑ ΤΖΩΡΤΖΟΠΟΥΛΟΥ: Δεν είναι δυνατότητα. Είναι αναγκαιότητα.
Εδώ, στο μονότονο επαρχιακό μας περιβάλλον, που τα νοσηρά αδαμιαία στοιχεία έχουν ριφθεί στο τεράστιο σιφόνι της διαφθοράς του κεντρικού αγωγού, ο θόρυβος και η δυσοσμία εξασθενούν κάπως. Βέβαια ο άνεμος όταν φυσά, εμετικά τα ανακινεί και ενοχλεί και αυτούς ακόμη, τους ήσυχους περίοικους, του βιολογικού καθαρισμού της περιοχής μας..!
Με το άλλο όμως τι κάνουμε, τα συνασπισμένα τρωκτικά της κομματοκρατίας. Τους αιρετούς, πολυαναρμόδιους, φαύλους λειτουργούς και ανεπαρκείς πολυπράγμονες κομματικούς τερμίτες. Αυτούς που πωλούσαν (ή και ακόμη;) «προστασία», στα κόμματα, που έκαναν τiς χρηματοδοτήσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης, βίλες, αλαζονικές μεζονέτες, πολυτελή κότερα και υπερπολυτελή αυτοκίνητα.
Αυτούς, που έκαναν το δημόσιο συμφέρον να είναι το άθροισμα των ατομικών τους συμφερόντων.
Μια αηδιαστική, φανταχτερή…ΠΑΕ, ΠΑΕ με χρηματοδότηση! Ποιος τόλμησε να τους «αγγίξει»… Όλα με αναστολή…
Με το άλλο όμως τι κάνουμε, τα συνασπισμένα τρωκτικά της κομματοκρατίας. Τους αιρετούς, πολυαναρμόδιους, φαύλους λειτουργούς και ανεπαρκείς πολυπράγμονες κομματικούς τερμίτες. Αυτούς που πωλούσαν (ή και ακόμη;) «προστασία», στα κόμματα, που έκαναν τiς χρηματοδοτήσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης, βίλες, αλαζονικές μεζονέτες, πολυτελή κότερα και υπερπολυτελή αυτοκίνητα.
Αυτούς, που έκαναν το δημόσιο συμφέρον να είναι το άθροισμα των ατομικών τους συμφερόντων.
Μια αηδιαστική, φανταχτερή…ΠΑΕ, ΠΑΕ με χρηματοδότηση! Ποιος τόλμησε να τους «αγγίξει»… Όλα με αναστολή…
29.1.12
ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ έγραψαν
Μικρές σκέψεις για τον καινούργιο χρόνο
Το 2011 ήταν αναμφισβήτητα μια δύσκολη χρονιά και σύμφωνα με τις προβλέψεις το 2012 θα είναι ακόμη πιο δύσκολο. Γι’ αυτές τις δυσκολίες θα πρέπει να προετοιμασθούμε.
Δεν ωφελούν οι κριτικές που εκτοξεύονται από τα περισσότερα ΜΜΕ για να εξυπηρετήσουν σκοπιμότητες, και να απαξιώσουν τους λίγους σοβαρούς που απέμειναν. Χρειαζόμαστε κριτική, αλλά κριτική δημιουργική, που θα γεννήσει πράξεις, που θα αφήσει τη λογική ελεύθερη να ανεβάσει τη σκέψη και την ψυχολογία μας.
Σαν λαός έχουμε δύναμη και ικανότητες και έχουμε αποδείξει ότι σε κρίσιμες στιγμές μεγαλουργούμε. Πρέπει να πιστέψουμε ότι και τώρα μπορούμε. Μόνο που χρειαζόμαστε πρότυπα.
Με ικανοποίηση βλέπω ότι σε κάποια ΜΜΕ αρχίζουν να ακούγονται φωνές αισιοδοξίας. Ας βρούμε την ψυχραιμία να ανακαλύψουμε ποιος φωνάζει την αλήθεια για το κοινό καλό, και όχι μόνο για το προσωπικό του συμφέρον. Ας ξαναβρούμε την πίστη -που χάσαμε όχι άδικα- σε ένα κόσμο πολιτισμού, ήθους και δημιουργίας, διαλέγοντας με προσοχή τους σωστούς ανθρώπους που θα μας οδηγήσουν, και ας δώσουμε στα παιδιά μας τη χαρά που τους έχουμε στερήσει. Τα παιδιά μας δεν χρειάζονται χρήματα, αλλά την αγάπη, την φροντίδα, την στοργή και τον χρόνο μας. Έτσι θα ξαναχτίσουμε αυτόν τον κόσμο -που οι ίδιοι γκρεμίσαμε- για να μας χωρέσει όλους.
Εύχομαι σε όλους τους Έλληνες να ανασύρουν την δύναμη που κρύβουν μέσα τους και να αντικρύσουν με αισιοδοξία τον καινούργιο χρόνο, και στην ΟΔΟ να παραμείνει και το 2012 ο φάρος που φωτίζει τα σκοτάδια της παραπληροφόρησης.
Το 2011 ήταν αναμφισβήτητα μια δύσκολη χρονιά και σύμφωνα με τις προβλέψεις το 2012 θα είναι ακόμη πιο δύσκολο. Γι’ αυτές τις δυσκολίες θα πρέπει να προετοιμασθούμε.
Δεν ωφελούν οι κριτικές που εκτοξεύονται από τα περισσότερα ΜΜΕ για να εξυπηρετήσουν σκοπιμότητες, και να απαξιώσουν τους λίγους σοβαρούς που απέμειναν. Χρειαζόμαστε κριτική, αλλά κριτική δημιουργική, που θα γεννήσει πράξεις, που θα αφήσει τη λογική ελεύθερη να ανεβάσει τη σκέψη και την ψυχολογία μας.
Σαν λαός έχουμε δύναμη και ικανότητες και έχουμε αποδείξει ότι σε κρίσιμες στιγμές μεγαλουργούμε. Πρέπει να πιστέψουμε ότι και τώρα μπορούμε. Μόνο που χρειαζόμαστε πρότυπα.
Με ικανοποίηση βλέπω ότι σε κάποια ΜΜΕ αρχίζουν να ακούγονται φωνές αισιοδοξίας. Ας βρούμε την ψυχραιμία να ανακαλύψουμε ποιος φωνάζει την αλήθεια για το κοινό καλό, και όχι μόνο για το προσωπικό του συμφέρον. Ας ξαναβρούμε την πίστη -που χάσαμε όχι άδικα- σε ένα κόσμο πολιτισμού, ήθους και δημιουργίας, διαλέγοντας με προσοχή τους σωστούς ανθρώπους που θα μας οδηγήσουν, και ας δώσουμε στα παιδιά μας τη χαρά που τους έχουμε στερήσει. Τα παιδιά μας δεν χρειάζονται χρήματα, αλλά την αγάπη, την φροντίδα, την στοργή και τον χρόνο μας. Έτσι θα ξαναχτίσουμε αυτόν τον κόσμο -που οι ίδιοι γκρεμίσαμε- για να μας χωρέσει όλους.
Εύχομαι σε όλους τους Έλληνες να ανασύρουν την δύναμη που κρύβουν μέσα τους και να αντικρύσουν με αισιοδοξία τον καινούργιο χρόνο, και στην ΟΔΟ να παραμείνει και το 2012 ο φάρος που φωτίζει τα σκοτάδια της παραπληροφόρησης.
Σάσα Τζημάκα-Νάτσινα
nnat56@otenet.gr
nnat56@otenet.gr
Δημοσιεύθηκε στην ΟΔΟ στις 29 Δεκεμβρίου 2011, αρ. φύλλου 622
Χ.Τ.: ΠΟΣΠΕΡΤ
ΕΧΩ ΕΚΝΕΥΡΙΣΤΕΙ με την συχνότατη ανακοίνωση των ΠΟΣΠΕΡΤάδων, τη διακοπή των προγραμμάτων, τις στάσεις και τις απεργίες. Κάτι λέει για δημόσια τηλεόραση, όχι οι δημοσιογράφοι κρατικοί υπάλληλοι (αλλά με όλα τα προνόμια των κρατικών, εννοείται), κάτι για εμπαιγμούς συμβασιούχων (που μπαίνουν από τα ορθάνοιχτα παράθυρα της κρατικής τηλεόρασης), βαρύγδουπα συνθήματα μεταπολίτευσης, κάτι για ποδηγέτηση. Γλώσσα στείρου καταστροφικού συνδικαλισμού.
Μετά κοίταξα την ενσωματωμένη υπέρ ΕΡΤ εισφορά στον λογαριασμό ΔΕΗ. Θυμήθηκα τον Χατζάρα και την ισχύουσα εναλλαγή των παρουσιαστών ειδήσεων σε απόλυτο συγχρονισμό με την εναλλαγή κομμάτων στην εξουσία.
Στον Σαίξπηρ ο ΠΡΟΣΠΕΡο, Δούκας του Μιλάνου, που ήταν αφοσιωμένος στις μυστικιστικές μελέτες του, αμέλησε τη μέριμνα των συμφερόντων του και βρέθηκε έκπτωτος.
Μετά κοίταξα την ενσωματωμένη υπέρ ΕΡΤ εισφορά στον λογαριασμό ΔΕΗ. Θυμήθηκα τον Χατζάρα και την ισχύουσα εναλλαγή των παρουσιαστών ειδήσεων σε απόλυτο συγχρονισμό με την εναλλαγή κομμάτων στην εξουσία.
Στον Σαίξπηρ ο ΠΡΟΣΠΕΡο, Δούκας του Μιλάνου, που ήταν αφοσιωμένος στις μυστικιστικές μελέτες του, αμέλησε τη μέριμνα των συμφερόντων του και βρέθηκε έκπτωτος.
Δημοσιεύθηκε στην ΟΔΟ στις 16 Δεκεμβρίου 2011, αρ. φύλλου 629
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)