Λόγος & Αντίλογος

Διατηρητέο ή όχι;

Αφορμή για την παρούσα επιστολή στάθηκε το επικινδύνως ετοιμόρροπο κτήριο το οποίο γειτονεύει με την ιδιοκτησία μου, καθώς επίσης και με άλλα κτήρια. Το κτήριο βρίσκεται επί της οδού Γρεβενών και Εμμ. Παππά, κατηφορίζοντας τον μοναδικό δρόμο που οδηγεί στην περιοχή του Σταυρού. Παλαιότερα το ακίνητο κατοικούνταν και εννοείται πως η κατάστασή του ήταν καλή. Από τη στιγμή όμως που ο ιδιοκτήτης του αποφάσισε πως οι ένοικοί του έπρεπε να το εγκαταλείψουν, αφέθηκε και αυτό στη φθορά του χρόνου, χωρίς καμιά απολύτως φροντίδα.

Η εσωτερική κατάσταση του κτίσματος εδώ και κάποια χρόνια είναι απερίγραπτη –σίγουρα αποτελεί εστία μόλυνσης και δυσοσμίας κατά τους καλοκαιρινούς μήνες- όμως πλέον εμπνέει και ανησυχία, διότι έχει καταπέσει τμήμα της στέγης του κτηρίου, τα δε κεραμίδια έχουν αποκολληθεί και πέφτουν στον δρόμο, γεγονός επικίνδυνο για τους πεζούς και τα διερχόμενα οχήματα. Έχει καταπέσει επίσης η τοιχοποιία, εμφανίζονται διαμπερείς ρωγμές και τα ξύλινα παντζούρια κινδυνεύουν να πέσουν. Με λίγα λόγια το συγκεκριμένο οικόπεδο στερείται συντήρησης και ασφάλειας, είναι ανθυγιεινό εξ αιτίας ακαθαρσιών και απορριμμάτων, τα υλικά της τοιχοποιίας του είναι κατεστραμμένα και σταδιακά πέφτουν  και η στέγη του καταρρέει και αυτή σιγά-σιγά.

ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΤΣΕΜΑΝΗ: Περασμένα, όχι ξεχασμένα. Νέο ξεκίνημα μετά από μία δύσκολη χρονιά.

ΟΔΟΣ 22.1.2015 | 772

Γράφει δημοσιογράφος επιπέδου. Yπάρχει ακόμα το... είδος αυτό. «Tα χρόνια σε προσπερνούν σαν να είναι ένα πλήθος κόσμου στον δρόμο – όταν κοντοστέκεσαι. Eλάχιστοι άνθρωποι (ή... χρόνια) σου κάνουν ιδιαίτερη εντύπωση». Mερικά όμως από τα χρόνια που σε προσπερνούν σφραγίζουν άφωνα τη συνείδησή σου και την μνήμη, αφήνοντας ένα χάραγμα στον βράχο της ζωής σου. Mας αφήνουν μια δυναμική ανάμνηση. Φαίνεται ότι το 2014 ήταν ένα από αυτά. Γεμάτο από δυναμικές αναμνήσεις. Tουλάχιστον για μένα. Tι μεσολάβησε; Πολλά.

Ας δούμε μερικά γεγονότα που έλαβαν χώρα στον κόσμο την προηγούμενη χρονιά. Για την Eλλάδα θα τα πούμε άλλη φορά. Mε ηρεμία και χωρίς άγχος ξαναέφερα στη μνήμη μου μερικά. Kανονικά δεν θα έπρεπε. Aρκετά έχουμε τραβήξει στην πατρίδα μας μέχρι τώρα. Ήρθαν και τα προεδρικά και οι μελλοντικές εκλογές και μας αποτελείωσαν. Tι να πρωτοσκεφθεί κανείς. Mε την Eλλάδα να κινδυνεύει για μία ακόμα φορά λόγω της υψίστης επιπολαιότητας, για να μην πω ανικανότητας, των περισσοτέρων πολιτικών μας – με τις εξαιρέσεις τους βέβαια. Έτσι είναι η ζωή. Eίμαστε πάλι σχεδόν έτοιμοι να αυτοκτονήσουμε. Kρίμα. Θα έλεγα αν το πίστευα. Mε τη Mέση Aνατολή να αλληλο-σκοτώνεται. Tην Eυρώπη να βράζει στο Oυκρανικό της κέντρο. Tην Aφρική να χαροπαλεύει με τους ...Iούς τις (Embola, Aids κ.ά.) και τις επαναστάσεις της. Tην Aμερική να ψάχνεται για το τι πήγε λάθος στους νόμους της. Aφήστε τον υπόλοιπο κόσμο των 7-8 δισεκατομμυρίων συν-ανθρώπων μας. Tι να πει κανείς!

ΟΔΟΣ: Το πολιτικό μεθαύριο της χώρας

ΟΔΟΣ 22.1.2015 | 772

Οι τρεις ημέρες που απομένουν για τις κάλπες της Κυριακής, από πραγματική άποψη, δεν μοιάζουν αρκετές, για να (απο) καλύψουν το κενό στις πολιτικές προβλέψεις για το τελικό εκλογικό αποτέλεσμα. Ούτε κάν για την Καστοριά, στην οποία η εκλογές δεν κρύβουν ποτέ μεγάλες ανατροπές.

Για τις περισσότερες αναλύσεις, η σύντομη προεκλογική περίοδος των μόλις δύο περίπου καθαρών εβδομάδων, αποτελεί βασική αιτία για το οξύμωρο φαινόμενο: Να βρίσκεται δηλαδή ο λαός ενώπιον της κρίσιμης εκλογικής αναμέτρησης της Κυριακής, ύστερα από 2,5 χρόνια τραυματικής διακυβέρνησης από τα δυο άλλοτε μεγάλα αστικά κόμματα (ΝΔ και ΠαΣοΚ) και μετά από 5 περίπου χρόνια οικονομικής κατάρρευσης. Και παρά ταύτα, να μην ξεκαθαρίζει ο ορίζοντας για το εκλογικό αποτέλεσμα σε σχέση με τον νικητή.

Αν θα είναι δηλαδή ο ΣυΡιζΑ σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, ή όχι. Και αυτό είναι γεγονός που από μόνο του, σημαίνει πολλά. Αντίστοιχα δείγματα παρουσιάζονται και στην Καστοριά εν όψει του ότι από το τέλος του καρναβαλιού, δεν μεσολάβησαν παρά ελάχιστες ημέρες αληθινού προεκλογικού χρόνου.

Η ανατροπή του πολιτικού σκηνικού όπως αυτό διαμορφώθηκε από τις εκλογές του 2012 μπορεί να θεωρηθεί περίπου βέβαιη. Ειδικά σε ό,τι αφορά τα μικρότερα κόμματα. Το κόμμα των ΑνΕλ, η ΔημΑρ, είναι εξαιρετικά αβέβαιο αν θα εισέλθουν στην Βουλή. Το ΠαΣοΚ ίσως να μη κατορθώσει να πετύχει ούτε τα ποσοστά των Ευρωεκλογών. Η Χρυσή Αυγή, προβλέπεται να καταγράψει μικρότερη απήχηση στο εκλογικό σώμα, απ’ όση τουλάχιστον προβλεπόταν πριν ένα χρόνο. Το ΚΚΕ πάλι, δεν αναμένεται να καταγράψει σημαντικές διαφορές σε σχέση με τις προηγούμενες εκλογές, τουλάχιστον αυτή είναι η προσπάθεια της ηγεσίας του.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΤΗΝ ΟΔΟ

ΟΔΟΣ 28.5.2015 | 790

Δαυΐδ

H «ιστορία» που ακολουθεί, βασίζεται σε μια (θεωρητική) υπόθεση.
Όλοι εύχονται όσο ποτέ άλλοτε ίσως δεν το θέλησαν στο παρελθόν, όχι απλά να βάλει ο Θεός το χέρι Του, ούτε μόνο να εμφανισθεί επιτέλους εξ ουρανού ο από μηχανής θεός της αρχαίας Ελλάδος. Αλλά μέχρι και η Αγία Βαρβάρα, να κάνει το θαύμα της. Μιας και έφεραν το σκήνωμά της από την Βενετία – απ’ όπου έρχονταν πάντοτε τα ρούχα και διαμαντικά των Ελλήνων...

Διαβάστε επίσης:

ΣΙΜΟΥ ΚΑΒΕΛΙΔΗ:
Περί Europa Nostra και Ελληνικής Εταιρείας
Περιβάλλοντος και Πολιτισμού

ΕΛΕΝΗΣ ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΑΦΕΙΑΔΟΥ:
 Περί τέχνης, Νικόλαος Δραγούμης

ΣΟΝΙΑΣ ΕΥΘΥΜΙΑΔΟΥ-ΠΑΠΑΣΤΑΥΡΟΥ:
«Η μουσική του Βυζαντίου από το χθες στο σήμερα»

ΣΤΕΛΛΑΣ ΚΑΛΑΜΠΟΥΚΑ:
Αμαρυλλίδα

Λόγος & Αντίλογος

"ΘΡΑΣΥΒΟΥΛΟΥ": 

Εμφύλιος ή κομμουνιστική ανταρσία; 

Λόγος & Αντίλογος
ΟΔΟΣ:
Περί εμφυλίου

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΔΟΥΦΛΙΑ:
Ο Ιερομόναχος Γεράσιμος Παλλαδάς στην Καστοριά

ΛΑΖΑΡΟΥ ΝΙΚΗΦΟΡΙΔΗ:
Τη γλώσσα μου έδωσαν ελληνική
ήτοι περί του ορθώς λέγειν τε και γράφειν

ΟΔΟΣ:
...από το 2000

Πράσινες πολιτιστικές διαδρομές

Το μνημόνιο των Δήμων

...και άλλα.

ΟΔΟΣ
το βήμα της Καστοριάς
Πέμπτη 28.5.2015 | 790

ΟΔΟΣ: 15.1.2015

ΟΔΟΣ 22.1.2015 | 772

Την περασμένη Πέμπτη 15 Ιανουαρίου 2015 ο πρόωρος θάνατος της Ελένης Τσαδήλα στην πιο δημιουργική και αποδοτική περίοδο της ζωής της, προκάλεσε ειλικρινή θλίψη και συντριβή στην τοπική κοινωνία. Η Ελένη Τσαδήλα στα 55 χρόνια της ζωής της ανέπτυξε από νεαρή ηλικία πολύπλευρη δραστηριότητα στα πολιτιστικά, πνευματικά και ευρύτερα κοινωνικά θέματα. Η προσωπικότητά της, την έκανε ξεχωριστή, από την εφηβική ηλικία της.

Στην ενηλικίωσή της και μετά, παραμένοντας μακριά από κόμματα, αποκλεισμούς ή συμμαχίες ιδεολογικού προσανατολισμού, χάρη στην εξωστρέφεια και την δημιουργικότητά της, αλλά και την δίψα της για ζωή και προσφορά, χωρίς να το επιδιώκει ως αυτοσκοπό κατόρθωσε να γίνει όχι μόνο πασίγνωστη αλλά και αποδεκτή, περίπου καθολικά, από τους συμπολίτες της, κάθε ηλικίας, φύλου και γενιάς.

ΧΡΥΣΟΥΛΑΣ ΠΑΤΡΩΝΟΥ ΠΑΠΑΤΕΡΠΟΥ: Αμμόλοφοι

ΟΔΟΣ 22.1.2015 | 772

15.11.2014 Αίθουσα δημοτικού συμβουλίου:
Θα ήθελα να ευχαριστήσω τον Κώστα Λάκη, τη Μαρία Σέκιου, τον Ηλία Παπαμόσχο, τον Νίκο Δόϊκο, τον Παναγιώτη Μπαϊρακτάρη, τον Νώντα Τσίγκα και τα παιδιά μου για την καθοριστική τους βοήθεια στην έκδοση του βιβλίου αυτού και φυσικά τον άντρα μου, που με συμπαραστάθηκε όλο αυτό το διάστημα του άγχους και της υπερέντασης. Δεν είναι οι μόνοι, αλλά οι βασικότεροι.
Τώρα, θα μου επιτρέψετε να διαβάσω ένα διήγημα που δεν συμπεριλαμβάνεται στο βιβλίο αυτό και το οποίο αφιερώνω σε όλους όσους δίνουν καθημερινά τον αγώνα τους, ερχόμενοι αντιμέτωποι με το φάσμα του αυτισμού. Ο Νορμαν Ντόιτζ, ψυχίατρος, ψυχαναλυτής και ερευνητής στο ερευνητικό Κέντρο του Πανεπιστημίου Κολούμπια, λέει: «Το μυστήριο του αυτισμού-ένα ανθρώπινο μυαλό που δεν μπορεί να καταλάβει άλλα μυαλά- είναι ένα από τα πιο μπερδεμένα και καυστικά θέματα στην ψυχιατρική και μια από τις πιο σοβαρές αναπτυξιακές διαταραχές της παιδικής ηλικίας. Ονομάζεται "Διάχυτη Αναπτυξιακή Διαταραχή", διότι διαταράσσονται πάρα πολλές αναπτυξιακές πτυχές: η ευφυία, η αντίληψη, επιδεξιότητες κοινωνικοποίησης, η γλώσσα και τα συναισθήματα».
Χρυσούλα Πατρώνου Παπατέρπου

* * * 

Δεν μπορούσαν να πιστέψουν στα μάτια τους: λόφοι ολόκληροι ψιλής άμμου, ο ένας δίπλα στον άλλο, σε όλο το μήκος του χωματόδρομου! Πιο πέρα οι λόφοι συνεχίζονταν, αλλά από άσπρο χαλίκι, ίδια κουφέτα γάμου! Τι σήμαιναν όλα αυτά; Γιατί, φυσικά, δεν τα είχαν ξεφορτώσει εκείνα τα τεράστια φορτηγά για νάχουν υλικό για παιχνίδι όλοι οι μπόμπιρες στο κεφαλοχώρι! Τα φορτηγά πηγαινοέρχονταν συνέχεια επί δύο μέρες και μετά, τίποτα. Οι φήμες δεν έλεγαν να πάρουν τέλος. Άλλοι ισχυρίζονταν πως θα κτίζανε καινούργιο σχολείο, μια και το παλιό είχε καταστραφεί κατά το μεγαλύτερο μέρος του από τον ισχυρό σεισμό, άλλοι ότι θα έστηναν εκ νέου γεφύρι για να ενώσουν τις δυο πλευρές του ποταμού.Το πέτρινο είχε γκρεμοτσακιστεί στα ορμητικά νερά του, και οι υποθέσεις τέλος δεν είχαν. Για τα παιδιά, ο λόγος της περίεργης αυτής εκφόρτωσης υλικού κατασκευών δεν είχε καμία σημασία ούτε και τα ενδιέφερε να μάθουν το γιατί. Ήταν απλά σημείο συνάντησης, συναρπαστικός τόπος παιχνιδιού και κάλυπτε όλα τα γούστα και τις διαθέσεις ολονών! Γενικό προσκλητήριο, λοιπόν, κάθε μέρα για τον παιδόκοσμο, από τις πιο τρυφερές ηλικίες μέχρι και τους κρεμανταλάδες, που είχαν ήδη ευδιάκριτο μουστάκι και που με τις αγριοφωνάρες τους κάλυπταν κάθε άλλο θόρυβο τριγύρω. Οι αμμόλοφοι μετατρέπονταν σε αντίπαλα στρατόπεδα, και τα παιδιά άφηναν ενδιάμεσα μερικούς, ως ουδέτερη ζώνη• τα χαλίκια πρώτης τάξεως πολεμοφόδια για τις αυτοσχέδιες σφενδόνες.

Λόγος & Αντίλογος

Αγαπητή ΟΔΟΣ

Μέρες που είναι προεκλογικές και μετά τα καρναβάλια της Καστοριάς – ιστορική και μοναδική στα χρονικά σύμπτωση στα μασκαρέματα, σκέφτηκα ότι ίσως και να περίσσευε. Αναφέρομαι στην φωτογραφία του προέδρου της Τουρκίας κ. Ταγίπ Ερντογάν με τον επίσημο προσκεκλημένο του, πρόεδρο της Παλαιστινιακής Αρχής Μαχμούτ Αμπάς στις σκάλες του νέου προεδρικού ανακτόρου. Του άλλως πώς νέου Ντολμά Μπακτσέ της Τουρκίας, υπό το άγρυπνο βλέμμα των δέκα έξι φρουρών (;) με τις εξωραϊσμένες δήθεν (ή όχι) ιστορικές ενδυμασίες του τουρκικού έθνους στο διάβα των αιώνων.

Σκέφθηκα ότι μπορεί να προκαλούσα σύγχυση – μέρες που είναι προεκλογικές και όχι μόνο. Ιδίως σε όσους τα αμέσως προηγούμενα χρόνια ονειρεύτηκαν την ανασύσταση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ως λύση στο ελληνικό οικονομικό, πολιτικό και πολιτιστικό αδιέξοδο. Ίσως πάλι κάποιοι να νόμιζαν ότι πρόκειται για χορό μεταμφιεσμένων, για κάποια θεατρική παράσταση ή αναπαράσταση. Για κάτι πολύ πνευματώδες τέλος πάντων ή πολύ μεταφυσικό. Και οι προθέσεις μου να παρεξηγούνταν για μια ακόμη φορά.

Αλλά μιας και φρόντισαν να διασύρουν την φωτογραφία και την πόζα τα ελληνικά ραδιοτηλεοπτικά μέσα και ιδίως τα μεγάλα και μικρά που την περασμένη τριετία-τετραετία μετέτρεψαν την ελληνική τηλεοπτική ζώνη σε παράρτημα της τουρκικής λαογραφίας, μυθιστοριογραφίας, τέχνης, του νταλκά και της αγνής υπαίθρου, ώστε η φωτογραφία να είναι ήδη αρκετά γνωστή στους αναγνώστες σου, αποφάσισα να σου γράψω.

ΣΟΝΙΑΣ ΕΥΘΥΜΙΑΔΟΥ-ΠΑΠΑΣΤΑΥΡΟΥ: Στην κοπή της βασιλόπιτας του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού (ΕΕΣ) της Καστοριάς

«Τετάρτη, 23 Ιανουαρίου 2002 (…) Πώς να χωρέσει ένα παιδικό μυαλό και πώς να φανταστεί όλα εκείνα τα λογής-λογής δράματα που κρύβει μέσα της η λέξη «προσφυγιά». Με φοβερότερο όλων εκείνο των αγνοουμένων. Εγώ τουλάχιστον αυτό θεωρώ φοβερότερο.
Δεν κρατήθηκα και είπα στους μαθητές μου πως όταν ήμουν παιδί, άκουγα στο ραδιόφωνο, στις 3 μετά το μεσημέρι καθημερινά, εκείνες τις «Αναζητήσεις μέσω του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού», όπου, αμέσως μετά τον τίτλο της εκπομπής ακολουθούσε το μήνυμα: «Παρακαλούνται όσοι γνωρίζουν για τα εξής πρόσωπα να επικοινωνήσουν με τον Ερυθρό Σταυρό στα τηλέφωνα…»
Τόσα χρόνια μετά και οι πρόσφυγες της Ελλάδας εξακολουθούσαν να ψάχνουν τους δικούς τους που έχασαν με τον ξεριζωμό.»

ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΤΣΕΜΑΝΗ: Ο πολιτικός θίασος και πάλι επί σκηνής

ΟΔΟΣ 15.1.2015 | 771

Πριν από λίγες ημέρες παρακολούθησα την πολύ καλή παράσταση για την ΣMYPNH της Mιμής Nτενίση στον Eλληνικό Kόσμο. Σαν όνειρο έζησα για λίγες ώρες μια ιστορία που σε αφήνει προβληματισμένο για το τι έγινε στο παρελθόν και σε κάνει να σκέφτεσαι τι μπορεί να συμβεί στο μέλλον. Δεν ξέρω εάν σαν έθνος είναι τελικά τύχη που υπάρχουμε ή είναι ηρωϊσμός για όσα έχουμε πετύχει μέχρι τώρα. Ή πρόκειται για μια μια μαθηματική και κοινωνική εξίσωση που μας υπενθυμίζει την ύπαρξή μας. Mε συνεχείς πολέμους και ειρήνη. Ένας μικρός λαός αγκιστρωμένος για χιλιάδες χρόνια σε μια προικισμένη γωνιά της γης στην Aνατολική Mεσόγειο. Mε τα συν και τα πλην του. Ένας λαός μεικτός στα φυλετικά του ξεκινήματα που στην Δαρβινική του διάβα πέτυχε πολλά και υπόσχεται να πετύχει ακόμα περισσότερα. Όποιος γνωρίζει ιστορία καταλαβαίνει τι εννοώ.

Δεν θέλω να μακρυγορήσω αναπτύσσοντας επιχειρήματα ανθρωπολογικά, φυλετικά, θρησκευτικά, φιλοσοφικά, πολιτικά ή επιστημονικά, για το ποιοι είμαστε και πού πάμε. O καθένας με τις γνώσεις του και τα πιστεύω του. Θυμάμαι στην Kρήτη προ ετών ο εξαίρετος αρχαιολόγος και φίλος Γιάννης Σακελλαράκης να μας δείχνει έναν ανθρώπινο σκελετό από τα παλιά Mινωϊκά χρόνια. Tότε που κάνανε ακόμα ανθρωποθυσίες. Ύψος του σκελετού περίπου 1,50μ. Tέτοια μεγέθη είχαν οι άνθρωποι εκείνη την εποχή. Στο Άργος και στις Mυκήνες. Pίξτε μια ματιά στα νεολιθικά ευρήματα του Σκάρκου στην Ίο και στο Aκρωτήρι της Σαντορίνης. Έτσι είμασταν και τότε. Mικροί το δέμας αλλά ικανοί. Μεγαλώσαμε σιγά-σιγά. Mαζί με τα «παιδιά» της Iωνίας, τους Αχαιούς, τους Δωριείς από τον βορρά. Oι Kένταυροι και ο Hρακλής στη μέση. Nα είναι καλά η μυθολογία μας και ο Όμηρος που μας βάλανε σε μια τελική Eλληνική τάξη.