 |
| ΟΔΟΣ 19.12.2024 | 1253 |
O φακός της επικαιρότητας που προβάλλουν τα τοπικά ΜΜΕ σε μια πόλη η οποία παραμονές πια των Χριστουγέννων ομολογεί την παρακμή της με την σιωπή στους δρόμους, με την διάχυτη μελαγχολία και ηττοπάθεια-παραίτηση να αφήνουν το «αποτύπωμά» τους, μπορεί να συμβάλλει στην διάδοση της απάτης. Της φενάκης.
Δεν είναι ακόμη απολύτως ξεκάθαρο, αλλά διαφαίνεται μια (διόλου) ευοίωνη τάση: Ακόμη και πριν το μαρτύριο της βασιλόπιττας –δηλαδή των συναρπαστικών καστοριανών συλλογικών εκδηλώσεων που ξεκινούν μετά τα καρναβάλια και ολοκληρώνονται κοντά τις Αποκριές, το «άναμμα» του δένδρου των Χριστουγέννων μοιάζει να αναδεικνύεται η νέα απαίτηση των καιρών.
Διότι εκεί που για δύο και πλέον μήνες μετά τον (κάθε) Ιανουάριο, οι πολίτες της Καστοριάς ενημερώνονται για τα συναρπαστικά με τις βασιλόπιτες και πλούσιο φωτογραφικό υλικό, κληρικών, πολιτικών, αυτοδιοικητικών και των ευλαβών μελών του Δ.Σ. κάθε συλλογικής οντότητας, να κάθονται με ευλάβεια και τα χέρια σε θέση περίπου προσευχής και να φωτογραφίζονται σεμνά γύρω από μια βασιλόπιτα, με το μαχαίρι παραδίπλα της στο ίδιο τραπέζι και πιο πέρα τον πλούσιο μπουφέ, η επικαιρότητα αναδεικνύει μια ακόμη μεγάλη, πολιτική, θρησκευτική και πολιτιστική εξέλιξη: Το «άναμμα» των φώτων των... δένδρων των Χριστουγέννων, αυτή την φορά όχι απλά των κεντρικών πλατειών. Αλλά ακόμη και των σωματείων και άλλων «οντοτήτων». Όπως δημοτικών κοινοτήτων, και άλλων.
 |
| ΟΔΟΣ 19.12.2024 | 1253 | σ.3 |
Η Καστοριά φέτος παρηγορήθηκε με τον ναρκισσισμό της... γαστρονομίας. Καθώς όπως για κάθε χωριό, ραχούλα και στάνη ανά την επικράτεια, γίνονται αφιερώματα σε εκπομπές ή δημοσιεύματα ανίας του στυλ «πού θα φάτε την νοστιμότερη γαρδούμπα». Έτσι με το που ήλθε η σειρά του χωριού «Καστοριά» να συμμετέχει στην αίγλη και την γευστική πανδαισία υπαρκτών και ανύπαρκτων γεύσεων, δόθηκε μια ευκαιρία αυτοεπιβεβαίωσης.
* * *
Ένα από τα θαυμάσια και θαυμαστά στοιχεία αυτών των αφορμών είναι ο «πλέριος και άπλετος» (Πα ΣοΚ – ωραία χρόνια) διαθέσιμος ελεύθερος χρόνος, ιδίως των πολιτικών εκπροσώπων. Που αφήνουν κατά μέρος τις έγνοιες και τη βάσανο της προσπάθειας για την αειφόρο ανάπτυξη, προκειμένου να βρεθούν στο πλευρό των δυνητικών τους ψηφοφόρων. Οι οποίοι με την σειρά τους αν μπορούσαν να αφυπνιστούν έστω και για λίγο, θα μπορούσαν κιόλας να συνειδητοποιήσουν ότι η παρακμή έχει δύο πλευρές: Στη μία βρίσκονται οι ίδιοι οι πολίτες.
Καθώς όμως έχουν συνηθίσει σ’ αυτή την πρωτοφανή κατάσταση που δοκιμάζει την Καστοριά, αντιδρούν μοναδικά. Κλείνονται στο κέλυφος, το καύκαλο, το όστρακό τους, δηλαδή –ακόμη πιο ελληνιστί– στο καβούκι τους. Από το οποίο εξέρχονται μόνο όταν πρόκειται να απολαύσουν λίγο από το παραμύθι στο οποίο οι ίδιοι έχουν οριστεί ως κομπάρσοι και απλοί θεατές.
Όχι βέβαια ότι τα δένδρα των Χριστουγέννων με τα στολίδια και τα φωτάκια τους είναι κάτι κακό. Αλλά σίγουρα δεν είναι καλό να αναγορεύονται σε μείζονα γεγονότα, τα… ανάμματα των δένδρων και δημόσιοι παράγοντες να παραστέκονται σε τέτοιες και παρόμοιες εκδηλώσεις, σε στάση ευλάβειας γνήσιου ιθαγενούς του Ειρηνικού μπροστά σε Τοτέμ.
Ούτε όμως το χριστουγεννιάτικο δένδρο, ούτε το μαρτύριο της σταγόνας-σταγόνας βασιλόπιττα στη συνέχεια, αποτελούν έργα και ημέρες κεντρικού ενδιαφέροντος. Δεν δικαιούνται να επικεντρώνονται σ’ αυτά τα ήθη και έθιμα της περιοχής και οι πνευματικές ανατάσεις και το… πνεύμα των Χριστουγέννων με την εν ανθρώποις ευδοκία.
 |
| ΟΔΟΣ 19.12.2024 | 1253 | σ. 4-5 |
Πόσο μάλιστα που η Καστοριά (έως στιγμής) αυτή την χρονιά δεν βίωσε τις ανεπανάληπτες στιγμές του δείτε «πώς γλεντάνε οι Καστοριανοί». Δεν «μπούτσιαξαν» τα στενά και οι κεντρικοί δρόμοι, από «αυθόρμητους» πρώϊμους καρναβαλιστές, με «άργανα» πληρωμένα από τον Δήμο Καστοριάς, και τους ίδιους να κρατούν επιδεικτικά το καλό ουίσκι, το κρασί στο χέρι και από 1-2 πούρα ο καθένας να γλεντούν ασυγκράτητα. Για όση ώρα διαρκεί η… χρηματοδότηση του θεού Διόνυσου και του Πάνα της Καστοριάς.
* * *
Ούτε ο φακός της επικαιρότητας, αυτής που προβάλλουν τα τοπικά ΜΜΕ σε μια πόλη η οποία παραμονές πια των Χριστουγέννων 2024 ομολογεί την παρακμή της με την σιωπή στους δρόμους, με την διάχυτη μελαγχολία και ηττοπάθεια-παραίτηση να αφήνουν το «αποτύπωμά» τους (νεολογισμός της εποχής που τσακίζει και γράφει) μπορεί να συμβάλλει στην διάδοση της απάτης. Της φενάκης.
Πόσο μάλιστα που η Καστοριά (έως στιγμής) αυτή την χρονιά δεν βίωσε τις ανεπανάληπτες στιγμές του δείτε «πώς γλεντάνε οι Καστοριανοί» [σχετικά "εδώ"]. Δεν «μπούτσιαξαν» τα στενά και οι κεντρικοί δρόμοι, από «αυθόρμητους» πρώϊμους καρναβαλιστές, με «άργανα» πληρωμένα από τον Δήμο Καστοριάς, και τους ίδιους να κρατούν επιδεικτικά το καλό ουίσκι, το κρασί στο χέρι και από 1-2 πούρα ο καθένας να γλεντούν ασυγκράτητα. Για όση ώρα διαρκεί η... χρηματοδότηση του θεού Διόνυσου και του Πάνα της Καστοριάς.
Αντίθετα, η Καστοριά φέτος παρηγορήθηκε με τον ναρκισσισμό της… γαστρονομίας. Καθώς όπως για κάθε χωριό, ραχούλα και στάνη ανά την επικράτεια, γίνονται αφιερώματα σε εκπομπές ή δημοσιεύματα ανίας του στυλ «πού θα φάτε την νοστιμότερη γαρδούμπα».
Έτσι με το που ήλθε η σειρά του χωριού «Καστοριά» να συμμετέχει στην αίγλη και την γευστική πανδαισία υπαρκτών και ανύπαρκτων γεύσεων, δόθηκε μια ευκαιρία αυτοεπιβεβαίωσης. Του ότι στην πραγματικότητα ζούμε σε ένα παράδεισο, στην συγκεκριμένη ιστορική στιγμή. Τον παράδεισο των Αντωνίου, Νέας Δημοκρατίας, Κορεντσίδη και των άλλων τέως και νυν, απλά το club αυτό είναι κλειστό. Και είναι ένα είδος λέσχης. Καστοριανής Λέσχης που φαντασιώνεται την αρχόντισσα.
Κοντά σ’ αυτά προστέθηκαν και άλλες αφορμές «απόδρασης». Πιο χαρακτηριστικό είναι ένα παράγωγο της παχυλής και ρέουσας Περιφέρειας Δυτικής Μακεδονίας. Που βρίσκεται πίσω από ολόκληρο διαφημιστικό σποτ για την λίμνη της Καστοριάς. Και τις ευκαιρίες που παρέχει, από ψάρεμα, σπορ, καφεδάκι, ποτάκι, φαγητάκι, ποδηλατάκι και τα συναφή.
Ως το ιδιοφυές κλείσιμο στο οποίο διαφημίζεται ο Γύρος της Λίμνης, γνωστός και ως «γυρολιμνιά» ως χώρος για την υπαινικτική απόλαυση εντός των αυτοκινήτων. Το πεσμένο διαφημιστικό "Κ", του «συγκριτικού πλεονέκτηματος της Καστοριάς». Και ως εκ τούτου ως περιοχή natura αντιμετώπισης του δημογραφικού και προσέλκυσης τουριστών. Που είτε θα συμμετέχουν στα αυτοκίνητα, είτε απλά, αυτοί μόνο θα βλέπουν το θολά τζάμια των αυτοκινήτων και θα προσπερνούν. Το πεσμένο «Κ».
Προστέθηκε ασφαλώς και η περίφημη λιμνοπολιτεία, τέως καστροπολιτεία και νυν χώρα του Πινόκιο. Του ελληνιστί και δυνάμενου να ονομαστεί στην Καστοριά, μια επόμενη χρονιά και χώρα (Χριστουγέννων) του κυρίου Τζιτζιφιόγκου. Ο οποίος είναι ένας γνωστός στους παλιότερους χαρακτήρας, των νεοελληνικών μεταπολεμικών και βάλε, περιόδων. Με ό,τι αυτό μπορεί να συνεπάγεται και ότι εμπνέει.
Η οποία πάντως πατρίδα και χώρα του Πινόκιο μέχρις στιγμής δεν επαληθεύει τις προσδοκίες των διοργανωτών του Δήμου Καστοριάς. Που αναζητεί λύση φενάκης για όλα τα ανοιχτά μέτωπα της Καστοριάς που διοικείται από το ίδιο προσωπικό, εδώ και πολλά χρόνια.
Ένα από τα θαυμάσια και θαυμαστά στοιχεία αυτών των αφορμών είναι ο «πλέριος και άπλετος» (ΠαΣοΚ – ωραία χρόνια) διαθέσιμος ελεύθερος χρόνος, ιδίως των πολιτικών εκπροσώπων. Που αφήνουν κατά μέρος τις έγνοιες και τη βάσανο της προσπάθειας για την αειφόρο ανάπτυξη, προκειμένου να βρεθούν στο πλευρό των δυνητικών τους ψηφοφόρων. Οι οποίοι με την σειρά τους αν μπορούσαν να αφυπνιστούν έστω και για λίγο, θα μπορούσαν κιόλας να συνειδητοποιήσουν ότι η παρακμή έχει δύο πλευρές: Στη μία βρίσκονται οι ίδιοι οι πολίτες.
* * *
Όπως εν τέλει προστέθηκε και η περίφημη συναυλία της Πέγκυ Ζήνα. Που παρά τις φωτογραφίες, δεν κατόρθωσε ούτε μαζικότητα να εξασφαλίσει, ούτε την τεράστια επιτυχία που επικαλούνται οι γνωστοί κύκλοι της διαφημιστικής παρουσίασης της εικονικής πραγματικότητας.
Με την θριαμβολογία του δημάρχου Καστοριάς για την συναυλία της... «Πέγκυς» (όπως αναφερόταν συνεχώς) να ισχυρίζεται ότι «καθημερινά, εκατοντάδες επισκέπτες από κάθε γωνιά της χώρας έρχονται στην περιοχή μας, για να ζήσουν τη μαγεία των Χριστουγέννων, να περιηγηθούν στο παραμυθένιο σκηνικό του θεματικού πάρκου και να ανακαλύψουν τις ομορφιές του τόπου μας», να καθιστά σαφές ότι ο ίδιος μάλλον δεν πιστεύει στα μάτια του. Και ότι αντίθετα μπορεί πια να πιστεύει τα όσα λέει και δηλώνει.
Σε μια πόλη που κυριαρχούν θλιμμένα Χριστούγεννα και εν ανθρώποις Πέγκυ.
Φωτογραφία: Μαουρίτσιο Καττελάν (1960) «Μπαμπά, μπαμπά» | «Daddy, Daddy» (2008) Μουσείο Σόλομον Ρ. Γκούγκενχαϊμ Νέας Υόρκης, ΗΠΑ. Πωλήθηκε για 1,2 εκατομμύρια δολλάρια. Πρόσφατα, «Ο Κωμικός» | «Comedian» του Καττελάν (μία μπανάνα κολλημένη με ταινία σε τοίχο), πωλήθηκε στην τιμή των 6,24 εκατομμυρίων δολλαρίων. Το ρεκόρ δημοπρασίας φέρει το έργο του «Ηim» | «Αυτόν» [καταδικασμένος να αποτύχει - η φύση του κακού] 2001, κέρινο ομοίωμα που αναπαριστά γονατιστό τον Αδόλφο Χίτλερ, στο μέγεθος ενός μικρού παιδιού που πωλήθηκε 17,3 εκατομμύρια δολλάρια (δημοσιεύθηκε στο φύλλο 1049 της 8.10.2020 της ΟΔΟΥ με τίτλο «Τι ήταν (είναι) τελικά η Χρυσή Αυγή») [σχετικά "εδώ"]Το «Daddy, Daddy» (2008), είναι ένα γλυπτό του πολύ αγαπημένου παιδικού χαρακτήρα Πινόκιο που βρίσκεται μπρούμυτα σε μια πισίνα νερού. Το μοναχικό σώμα του, με τα χέρια τεντωμένα, είναι μια έντονη απόκλιση από την εικόνα της θρασύτατης μαριονέτας που «νομίζει ότι είναι αγόρι» με την οποία έχουν μεγαλώσει γενιές παιδιών σε όλο τον κόσμο. Η φιγούρα εγκαταστάθηκε στη μικρή πισίνα στο κάτω μέρος της εμβληματικής σπειροειδούς ροτόντας του Γκούγκενχαϊμ, μοιάζοντας σαν να ήταν θύμα ενός τραγικού ατυχήματος, σε μια ανησυχητική, σιωπηρή αφήγηση· υποδηλώνοντας ότι η άτυχη μαριονέτα-θύμα βρώμικου παιχνιδιού, τραγικού ατυχήματος ή αυτοκτονικής παρόρμησης - έχει πέσει κατακόρυφα από τις ράμπες πάνω. Αν και ο Πινόκιο του παραμυθιού βρίσκει τελικά ένα αίσιο τέλος μέσω της ηθικής λύτρωσης, ο Πινόκιο του Καττελάν τιτλοφορείται με μια υιική κραυγή (Μπαμπά, μπαμπά) για έγκριση ή προστασία που προφανώς έχει μείνει αναπάντητη.
Δημοσιεύθηκε στην ΟΔΟ στις 19 Δεκεμβρίου 2024, αρ. φύλλου 1253.
Επιλογή σχετικών αναρτήσεων:
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Η ΟΔΟΣ σας ευχαριστεί για την συμμετοχή σας στον διάλογο.Το σχόλιό σας θα αποθηκευτεί προσωρινά και θα είναι ορατό στο ιστολόγιο, μετά την έγκριση της ΟΔΟΥ.