[...]

Ελεύθεροι οι δύο έλληνες στρατιωτικοί στην Τουρκία

Ελεύθεροι έως τη δίκη τους αφέθηκαν οι δύο έλληνες στρατιωτικοί που κρατούνταν επί πέντε και πλέον μήνες στις τουρκικές φυλακές της Αδριανούπολης, όπως μεταδίδει το κρατικό πρακτορείο Anadolu και αναδημοσιεύσει ο Σκάϊ.

Οι δύο ένστολοι είχαν συλληφθεί την 1η Μαρτίου αφότου πέρασαν κατά λάθος τα σύνορα στην περιοχή του Έβρου.

[...]

Λόγος & Αντίλογος

Είπαν... και ακροβολισμοί


￭ ΕΡΤ – Χρυσόγονος, Ευρωβουλευτής ΣυΡιζΑ (;). Ο κ. Χρυσόγονος για πολλά επέκρινε και για πολλά ήλεγξε την Κυβέρνηση, σε πολιτισμένο, βεβαίως, ύφος και τον κύριο Τσίπρα. Μεταξύ άλλων: Αντί να καταστρώνει ένα εθνικό σχέδιο για ανάπτυξη, βγάζει λόγους στα «προπαγανδιστικά» περιφερειακά συνέδρια που οργανώνει. Μέσα στην λιτότητα και εξαθλίωση κάνει αναδιανομή. Είναι καλό κοινωνικό σύστημα η αναδιανομή με μια προϋπόθεση ουσιώδη, όταν παράγεις πλούτον και συνεπώς έχεις ανάπτυξη.

[...]

ΟΔΟΣ: Τα καίρια συμφέροντα της Ελλάδας

ΟΔΟΣ 8.3.2018 | 926

«Οι Έλληνες είναι Τούρκοι» έγραφε το πλακάτ των Σκοπιανών (φωτογραφία πιο κάτω) που πραγματοποίησαν μερικές ημέρες πριν, κάπου στην Αυστραλία, διαδήλωση διαμαρτυρίας κατά του πρωθυπουργού των Σκοπίων Ζόραν Ζάεφ για τις διαπραγματεύσεις με την ελληνική κυβέρνηση– αν και οι ίδιοι πολίτες τρίτου κράτους και ενώ δεν τους πέφτει τυπικά λόγος. Καίγοντας το πορτραίτο του, όπως φυσικά και μια μεγάλη ελληνική σημαία που είχαν ρίξει κατά γης και αφού προηγουμένως την ποδοπάτησαν.

Τους φάνηκε κάτι το τρομερό, το φοβερό και ασύλληπτο να συζητείται συμβιβαστική λύση για την ονομασία των Σκοπίων και να αμφισβητείται έτσι η εθνική τους ταυτότητα ως δήθεν Μακεδόνων. Παρά το γεγονός ότι είναι οι ίδιοι –όπως και οι ομοϊδεάτες τους οπουδήποτε γης– που αμφισβητούν το δικαίωμα των Ελλήνων να μονοπωλούν την ονομασία, τον πολιτισμό και ιστορία της Μακεδονίας. Όπως αμφισβητούν και υπονομεύουν την εδαφική ακεραιότητα της Ελλάδος.

[...]

ΧΡΥΣΟΥΛΑΣ ΠΑΤΡΩΝΟΥ ΠΑΠΑΤΕΡΠΟΥ: Ο καημός του Χριστάκη

Και να ‘ταν μόνο ένας!
Χρόνια ολόκληρα για τους καημούς του μου μιλούσε. Που κανένας τους δεν αφορούσε τον ίδιο, τη γυναίκα του, τα παιδιά του. Για την κατάντια του τόπου του, για τα ανεκπλήρωτα όνειρα, για τους χαμένους αγώνες που έκανε με τους συντρόφους του, μήπως και κατάφερναν να φέρουν τα πάνω κάτω, να σηκωθούν, μαζί με όλους τους καταφρονεμένους, λίγο ψηλότερα. Κι όλο και γυρόφερνε στο μυαλό του, κι όλο και σιγοτραγουδούσε τους στίχους του Σεφέρη:
Λίγο ακόμα θα ιδούμε τις αμυγδαλιές ν’ ανθίζουν.

[...]