Τα οποία ελληνικά Χριστούγεννα δε θα αναζητούσα, αν δε μεσολαβούσε πριν από αρκετά χρόνια μια εκπομπή. Δε θα τα αναζητούσα, γιατί σε κανένα από τα σχολεία όπου φοίτησα -απ’ όσο θυμάμαι τουλάχιστον- δε μας έγινε νύξη για το τι έκρυβαν μέσα τους αυτά τα Χριστούγεννα. Το πολύ πολύ κάποια εξωτερικά τους χαρακτηριστικά συναντήσαμε τις φορές που ασχοληθήκαμε μ’ αυτά. Τίποτε, όμως, από τη βαθύτερή τους ουσία, τους συμβολισμούς, τους οποίους ούτε που υποψιαζόμασταν.
6.1.09
5.1.09
ΝΩΝΤΑ ΤΣΙΓΚΑ: Μέσα από τη σπασμένη βιτρίνα
"Κουρδιστό πορτοκάλι" ή "αυγό του φιδιού";
Εκείνο τον καιρό, παιδιά χωρίς κυβερνήτες και χωρίς οδηγούς, απ΄ όλες τις πόλεις και τα χωριά όλων των περιοχών, έτρεχαν προς υπερπόντιους τόπους με ακόρεστα βήματα. ΄Ηταν λευκές φωνές που τα καλούσαν μέσα στη νύχτα. Καλούσαν όλα τα μικρά παιδιά. ΄Ηταν σαν τις φωνές των πουλιών που είχαν πεθάνει στη διάρκεια του χειμώνα. Και όταν ο κόσμος ρωτούσε που έτρεχαν, απαντούσαν: «Προς την Ιερουσαλήμ, να αναζητήσουμε τους Αγίους Τόπους…»
Μέχρι να φτάσουν εκεί, το τι θα γινόταν ήταν άγνωστο.
Μαρσέλ Σβομπ ‘‘Η σταυροφορία των παιδιών’’
Δεν είμαι ‘γω σπορά της τύχης ο πλαστουργός της νιάς ζωής,
εγώ ‘μαι τέκνο της ανάγκης κι ώριμο τέκνο της οργής.
Κ. Βάρναλης
Θα σου δώσω μια να σπάσεις αχ βρε κόσμε γυάλινε.
Και να φτιάξω μια καινούργια κοινωνία άλληνε!
Ένα λαϊκό τραγούδι
Τα παιδιά κάτω στον κάμπο
κυνηγούνε τους αστούς
πετσοκόβουν τα κεφάλια
από εχθρούς κι από πιστούς.
Τα παιδιά κάτω στον κάμπο
κοροϊδεύουν τον παπά
του φοράνε όλα τ’ άμφια
και τον παν’ στην άγορά.
‘‘Τα παιδιά κάτω στον κάμπο’’, Μ. Χατζιδάκις
Ορισμοί-διαπιστώσεις
Ο Αριστοτέλης έλεγε έστω δη οργή όρεξις μετά λύπης τιμωρίας (ας δεχτούμε ότι η οργή είναι: η επιθυμία εκδίκησης ανάμικτη με λύπη). Τούτο δηλώνει μια ορισμένη ψυχική στάση απέναντι στην απόφαση για τιμωρία. Λυπάται το ενεργούμενο του θυμού για την ενέργειά του. Την εκδίκησή του, την εκδήλωση της οργής του την πραγματοποιεί με λύπη. Και την ενδύει με την πνευματική της διάσταση. Διαφορετικά η οργή δεν αρμόζει σε άνθρωπο, κρατά την ιδιόσταση του ζώου. Του πλέον σαρκοβόρου και άγριου. Ζήσαμε αυτές τις μέρες ένα συγκλονιστικό φαινόμενο. Με απόλυτα κοινωνικοψυχιατρικές δια- στάσεις.
Οι «τριακόσιοι γνωστοί -άγνωστοι κουκουλοφόροι αναρχικοί και αντιεξουσιαστές» των τελευταίων εικοσιπέντε χρόνων της μεταπολιτευτικής μας Δημοκρατίας, οι πράξεις και οι συνέπειες τους, για τρεις συνεχόμενες μέρες σε όλα τα μεγάλα αστικά κέντρα, αναστάτωσαν τη χώρα και τον μακάριο (πλην όμως αδικαιολόγητο όπως αποδεικνύεται) εφησυχασμό μας. Διαπιστώσαμε ότι οι ταραξίες αυτοί και δολιοφθορείς της κρατικής και ιδιωτικής περιουσίας, καταφέρνουν να διατηρήσουν την ίδια θαυμαστή ρώμη και σβελτάδα αν θεωρήσουμε πως είναι οι ίδιοι όλα αυτά τα χρόνια. Επίσης διαπιστώσαμε με έκπληξη πως όλο αυτόν τον καιρό πλήθυναν αριθμητικώς.
Τούτη τη φορά ήταν χιλιάδες. Υποστήκαμε το ψυχικό -κατά μείζονα λόγο- βάρος από τις ιδιότυπες καινούργιες «Νύχτες των Κρυστάλλων» με τις σπασμένες τζαμαρίες και τις φωτιές τραπεζών –κυρίως- αλλά και επωνύμων καταστημάτων των μεγαλουπόλεων, σαν ανήμποροι θεατές την έκρηξη, το ξέσπασμα, το τυφλό μίσος, τον Μέγα Θυμό, τη μαζική- τυφλή -οργισμένη αντίδραση και τη βία πλήθους νέων ανθρώπων που δεν φαίνεται τούτη τη φορά να ανήκουν σε κόμματα η γνωστές πολιτικές δυνάμεις και δεν καθοδηγούνται από αυτές. Μοιάζει να διατηρούν όμως ιδιότητες συντεταγμένου στρατού. έτσι μονάχα εξηγείται ο τρόπος αλλά και η ταχύτητα με την οποία συγκεντρώθηκαν και βρέθηκαν στα συγκεκριμένα και απολύτως στοχευμένα σημεία των δράσεών τους. Ήταν λέτε μονάχα τα sms που λάβαιναν ακόμα και υπουργοί τις κυβέρνησης στα κινητά τους; Η βία απεδείχθη μεταδοτική όπως το φυτίλι στην μπαρουταποθήκη.
Αφορμή ο θάνατος ενός δεκαπεντάχρονου από τα πυρά κάποιου «έμπειρου αστυνομικού». Στη συνέχεια η ακόρεστη φλυαρία και υστερία, η σκοπιμότητα, η λαγνεία της εικόνας που πληροφορεί αυτά που θέλει να πληροφορήσει, έκαναν την κατάσταση να απαγκιστρωθεί από κάθε έλεγχο. Και φυσικά η ευτελέστατη σύγχρονη πολιτική σκηνή ένθεν και ένθεν εκτέθηκε μέσα στην απόλυτη ένδειά της. Φάνηκε πως έχει πολύ ελαφρύ σανίδι για ν’ αντέξει κάποιον με βαρύ πάτημα. Αρκείται να διανέμει όλα τούτα χρόνια τους πρώτους ρόλους σε κομπάρσους. Ονομάζω αμαξηλάτη αυτόν που ελέγχει την εξεγερμένη οργή σα να ήλεγχε μια άμαξα που πάει ν’ ανατραπεί. Οι άλλοι απλώς κρατούν τα γκέμια. (Η οδός της αλήθειας –Dhammapada)
Τόπος:
Η χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας
Ο Τζεφ Μάντισον υπερθεμάτιζε θέλοντας να ορίσει τις αδυναμίες της αληθινής Δημοκρατίας «Ακόμη κι αν ο κάθε πολίτης της Αθήνας ήταν ένας Σωκράτης, πάλι η κάθε Αθηναϊκή συνέλευση θα ήταν ένας όχλος».
Στη σύγχρονη, ακλυδώνιστη και μακάρια, μεταπολιτευτική Δημοκρατία -την σχεδόν άξια παρατήρησης από ειδικό αναισθησιολογικό team -η κατάσταση χρόνια τώρα φανερώνει παχυδερμισμό και αναξιοπρεπή εφησυχασμό. Ζούμε θλιβερά διαπιστώνοντας κάθε μέρα τις πικρές μας διαπιστώσεις για τη χώρα του ποτέ και του τίποτα. Του αύριο και θα δούμε. Του σπεύδε βραδέως. Του καπάτσου. Του ξύπνιου. Του εργολάβου, της αρπαχτής και της μίζας. Της αντιπαροχής και του γνωστού μου οι γνωριμίες. Των βλαχοδημάρχων. Της πρυτανείας των βλακών. Τελευταία της συναλλαγής κάτω από το τραπέζι με κάθε τρόπο, της διαπλοκής συμφερόντων, της καταπάτησης και καταστρατήγησης κάθε θεσμικού πλαισίου που ανατρέπει και στρεβλώνει την ομαλή κοινωνική συμβίωση, δημιουργεί αδικίες και στέλνει στους πολυτελείς ορόφους της κοινωνικής διαστρω- μάτωσης τους φελλούς κι άλλα παρεμφερή επιπλέοντα σωμάτια.
Ωστόσο -περιέργως πως- συνεχίζουμε να ζούμε αρμονικά, ως επι συμβάσει, σαν αυτοεξευτελιζόμενα ανθρωποειδή που αρέσκονται να αλληλοαποκαλούνται στα καθημέραν- άλλοτε υβριζόμενοι και άλλοτε χαριεντιζόμενοι, με το γνωστό επίθετο που χαρακτήριζε τον αυτοϊκανοποιούμενο άνδρα της Παλαιάς Διαθήκης και έχει σχεδόν καταστεί συνώνυμο με το ουσιαστικό «κύριος» για τον οικτρό νεοέλληνα. Η καθημερινή επιβίωση και ο συμβιβασμός μέσα σ΄ αυτήν την σιωπηλά βίαιη κοινωνία, που δεν διέπεται από κανένα πλέον κανόνα, πρέπει να μας απασχολήσουν σαν αντικείμενα τυπικού πειραματικού μοντέλου μελέτης της αποσιωπούμενης κοινωνικής βίας χάριν της ομαδικής συναλλαγής και συναίνεσης με ιδιοτελή απολύτως κριτήρια.
Ανήκουμε φυσικά σ’ εκείνους στους ευκλεείς που οικοδόμησαν τις ακατοίκητες πόλεις. Πόλεις ικανές να γεννήσουν και ν΄ αναθρέψουν στο μέλλον μονάχα δολοφόνους και τρελούς ανθρώπους. Ειδεχθή δίποδα που κατοικήσαμε τη χώρα των Θεών και των νυμφών, γνήσια εξαίρεση κάθε ευρωπαϊκού δόγματος και πνευματικού κινήματος, αποπλύματα της Τουρκοκρατίας, μια απίθανη συναίρεση θράσους και αμάθειας. Έχουμε δια παντός –εννοείται- εξορίσει από τη ζωή μας την ποίηση, την λατρεία της ομορφιάς και της αρμονίας. Ωστόσο φροντίζουμε με στοργή το περιβόητο μέλλον των παιδιών μας. Διαρκώς προσφέρουμε «για να μην τους λείπει τίποτα».
Δια της προσφοράς να αποσιωπηθεί η απουσία μας. Επιφυλάσσοντας γι’ αυτά μέλλον και «πεδίον δόξης λαμπρόν». Όμως πίσω από τα προσόντα που για τα παιδιά μας θελήσαμε, πίσω από τη γιγαντιαία αλλοτρίωση που υποθάλπτουμε, κρύβεται πάντοτε ο ανίκητος εγωϊσμός μας, το ακόρεστο συμφέρον. Προσφέρουμε τα πάντα για να τους λείψουν στο τέλος όλα.
Έτσι ιδρύθηκε το άμετρα καταπιεστικό φροντιστηριακό όνειρο της παραπαιδείας και προέκυψε η νεολαία της κινητής τηλεφωνίας. Το σύνθημα: Ψωμί–παιδεία–ελευθερία που έγινε: πλούτος-παραπαιδεία-ανομία!
Τα παιδιά μας φοιτούν στα κατ’ όνομα μονάχα σχολειά όπου και λαμβάνουν την ανάλογη εκπαίδευση. Σχολειά που θα συνεχίσουν αναπαράγουν μονάχα την αμηχανία απέναντι σ’ ένα όραμα που έχει προ πολλού χαθεί. Οι νεολαίοι μας βουβά αφήνονται στο ρεύμα. Άλαλοι και χωρίς γλώσσα. Άμοιροι, μα με γενναιότητα, ατενίζουν το ζοφερό μέλλον και τις σκοτεινές υπώρειες των ορεινών όγκων που καλούνται ν’ ανηφορίσουν. Ευφυέστεροι και ωραιότεροι των προγόνων τους μα ωστόσο καταδικασμένοι να ζήσουν τον πλέον άδικο καιρό. Των απίθανων προσόντων και της ανεργίας.
Tα γεγονότα:
Ενάντια στα σύμβολα του εμπορίου και της μόρφωσης
Ο Νίκος Δήμου έγραψε παλιότερα και τώρα το επαναλαμβάνει σε επιφυλλίδα τους στην «Καθημερινή»: Οι αναρχικοί είναι τα πιο ευαίσθητα μέλη της κοινωνίας μας. Όταν αντιδρούν έχουν πάντα κάποιο δίκιο. Όπως οι καλλιτέχνες σηματοδοτούν το αόρατο, έτσι και οι αναρχικοί διαμαρτύρονται για μορφές βίας που εμείς στην αλλοτρίωση μας δεν τις βλέπουμε. Τις έχουμε συνηθίσει. Αλλά δεν παύουν να είναι αυθαίρετες και ίσως περιττές.
Αφορμή και μοιραία θρυαλλίδα στάθηκαν δύο άνθρωποι. Ο Αλέξης: ένα δεκαπεντάχρονο αγόρι. Μ’ όλη εκείνη την αυθάδεια και την αποκοτιά που μπορεί να σωρεύουν μέσα τους τα δεκαπεντάχρονα παιδιά. Ο άλλος: αστυνομικός, άντρας τριανταπέντε χρονών, από τους πολύ έμπειρους στο σώμα. Είχαν -λέγεται- νωρίτερα ανταλλάξει ανοίκειες φιλοφρονήσεις, τέτοιες που ο πεπαιδευμένος αναλόγως -και πάντοτε θαρρείς σε πρόθυμη στύση περήφανος ελληνικός λαός- ανταλλάσσει καθημερινά και ανά πάσα στιγμή στις διόδους και τις παρόδους της επικράτειας. Αυθορμήτως και ενστικτωδώς ο «αυστηρών αρχών» άντρας πυροβόλησε σε κάτι που τον ενόχλησε. Ο Επαμεινώνδας Κορκονέας -τ’ όνομά του- έδειξε λένε, στο παιδί τα γεννητικά του όργανα και πυροβόλησε πάνω, κάτω, η πλαγίως (δεν έχει μεγάλη σημασία).
Η σφαίρα βρήκε τον δεκαπεντάχρονο στην καρδιά.
Ύστερα από μια τροχιά θανάτου κατέληξε στο πρώτο κορμί που βρέθηκε μπροστά της. Ο αυστηρός φρουρός της τάξης και των ηθών, ο αδυσώπητος φύλακας -άγγελος της κοινωνίας, δεν θα δίσταζε επίσης, είμαι σίγουρος, να πυροβολήσει τη γυναίκα του ακόμα και κάποιον φίλο του με το ίδιο υπηρεσιακό περίστροφο -εντός η εκτός διατεταγμένης υπηρεσίας-αν έκρινε πως του έθιξαν τα ιερά δώματα της πνευματικής του ιδιωτείας. Ο μικρός Γρηγορόπουλος έγινε αύθις ο ήρωας που δεν θέλησε. Προϊούσης της μικρότητος του εθνικού μας βίου τα μεγέθη βλέπετε σμικρύνονται, οι ηρωισμοί μεγαλοποιούνται και παραμορφώνονται, έτσι κι ο μικρός Αλέξης ορίστηκε να συγκατοικήσει στο εικονοστάσι δίπλα στον Γρηγόρη Λαμπράκη και τον Σωτήρη Πέτρουλα, και δίπλα φυσικά στον Αλέκο Παναγούλη και τον Σπύρο Μουστακλή. Η τηλοψία που είναι παθολογική οφθαλμολογική κατάσταση δεν επιτρέπει να τα ξεχωρίζεις αυτά έτσι η γνωστή κατρακύλα οδήγησε τα πράγματα εκεί που τα οδήγησε.
Μέσα σε λίγη ώρα έφηβοι που βιώνουν την αγωνία και το αναπότρεπτο του θανάτου, προτού αναστηθούν και μεστώσουν, προτού καν ολοκληρώσουν μια πορεία στη ζωή ένοιωσαν εκτεθειμένοι στα ίδια πυρά. Και αντέδρασαν στον πανικό τους με μανία αποτρέποντας. Είμαστε ζωντανοί-να φοβάστε για τις ζωές σας σαν να μηνούσαν. Πολλοί μίλησαν για αναρχική εξέγερση. Η «επανάσταση των sms και των starbacks» -όπως ίσως θα πρέπει να χαρακτηρισθεί η συγκεκριμένη στιγμή στην κοινωνική μας ζωή- οδήγησε στο πεδίο της μάχης μέσα σε λίγη ώρα όλες αυτές τις κεκαλυμένες ή όχι κεφαλές. Φορτηγίδες μολότωφ και ατέλειωτα φορτώματα με πέτρες έκαναν την εμφάνισή τους στους δρόμους. Η γενική σύρραξη δεν άργησε να συμβεί. Η ελεγεία της τυφλής βίας ιστορήθηκε ενδελεχώς επί της οθόνης. Στόχοι τράπεζες, εμπορικά καταστήματα, τα πανεπιστημιακά (και πάλι) ιδρύματα. Βιτρίνες σπάζουν, καταστήματα γίνονται παρανάλωμα της φωτιάς, τζαμωτά καταρρέουν. Αλλά και αστυνομικά τμήματα πολιορκούνται και γίνονται σοβαρές απόπειρες να πυρποληθούν, εκατοντάδες αυτοκίνητα καταστρέφονται. Φυσικά (και πάλι) η Ελληνική σημαία καίγεται.
Είναι ολοφάνερο μια στάση λαμβάνει χώρα και κανένας δεν μπορεί να την ερμηνεύσει η να προβλέψει την εξέλιξή της. Το ίδιο βράδυ «το θέσφατο Ξηρός» μιλάει από τη φυλακή με το κινητό του στην τηλεόραση. Πριν ακόμα μιλήσει ο πρωθυπουργός της χώρας «η αδελφότητα του τρόμου» στέλνει τα χαιρετίσματά της από τη φυλακή. Εκ του παραλλήλου ημιπαράφρονες, οριακοί ψυχοπαθητικοί, και με απολύτως διαταραγμένη προσωπικότητα, δημοσιογράφοι προετοιμάζουν την κοινή γνώμη, ιχνηλατούν τις προθέσεις, παραπληροφορούν επί ώρες συστηματικά, διαμορφώνουν την λαϊκή οργή και αντίδραση ενάντια στην «εξέγερση»,αλλά και ενάντια στους «δολοφόνους –αστυνομικούς».
Ταυτόχρονα και σε πλήρη σύγχυση κοάζουν «Μα που είναι το κράτος και η αστυνομία» για να μας προστατεύσουν, «που είναι ο στρατός»; Παρακολουθούν βήμα- βήμα τους εμπρησμούς κι εμείς μαζί τους. Τα ολοκαυτώματα και οι λεηλασίες των πόλεων που αντικρίζουμε μας καθηλώνουν οργίλους, άπραγους, ανήμπορους μπροστά στην τηλεόραση. Ούτε ένας άρχων δεν είναι σε θέση να μας καθησυχάσει. Και την άλλη μέρα πύρινα συνθήματα σε τοίχους μας προειδοποιούν: Δεκαπεντάχρονος νεκρός. Οι καναπέδες σας έχουν αίματα!
Από παιδί
κι από τρελό μαθαίνεις την αλήθεια
Ο φιλήσυχος πολίτης, ο πειθήνιος τηλεθεατής βιώνει με οδύνη το τοπίο της καταστροφής. Νοιώθει προδομένος από την άδικη επίθεση που δέχεται από την αδίστακτη, αχάριστη, απείθαρχη κι αχόρταγη νεολαία. Στο στόχο μοιάζει να βρίσκονται όλοι. Η γιορτή, η φαντασμαγορία, η υποκρισία της κοινωνίας του ενός τρίτου, η βιτρίνα τους. Πρόκειται άραγε για αυτοχειριασμό της κοινωνίας με φίδια που εκτρέφει στον κόρφο της; Βόρεια προάστεια, κοινωνία της κραυγαλέας επίδειξης και του λαϊφ στάιλ γρηγορείτε! Φόβος σε κάθε σας βήμα εφεξής. Επί τριάντα χρόνια το μεταπρατικό και «βαθειά δημοκρατικό» ελληνικό κράτος στριμώχνει σαν κοτόπουλα φυλακισμένους στα κελιά των φυλακών. Έξω η ατιμωρησία κυβερνά και διαπερνά το μεδούλι ολόκληρου του κρατικού μηχανισμού. Στρεψοδίκες και κυκλωματίες δικαστές διαπλεκόμενοι με ρασοφόρους, εκμεταλλευτές του μόχθου των εργαζομένων με ύπουλα «δομημένες συνταγές επενδύσεων», οπλέμποροι, μιζαδόροι υπουργοί, νέοι αγιορείτες Ρασπούτιν που συμπήσουν real estate στο city του Λονδίνου.
Γενικευμένη διαφθορά στα ανώγεια και τα ισόγεια, απώλεια στήριξης της κοινωνίας. Στενάζουν τα συσσίτια της ενορίας, σιωπούν οι άστεγοι, χωρίς ήχο οι εκρήξεις στα σκοτεινά και υδατοστεγή αμπάρια των πλοίων, σε δρόμους και σε πλατείες αργοπεθαίνουν οι όρθιοι νεκροί, οι «άθλιοι χρήστες» αβοήθητοι. Με το μαχαίρι στο λαιμό τους σιωπούν οι δανειολήπτες των τραπεζών. Οι τραπεζίτες κομπάζουν, επαίρονται και αδιαφορούν για την κοινωνική κατακραυγή την ώρα που «τα δικά τους χρυσά παιδιά» τους σκάβουν το λάκκο. Όλα αυτά φυσικά εκτός βιτρίνας.
Κι ο «Δήμαρχος Χαζοχαρούμενος» ετοιμάζει τη γιορτή στα μεγάλα αστικά κέντρα και πάλι. Στολίζει θεόρατα χριστουγεννιάτικα δέντρα και βιτρίνες και περιμένει την τηλεόραση. Μια τέτοια βιτρίνα σπάζει ο τυφλός κουκουλοφόρος για να φανεί το από πίσω μακάβριο και το μαύρο. Για να δει και ν’ αποδείξει το πραγματικά καμένο.
Ας μαζέψουμε τα γυαλιά. Μέθυσαν αυτή τη φορά και τα έσπασαν ας πούμε. Ας καθαρίσουμε τον μέσα μας τόπο ν΄ ανάψουμε τη σπίθα της πραγματικής δημοκρατίας. Οι φυλακές δεν μπορεί να χωρέσουν μια ολόκληρη κοινωνία. Δεν μπορούμε να συγχωρήσουμε τη βία μπορούμε όμως να την κατανοήσουμε. Κι αν δεν μπορούμε να συγχωρέσουμε και να κατανοήσουμε τα παιδιά μας τι πρόκειται να κάνουμε; Να τ’ αφήσουμε αφύλαχτα από δω και μπρος ανάμεσα στις αδέσποτες;
Προτού το αυγό του φιδιού εκκολαφθεί, πριν ο φρουρός του χρεωκοπημένου συστήματος αξιών βγει από μέσα μας να περιφρουρήσει- Θερμοπύλες τάχατες- ας αρχίσουμε τα μικρά καθημερινά βήματα της αποκαθήλωσης. Είμαι σίγουρος πως όλοι έχετε αναγνωρίσει ανάμεσα σ’ αυτούς που πλιατσικολογούσαν τα μαγαζιά κι εκείνον (τον Ινδό μάλλον) που μάζευε το καλοκαίρι τις φράουλες στην Ηλεία ανασφάλιστος και με 15 ευρώ τη μέρα. Υπάρχουν ένα εκατομμύριο τέτοιοι στη χώρα μας. Την επόμενη φορά θα δαγκώνουν κι όλας.
Την Ελλάδα αυτή –τον παρακμιακό ετούτο κόσμο, δεν θα τ’ αλλάξει η κοινωνία της ανίερης συμμαχίας. Θα τα καταστρέψει το ίδιο άγχος που γεννά η άνομη συμβίωση η παράταιρη συναίνεση. Κάποτε οι περισσευάμενοι φτωχοί θα εξεγερθούν και θα τα σπάσουν όλα. Γι αυτό ας αρνηθούμε την κοινωνία της ανερυθρίαστης ενοχής και της ευρείας συνενοχής. Κι ας καλωσορίσουμε την κοινωνία της συμμετοχής και της ανοχής.
Θέλω να κλείσω, και προς επίρρωσιν φυσικά των ανωτέρω, με τον επίλογο του Μισέλ Φάϊς από την «Ελευθεροτυπία» της 9.12.2008: «Το ζήτημα, βέβαια, είναι τι κάνουμε εμείς. Όλοι εμείς που αρνούμαστε να δεχθούμε ότι, εντέλει ζούμε σε μια εχθρική χώρα. Όλοι εμείς που δυσφορούμε από την απουσία της πολιτικής, του δημόσιου χώρου, των συνομολο γημένων ορίων. Όλοι εμείς που χρόνια τώρα βλέπουμε τον ίδιο ομαδικό αξύπνητο εφιάλτη».
Το κείμενο αφιερώνεται στο φίλο γιατρό Χαρ. Παπαδόπουλο.
Εκείνο τον καιρό, παιδιά χωρίς κυβερνήτες και χωρίς οδηγούς, απ΄ όλες τις πόλεις και τα χωριά όλων των περιοχών, έτρεχαν προς υπερπόντιους τόπους με ακόρεστα βήματα. ΄Ηταν λευκές φωνές που τα καλούσαν μέσα στη νύχτα. Καλούσαν όλα τα μικρά παιδιά. ΄Ηταν σαν τις φωνές των πουλιών που είχαν πεθάνει στη διάρκεια του χειμώνα. Και όταν ο κόσμος ρωτούσε που έτρεχαν, απαντούσαν: «Προς την Ιερουσαλήμ, να αναζητήσουμε τους Αγίους Τόπους…»
Μέχρι να φτάσουν εκεί, το τι θα γινόταν ήταν άγνωστο.
Μαρσέλ Σβομπ ‘‘Η σταυροφορία των παιδιών’’
Δεν είμαι ‘γω σπορά της τύχης ο πλαστουργός της νιάς ζωής,
εγώ ‘μαι τέκνο της ανάγκης κι ώριμο τέκνο της οργής.
Κ. Βάρναλης
Θα σου δώσω μια να σπάσεις αχ βρε κόσμε γυάλινε.
Και να φτιάξω μια καινούργια κοινωνία άλληνε!
Ένα λαϊκό τραγούδι
Τα παιδιά κάτω στον κάμπο
κυνηγούνε τους αστούς
πετσοκόβουν τα κεφάλια
από εχθρούς κι από πιστούς.
Τα παιδιά κάτω στον κάμπο
κοροϊδεύουν τον παπά
του φοράνε όλα τ’ άμφια
και τον παν’ στην άγορά.
‘‘Τα παιδιά κάτω στον κάμπο’’, Μ. Χατζιδάκις
Ορισμοί-διαπιστώσεις
Ο Αριστοτέλης έλεγε έστω δη οργή όρεξις μετά λύπης τιμωρίας (ας δεχτούμε ότι η οργή είναι: η επιθυμία εκδίκησης ανάμικτη με λύπη). Τούτο δηλώνει μια ορισμένη ψυχική στάση απέναντι στην απόφαση για τιμωρία. Λυπάται το ενεργούμενο του θυμού για την ενέργειά του. Την εκδίκησή του, την εκδήλωση της οργής του την πραγματοποιεί με λύπη. Και την ενδύει με την πνευματική της διάσταση. Διαφορετικά η οργή δεν αρμόζει σε άνθρωπο, κρατά την ιδιόσταση του ζώου. Του πλέον σαρκοβόρου και άγριου. Ζήσαμε αυτές τις μέρες ένα συγκλονιστικό φαινόμενο. Με απόλυτα κοινωνικοψυχιατρικές δια- στάσεις.
Οι «τριακόσιοι γνωστοί -άγνωστοι κουκουλοφόροι αναρχικοί και αντιεξουσιαστές» των τελευταίων εικοσιπέντε χρόνων της μεταπολιτευτικής μας Δημοκρατίας, οι πράξεις και οι συνέπειες τους, για τρεις συνεχόμενες μέρες σε όλα τα μεγάλα αστικά κέντρα, αναστάτωσαν τη χώρα και τον μακάριο (πλην όμως αδικαιολόγητο όπως αποδεικνύεται) εφησυχασμό μας. Διαπιστώσαμε ότι οι ταραξίες αυτοί και δολιοφθορείς της κρατικής και ιδιωτικής περιουσίας, καταφέρνουν να διατηρήσουν την ίδια θαυμαστή ρώμη και σβελτάδα αν θεωρήσουμε πως είναι οι ίδιοι όλα αυτά τα χρόνια. Επίσης διαπιστώσαμε με έκπληξη πως όλο αυτόν τον καιρό πλήθυναν αριθμητικώς.
Τούτη τη φορά ήταν χιλιάδες. Υποστήκαμε το ψυχικό -κατά μείζονα λόγο- βάρος από τις ιδιότυπες καινούργιες «Νύχτες των Κρυστάλλων» με τις σπασμένες τζαμαρίες και τις φωτιές τραπεζών –κυρίως- αλλά και επωνύμων καταστημάτων των μεγαλουπόλεων, σαν ανήμποροι θεατές την έκρηξη, το ξέσπασμα, το τυφλό μίσος, τον Μέγα Θυμό, τη μαζική- τυφλή -οργισμένη αντίδραση και τη βία πλήθους νέων ανθρώπων που δεν φαίνεται τούτη τη φορά να ανήκουν σε κόμματα η γνωστές πολιτικές δυνάμεις και δεν καθοδηγούνται από αυτές. Μοιάζει να διατηρούν όμως ιδιότητες συντεταγμένου στρατού. έτσι μονάχα εξηγείται ο τρόπος αλλά και η ταχύτητα με την οποία συγκεντρώθηκαν και βρέθηκαν στα συγκεκριμένα και απολύτως στοχευμένα σημεία των δράσεών τους. Ήταν λέτε μονάχα τα sms που λάβαιναν ακόμα και υπουργοί τις κυβέρνησης στα κινητά τους; Η βία απεδείχθη μεταδοτική όπως το φυτίλι στην μπαρουταποθήκη.
Αφορμή ο θάνατος ενός δεκαπεντάχρονου από τα πυρά κάποιου «έμπειρου αστυνομικού». Στη συνέχεια η ακόρεστη φλυαρία και υστερία, η σκοπιμότητα, η λαγνεία της εικόνας που πληροφορεί αυτά που θέλει να πληροφορήσει, έκαναν την κατάσταση να απαγκιστρωθεί από κάθε έλεγχο. Και φυσικά η ευτελέστατη σύγχρονη πολιτική σκηνή ένθεν και ένθεν εκτέθηκε μέσα στην απόλυτη ένδειά της. Φάνηκε πως έχει πολύ ελαφρύ σανίδι για ν’ αντέξει κάποιον με βαρύ πάτημα. Αρκείται να διανέμει όλα τούτα χρόνια τους πρώτους ρόλους σε κομπάρσους. Ονομάζω αμαξηλάτη αυτόν που ελέγχει την εξεγερμένη οργή σα να ήλεγχε μια άμαξα που πάει ν’ ανατραπεί. Οι άλλοι απλώς κρατούν τα γκέμια. (Η οδός της αλήθειας –Dhammapada)
Τόπος:
Η χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας
Ο Τζεφ Μάντισον υπερθεμάτιζε θέλοντας να ορίσει τις αδυναμίες της αληθινής Δημοκρατίας «Ακόμη κι αν ο κάθε πολίτης της Αθήνας ήταν ένας Σωκράτης, πάλι η κάθε Αθηναϊκή συνέλευση θα ήταν ένας όχλος».
Στη σύγχρονη, ακλυδώνιστη και μακάρια, μεταπολιτευτική Δημοκρατία -την σχεδόν άξια παρατήρησης από ειδικό αναισθησιολογικό team -η κατάσταση χρόνια τώρα φανερώνει παχυδερμισμό και αναξιοπρεπή εφησυχασμό. Ζούμε θλιβερά διαπιστώνοντας κάθε μέρα τις πικρές μας διαπιστώσεις για τη χώρα του ποτέ και του τίποτα. Του αύριο και θα δούμε. Του σπεύδε βραδέως. Του καπάτσου. Του ξύπνιου. Του εργολάβου, της αρπαχτής και της μίζας. Της αντιπαροχής και του γνωστού μου οι γνωριμίες. Των βλαχοδημάρχων. Της πρυτανείας των βλακών. Τελευταία της συναλλαγής κάτω από το τραπέζι με κάθε τρόπο, της διαπλοκής συμφερόντων, της καταπάτησης και καταστρατήγησης κάθε θεσμικού πλαισίου που ανατρέπει και στρεβλώνει την ομαλή κοινωνική συμβίωση, δημιουργεί αδικίες και στέλνει στους πολυτελείς ορόφους της κοινωνικής διαστρω- μάτωσης τους φελλούς κι άλλα παρεμφερή επιπλέοντα σωμάτια.
Ωστόσο -περιέργως πως- συνεχίζουμε να ζούμε αρμονικά, ως επι συμβάσει, σαν αυτοεξευτελιζόμενα ανθρωποειδή που αρέσκονται να αλληλοαποκαλούνται στα καθημέραν- άλλοτε υβριζόμενοι και άλλοτε χαριεντιζόμενοι, με το γνωστό επίθετο που χαρακτήριζε τον αυτοϊκανοποιούμενο άνδρα της Παλαιάς Διαθήκης και έχει σχεδόν καταστεί συνώνυμο με το ουσιαστικό «κύριος» για τον οικτρό νεοέλληνα. Η καθημερινή επιβίωση και ο συμβιβασμός μέσα σ΄ αυτήν την σιωπηλά βίαιη κοινωνία, που δεν διέπεται από κανένα πλέον κανόνα, πρέπει να μας απασχολήσουν σαν αντικείμενα τυπικού πειραματικού μοντέλου μελέτης της αποσιωπούμενης κοινωνικής βίας χάριν της ομαδικής συναλλαγής και συναίνεσης με ιδιοτελή απολύτως κριτήρια.
Ανήκουμε φυσικά σ’ εκείνους στους ευκλεείς που οικοδόμησαν τις ακατοίκητες πόλεις. Πόλεις ικανές να γεννήσουν και ν΄ αναθρέψουν στο μέλλον μονάχα δολοφόνους και τρελούς ανθρώπους. Ειδεχθή δίποδα που κατοικήσαμε τη χώρα των Θεών και των νυμφών, γνήσια εξαίρεση κάθε ευρωπαϊκού δόγματος και πνευματικού κινήματος, αποπλύματα της Τουρκοκρατίας, μια απίθανη συναίρεση θράσους και αμάθειας. Έχουμε δια παντός –εννοείται- εξορίσει από τη ζωή μας την ποίηση, την λατρεία της ομορφιάς και της αρμονίας. Ωστόσο φροντίζουμε με στοργή το περιβόητο μέλλον των παιδιών μας. Διαρκώς προσφέρουμε «για να μην τους λείπει τίποτα».
Δια της προσφοράς να αποσιωπηθεί η απουσία μας. Επιφυλάσσοντας γι’ αυτά μέλλον και «πεδίον δόξης λαμπρόν». Όμως πίσω από τα προσόντα που για τα παιδιά μας θελήσαμε, πίσω από τη γιγαντιαία αλλοτρίωση που υποθάλπτουμε, κρύβεται πάντοτε ο ανίκητος εγωϊσμός μας, το ακόρεστο συμφέρον. Προσφέρουμε τα πάντα για να τους λείψουν στο τέλος όλα.
Έτσι ιδρύθηκε το άμετρα καταπιεστικό φροντιστηριακό όνειρο της παραπαιδείας και προέκυψε η νεολαία της κινητής τηλεφωνίας. Το σύνθημα: Ψωμί–παιδεία–ελευθερία που έγινε: πλούτος-παραπαιδεία-ανομία!
Τα παιδιά μας φοιτούν στα κατ’ όνομα μονάχα σχολειά όπου και λαμβάνουν την ανάλογη εκπαίδευση. Σχολειά που θα συνεχίσουν αναπαράγουν μονάχα την αμηχανία απέναντι σ’ ένα όραμα που έχει προ πολλού χαθεί. Οι νεολαίοι μας βουβά αφήνονται στο ρεύμα. Άλαλοι και χωρίς γλώσσα. Άμοιροι, μα με γενναιότητα, ατενίζουν το ζοφερό μέλλον και τις σκοτεινές υπώρειες των ορεινών όγκων που καλούνται ν’ ανηφορίσουν. Ευφυέστεροι και ωραιότεροι των προγόνων τους μα ωστόσο καταδικασμένοι να ζήσουν τον πλέον άδικο καιρό. Των απίθανων προσόντων και της ανεργίας.
Tα γεγονότα:
Ενάντια στα σύμβολα του εμπορίου και της μόρφωσης
Ο Νίκος Δήμου έγραψε παλιότερα και τώρα το επαναλαμβάνει σε επιφυλλίδα τους στην «Καθημερινή»: Οι αναρχικοί είναι τα πιο ευαίσθητα μέλη της κοινωνίας μας. Όταν αντιδρούν έχουν πάντα κάποιο δίκιο. Όπως οι καλλιτέχνες σηματοδοτούν το αόρατο, έτσι και οι αναρχικοί διαμαρτύρονται για μορφές βίας που εμείς στην αλλοτρίωση μας δεν τις βλέπουμε. Τις έχουμε συνηθίσει. Αλλά δεν παύουν να είναι αυθαίρετες και ίσως περιττές.
Αφορμή και μοιραία θρυαλλίδα στάθηκαν δύο άνθρωποι. Ο Αλέξης: ένα δεκαπεντάχρονο αγόρι. Μ’ όλη εκείνη την αυθάδεια και την αποκοτιά που μπορεί να σωρεύουν μέσα τους τα δεκαπεντάχρονα παιδιά. Ο άλλος: αστυνομικός, άντρας τριανταπέντε χρονών, από τους πολύ έμπειρους στο σώμα. Είχαν -λέγεται- νωρίτερα ανταλλάξει ανοίκειες φιλοφρονήσεις, τέτοιες που ο πεπαιδευμένος αναλόγως -και πάντοτε θαρρείς σε πρόθυμη στύση περήφανος ελληνικός λαός- ανταλλάσσει καθημερινά και ανά πάσα στιγμή στις διόδους και τις παρόδους της επικράτειας. Αυθορμήτως και ενστικτωδώς ο «αυστηρών αρχών» άντρας πυροβόλησε σε κάτι που τον ενόχλησε. Ο Επαμεινώνδας Κορκονέας -τ’ όνομά του- έδειξε λένε, στο παιδί τα γεννητικά του όργανα και πυροβόλησε πάνω, κάτω, η πλαγίως (δεν έχει μεγάλη σημασία).
Η σφαίρα βρήκε τον δεκαπεντάχρονο στην καρδιά.
Ύστερα από μια τροχιά θανάτου κατέληξε στο πρώτο κορμί που βρέθηκε μπροστά της. Ο αυστηρός φρουρός της τάξης και των ηθών, ο αδυσώπητος φύλακας -άγγελος της κοινωνίας, δεν θα δίσταζε επίσης, είμαι σίγουρος, να πυροβολήσει τη γυναίκα του ακόμα και κάποιον φίλο του με το ίδιο υπηρεσιακό περίστροφο -εντός η εκτός διατεταγμένης υπηρεσίας-αν έκρινε πως του έθιξαν τα ιερά δώματα της πνευματικής του ιδιωτείας. Ο μικρός Γρηγορόπουλος έγινε αύθις ο ήρωας που δεν θέλησε. Προϊούσης της μικρότητος του εθνικού μας βίου τα μεγέθη βλέπετε σμικρύνονται, οι ηρωισμοί μεγαλοποιούνται και παραμορφώνονται, έτσι κι ο μικρός Αλέξης ορίστηκε να συγκατοικήσει στο εικονοστάσι δίπλα στον Γρηγόρη Λαμπράκη και τον Σωτήρη Πέτρουλα, και δίπλα φυσικά στον Αλέκο Παναγούλη και τον Σπύρο Μουστακλή. Η τηλοψία που είναι παθολογική οφθαλμολογική κατάσταση δεν επιτρέπει να τα ξεχωρίζεις αυτά έτσι η γνωστή κατρακύλα οδήγησε τα πράγματα εκεί που τα οδήγησε.
Μέσα σε λίγη ώρα έφηβοι που βιώνουν την αγωνία και το αναπότρεπτο του θανάτου, προτού αναστηθούν και μεστώσουν, προτού καν ολοκληρώσουν μια πορεία στη ζωή ένοιωσαν εκτεθειμένοι στα ίδια πυρά. Και αντέδρασαν στον πανικό τους με μανία αποτρέποντας. Είμαστε ζωντανοί-να φοβάστε για τις ζωές σας σαν να μηνούσαν. Πολλοί μίλησαν για αναρχική εξέγερση. Η «επανάσταση των sms και των starbacks» -όπως ίσως θα πρέπει να χαρακτηρισθεί η συγκεκριμένη στιγμή στην κοινωνική μας ζωή- οδήγησε στο πεδίο της μάχης μέσα σε λίγη ώρα όλες αυτές τις κεκαλυμένες ή όχι κεφαλές. Φορτηγίδες μολότωφ και ατέλειωτα φορτώματα με πέτρες έκαναν την εμφάνισή τους στους δρόμους. Η γενική σύρραξη δεν άργησε να συμβεί. Η ελεγεία της τυφλής βίας ιστορήθηκε ενδελεχώς επί της οθόνης. Στόχοι τράπεζες, εμπορικά καταστήματα, τα πανεπιστημιακά (και πάλι) ιδρύματα. Βιτρίνες σπάζουν, καταστήματα γίνονται παρανάλωμα της φωτιάς, τζαμωτά καταρρέουν. Αλλά και αστυνομικά τμήματα πολιορκούνται και γίνονται σοβαρές απόπειρες να πυρποληθούν, εκατοντάδες αυτοκίνητα καταστρέφονται. Φυσικά (και πάλι) η Ελληνική σημαία καίγεται.
Είναι ολοφάνερο μια στάση λαμβάνει χώρα και κανένας δεν μπορεί να την ερμηνεύσει η να προβλέψει την εξέλιξή της. Το ίδιο βράδυ «το θέσφατο Ξηρός» μιλάει από τη φυλακή με το κινητό του στην τηλεόραση. Πριν ακόμα μιλήσει ο πρωθυπουργός της χώρας «η αδελφότητα του τρόμου» στέλνει τα χαιρετίσματά της από τη φυλακή. Εκ του παραλλήλου ημιπαράφρονες, οριακοί ψυχοπαθητικοί, και με απολύτως διαταραγμένη προσωπικότητα, δημοσιογράφοι προετοιμάζουν την κοινή γνώμη, ιχνηλατούν τις προθέσεις, παραπληροφορούν επί ώρες συστηματικά, διαμορφώνουν την λαϊκή οργή και αντίδραση ενάντια στην «εξέγερση»,αλλά και ενάντια στους «δολοφόνους –αστυνομικούς».
Ταυτόχρονα και σε πλήρη σύγχυση κοάζουν «Μα που είναι το κράτος και η αστυνομία» για να μας προστατεύσουν, «που είναι ο στρατός»; Παρακολουθούν βήμα- βήμα τους εμπρησμούς κι εμείς μαζί τους. Τα ολοκαυτώματα και οι λεηλασίες των πόλεων που αντικρίζουμε μας καθηλώνουν οργίλους, άπραγους, ανήμπορους μπροστά στην τηλεόραση. Ούτε ένας άρχων δεν είναι σε θέση να μας καθησυχάσει. Και την άλλη μέρα πύρινα συνθήματα σε τοίχους μας προειδοποιούν: Δεκαπεντάχρονος νεκρός. Οι καναπέδες σας έχουν αίματα!
Από παιδί
κι από τρελό μαθαίνεις την αλήθεια
Ο φιλήσυχος πολίτης, ο πειθήνιος τηλεθεατής βιώνει με οδύνη το τοπίο της καταστροφής. Νοιώθει προδομένος από την άδικη επίθεση που δέχεται από την αδίστακτη, αχάριστη, απείθαρχη κι αχόρταγη νεολαία. Στο στόχο μοιάζει να βρίσκονται όλοι. Η γιορτή, η φαντασμαγορία, η υποκρισία της κοινωνίας του ενός τρίτου, η βιτρίνα τους. Πρόκειται άραγε για αυτοχειριασμό της κοινωνίας με φίδια που εκτρέφει στον κόρφο της; Βόρεια προάστεια, κοινωνία της κραυγαλέας επίδειξης και του λαϊφ στάιλ γρηγορείτε! Φόβος σε κάθε σας βήμα εφεξής. Επί τριάντα χρόνια το μεταπρατικό και «βαθειά δημοκρατικό» ελληνικό κράτος στριμώχνει σαν κοτόπουλα φυλακισμένους στα κελιά των φυλακών. Έξω η ατιμωρησία κυβερνά και διαπερνά το μεδούλι ολόκληρου του κρατικού μηχανισμού. Στρεψοδίκες και κυκλωματίες δικαστές διαπλεκόμενοι με ρασοφόρους, εκμεταλλευτές του μόχθου των εργαζομένων με ύπουλα «δομημένες συνταγές επενδύσεων», οπλέμποροι, μιζαδόροι υπουργοί, νέοι αγιορείτες Ρασπούτιν που συμπήσουν real estate στο city του Λονδίνου.
Γενικευμένη διαφθορά στα ανώγεια και τα ισόγεια, απώλεια στήριξης της κοινωνίας. Στενάζουν τα συσσίτια της ενορίας, σιωπούν οι άστεγοι, χωρίς ήχο οι εκρήξεις στα σκοτεινά και υδατοστεγή αμπάρια των πλοίων, σε δρόμους και σε πλατείες αργοπεθαίνουν οι όρθιοι νεκροί, οι «άθλιοι χρήστες» αβοήθητοι. Με το μαχαίρι στο λαιμό τους σιωπούν οι δανειολήπτες των τραπεζών. Οι τραπεζίτες κομπάζουν, επαίρονται και αδιαφορούν για την κοινωνική κατακραυγή την ώρα που «τα δικά τους χρυσά παιδιά» τους σκάβουν το λάκκο. Όλα αυτά φυσικά εκτός βιτρίνας.
Κι ο «Δήμαρχος Χαζοχαρούμενος» ετοιμάζει τη γιορτή στα μεγάλα αστικά κέντρα και πάλι. Στολίζει θεόρατα χριστουγεννιάτικα δέντρα και βιτρίνες και περιμένει την τηλεόραση. Μια τέτοια βιτρίνα σπάζει ο τυφλός κουκουλοφόρος για να φανεί το από πίσω μακάβριο και το μαύρο. Για να δει και ν’ αποδείξει το πραγματικά καμένο.
Ας μαζέψουμε τα γυαλιά. Μέθυσαν αυτή τη φορά και τα έσπασαν ας πούμε. Ας καθαρίσουμε τον μέσα μας τόπο ν΄ ανάψουμε τη σπίθα της πραγματικής δημοκρατίας. Οι φυλακές δεν μπορεί να χωρέσουν μια ολόκληρη κοινωνία. Δεν μπορούμε να συγχωρήσουμε τη βία μπορούμε όμως να την κατανοήσουμε. Κι αν δεν μπορούμε να συγχωρέσουμε και να κατανοήσουμε τα παιδιά μας τι πρόκειται να κάνουμε; Να τ’ αφήσουμε αφύλαχτα από δω και μπρος ανάμεσα στις αδέσποτες;
Προτού το αυγό του φιδιού εκκολαφθεί, πριν ο φρουρός του χρεωκοπημένου συστήματος αξιών βγει από μέσα μας να περιφρουρήσει- Θερμοπύλες τάχατες- ας αρχίσουμε τα μικρά καθημερινά βήματα της αποκαθήλωσης. Είμαι σίγουρος πως όλοι έχετε αναγνωρίσει ανάμεσα σ’ αυτούς που πλιατσικολογούσαν τα μαγαζιά κι εκείνον (τον Ινδό μάλλον) που μάζευε το καλοκαίρι τις φράουλες στην Ηλεία ανασφάλιστος και με 15 ευρώ τη μέρα. Υπάρχουν ένα εκατομμύριο τέτοιοι στη χώρα μας. Την επόμενη φορά θα δαγκώνουν κι όλας.
Την Ελλάδα αυτή –τον παρακμιακό ετούτο κόσμο, δεν θα τ’ αλλάξει η κοινωνία της ανίερης συμμαχίας. Θα τα καταστρέψει το ίδιο άγχος που γεννά η άνομη συμβίωση η παράταιρη συναίνεση. Κάποτε οι περισσευάμενοι φτωχοί θα εξεγερθούν και θα τα σπάσουν όλα. Γι αυτό ας αρνηθούμε την κοινωνία της ανερυθρίαστης ενοχής και της ευρείας συνενοχής. Κι ας καλωσορίσουμε την κοινωνία της συμμετοχής και της ανοχής.
Θέλω να κλείσω, και προς επίρρωσιν φυσικά των ανωτέρω, με τον επίλογο του Μισέλ Φάϊς από την «Ελευθεροτυπία» της 9.12.2008: «Το ζήτημα, βέβαια, είναι τι κάνουμε εμείς. Όλοι εμείς που αρνούμαστε να δεχθούμε ότι, εντέλει ζούμε σε μια εχθρική χώρα. Όλοι εμείς που δυσφορούμε από την απουσία της πολιτικής, του δημόσιου χώρου, των συνομολο γημένων ορίων. Όλοι εμείς που χρόνια τώρα βλέπουμε τον ίδιο ομαδικό αξύπνητο εφιάλτη».
Το κείμενο αφιερώνεται στο φίλο γιατρό Χαρ. Παπαδόπουλο.
Δημοσιεύθηκε στην ΟΔΟ στις 18.12.2008
4.1.09
ΟΔΟΣ: Για το Πανεπιστήμιο
Σαφώς επηρεασμένο από το γενικότερο κλίμα υποβάθμισης του δημόσιου βίου, που οδήγησε στις λεηλασίες και τις καταστροφές των κουκουλοφόρων των περασμένων ημερών σε όλες τις μεγάλες πόλεις της Ελλάδος, ήταν και το πνεύμα της (δήθεν) καταγγελίας σε βάρος του νομάρχη Καστοριάς για την συνεπή στάση του στο ζήτημα της στέγασης της Πανεπιστημιακής Σχολής, επιστολή που φέρεται να ανήκει στους γονείς του 1ου Γυμνασίου Καστοριάς. Αλλά φοράει την δική της κουκούλα.
Από την οξύτατη και ασυνήθιστα εριστική φρασεολογία, τις απειλές, συμπεραίνεται ότι την ουσιαστική ευθύνη της πρωτοφανούς αυτής επιστολής, δεν μπορεί να την έχει η νηφαλιότητα, ούτε η συλλογικότητα. Σύμφωνα με ενδείξεις και ψιθύρους γονιών που πιέζονται να συμφωνούν, ή να σιωπούν, με την βουβή απειλή της βαθμολογίας των παιδιών τους, έχει σχηματισθεί μια ιδιότυπη διοικούσα επιτροπή δίκη επαναστατικού οργάνου αντίστοιχη της «κομμούνας» της γαλλικής επανάστασης που επιβάλλεται στους περισσότερους.
Το χειρότερο είναι ότι κανείς δεν τους δίνει πια σημασία, τουλάχιστον στην πόλη της Καστοριάς. Και το ακόμη χειρότερο, ότι οι τηλεβόες και τα φερέφωνα που περίπου συνειδητά υπονομεύουν την Καστοριά και το μέλλον της, δεν έχουν συνειδητοποιήσει την απελπιστική μοναξιά τους. Κανείς άλλος πια δεν συμφωνεί μαζί τους. Και κανείς δεν τους υποστηρίζει.
Από την οξύτατη και ασυνήθιστα εριστική φρασεολογία, τις απειλές, συμπεραίνεται ότι την ουσιαστική ευθύνη της πρωτοφανούς αυτής επιστολής, δεν μπορεί να την έχει η νηφαλιότητα, ούτε η συλλογικότητα. Σύμφωνα με ενδείξεις και ψιθύρους γονιών που πιέζονται να συμφωνούν, ή να σιωπούν, με την βουβή απειλή της βαθμολογίας των παιδιών τους, έχει σχηματισθεί μια ιδιότυπη διοικούσα επιτροπή δίκη επαναστατικού οργάνου αντίστοιχη της «κομμούνας» της γαλλικής επανάστασης που επιβάλλεται στους περισσότερους.
Το χειρότερο είναι ότι κανείς δεν τους δίνει πια σημασία, τουλάχιστον στην πόλη της Καστοριάς. Και το ακόμη χειρότερο, ότι οι τηλεβόες και τα φερέφωνα που περίπου συνειδητά υπονομεύουν την Καστοριά και το μέλλον της, δεν έχουν συνειδητοποιήσει την απελπιστική μοναξιά τους. Κανείς άλλος πια δεν συμφωνεί μαζί τους. Και κανείς δεν τους υποστηρίζει.
Δημοσιεύθηκε στην ΟΔΟ στις 18.12.2008
3.1.09
ΟΔΟΣ: Στολίδια
Πάγωσαν εδώ και κάποιους μήνες, για να συνεχιστούν προφανώς μετά την ορκωμοσία του νέου προέδρου των ΗΠΑ, οι (όποιες) εξελίξεις και οι ατέρμονες μέχρι στιγμής διαπραγματεύσεις με τα Σκόπια σε σχέση με την ονομασία του κράτους. Και την προοπτική ένταξής του στους διεθνείς οργανισμούς στους οποίους μετέχει η Ελλάδα και διαθέτει δικαίωμα αρνησικυρίας (veto) και κυρίως στο NATO.
Μετά την ψυχρή έως αρνητική για τις ελληνικές θέσεις τελευταία θητεία του προέδρου Τζ. Μπους, που κλιμακώθηκε ακόμη περισσότερο κατά την διάρκεια του τελευταίου έτους, η εκλογή του Μπαράκ Ομπάμα που προκάλεσε ιδιαίτερη ικανοποίηση και στους Ελληνοαμερικανούς της Καστοριάς. Η νίκη του Δημοκρατικού Κόμματος και η συμμετοχή στην νέα διακυβέρνηση σε θέσεις κλειδιά, στελεχών με φιλελληνικές ή πιο ισορροπημένες θέσεις απ’ αυτές των προκατόχων τους γύρω από το ζήτημα, αναμένεται να επιδράσει θετικά και να ενισχύσει την αποφασιστικότητα των διπλωματικών χειρισμών που πραγματοποιούνται από την ελληνική κυβέρνηση σε συνεννόηση με τα μεγάλα κόμματα.
Μετά την ψυχρή έως αρνητική για τις ελληνικές θέσεις τελευταία θητεία του προέδρου Τζ. Μπους, που κλιμακώθηκε ακόμη περισσότερο κατά την διάρκεια του τελευταίου έτους, η εκλογή του Μπαράκ Ομπάμα που προκάλεσε ιδιαίτερη ικανοποίηση και στους Ελληνοαμερικανούς της Καστοριάς. Η νίκη του Δημοκρατικού Κόμματος και η συμμετοχή στην νέα διακυβέρνηση σε θέσεις κλειδιά, στελεχών με φιλελληνικές ή πιο ισορροπημένες θέσεις απ’ αυτές των προκατόχων τους γύρω από το ζήτημα, αναμένεται να επιδράσει θετικά και να ενισχύσει την αποφασιστικότητα των διπλωματικών χειρισμών που πραγματοποιούνται από την ελληνική κυβέρνηση σε συνεννόηση με τα μεγάλα κόμματα.
2.1.09
ΟΔΟΣ: Από τα [σεμνά] ομόλογα στο [ταπεινό] Βατοπέδι
Σε μία περίοδο που η κοινωνική αναταραχή επεκτάθηκε και άναψε φωτιές σε όλη την Ελλάδα, ακόμη και στην κατά παράδοση φιλήσυχη Καστοριά, με μαζικές εκδηλώσεις αλλά και έκτρωπα, που πραγματοποιήθηκαν τις περασμένες μέρες, οι πολιτικοί παράγοντες του νομού Καστοριάς σιωπούν.
Όλοι γνωρίζουν ότι η δολοφονία του 15χρονου νεαρού Αλέξη Γρηγορόπουλου , στα επεισόδια του π. Σαββάτου, ήταν απλώς η σπίθα που προκάλεσε τις πρωτοφανείς διαμαρτυρίες και καταστροφές.
Γιατί στην ουσία την ευθύνη για την κατάσταση φέρει αποκλειστικά η κυβέρνηση, με τους λανθασμένους και καθυστερημένους χειρισμούς όλων των σκανδάλων και της διαφθοράς, από την εποχή των ομολόγων στα οποία ενεπλάκη το όνομα του κ. Α. Σημαιοφορίδη μέχρι σήμερα, με κορύφωση το σκάνδαλο του Βατοπεδίου, το οποίο απέδειξε την απόλυτη παράλυση κάθε μηχανισμού πρόληψης και αποτροπής των φαινομένων διαφθοράς.
Γίνεται λόγος για δισεκατομμύρια ευρώ που πηγαινοέρχονται στις τσέπες ή τα ράσα αυτών που αναμείχθηκαν στα σκάνδαλα, και αντί η κυβέρνηση να αρθεί των περιστάσεων και να εμπνεύσει αξιοπιστία και εμπιστοσύνη στον ελληνικό λαό, τον κλόνισε ακόμη περισσότερο με την απάθεια και τα καθυστερημένα αντανακλαστικά της.
Στον νομό Καστοριάς, η στάση της βουλευτού κ. Βίβιαν Μπουζάλη και άλλων τοπικών πολικών παραγόντων της Νέας Δημοκρατίας, ερμηνεύεται ως εμπαιγμός της κοινής γνώμης, την οποία προσπαθεί να πειθαναγκάσει η βουλευτική νοοτροπία της ακατάπαυστης φλυαρίας και αερολογίας ενός χρόνου, για όλα τα άλλα ζητήματα, εκτός από τα πραγματικά προβλήματα του καστοριανού λαού.
Ασφαλώς, η ασυνήθιστη έκταση των καταστροφών, οι λεηλασίες και οι καταστροφές που σημειώθηκαν στα μεγάλα αστικά κέντρα, αποδεικνύουν τις συνέπειες μιας κατάστασης που προκαλείται από τον συνδυασμό της κυβερνητικής ανεπάρκειας, της διαφθοράς και των σκανδάλων, με την ολέθρια επίδραση στην νεολαία της εξωκοινοβουλευτικής κυρίως Αριστεράς και του αναρχικού κινήματος.
Όλοι γνωρίζουν ότι η δολοφονία του 15χρονου νεαρού Αλέξη Γρηγορόπουλου , στα επεισόδια του π. Σαββάτου, ήταν απλώς η σπίθα που προκάλεσε τις πρωτοφανείς διαμαρτυρίες και καταστροφές.
Γιατί στην ουσία την ευθύνη για την κατάσταση φέρει αποκλειστικά η κυβέρνηση, με τους λανθασμένους και καθυστερημένους χειρισμούς όλων των σκανδάλων και της διαφθοράς, από την εποχή των ομολόγων στα οποία ενεπλάκη το όνομα του κ. Α. Σημαιοφορίδη μέχρι σήμερα, με κορύφωση το σκάνδαλο του Βατοπεδίου, το οποίο απέδειξε την απόλυτη παράλυση κάθε μηχανισμού πρόληψης και αποτροπής των φαινομένων διαφθοράς.
Γίνεται λόγος για δισεκατομμύρια ευρώ που πηγαινοέρχονται στις τσέπες ή τα ράσα αυτών που αναμείχθηκαν στα σκάνδαλα, και αντί η κυβέρνηση να αρθεί των περιστάσεων και να εμπνεύσει αξιοπιστία και εμπιστοσύνη στον ελληνικό λαό, τον κλόνισε ακόμη περισσότερο με την απάθεια και τα καθυστερημένα αντανακλαστικά της.
Στον νομό Καστοριάς, η στάση της βουλευτού κ. Βίβιαν Μπουζάλη και άλλων τοπικών πολικών παραγόντων της Νέας Δημοκρατίας, ερμηνεύεται ως εμπαιγμός της κοινής γνώμης, την οποία προσπαθεί να πειθαναγκάσει η βουλευτική νοοτροπία της ακατάπαυστης φλυαρίας και αερολογίας ενός χρόνου, για όλα τα άλλα ζητήματα, εκτός από τα πραγματικά προβλήματα του καστοριανού λαού.
Ασφαλώς, η ασυνήθιστη έκταση των καταστροφών, οι λεηλασίες και οι καταστροφές που σημειώθηκαν στα μεγάλα αστικά κέντρα, αποδεικνύουν τις συνέπειες μιας κατάστασης που προκαλείται από τον συνδυασμό της κυβερνητικής ανεπάρκειας, της διαφθοράς και των σκανδάλων, με την ολέθρια επίδραση στην νεολαία της εξωκοινοβουλευτικής κυρίως Αριστεράς και του αναρχικού κινήματος.
Δημοσιεύθηκε στην ΟΔΟ στις 11.12.2008
ΟΔΟΣ: Βιβλίο
Κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Αλυκό (ISBN 978-960-9849-0-2, Πικροδάφνης 10, 17562 Παλαιό Φάληρο τηλ. 2109849767, 6976647874) το βιβλίο «Επιστολές για την αξιοκρατία και τις μεταρρυθμίσεις» του κ. Αθανασίου Λυκογιάννη. Τα άρθρα που περιλαμβάνονται στο βιβλίο αυτό, δημοσιεύθηκαν για πρώτη φορά σε εφημερίδες των Αθηνών. Με την συγκέντρωσή τους σε έναν τόμο, για τους σκοπούς αυτής της έκδοσης, αποφεύχθηκε η εκ των υστέρων πρόσθετη επεξεργασία τους και η αλλαγή της μορφής τους, η οποία παρέμεινε η ίδια.
Ο κ. Αθανάσιος Λυκογιάννης, ο οποίος κατάγεται από την Καστοριά, είναι διδάκτωρ του London School of Economics. Έχει δημοσιεύσει άρθρα και μελέτες, ιδίως για την περίοδο της μεταπολεμικής ανασυγκρότησης, μεταξύ αυτών τα βιβλία Britain and the Greek Economic Crisis, 1944-1947: From Liberation to the Truman Doctrine (Columbia, MO: University of Missouri Press, 2002) και την Κεδρώα Αθηνά: Χρονικό της Τραπέζης της Ελλάδος 1928-2003 (ISBN960-8350-58-1, Αθήνα, Ποταμός, 2004).
Ανοικτή επιστολή στον Διοικητή της TτE, κ. Γκαργκάνα
Σε έναν κόσμο όπου οι αλλαγές αποτελούν όλο και περισσότερο τον κανόνα, είναι αναπόφευκτο κάθε μεταρρυθμιστική προσπάθεια να προκαλεί όσους βολεύονται στη μετριότητα. Kαι πολύ περισσότερο, όταν κατεστημένα συμφέροντα, βασισμένα σε ετερόκλητα δίκτυα/ομάδες, λυμαίνονται καταστάσεις.
Eίναι γνωστό ότι για χρόνια τώρα διακριθήκατε για την αυστηρότητα των λόγων σας και τις παραινέσεις σας προς τους εργαζόμενους και την Πολιτική όπως, μεταξύ άλλων, για τον εκσυγχρονισμό της δημόσιας διοίκησης και την άμεση προώθηση των διαρθρωτικών αλλαγών. Διερωτώμαι, όμως, γιατί ποτέ δεν κάνατε πράξη τους φλογερούς λόγους σας στον οίκο του οποίου «ηγείσθε»; Δεν νομίζετε ότι, παρά τις καλές προθέσεις σας, η πρόσφατη αναδιοργάνωση δεν ήταν τίποτα άλλο παρά μια επιδερμική επέμβαση στο υφιστάμενο σύστημα λειτουργίας; Δεν νομίζετε ότι προχωρήσατε δίχως μία σε βάθος ανάλυση των ριζικών αλλαγών που είναι επιτακτικές στον διοικητικό και οργανωτικό μηχανισμό; Δεν νομίζετε ότι παραλείψατε να επιλέξετε πρόσωπα αρμόδια σε θέματα σύγχρονης οργάνωσης στα οποία να εκχωρήσετε σημαντικές αρμοδιότητες και εξουσία ώστε να κατευθύνουν το όλο μεταρρυθμιστικό εγχείρημα;
Γι’ αυτό, πείτε μας, παρακαλώ, ποιοι είναι οι αρχιερείς της αδράνειας που παρεμποδίζουν κάθε μεταρρυθμιστική προσπάθεια στην κεντρική τράπεζα της χώρας; Eίναι τα πολιτικά κόμματα και η κομματικοκρατία, οι συνδικαλιστές, τα διευθυντικά «φέουδα», τα γραφειοκρατικά κυκλώματα, τα προσωπικά συμφέροντα, η πατρω- νεία, οι πελατειακές σχέσεις, το κράτος και οι μηχανισμοί του; Mήπως είναι οι συνεκτικές ομάδες-συσπειρώσεις που κατέχουν προνομιακή θέση στο κλειστό σύστημα εξουσίας, οι οποίες, όχι μόνο συναλλάσσονται με την υψηλόβαθμη γραφειοκρατική ελίτ για προσωπικό τους όφελος, αλλά και ανοικτά την υπονομεύουν κάθε φορά που έρχεται σε ρήξη με τα μικροσυμφέροντά τους;
Eίμαι σίγουρος ότι γνωρίζετε πολύ καλά τι ακριβώς συμβαίνει, ποιος/ποιοι και γιατί αντιδρούν στις μεταρρυθμίσεις στην κεντρική τράπεζα της χώρας. Γι' αυτό και πάλι διερωτώμαι: Aν η τήρηση και ενίσχυση της αρχής της αξιοκρατίας σε όλους τους τομείς απασχόλησης, σε όλα τα στάδια και τα επίπεδα, αποτελεί τη νέα «Mεγάλη Iδέα», δεν νομίζετε ότι θα έπρεπε να εμβαθύνετε περισσότερο στη θεμελιώδη διαφορά μεταξύ ηγείσθαι και διοικείν, δύο αυτόνομων αλλά συμπληρωματικών συστημάτων δράσης στο σύγχρονο περιβάλλον των επιχειρήσεων;
Aς μη ξεγελιόμαστε. Στην καρδιά της πολυθρύλητης νεοελληνικής πραγματικότητας μεγαλουργεί η διοικητική κακοδαιμονία, καθώς ποτέ δεν ήρθαμε σε ρήξη με τη βασική αιτία της γένεσής της παρά μόνο αρκεστήκαμε να θεραπεύουμε εκδηλώσεις αρρυθμίας και άλλα συμπτώματά της: Yπάρ-χει άραγε σήμερα κανείς που να αμφισβητεί ότι η ελληνική δημόσια διοίκηση δυναστεύεται από «τη μετριότητα, την ευθυνοφοβία, την τυπολατρία και συχνά την αδιαφορία, με αποτέλεσμα ικανά και δημιουργικά στελέχη να απορροφώνται και να αφομοιώνονται από το σύστημα»; Eνδεχο-μένως, κάποιοι να θεωρήσουν αυτές τις διαπιστώσεις υπερβολικές. Tούτο θα σκεφτούν στα σίγουρα όλοι εκείνοι που διαπλέκονται με τη σημερινή κατάσταση. Όσοι όμως δεν ανέχονται πλέον τη διοικητική αναποτελεσματικότητα ίσως αντιδράσουν θετικά. Σε κάθε περίπτωση, οι συνθήκες έχουν ωριμάσει για μια τολμηρή και ριζική αντιμετώπιση του διοικητικού προβλήματος της χώρας.
Γι΄ αυτό δεν παρέλκει να υπενθυμίσω ότι το διακύβευμα δεν είναι τα πρόσωπα, ο θώκος, η εξουσία, αλλά οι αξίες: το μέλλον της Tράπεζας της Eλλάδος -μια κεντρική τράπεζα όπου η διοίκηση θα ηγείται και τα στελέχη θα διοικούν.
Ο κ. Αθανάσιος Λυκογιάννης, ο οποίος κατάγεται από την Καστοριά, είναι διδάκτωρ του London School of Economics. Έχει δημοσιεύσει άρθρα και μελέτες, ιδίως για την περίοδο της μεταπολεμικής ανασυγκρότησης, μεταξύ αυτών τα βιβλία Britain and the Greek Economic Crisis, 1944-1947: From Liberation to the Truman Doctrine (Columbia, MO: University of Missouri Press, 2002) και την Κεδρώα Αθηνά: Χρονικό της Τραπέζης της Ελλάδος 1928-2003 (ISBN960-8350-58-1, Αθήνα, Ποταμός, 2004).
Ανοικτή επιστολή στον Διοικητή της TτE, κ. Γκαργκάνα
Σε έναν κόσμο όπου οι αλλαγές αποτελούν όλο και περισσότερο τον κανόνα, είναι αναπόφευκτο κάθε μεταρρυθμιστική προσπάθεια να προκαλεί όσους βολεύονται στη μετριότητα. Kαι πολύ περισσότερο, όταν κατεστημένα συμφέροντα, βασισμένα σε ετερόκλητα δίκτυα/ομάδες, λυμαίνονται καταστάσεις.
Eίναι γνωστό ότι για χρόνια τώρα διακριθήκατε για την αυστηρότητα των λόγων σας και τις παραινέσεις σας προς τους εργαζόμενους και την Πολιτική όπως, μεταξύ άλλων, για τον εκσυγχρονισμό της δημόσιας διοίκησης και την άμεση προώθηση των διαρθρωτικών αλλαγών. Διερωτώμαι, όμως, γιατί ποτέ δεν κάνατε πράξη τους φλογερούς λόγους σας στον οίκο του οποίου «ηγείσθε»; Δεν νομίζετε ότι, παρά τις καλές προθέσεις σας, η πρόσφατη αναδιοργάνωση δεν ήταν τίποτα άλλο παρά μια επιδερμική επέμβαση στο υφιστάμενο σύστημα λειτουργίας; Δεν νομίζετε ότι προχωρήσατε δίχως μία σε βάθος ανάλυση των ριζικών αλλαγών που είναι επιτακτικές στον διοικητικό και οργανωτικό μηχανισμό; Δεν νομίζετε ότι παραλείψατε να επιλέξετε πρόσωπα αρμόδια σε θέματα σύγχρονης οργάνωσης στα οποία να εκχωρήσετε σημαντικές αρμοδιότητες και εξουσία ώστε να κατευθύνουν το όλο μεταρρυθμιστικό εγχείρημα;
Γι’ αυτό, πείτε μας, παρακαλώ, ποιοι είναι οι αρχιερείς της αδράνειας που παρεμποδίζουν κάθε μεταρρυθμιστική προσπάθεια στην κεντρική τράπεζα της χώρας; Eίναι τα πολιτικά κόμματα και η κομματικοκρατία, οι συνδικαλιστές, τα διευθυντικά «φέουδα», τα γραφειοκρατικά κυκλώματα, τα προσωπικά συμφέροντα, η πατρω- νεία, οι πελατειακές σχέσεις, το κράτος και οι μηχανισμοί του; Mήπως είναι οι συνεκτικές ομάδες-συσπειρώσεις που κατέχουν προνομιακή θέση στο κλειστό σύστημα εξουσίας, οι οποίες, όχι μόνο συναλλάσσονται με την υψηλόβαθμη γραφειοκρατική ελίτ για προσωπικό τους όφελος, αλλά και ανοικτά την υπονομεύουν κάθε φορά που έρχεται σε ρήξη με τα μικροσυμφέροντά τους;
Eίμαι σίγουρος ότι γνωρίζετε πολύ καλά τι ακριβώς συμβαίνει, ποιος/ποιοι και γιατί αντιδρούν στις μεταρρυθμίσεις στην κεντρική τράπεζα της χώρας. Γι' αυτό και πάλι διερωτώμαι: Aν η τήρηση και ενίσχυση της αρχής της αξιοκρατίας σε όλους τους τομείς απασχόλησης, σε όλα τα στάδια και τα επίπεδα, αποτελεί τη νέα «Mεγάλη Iδέα», δεν νομίζετε ότι θα έπρεπε να εμβαθύνετε περισσότερο στη θεμελιώδη διαφορά μεταξύ ηγείσθαι και διοικείν, δύο αυτόνομων αλλά συμπληρωματικών συστημάτων δράσης στο σύγχρονο περιβάλλον των επιχειρήσεων;
Aς μη ξεγελιόμαστε. Στην καρδιά της πολυθρύλητης νεοελληνικής πραγματικότητας μεγαλουργεί η διοικητική κακοδαιμονία, καθώς ποτέ δεν ήρθαμε σε ρήξη με τη βασική αιτία της γένεσής της παρά μόνο αρκεστήκαμε να θεραπεύουμε εκδηλώσεις αρρυθμίας και άλλα συμπτώματά της: Yπάρ-χει άραγε σήμερα κανείς που να αμφισβητεί ότι η ελληνική δημόσια διοίκηση δυναστεύεται από «τη μετριότητα, την ευθυνοφοβία, την τυπολατρία και συχνά την αδιαφορία, με αποτέλεσμα ικανά και δημιουργικά στελέχη να απορροφώνται και να αφομοιώνονται από το σύστημα»; Eνδεχο-μένως, κάποιοι να θεωρήσουν αυτές τις διαπιστώσεις υπερβολικές. Tούτο θα σκεφτούν στα σίγουρα όλοι εκείνοι που διαπλέκονται με τη σημερινή κατάσταση. Όσοι όμως δεν ανέχονται πλέον τη διοικητική αναποτελεσματικότητα ίσως αντιδράσουν θετικά. Σε κάθε περίπτωση, οι συνθήκες έχουν ωριμάσει για μια τολμηρή και ριζική αντιμετώπιση του διοικητικού προβλήματος της χώρας.
Γι΄ αυτό δεν παρέλκει να υπενθυμίσω ότι το διακύβευμα δεν είναι τα πρόσωπα, ο θώκος, η εξουσία, αλλά οι αξίες: το μέλλον της Tράπεζας της Eλλάδος -μια κεντρική τράπεζα όπου η διοίκηση θα ηγείται και τα στελέχη θα διοικούν.
Δημοσιεύθηκε στην ΟΔΟ στις 11.12.2008
1.1.09
ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ έγραψαν
Κύριε διευθυντά,
Επειδή το κακό συνεχίζεται και νομίζω με μεγαλύτερο πάθος, με θυμό… στην πόλη μας, εδώ και δέκα και πλέον χρόνια, και ασχημίζει την αρχόντισσα Καστοριά πολύ προσβλητικά, με το σημερινό μου σημείωμα-παράκληση. Έχω μια μικρή ελπίδα να σταματήσει αυτό το αθώο για τους δράστες, αλλά άσχημο και προβληματικό θέαμα της πόλεως «το μουντζούρεμα». Γιατί μπροστά από (1.500) χίλια πεντακόσια χρόνια ο αυτοκράτορας Ιουστινιανός έκτισε κάστρα για να διαφυλάξει τα μνημεία και την πόλη από τους εχθρούς πάσης επιβουλής και απαιτήσεων.
Ενώ εμείς σήμερα τελείως ανοχύρωτοι παρακολουθούμε τους εσωτερικούς εχθρούς, βαρβάρους των Τ.Ε.Ι. και λυκείων που επιδίδονται στην ασχήμια της πόλης και δεν τους σταματάμε με οποιοδήποτε τρόπο.
Οι κύριοι αυτοί, αφού πρώτα βρόμισαν με χυδαία και κάθε λογής συνθήματα, τους χώρους όπου διδάσκονται, βγήκαν τώρα έξω στην πόλη και καθημερινά, χωρίς καμιά προηγουμένως αιτία βάφουν κάθε χώρο δημόσιο και ιδιωτικό, τόσο προκλητικά και με συνθήματα (κατά θεσμών, των λαών, των πατρίδων τους), γιατί πατρίδα με την στενή έννοια είναι το όποιο καλύβι, όπου ζούσαν οι γονείς τους ή στο χωριό, ή πόλη κ.τ.λ. και γράφουν κάτω οι πατρίδες, άρα κάτω ο πατέρας τους που τους στέλνει τα ευρώ για να καλοπερνούν και να μαθαίνουν την μπογιατζίδικη τέχνη και να την λανσάρουν στην πόλη μας.
Από την γενική εικόνα της μουτζουρωμένης πόλεως φαίνεται, πως είναι πολλά τα συνεργεία, τα οποία ανέλαβαν αυτό το έργο και κυρίως σε χώρους δημόσιους και λίγο απόμερους. Το φαινόμενο είναι ανησυχητικό. Αυτό μαρτυρεί, πως οι σπουδαστές είναι από όλα τα διαμερίσματα της χώρας και εμφανίζουν όλοι την ίδια ψυχική αρρώστια.
Ντρέπεσαι και κοιτάξεις το σπίτι σου καθώς και τα δημόσια κτίρια από κάθε πλευρά, με συνθήματα που μόνο αυτοί γνωρίζουν («Κάτω τα κράτοι», «Κάτω τα Έθνοι», κάτω οι πατρίδες, Μπάτσοι γουρούνια δικάστε τους δικαστές, SUPER ARIS ο αρχηγός τους σίγουρα, αφού παρεδόθησαν χωρίς καμιά προσωπική υπόσταση σε αυτό το σύμβολο.
Λοιπόν … Τι μπορεί να περιμένεις από παρασυρόμενους, φθηνούς νοητικώς γραμματισμένους, οι οποίοι κάθε Μάιο, όταν συμπληρώνουν το δελτίο επιλογής των Σχολών, οι περισσότεροι σκέπτονται την Αστυνομική Σχολή, αλλά όταν αποτύχουν και πιάσουν κατώτερες σχολές βρίζουν τους συμμαθητές των, ή αυτό που προηγούμενα ζητούσαν οι ίδιοι να γίνουν.
Πάμε στο άλλο ανόητο σύνθημα «Δικάστε τους Δικαστές». Είναι τόση η απερισκεψία τους, η ανοησία τους σε βαθμό αχαρακτήριστο, γιατί, όταν μεθαύριο στη ζωή χρειασθεί να διεκδικήσουν το δίκιο τους, δεν θα έχουν δικαστάς της συντεταγμένης πολιτείας, αλλά λαϊκούς δολοφόνους δικαστάς που θα τους πάρει και τα κεφάλια.
Τα πρώτα θύματα είναι οι φοιτητές, οι εργάτες, οι γεωργοί, αυτοί καθαρίστηκαν από τους άναρχους δικαστές ή καλλίτερα εγκάθετους στα Ανατολικά κράτη, γιατί αυτοί στέκονται τα εμπόδια στην εξουσία τους.
Πόσο έξω από τα πραγματικά προβλήματα είσαστε μ’ αυτές τις ενέργειες σας το δείχνετε ξεκάθαρα.
Αλλά, τι σας φταίει ο πατέρας που έφτιαξε μια οικοδομή με οικονομικές στερήσεις, γιατί σπουδάζει κι εσένα για να σε δει προκομμένο αργότερα, ο οποίος βάζει όλο το μεράκι του, με καλαισθησία και εκπληρώνει το όνειρο της ζωής του, με το σπιτάκι αυτό, και περνάς Εσύ-ο βάρβαρος με την μπογιά και το ασχημίζεις; Ο πατέρας σου μπορεί να ζει αλλού, εδώ όμως ο Καστοριανός είναι πατέρας κάποιου άλλου σαν εσένα που δεν έχει το σύνδρομο το δικό σου. Αντί για σπουδαστής παρουσιάζεσαι ένας μουντζούρης δήθεν μπογιατζής…
Επίσης γράφετε διάφορα άλλα συνθήματα με χαρακτήρες ξενόγλωσσους που εμείς οι πατεράδες σας δεν γνωρίζουμε την σημασία τους, για να σας βοηθήσουμε αν υποτίθεται πως ζητάτε βοήθεια ή κάτι άλλο απαραίτητο κρίμα! Πολύ κρίμα. Έχετε παρασυρθεί επικίνδυνα από καταστάσεις και επιτήδειους που ζουν παρασιτικώς και ξεφεύγετε από το κύριο έργο σας, και το αποτέλεσμα είναι να εκτονώνεσθε με το σπρέϋ στα κτήρια και στα μνημεία, στα σήματα Τροχαίας των οδών, όπου κυκλοφορεί η μάνα σας. Ιδιαίτερα στα μνημεία, εκεί επάνω αφήνετε τα αποτυπώματα της κενοδοξίας σας ενώ εσείς πρώτοι έπρεπε να τα σέβεσθε, γιατί όλοι αυτοί προσέφεραν ποικιλοτρόπως στην πατρίδα. Ενώ εσείς είσαστε με το ΠΝΕΥΜΑ του SUPER ARI.
οιπόν σας παρακαλούμε να συνέλθετε, να σεβασθείτε την πόλη μας, τον χώρο που ζείτε προσωρινά, που σας δέχεται και σας καμαρώνει για το μέλλον σας. Σταματήστε να γράφετε και να μουντζουρώνεται, ότι ωραίο ιδανικό Πολιτείας και ιδιωτών (γονέων σας).
Σεβασθείτε τον μόχθο των γονέων και της πατρίδος που μόνο για σας φροντίζουν. Κοιτάξτε μόνο τις σπουδές σας.
Αληθινά υπάρχει καμιά δικαιολογία για το μουντζούρωμα;
Δεν ξέρω αν είναι μάθημα διδασκόμενο. Αλλά και τα μαργαριτάρια τα ορθογραφικά, είναι αλήθεια πολύ σκανδαλιστικά… (κράτοι, έθνοι κ.λ.π.) αυτή η ανορθογραφία μας βάζει σε μεγάλες σκέψεις, μας απογοητεύει. Γινόμαστε ρεζίλι και στους ξένους που ξέρουν γραφή.
Λοιπόν, για να σας συνεφέρομαι σας λέμε για άλλη μια φορά, πως Πατρίδα είναι ο χώρος που γεννηθήκατε. Και Κράτος, ότι υπάρχει μέσα στα σύνορα ξηράς, υφαλοκρηπίδας στη θάλασσα. Όρια που αναγνωρίστηκαν από διεθνές συμφωνίες, που υπάρχει μια διοικητική εξουσία, όπου όλες οι εθνικότητες-μειονότητες αποδέχονται την υπηκοότητα.
Και θα σας θέσω το ερώτημα. Ανήκετε σ’ αυτά τα δύο ή είσαστε παιδιά του Super και κάθε μουντζούρας;
Σταματήστε να προσβάλετε την πόλη μας. Την πρόσεξαν οι αρχαίοι πρόγονοί μας, την στόλισαν με τα ωραιότερα έργα τους, την ονειρεύτηκαν μεγάλη, και έρχεσθε εσείς σήμερα να την αμαυρώσετε με τις φθηνές και γελοίες γραφές σας.
Αν αυτά τα γραψίματα τα κάνατε στην Γερμανία, θα είχατε διαγραφεί από όλα τα εκπαιδευτικά ιδρύματα και τότε θα κουβαλούσατε υπομάλης άξια την σκάλα του μπογιατζή.
Ήρθε η ώρα να σας ζητήσουμε να αναλάβετε εσείς οι ίδιοι να σβήσετε από παντού τα συνθήματα και τα άλλα σχήματα, μαζί με τον Δήμο και να σταματήσετε να γράφετε. Σας το ζητεί η πόλις. Δεν είναι αυτή η πρέπουσα έκφραση της. Μόνο έτσι θα εξιλεωθείτε από την άνομη πράξη σας για τον τόπο που ζείτε. Και πάλι θα βοηθήσουν οι ταλαίπωροι γονείς σας στην αποκατάσταση, όταν εσείς το συνειδητοποιήσετε και υποσχεθείτε πως δεν θα ξαναγράψετε.
Επειδή το κακό συνεχίζεται και νομίζω με μεγαλύτερο πάθος, με θυμό… στην πόλη μας, εδώ και δέκα και πλέον χρόνια, και ασχημίζει την αρχόντισσα Καστοριά πολύ προσβλητικά, με το σημερινό μου σημείωμα-παράκληση. Έχω μια μικρή ελπίδα να σταματήσει αυτό το αθώο για τους δράστες, αλλά άσχημο και προβληματικό θέαμα της πόλεως «το μουντζούρεμα». Γιατί μπροστά από (1.500) χίλια πεντακόσια χρόνια ο αυτοκράτορας Ιουστινιανός έκτισε κάστρα για να διαφυλάξει τα μνημεία και την πόλη από τους εχθρούς πάσης επιβουλής και απαιτήσεων.
Ενώ εμείς σήμερα τελείως ανοχύρωτοι παρακολουθούμε τους εσωτερικούς εχθρούς, βαρβάρους των Τ.Ε.Ι. και λυκείων που επιδίδονται στην ασχήμια της πόλης και δεν τους σταματάμε με οποιοδήποτε τρόπο.
Οι κύριοι αυτοί, αφού πρώτα βρόμισαν με χυδαία και κάθε λογής συνθήματα, τους χώρους όπου διδάσκονται, βγήκαν τώρα έξω στην πόλη και καθημερινά, χωρίς καμιά προηγουμένως αιτία βάφουν κάθε χώρο δημόσιο και ιδιωτικό, τόσο προκλητικά και με συνθήματα (κατά θεσμών, των λαών, των πατρίδων τους), γιατί πατρίδα με την στενή έννοια είναι το όποιο καλύβι, όπου ζούσαν οι γονείς τους ή στο χωριό, ή πόλη κ.τ.λ. και γράφουν κάτω οι πατρίδες, άρα κάτω ο πατέρας τους που τους στέλνει τα ευρώ για να καλοπερνούν και να μαθαίνουν την μπογιατζίδικη τέχνη και να την λανσάρουν στην πόλη μας.
Από την γενική εικόνα της μουτζουρωμένης πόλεως φαίνεται, πως είναι πολλά τα συνεργεία, τα οποία ανέλαβαν αυτό το έργο και κυρίως σε χώρους δημόσιους και λίγο απόμερους. Το φαινόμενο είναι ανησυχητικό. Αυτό μαρτυρεί, πως οι σπουδαστές είναι από όλα τα διαμερίσματα της χώρας και εμφανίζουν όλοι την ίδια ψυχική αρρώστια.
Ντρέπεσαι και κοιτάξεις το σπίτι σου καθώς και τα δημόσια κτίρια από κάθε πλευρά, με συνθήματα που μόνο αυτοί γνωρίζουν («Κάτω τα κράτοι», «Κάτω τα Έθνοι», κάτω οι πατρίδες, Μπάτσοι γουρούνια δικάστε τους δικαστές, SUPER ARIS ο αρχηγός τους σίγουρα, αφού παρεδόθησαν χωρίς καμιά προσωπική υπόσταση σε αυτό το σύμβολο.
Λοιπόν … Τι μπορεί να περιμένεις από παρασυρόμενους, φθηνούς νοητικώς γραμματισμένους, οι οποίοι κάθε Μάιο, όταν συμπληρώνουν το δελτίο επιλογής των Σχολών, οι περισσότεροι σκέπτονται την Αστυνομική Σχολή, αλλά όταν αποτύχουν και πιάσουν κατώτερες σχολές βρίζουν τους συμμαθητές των, ή αυτό που προηγούμενα ζητούσαν οι ίδιοι να γίνουν.
Πάμε στο άλλο ανόητο σύνθημα «Δικάστε τους Δικαστές». Είναι τόση η απερισκεψία τους, η ανοησία τους σε βαθμό αχαρακτήριστο, γιατί, όταν μεθαύριο στη ζωή χρειασθεί να διεκδικήσουν το δίκιο τους, δεν θα έχουν δικαστάς της συντεταγμένης πολιτείας, αλλά λαϊκούς δολοφόνους δικαστάς που θα τους πάρει και τα κεφάλια.
Τα πρώτα θύματα είναι οι φοιτητές, οι εργάτες, οι γεωργοί, αυτοί καθαρίστηκαν από τους άναρχους δικαστές ή καλλίτερα εγκάθετους στα Ανατολικά κράτη, γιατί αυτοί στέκονται τα εμπόδια στην εξουσία τους.
Πόσο έξω από τα πραγματικά προβλήματα είσαστε μ’ αυτές τις ενέργειες σας το δείχνετε ξεκάθαρα.
Αλλά, τι σας φταίει ο πατέρας που έφτιαξε μια οικοδομή με οικονομικές στερήσεις, γιατί σπουδάζει κι εσένα για να σε δει προκομμένο αργότερα, ο οποίος βάζει όλο το μεράκι του, με καλαισθησία και εκπληρώνει το όνειρο της ζωής του, με το σπιτάκι αυτό, και περνάς Εσύ-ο βάρβαρος με την μπογιά και το ασχημίζεις; Ο πατέρας σου μπορεί να ζει αλλού, εδώ όμως ο Καστοριανός είναι πατέρας κάποιου άλλου σαν εσένα που δεν έχει το σύνδρομο το δικό σου. Αντί για σπουδαστής παρουσιάζεσαι ένας μουντζούρης δήθεν μπογιατζής…
Επίσης γράφετε διάφορα άλλα συνθήματα με χαρακτήρες ξενόγλωσσους που εμείς οι πατεράδες σας δεν γνωρίζουμε την σημασία τους, για να σας βοηθήσουμε αν υποτίθεται πως ζητάτε βοήθεια ή κάτι άλλο απαραίτητο κρίμα! Πολύ κρίμα. Έχετε παρασυρθεί επικίνδυνα από καταστάσεις και επιτήδειους που ζουν παρασιτικώς και ξεφεύγετε από το κύριο έργο σας, και το αποτέλεσμα είναι να εκτονώνεσθε με το σπρέϋ στα κτήρια και στα μνημεία, στα σήματα Τροχαίας των οδών, όπου κυκλοφορεί η μάνα σας. Ιδιαίτερα στα μνημεία, εκεί επάνω αφήνετε τα αποτυπώματα της κενοδοξίας σας ενώ εσείς πρώτοι έπρεπε να τα σέβεσθε, γιατί όλοι αυτοί προσέφεραν ποικιλοτρόπως στην πατρίδα. Ενώ εσείς είσαστε με το ΠΝΕΥΜΑ του SUPER ARI.
οιπόν σας παρακαλούμε να συνέλθετε, να σεβασθείτε την πόλη μας, τον χώρο που ζείτε προσωρινά, που σας δέχεται και σας καμαρώνει για το μέλλον σας. Σταματήστε να γράφετε και να μουντζουρώνεται, ότι ωραίο ιδανικό Πολιτείας και ιδιωτών (γονέων σας).
Σεβασθείτε τον μόχθο των γονέων και της πατρίδος που μόνο για σας φροντίζουν. Κοιτάξτε μόνο τις σπουδές σας.
Αληθινά υπάρχει καμιά δικαιολογία για το μουντζούρωμα;
Δεν ξέρω αν είναι μάθημα διδασκόμενο. Αλλά και τα μαργαριτάρια τα ορθογραφικά, είναι αλήθεια πολύ σκανδαλιστικά… (κράτοι, έθνοι κ.λ.π.) αυτή η ανορθογραφία μας βάζει σε μεγάλες σκέψεις, μας απογοητεύει. Γινόμαστε ρεζίλι και στους ξένους που ξέρουν γραφή.
Λοιπόν, για να σας συνεφέρομαι σας λέμε για άλλη μια φορά, πως Πατρίδα είναι ο χώρος που γεννηθήκατε. Και Κράτος, ότι υπάρχει μέσα στα σύνορα ξηράς, υφαλοκρηπίδας στη θάλασσα. Όρια που αναγνωρίστηκαν από διεθνές συμφωνίες, που υπάρχει μια διοικητική εξουσία, όπου όλες οι εθνικότητες-μειονότητες αποδέχονται την υπηκοότητα.
Και θα σας θέσω το ερώτημα. Ανήκετε σ’ αυτά τα δύο ή είσαστε παιδιά του Super και κάθε μουντζούρας;
Σταματήστε να προσβάλετε την πόλη μας. Την πρόσεξαν οι αρχαίοι πρόγονοί μας, την στόλισαν με τα ωραιότερα έργα τους, την ονειρεύτηκαν μεγάλη, και έρχεσθε εσείς σήμερα να την αμαυρώσετε με τις φθηνές και γελοίες γραφές σας.
Αν αυτά τα γραψίματα τα κάνατε στην Γερμανία, θα είχατε διαγραφεί από όλα τα εκπαιδευτικά ιδρύματα και τότε θα κουβαλούσατε υπομάλης άξια την σκάλα του μπογιατζή.
Ήρθε η ώρα να σας ζητήσουμε να αναλάβετε εσείς οι ίδιοι να σβήσετε από παντού τα συνθήματα και τα άλλα σχήματα, μαζί με τον Δήμο και να σταματήσετε να γράφετε. Σας το ζητεί η πόλις. Δεν είναι αυτή η πρέπουσα έκφραση της. Μόνο έτσι θα εξιλεωθείτε από την άνομη πράξη σας για τον τόπο που ζείτε. Και πάλι θα βοηθήσουν οι ταλαίπωροι γονείς σας στην αποκατάσταση, όταν εσείς το συνειδητοποιήσετε και υποσχεθείτε πως δεν θα ξαναγράψετε.
Με εκτίμηση
Ν. Πρώϊος
Ν. Πρώϊος
Δημοσιεύθηκε στην ΟΔΟ στις 11.12.2008
ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ έγραψαν
Κύριε διευθυντά,Πολλοί τελευταία διαρρηγνύουν τα ιμάτια τους (πολιτικοί, ακόμη και δημοσιογράφοι) για το μικρό κτίσμα που κατασκευάζεται στο παρκινγκ της νομαρχίας.
Όμως, εμένα μου γεννιέται η απορία για τα κίνητρα της επιλεκτικής τους ευαισθησίας.
Αφού στην ίδια περιοχή, υπάρχουν το ίδιο άσχημα κτίρια και κατασκευές για τα οποία κανείς δεν διαμαρτυρήθηκε ποτέ, και δεν αναφέρομαι φυσικά στα παραγκουπόλεις των καφετεριών της νότιας παραλίας όπου είναι να τραβάει κανείς τα μαλλιά του.
Για τον λόγο του αληθές σας στέλνω τις σχετικές φωτογραφίες.
ΝΠ
Δημοσιεύθηκε στην ΟΔΟ στις 11.12.2008
ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ έγραψαν
Αναγνώστης απέστειλε στην εφημερίδα την πιο κάτω φωτογραφία με την λεζάντα:«Το Σαράϊ και η καλύβα του καραγκιόζη».
Δημοσιεύθηκε στην ΟΔΟ στις 11.12.2008
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)