ΟΔΟΣ: Ευ[α]χαριστίες

Στις πρώτες ημέρες του Νοεμβρίου, ελάχιστα μόνο μετά τον δεύτερο γύρο των δημοτικών εκλογών, όσοι έχουν προσχωρήσει στον αμερικάνικο τρόπο ζωής, γιόρτασαν την ημέρα των "Ευχαριστιών", γνωστή και ως "thanksgiving day".

Αν και η ετυμολογία της προδίδει τον συμβολισμό της (πρόκειται για την ημέρα κατά την οποία το απλό "ευχαριστώ" εξιδανικεύεται και στρέφεται προς το θείο), στην πραγματικότητα εδώ στην Ελλάδα, ποτέ δεν έγινε ιδιαίτερα κατανοητή η ανάγκη αυτής της γιορτής η οποία ενώνει τις ευχαριστίες όχι μόνο των Αμερικανών των ΗΠΑ (ανεξαρτήτως δόγματος ή θρησκεύματος) ή του εξωτερικού, αλλά και πολλών άλλων Αγγλοσαξόνων. Ίσως διότι η ελληνική, είναι η μόνη γλώσσα στον κόσμο στην οποία υπάρχει η λέξη "φιλότιμο", όπως τόσο αυτάρεσκα επισημαίνεται συχνά. Οπότε όλα τα άλλα είναι περιττά.

Στην Καστοριά, που διαθέτει Ελληνομερικανική Ένωση, και στις ΗΠΑ ισχυρή και πολυάριθμη παροικία που αριθμεί άνετα τουλάχιστον άλλη μια πόλη σαν κι' αυτή της Καστοριάς, παρά το γεγονός ότι την ημέρα των "Ευχαριστιών" γιορτάζεται από τους Ελληνοαμερικανούς και στην Καστοριά, η σημασία της ευχαριστίας και της αναγνώρισης, δηλαδή η ανάγκη να εκδηλωθεί η ανθρώπινη ευγνωμοσύνη, ωστόσο κανείς από τις υπόλοιπους κατοίκους της πόλης δεν γνωρίζει λεπτομέρειες για αυτή την γιορτή, που γιορτάστηκε για πρώτη φορά το 1621.

Δεν θα ήταν υπερβολή μάλιστα να τονιστεί το γεγονός ότι στην συλλογική συνείδηση η γιορτή αυτή, δεν έχει αποφύγει την γενικότερη δαιμονοποίηση που συνήθως επιφυλάσσεται σε κάθε τι αμερικανικό. Πιο πολύ ως τελετή μύησης σε κάτι θολό και απόκοσμο παραπέμπει, παρά σε μια απλή γιορτή όπου οι άνθρωποι ευχαριστούν ο ένας τον άλλο για απλά πράγματα, όπως την ηθική της συμβίωσης, την αλληλεγγύη, την βοήθεια. Ίσως γι' αυτή να ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό και η βαθύτατη επιρροή του μανιχαϊσμού στην πνευματική και πολιτική ζωή των ΗΠΑ, οπότε με τα σημερινά δεδομένα, η γιορτή αυτή δεν μπορεί ακόμη να γίνει κατανοητή στην Ελλάδα.

Η εξήγηση όμως με βάση την επικαιρότητα μοιάζει αφοπλιστικά απλή: Βασίζεται στην εμπειρία που συσσωρεύεται μετά τις πρόσφατες εκλογές και τα όσα διαδραματίστηκαν πριν απ' αυτές, κατά την διάρκειά και με την λήξη τους. Εδώ στην Καστοριά αντί της ημέρας των "Ευχαριστιών", πιο ειλικρινής και αναγκαία μοιάζει η καθιέρωση γιορτής της "Αχαριστίας".

Διότι μια δεύτερη ανάγνωση και η προσεκτικότερη ανάλυση όσων διαμείφθηκαν προεκλογικά, εκλογικά και μετεκλογικά αποδεικνύει ότι η αγνωμοσύνη και η πολιτική αχαριστία, αποτελούν τις "αξίες" που προσδιόρισαν το εκλογικό αποτέλεσμα, ιδίως στον Δήμο Καστοριάς, ενώ η αχαριστία είναι που προδιαγράφει και το μέλλον της. Το σχόλιο βεβαίως δεν καταπιάνεται με την ποιότητα του αποτελέσματος και τις προσδοκίες των δημοτών από την νέα δημοτική αρχή, διότι ο χρόνος θα δείξει και θα αποδείξει.

Άλλωστε αυτά ασφαλώς, δεν είναι κάτι που συνέβησαν για πρώτη φορά. Η ίδια κατάσταση εγκαινιάστηκε ήδη από το 1994 -και από τότε επαναλήφθηκε με συστηματικότητα πολιτικής σχολής και σκέψης.

Ήταν τότε που ο υποψήφιος δήμαρχος Καστοριάς (με το χρίσμα της Νέας Δημοκρατίας εννοείται) κ. Λάζαρος Κλετσίδης, διαπίστωνε έκπληκτος ότι τον είχαν εγκαταλείψει άπαντες. Μηδέ του κ. Γεωργίου Καπαχτσή εξαιρουμένου όπως διατείνεται ο πρώτος, μηδέ του έως τότε δημάρχου εννοείται, ο οποίος ουδέποτε συγχώρησε το γεγονός ότι ακόμη πιο πριν, το 1990, ο κ. Λάζαρος Κλετσίδης αποσχίστηκε από την επίσημη κομματική γραμμή συγκροτώντας "Αδέσμευτη Δημοτική Κίνηση".

Ύστερα προστέθηκαν πρόσωπα και νοοτροπίες που πύκνωσαν δραματικά τις τάξεις της νέας αυτής πολιτικής σχολής: Κωνσταντίνος Λιάντσης, Ανέστης Αγγελής, Ιωάννης Τσαμίσης, Γεώργιος Καπαχτσής, αποτελούν σε "κορυφαίο" επίπεδο τα μέλη αυτού του φαινομένου, άλλοτε φιλίας και συμμαχίας που εξελίχθηκε σε προσωπική έχθρα και πολιτική διαβολή. Η οποία βεβαίως ταλαιπωρεί τα σωθικά της Νέας Δημοκρατίας, αλλά κυρίως την Καστοριά.

Στον χορό ακολουθούν και άλλοι κομματικοί (ή όχι) παράγοντες του δημόσιου βίου, ανεξαρτήτου εκτοπίσματος και πολιτικής απόχρωσης, όπως οι κκ. Π. Γκέτσιος, Α. Μαγαλιός. Εσχάτως στον χορό προστέθηκε ο κ. Φώτιος Αντωνίου ο οποίος αμέσως μετά την αποτυχία στις εκλογές,  δύσκολα συγκράτησε τα αισθήματά του και δύσκολα μάσησε τα λόγια του, τα οποία χωρίς ιδιαίτερα ερμηνευτικά προβλήματα, θεωρήθηκε ότι καταφέρονται σε βάρος του κ. Γ. Καπαχτσή. Όσες προσπάθειες έκανε ο ίδιος στην συνέχεια να προσπαθεί να αναλύσει από τηλεοράσεως την ερμηνεία της φράσης "φοβερό αποτέλεσμα" κανείς δεν πείστηκε ότι οι αναφορές του, που ήταν δηκτικές δεν στρέφονταν ειρωνικά κατά του προσώπου του επικεφαλής του συνδυασμού. Με αποτέλεσμα να παραταθεί η μετεκλογική ψυχαγωγία του τηλεοπτικού κοινού και προκληθεί η μήνις του υποψήφιου δημάρχου. Προφανώς σε επόμενες εκλογές, εφ' όσον θα θέσει ο ίδιος εκ νέου υποψηφιότητα, θα κληθεί ενδεχομένως να διαπιστώσει στην πράξη την πολιτική αξία ορισμένων αρχών.

Οι εξελίξεις αυτές που χρονικά συμπίπτουν με την γιορτή των Ευχαριστιών, μοιάζουν να περνούν απαρατήρητες απ' όσους κερδίζοντας εκλογές ή εντυπώσεις, νομίζουν ίσως ότι κέρδισαν και μια σταθερότητα αντίστοιχη της πολιτικής ισοβιότητας. Ίσως δε και την αιωνιότητα. Και δεν δείχνουν καθόλου προετοιμασμένοι να εξετάσουν ούτε ως ενδεχόμενο, να προδοθούν κάποτε και οι ίδιοι, όπως ακριβώς πολιτικά προδόθηκαν και όσοι έχασαν αυτές τις εκλογές. Διότι απλώς η ανθρώπινη φύση και η πολιτική φιλοδοξία συχνά παρασύρει τόσο πολύ, ώστε δεν επιτρέπει να συνειδητοποιήσει κανείς έγκαιρα, ότι σε αντίθεση με την προδοσία, τους προδότες κανείς δεν εκτίμησε.

Και πως την αχαριστία κάποιοι την γιορτάζουν όλο το χρόνο, κάθε μέρα. Σε αντίθεση με κάτι Αμερικανάκια που θέσπισαν γιορτή άπαξ του χρόνου για περιττές Ευχαριστίες. Άλλωστε σε μια χώρα και μια πόλη που περισσεύει το φιλότιμο τι χρειάζονται όλα αυτά;

Δημοσιεύθηκε στην ΟΔΟ στις 9 Νοεμβρίου 2006 | αριθ. φύλλου 372

ΟΔΟΣ: Λοστρόμος

ΟΔΟΣ 21.10.2010 | 563

 Το πρόβλημα της Καστοριάς (ακριβέστερα ένα από τα προβλήματά της) ήταν πάντοτε η (κακή) ιεράρχηση των στόχων και προγραμμάτων για την πόλη και τον Δήμο. Αναγκαία συνέπεια όλων αυτών ήταν η ελλειμματική προσπάθεια και στην χειρότερη περίπτωση το κοινό κουκούλωμα των προβλημάτων.  Και αυτή η ιδιαιτερότητά της με αφορμή τον «Καλλικράτη», μοιάζει να διευρύνεται όσο και η γεωγραφική έννοια του Δήμου Καστοριάς, ενώ εξ αιτίας αυτού του γεγονότος αναμένεται να επιδεινωθεί. Διότι στο εξής η εικόνα θα προσδιορίζεται όχι μόνο από την πόλη αλλά και από τα τεκταινόμενα στους περιφερειακούς, καταργούμενους δήμους που εντάσσονται στον Δήμο Καστοριάς.

Είναι προφανές ότι καλός κ’ αγαθός ενδεχομένως ο «Καλλικράτης» στα σχέδια και ως φιλοσοφία, αλλά για να αποδειχθεί στην εφαρμογή του πραγματικά χρήσιμος και σωτήριος σαν την κιβωτό του Νώε και όχι κατατροφικός σαν τον πύργο της Βαβέλ, θα προϋπέθετε υψηλό επίπεδο οργάνωσης και προετοιμασίας των δήμων (και κοινοτήτων) που θα απαρτίσουν τον νέο Δήμο Καστοριάς.
Και αυτό το επίπεδο ελάχιστους μήνες πριν την 1-1-2011 προφανώς δεν έχει εξασφαλισθεί για την εφαρμογή του, με αποτέλεσμα να κινδυνεύει νε μεταλλαχθεί σε Κακικράτη που θα χρειαστεί τον Ξενοκράτη του. Κυριολεκτικά και μεταφορικά.

Ο λόγος είναι απλός: Αν η Καστοριά (ή αντίστοιχα ο Δήμος Αγίας Τριάδος ή Μεσοποταμίας κ.ο.κ.) δεν μπορούσαν μέχρι τώρα να αντιμετωπίσουν και λύσουν τα προβλήματα και τις αυτοδιοικητικές τους υποθέσεις μόνοι τους, πώς θα μπορούν να το πετύχουν χάνοντας την αυτοτέλειά τους, συμμετέχοντας σε ένα νέο οργανισμό με άλλη δομή, με ανατροπές και διαφορετικές ιεραρχήσεις; Και μάλιστα χωρίς να έχει σφυρηλατηθεί στοιχειώδης συναντίληψη;

Πρόκειται για ένα θεωρητικό ακόμη ερώτημα, που χωρίς την διάθεση κινδυνολογίας, μετά την 1η Ιανουαρίου θα έχει πρακτική διάσταση, και ίσως γίνει εφιάλτης για όλους, και πολύ περισσότερο για την πόλη της Καστοριάς. Η οποία ευρισκόμενη τα τελευταία χρόνια σε καθεστώς γύψου, αδυνατώντας να αντιμετωπίσει τα προβλήματά της, καθώς και τις απαιτήσεις των 17.000 και πλέον κατοίκων και δημοτών της, είναι εξαιρετικά αμφίβολο αν θα τα καταφέρει ως πρωτεύουσα για τριπλάσιο πληθυσμό, διασκορπισμένο σε μια τεράστια -για τις δυνατότητές της- γεωγραφική έκταση.

Στα στοιχειώδη αυτά ερωτήματα, θα πρέπει να απαντήσουν πειστικά τουλάχιστον οι 3 από τους 4 συνδυασμούς που είναι υποψήφιοι για τις δημοτικές εκλογές, στην Καστοριά. Διότι με βάση τις εκτιμήσεις και οι 3 ξεκινούν από τώρα ως τις εκλογές με περίπου ισοδύναμες προοπτικές πρόκρισης στον δεύτερο γύρο, στο τέλος του οποίου κανείς δεν μπορεί να είναι προκαταβολικά βέβαιος για το αποτέλεσμα.

Ωστόσο, στην δεύτερη μερικώς κοινή συνέντευξή τους στην τηλεοπτική εκπομπή του κ. Α. Παραρά στον σταθμό «Δίκτυο1», το βράδυ της π. Δευτέρας (αυτή την φορά απουσίαζε ο κ. Κ. Λιάντσης επικαλούμενος ανειλημμένες υποχρεώσεις) δεν απαντήθηκαν επαρκώς πολλά από τα αυτονόητα ερωτήματα και τις απορίες που εγείρονται για την εφαρμογή του Καλλικράτη στην περίπτωση της πόλης της Καστοριάς και του νέου δήμου. Οι απαντήσεις των υποψηφίων δημάρχων, περισσότερο έμοιαζαν ψηφοθηρικές με στόχο τους περιφερειακούς δήμους.

Περισσότερο ο κ. Ε. Χατζησυμεωνίδης (που υπερασπίστηκε το μοντέλο ενός μάλλον πολυδάπανου δήμου που λειτουργεί περίπου για κάθε νόσο), αλλά και ο κ. Κ. Κοντόπουλος (έστω κι’ αν υπερασπιζόταν ένα σχεδόν θατσερικό μοντέλο για τον δήμο) δεν απέφυγαν τον πειρασμό να εξαγγείλουν μέτρα ακόμη και για τα μήλα, τα φασόλια και άλλα γεωργικά και κτηνοτροφικά προϊόντα, σαν να απορροφώνται στον νέο δήμο γεωργικοί συνεταιρισμοί και όχι αυτοδιοικητικοί οργανισμοί. Ο Δήμος Καστοριάς έχοντας ζήσει στο παρελθόν με κωμικοτραγικά αποτελέσματα την απόπειρα λειτουργίας του ως προωθημένος σύνδεσμος γουνοποιών, δείχνει έτοιμος σαν από καιρό, να επαναλάβει τα ίδια λάθη, που φαιδρύνουν τον θεσμό της Αυτοδιοίκησης και ως μεσάζων αγροτικών προϊόντων.

Πώς θα ιεραρχείται λοιπόν και πώς θα διευθύνεται ο δήμος; Πώς θα συντονίζονται οι ενέργειες, τα προγράμματα και πώς οι υπηρεσίες; Πώς θα προωθούνται και πώς θα αποφασίζονται λύσεις για τα προβλήματα; Πώς θα συνεννοούνται οι σύμβουλοι της πλειοψηφίας μεταξύ τους και πώς με τους άλλους; Πώς θα καθορίζονται οι σχέσεις των υποσυνόλων του δήμου με την πόλη; Πώς θα είναι η Καστοριά σε ένα με δύο χρόνια από σήμερα; Καλλίτερη, ίδια ή χειρότερη απ’ αυτή που είναι σήμερα;

Τι θα γίνει με το στίγμα του νέου δήμου ως κοινωνικής οντότητας με παρόν, μέλλον και παραδόσεις; Θα λειτουργήσει ως χωνευτήρι με στόχο την δημιουργία ενός νέου τύπου καστοριανού πολίτη, ολίγον αστού, ολίγον ημιαστού και ολίγον γεωργοκτηνοτρόφου; Ή θα γίνει γής Μαδιάμ με τις συνιστώσες του νέου δήμου να κονταροχτυπιούνται μεταξύ τους, αναλώνοντας άσκοπα την ενέργειά τους, για την τελική επικράτηση και προσθέτοντας νέα (διαφορετικά) προβλήματα στην πόλη της Καστοριάς;

Στο προηγούμενο φύλο της ΟΔΟΥ, σε άρθρο του που φιλοξενήθηκε στις κεντρικές σελίδες, ο συμπολίτης εκπαιδευτικός κ. Γ. Πάνου(*), σχολίαζε με τρόπο που θύμιζε συναγερμό το γεγονός ότι οι υποψήφιοι, όλοι οι (τελικοί) υποψήφιοι, όχι μόνο δεν ανακοίνωσαν εγκαίρως το πρόγραμμά τους, αλλά δεν μοιράστηκαν καθόλου στο χρονικό διάστημα της προπαρασκευής των υποψηφιοτήτων τους με παρεμβάσεις τους στον τύπο, με διάλογο, με ανακοινώσεις τους στο διαδίκτυο, με κάθε δυνατό τρόπο τέλος πάντων, ούτε το πρόγραμμα, ούτε τις προτεραιότητες τους. Αλλά ούτε και το «συμβόλαιό» τους, ή έστω απλώς το στίγμα τους προς τον λαό της Καστοριάς, με αποτέλεσμα να οδηγείται η πρωτόγνωρη κατάσταση ως τις εκλογές, χωρίς διαβούλευση από κανένα και για τίποτα. Και επομένως χωρίς δεσμεύσεις.

Θυμίζουν οι υποψήφιοι τον Χριστόφορο Κολόμβο, όταν με την γαλέρα και το πλήρωμά του ξεκινούσε το ταξίδι που οδήγησε στην ανακάλυψη του νέου κόσμου, αλλά δεν είναι έτσι. Διότι το ταξίδι του θαλασσοπόρου προς το άγνωστο δικαιώθηκε αποκλειστικά και μόνο από το αποτέλεσμά του. Σήμερα κανείς δεν γνωρίζει τίποτα και κανέναν για όλους τους άλλους εξερευνητές, που ξεκίνησαν το ίδιο ταξίδι προς το άγνωστο, και απέτυχαν. Τους κατάπιε η ιστορία, ή η μαύρη θάλασσα, δεν έχει δα και τόση σημασία, διότι και σ’ αυτή την περίπτωση το αποτέλεσμα μετράει.

Μπορεί το παράδειγμα να ενέχει κάποιο βαθμό υπερβολής. Αλλά δεν είναι κινδυνολογία να τονισθεί ότι με τον ίδιο τρόπο της παραβολής, η γαλέρα του νέου Δήμου Καστοριάς, με πλήρωμά απ΄όλες τις μεριές του, και τον διαρκή κίνδυνο της ανταρσίας (υπαρκτός κίνδυνος που μέχρις στιγμής δεν αναλύεται), κινδυνεύει να χαθεί από την πρώτη κιόλας μέρα, αν ο καπετάνιος αποδειχθεί ότι δεν άξιζε για ναύαρχος, αλλά για λοστρόμος.

---

 (*) Σε συνέχεια του προβληματισμού που έθεσε ο κ. Γ. Πάνος, έρχεται να προσθέσει τις απόψεις του στον δημόσιο διάλογο ο κ. Ιωάννης Καραβιδάς, με άρθρο του που φιλοξενείται στις κεντρικές σελίδες του σημερινού φύλλου.

---

Δημοσιεύθηκε στην ΟΔΟ στις 21 Οκτωβριόυ 2010, αρ. φύλλου 563

ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ έγραψαν

Αγαπητή ΟΔΟΣ

Μόλις δέκα μέρες πριν την (πρώτη) Κυριακή των αυτοδιοικητικών εκλογών και από την μια εδώ και αρκετό καιρό απορώ για το πού ακριβώς βρίσκεται και πώς αξιοποιεί την ιδιότητα του βουλευτή ο κ. Ζήσης Τζηκαλάγιας (αφού οι ερωτήσεις για τα φασόλια και τα μήλα δεν μου αρκούν). Από την άλλη θέλω να τιμωρήσω (και) την λαϊκιστική επιμονή του (νέου) προέδρου της (νέας) Ν.Δ που επιμένει να πείσει τον λαό ότι μπορεί να λύσει το ακραίο πρόβλημα επιβίωσης της χώρας (στο οποίο μας έριξε το πρώην παλιό ΠαΣοΚ και η παλιά ΝΔ) με παραβολή το θαύμα των Γάμων της Κανά.

Αλλά δεν μ’ αφήνουν να αγιάσω οι ειδήσεις. Δεν είμαι -βλέπεις- υποχρεωτικά ικανοποιημένος, πόσο μάλλον μαγεμένος από την πολυπραγμοσύνη που δείχνει την τελευταία περίοδο ο πρωθυπουργός κ. Γεώργιος Παπανδρέου. Ούτε από τα επιφανειακά διλήμματα που έθεσε στην «διακαναλική» του συνέντευξη. Στα οποία ενδεχομένως να παγιδευτεί και ο ίδιος την επαύριο των εκλογών.

Ως πολίτης παραμερίζω τα προβλήματα της Καστοριάς και εστιάζω στα γενικότερα για τα οποία έχει πολιτική ευθύνη ο κ. πρωθυπουργός των διλημμάτων: Παραμερίζω και την κακή γνώμη μου για τον ημέτερο βουλευτή Καστοριάς κ. Φίλιππο Πετσάλνικο, που θα ήθελα να γνωρίζω πόσα χρήματα μάζεψε ο υπέρ Ελλάδος φιλόπτωχος λογαριασμός που άνοιξε ως πρόεδρος της Βουλής σε τράπεζα ύστερα και από την περσινή μεγάλη επιτυχία του κατά της Γερμανίας.

Όμως δεν παραμερίζω την έκπληξή μου στην διαπίστωση ότι ο πρωθυπουργός όρισε επικεφαλής του αγώνα κατά της ανεργίας την κυρία Άννα Νταλάρα – σύζυγο του γνωστού αοιδού Κροίσου, που ζει το άδικο από την κούνια του, γι’ αυτό παραπονεμένα λόγια έχουν τα τραγούδια του, και την οποία προφανέστατα κανείς δεν θα γνώριζε αν δεν ήταν η συγκεκριμένη σύζυγος. Η φιλόπονος και καταδεκτική υφυπουργός με τα δάκτυλα των χεριών της πλημμυρισμένα στα κοσμήματα, εξηγούσε τις προάλλες στην tv ότι εκτός από την φτώχεια είναι πανέτοιμη να λύσει και το πρόβλημα της λαθρομετανάστευσης. Μέχρι έτοιμη να λύσει και τα προβλήματα της Καστοριάς μου φάνηκε.

Αν είναι έτσι σκέφτηκα, ας υπουργοποιηθούν πάραυτα και άλλοι/άλλες σύζυγοι αοιδών για να διευρυνθεί ακόμη περισσότερο «κάθετα και οριζόντια» όπως θα έλεγαν στο παλιό ΠαΣοΚ, η δημοκρατία μας και ο οικογενειακός Σοσιαλισμός τους.

Ύστερα, αφού και ως πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς έκανε για μια ακόμη φορά πράξη το δίλημμα «σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα», πέταξε (μόνο) στους χαμηλοσυνταξιούχους το ξεροκόμματο των 100 έως 300 το πολύ ευρώ, ανάλογα με τον βαθμό φτώχειας, παραμερίζοντας τις κακόβουλες κριτικές που είδαν ως κίνητρο την άθλια εξαγορά ψήφων από τους ασθενέστερους κοινωνικά συμπολίτες μας.

Κρίμα που ο κ. πρωθυπουργός δεν όρισε καν υποψήφιο δήμαρχο στην Καστοριά για να εισπράξει σε ψήφους την ευγνωμοσύνη της ελεημοσύνης, την οποία συνιστούν όλες οι ιδεολογικές καρικατούρες που κυβερνούν την Ελλάδααπό τότε που τις τύχες της διαχειρίζονται οι παίδες και οι έγγονοι.

Και να τέλος που μερικές ημέρες πριν, υποδεχόμενος στην Αθήνα τον τούρκο ομολόγο του, τον Ταγίπ τον Ερντογάν (ο οποίος αρχίζει να δείχνει περίεργες ομοιότητες με τους σουλτάνους πορθητές) ο κ. Παπανδρέου δήλωσε περήφανα στην σκιά του Παρθενώνα ούτε λίγο ούτε πολύ, ότι η Ελλάδα ευχαρίστως έστω και προσωρινά πρέπει να παραμερίσει ως δευτερεύοντα τα προβλήματα που την χωρίζουν με την αδηφάγο παραζαλισμένη Τουρκία, σε Αιγαίο, Κύπρο, Θράκη κ.ο.κ. Για να αντιμετωπίσει η χώρα χέρι-χέρι με την αντιαισθητική τροφό του Έθνους, το πρόβλημα της κλιματικής Αλλαγής. Και μάλιστα από κοινού με άλλες μεγάλες φιλοπρόοδες δυνάμεις της περιοχής, όπως η Αλγερία, η Τυνησία, η Συρία και τα συναφή υπολείμματα της οθωμανικής περιόδου.

Η αλήθεια είναι ότι αφ’ ότου αισθάνθηκα περήφανος που ο ίδιος ο πρωθυπουργός της χώρας, μας έβριζε (εμάς τους απλούς πολίτες) ως διεφθαρμένους σε όλα τα ξένα fora και βήματα, ήταν η πρώτη φορά που για ένα ακόμη λόγο βεβαιώθηκα ότι είχε δίκιο η μητέρα του κυρία Margaret που τον προόριζε για πρωθυπουργό της χώρας και ήταν πεπεισμένη για την πολιτική του οξύνοια, που δεν χρειάζεται ούτε την ιστορική γνώση ούτε την εθνική κατανόηση.

Μήπως και ο ποταμός Αξιός (Βαρδάρης) που αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα ως υδάτινος πόρος λόγω της κλιματικής αλλαγής, μας δίνει την διέξοδο να παραμερίσουμε τις .. «μικροπρεπείς» έριδες για το όνομα του γειτονικού κράτους. Μήπως να εκμεταλλευθούμε από κοινού με τους καλούς και φιλήσυχους βόρειους γείτονες τις πέστροφες και τα χέλια του αιώνιου ποταμού που κινδυνεύουν από την κλιματική αλλαγή; Μήπως την λύση την δίνει η πράσινη ανάπτυξη;

Ένας αναγνώστης

ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ έγραψαν

Κύριε διευθυντά,

Μια και το συγκεκριμένο όχημα (καρότσα) βρίσκεται σε χώρο ελεγχόμενης στάθμευσης τουλάχιστον από την αρχές καλοκαιριού, αναρωτιέμαι τι ποσό θα έχει καταβάλλει έως τώρα!

Ε.Χ.

ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ έγραψαν

Κύριε διευθυντά,

Στην φωτογραφία που σας στέλνω φαίνεται ο κομμένος πλάτανος της αυλής του Μουσείου Μακεδονικού Αγώνα… Όλοι αναρωτηθήκαμε για τους λόγους που οδήγησαν στην πράξη αυτή… ίσως για να μην λερώνει την αυλή, που πρόκειται να στρωθεί και αυτή με τσιμέντο; Ή μήπως για να μην κόβει την θέα προς τους υπό αναστύλωση ανδριάντες των Μακεδονομάχων;
Κρίμα γιατί είμαστε σίγουροι πως αυτοί οι μαχητές, αν είχαν την δυνατότητα να επιλέξουν ανάμεσα στον πλάτανο και τους ανδριάντες… θα επέλεγαν σίγουρα τον πλάτανο, που θάχε και τόσα πολλά να ομολογήσει για τα κατορθώματά τους!

ΛΕΩΝΙΔΑ ΠΟΥΛΙΟΠΟΥΛΟΥ: Πώς θα ψηφίσουμε;

ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗΣ ΚΑΙ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ

Επίκαιρο θέμα αφού σε λίγες μέρες οι Έλληνες πολίτες καλούνται να ψηφίσουν τους νέους ‘‘Καλλικρατικούς’’ Δημάρχους και τους αιρετούς Περιφερειάρχες. Είναι ένα νέος θεσμός για τον οποίο ο πολύς κόσμος είναι ανημέρωτος και δεν ξέρει ούτε καν πως θα ψηφίσει. Τα ΜΜΕ κυρίως η τηλεόραση αντί να αφιερώσουν λίγο χρόνο για την ενημέρωση των πολιτών αναλώνονται σε ανούσιες ‘‘κοκορομαχίες’’ των υποψηφίων οι οποίες μπορεί κάποτε να εντυπωσίαζαν και να πουλούσαν, αλλά τώρα ο κόσμος έχει βαρεθεί και απλώς κάνει ζάπινγκ.

ΟΛΓΑΣ ΝΤΕΛΛΑ: Αμοντάριστα πλάνα καταλήψεων

Η παιδεία της Αγάπης

Μέρες των καταλήψεων και τα σχολειά κλειστά κι οι μαθητές στους δρόμους και οι δάσκαλοι -εμείς δηλαδή- όλοι στους καφέδες. Μέρες των καταλήψεων και το έθιμο καλά κρατεί τις τελευταίες δεκαετίες και το ζήσαμε και το συνηθίσαμε και ως μαθητές και ως δάσκαλοι τώρα πια. Μέρες των καταλήψεων, στο σπίτι μένω και παρακολουθώ, ανίκανη μπροστά στο παράλογο, που φορά το ένδυμα της ελευθερίας και της δημοκρατίας, μα είναι ο φασισμός των λίγων για μια ακόμα φορά.

ΣΟΝΙΑΣ ΕΥΘΥΜΙΑΔΟΥ ΠΑΠΑΣΤΑΥΡΟΥ: Τα παιδιά του Σαράντα μέσ’ από φωτογραφίες τους…

Μία εικόνα χίλιες λέξεις. Αυτό ισχύει πάντα, ισχύει όμως θαρρώ περισσότερο τέτοιες μέρες, που καλούμαστε να ξαναθυμηθούμε τα γεγονότα που γιορτάζουμε∙ τέτοιες μέρες που οι δάσκαλοι στα σχολειά έρχονται και πάλι αντιμέτωποι με το υλικό τους και καλούνται να διαλέξουν πού θα επικεντρώσουν, πού θα προσπαθήσουν να οδηγήσουν το νου και την καρδιά των μαθητών τους, ώστε να μην ξαναϋπάρξει μαθητής που ν’ απαντήσει λάθος στην ερώτηση τη σχετική με το τι γιορτάζουμε.
Στα παιδιά του πολέμου του Σαράντα διάλεξα να εστιάσουμε στο Σχολείο μας φέτος∙ σ’ αυτά τα πλάσματα της αθωότητας που, δίχως καθόλου να φταίνε, την πληρώνουν περισσότερο απ’ όλους. Γιατί είναι τα πιο αδύναμα και τα τρυφερότερα όντα και αυτά χτυπάει κατάσαρκα ο εχθρός πόλεμος, αυτά εξολοθρεύει ευκολότερα.

ΓΙΑΝΝΗ ΚΑΡΑΒΙΔΑ: Οι νέοι επιστήμονες, η ημερίδα, οι πολιτικάντηδες και η ελπίδα.

Έναυσμα για τους προβληματισμούς μου στάθηκε το πολύ καλό άρθρο του Γιώργου Πάνου στο προηγούμενο φύλο της ΟΔΟΥ, και ιδιαίτερα το κλείσιμό του σχετικά με την ανυπαρξία θέσεων των υποψηφίων δημάρχων για την βελτίωση της Καστοριάς, σε αντίθεση με το ξεχωριστό αρχιτεκτονικό παρελθόν της πόλης και τις προτάσεις νέων επιστημόνων για το μέλλον.