Δημοσιεύθηκε στην ΟΔΟ στις 9 Φεβρουαρίου 2012
4.3.12
Στην κατηφόρα του Χασάνκατη
ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ έγραψαν
Αγαπητή ΟΔΟΣ
Δεν μπορούσα να φανταστώ ότι για ένα σκωπτικό σχόλιό μου σε σχέση με τις ταινίες που πρόβαλε η Κινηματογραφική Λέσχη δυο βδομάδες πριν, θα προκαλούσα την μάλλον θυμωμένη αντίδραση αναγνώστριάς σου που υπογράφει ως Δ.Μ.
Μου θέτει 5 «αμείλικτα» ερωτήματα στα οποία δεν θα απαντήσω κυρίως για το ανακριτικό και άστοχο περιεχόμενό τους.
Αυτό όμως σημαίνει ότι δεν θα έχω πια δικαίωμα να κρίνω;
Μέσα από τα ερωτήματά της εννοεί και ορίζει η παρεξηγημένη αναγνώστρια την ελευθερία της άποψης; Μπορεί να κρίνει η ίδια, και η Κινηματογραφική Λέσχη τις ταινίες, να τις διακρίνει σε καλές ή όχι, σε κουλτουριάρικες ή εμπορικές, σε ακατάλληλες ή όχι για δημόσια προβολή, αλλά δεν μπορώ εγώ να κρίνω τις ταινίες που αποφασίζει να προβάλλει στην Καστοριά η Κινηματογραφική Λέσχη; Πρωτοποριακές ιδέες της Δ.Μ.
Η Κινηματογραφική Λέσχη σίγουρα αποτελεί κοινό τόπο έκφρασης και συλλογικής προσφοράς, με συνεπή και γενικά καλή παρουσία εδώ και μερικές δεκαετίες. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είναι άμοιρη κριτικής.
Όμως κατά τα λοιπά ξεπερασμένα επιχειρήματα του «μόχθου και σπατάλης (!!) του προσωπικού χρόνου» των μελών στις υποθέσεις της Κινηματογραφικής Λέσχης, δεν τα περίμενα και από την προφανώς προοδευτική αναγνώστριά σου. Τα ακούω πολλά-πολλά χρόνια από όλους τους τοπικούς συλλόγους που έχουν σχέση με την ονομασία τους μόνο κατ’ ευφημισμό. Δεν τα περίμενα από μέλος της Κινηματογραφικής Λέσχης.
Ας μου γράψει η αναγνώστριά σου, αν εκτός από την μιζέρια και την αφόρητη κακομοιριά και τον εσωτερικό αυταρχισμό της Τουρκίας, ο κινηματογράφος της έχει να προσφέρει κάτι άλλο. Σε ό,τι αφορά τον κινηματογράφο του 1980 έχει το κακό ότι βρισκόμαστε στο 2011. Α! και ότι δεν υπάρχει πια εκείνη η Ρουμανία. (Η μήπως λαθεύω πάλι;)
ΥΓ Προσωπικά δεν θα επανέλθω ούτε θα δώσω συνέχεια σε περίπτωση ανταπάντησης. Είχα αποφασίσει να γράψω κάτι για το χαμόγελο, και κόντεψα να πέσω στα χέρια της Ιεράς Εξέτασης.
Καημένη Χούλια. Έγινες σύμβολο της χειραφετημένης Τουρκάλας.
Σχετικά κείμενα:
Δεν μπορούσα να φανταστώ ότι για ένα σκωπτικό σχόλιό μου σε σχέση με τις ταινίες που πρόβαλε η Κινηματογραφική Λέσχη δυο βδομάδες πριν, θα προκαλούσα την μάλλον θυμωμένη αντίδραση αναγνώστριάς σου που υπογράφει ως Δ.Μ.
Μου θέτει 5 «αμείλικτα» ερωτήματα στα οποία δεν θα απαντήσω κυρίως για το ανακριτικό και άστοχο περιεχόμενό τους.
Αυτό όμως σημαίνει ότι δεν θα έχω πια δικαίωμα να κρίνω;
Μέσα από τα ερωτήματά της εννοεί και ορίζει η παρεξηγημένη αναγνώστρια την ελευθερία της άποψης; Μπορεί να κρίνει η ίδια, και η Κινηματογραφική Λέσχη τις ταινίες, να τις διακρίνει σε καλές ή όχι, σε κουλτουριάρικες ή εμπορικές, σε ακατάλληλες ή όχι για δημόσια προβολή, αλλά δεν μπορώ εγώ να κρίνω τις ταινίες που αποφασίζει να προβάλλει στην Καστοριά η Κινηματογραφική Λέσχη; Πρωτοποριακές ιδέες της Δ.Μ.
Η Κινηματογραφική Λέσχη σίγουρα αποτελεί κοινό τόπο έκφρασης και συλλογικής προσφοράς, με συνεπή και γενικά καλή παρουσία εδώ και μερικές δεκαετίες. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είναι άμοιρη κριτικής.
Όμως κατά τα λοιπά ξεπερασμένα επιχειρήματα του «μόχθου και σπατάλης (!!) του προσωπικού χρόνου» των μελών στις υποθέσεις της Κινηματογραφικής Λέσχης, δεν τα περίμενα και από την προφανώς προοδευτική αναγνώστριά σου. Τα ακούω πολλά-πολλά χρόνια από όλους τους τοπικούς συλλόγους που έχουν σχέση με την ονομασία τους μόνο κατ’ ευφημισμό. Δεν τα περίμενα από μέλος της Κινηματογραφικής Λέσχης.
Ας μου γράψει η αναγνώστριά σου, αν εκτός από την μιζέρια και την αφόρητη κακομοιριά και τον εσωτερικό αυταρχισμό της Τουρκίας, ο κινηματογράφος της έχει να προσφέρει κάτι άλλο. Σε ό,τι αφορά τον κινηματογράφο του 1980 έχει το κακό ότι βρισκόμαστε στο 2011. Α! και ότι δεν υπάρχει πια εκείνη η Ρουμανία. (Η μήπως λαθεύω πάλι;)
Ευχαριστώ για την φιλοξενία.
Α.Μ.
ΥΓ Προσωπικά δεν θα επανέλθω ούτε θα δώσω συνέχεια σε περίπτωση ανταπάντησης. Είχα αποφασίσει να γράψω κάτι για το χαμόγελο, και κόντεψα να πέσω στα χέρια της Ιεράς Εξέτασης.
Καημένη Χούλια. Έγινες σύμβολο της χειραφετημένης Τουρκάλας.
Σχετικά κείμενα:
ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ έγραψαν
ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ έγραψαν
ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ έγραψαν
Αγαπητέ κ. διευθυντά,
Λόγω Καλλικράτη, τυχαίνει να έχω μετακινηθεί σε κάποιο μεγάλο χωριό, λόγω της δουλειάς μου. Φυσικά και αυτό το χωριό έχει αδέσποτα σε άθλια κατάσταση, τα περισσότερα είναι κυνηγόσκυλα παρατημένα στη μοίρα τους νηστικά-επειδή προφανώς οι επιδόσεις τους στο κυνήγι δεν είναι στο ύψος των “αναγκών” του κυνηγού-αφεντικού τους! Κάποιοι τα σκοτώνουν επί τόπου, κάποιοι άλλοι… τα λυπούνται και απλά τα παρατούν!
Δεν με ξέρουν, δεν τα ξέρω! Πως είναι δυνατόν να μην μου έχουν επιτεθεί ποτέ αδέσποτα σκυλιά! Ειλικρινά απορώ, γιατί ομολογώ ότι μια ανόητη φοβία την έχω με τα άγνωστα σκυλιά, ίσως επειδή έχω γάτες και πάντα σκέφτομαι ότι θα τις μυρίσουν πάνω μου και θα αγριέψουν… Ηλιθιότητες, βέβαια!
Αυτά τα γράφω, σχετικά με το ατύχημα που συνέβη στο Μαυροχώρι και φυσικά εκφράζω την βαθιά μου λύπη και για τον άνθρωπο αυτό, αλλά και τον φόβο μου για τις συνέπειες του γεγονότος αυτού.
Με όλο τον σεβασμό στο πρόσωπο της κ.Σόνιας Ευθυμιάδου-Παπασταύρου, που δεν γνωρίζω προσωπικά, αλλά την γνωρίζω από τα γραπτά της και για αυτό τον λόγο την εκτιμώ ιδιαίτερα, θα ήθελα να της εκφράσω τον φόβο μου ότι αυτό που ζητάει, αν και είναι πέρα για πέρα λογικό, αυτό που θα γίνει για να αντιμετωπιστεί το θέμα αυτό δεν θα είναι μέσα στα πλαίσια του νόμιμου που η ίδια εννοεί με το “ό,τι προβλέπεται”. Απλά θα γίνει πάλι μια επιχείρηση σκούπα με τις γνωστές σε όλους, ΦΟΛΕΣ.
Λόγω Καλλικράτη, τυχαίνει να έχω μετακινηθεί σε κάποιο μεγάλο χωριό, λόγω της δουλειάς μου. Φυσικά και αυτό το χωριό έχει αδέσποτα σε άθλια κατάσταση, τα περισσότερα είναι κυνηγόσκυλα παρατημένα στη μοίρα τους νηστικά-επειδή προφανώς οι επιδόσεις τους στο κυνήγι δεν είναι στο ύψος των “αναγκών” του κυνηγού-αφεντικού τους! Κάποιοι τα σκοτώνουν επί τόπου, κάποιοι άλλοι… τα λυπούνται και απλά τα παρατούν!
Δεν με ξέρουν, δεν τα ξέρω! Πως είναι δυνατόν να μην μου έχουν επιτεθεί ποτέ αδέσποτα σκυλιά! Ειλικρινά απορώ, γιατί ομολογώ ότι μια ανόητη φοβία την έχω με τα άγνωστα σκυλιά, ίσως επειδή έχω γάτες και πάντα σκέφτομαι ότι θα τις μυρίσουν πάνω μου και θα αγριέψουν… Ηλιθιότητες, βέβαια!
Αυτά τα γράφω, σχετικά με το ατύχημα που συνέβη στο Μαυροχώρι και φυσικά εκφράζω την βαθιά μου λύπη και για τον άνθρωπο αυτό, αλλά και τον φόβο μου για τις συνέπειες του γεγονότος αυτού.
Με όλο τον σεβασμό στο πρόσωπο της κ.Σόνιας Ευθυμιάδου-Παπασταύρου, που δεν γνωρίζω προσωπικά, αλλά την γνωρίζω από τα γραπτά της και για αυτό τον λόγο την εκτιμώ ιδιαίτερα, θα ήθελα να της εκφράσω τον φόβο μου ότι αυτό που ζητάει, αν και είναι πέρα για πέρα λογικό, αυτό που θα γίνει για να αντιμετωπιστεί το θέμα αυτό δεν θα είναι μέσα στα πλαίσια του νόμιμου που η ίδια εννοεί με το “ό,τι προβλέπεται”. Απλά θα γίνει πάλι μια επιχείρηση σκούπα με τις γνωστές σε όλους, ΦΟΛΕΣ.
Βιβλίο
Γεωργίου Δαουτόπουλου:
Το Ιπποφαές και η καλλιέργειά του
Έκδοση του Ινστιτούτου Περιφερειακής Ανάπτυξης Δυτικής Μακεδονίας,
Κοζάνη 22011, σελ. 155.
Όσοι μαθαίνουν για το φυτό και τις εξαιρετικές διατροφικές και φαρμακευτικές του ιδιότητες, σπεύδουν να αναζητήσουν φυ- τώρια και να εξασφαλίσουν φυτά χωρίς καμιά απολύτως γνώση για το φυτό. Αν πρόκειται για λίγα φυτά, το εγχείρημα δεν εγκυμονεί μεγάλους κινδύνους. Θα μάθει κανείς, καθώς τα φυτά μεγαλώνουν και τα λάθη θα έχουν πολύ μικρό τίμημα. Αν όμως πρόκειται για φυτεία για εμπορικούς σκοπούς, τα οικονομικά μεγέθη δεν είναι αμελητέα. Ιδιαίτερα σε αυτήν την περίοδο της κρίσης και όταν μάλιστα οι επενδυτές είναι γεωργοί που έχουν τη γεωργία ως κύρια, αν όχι και αποκλειστική τους απασχόληση.
Το Ιπποφαές και η καλλιέργειά του
Έκδοση του Ινστιτούτου Περιφερειακής Ανάπτυξης Δυτικής Μακεδονίας,
Κοζάνη 22011, σελ. 155.
Όσοι μαθαίνουν για το φυτό και τις εξαιρετικές διατροφικές και φαρμακευτικές του ιδιότητες, σπεύδουν να αναζητήσουν φυ- τώρια και να εξασφαλίσουν φυτά χωρίς καμιά απολύτως γνώση για το φυτό. Αν πρόκειται για λίγα φυτά, το εγχείρημα δεν εγκυμονεί μεγάλους κινδύνους. Θα μάθει κανείς, καθώς τα φυτά μεγαλώνουν και τα λάθη θα έχουν πολύ μικρό τίμημα. Αν όμως πρόκειται για φυτεία για εμπορικούς σκοπούς, τα οικονομικά μεγέθη δεν είναι αμελητέα. Ιδιαίτερα σε αυτήν την περίοδο της κρίσης και όταν μάλιστα οι επενδυτές είναι γεωργοί που έχουν τη γεωργία ως κύρια, αν όχι και αποκλειστική τους απασχόληση.
3.3.12
ΧΡΥΣΟΥΛΑΣ ΠΑΤΡΩΝΟΥ ΠΑΠΑΤΕΡΠΟΥ: Ο πύργος της Βαβέλ
Προικισμένη από πολύ μικρή η Λήδα. Αυτό που θα λέγαμε ευλογημένη από τις μοίρες. Μοναχοπαίδι μεγαλοαστών και πολύ καλλιεργημένων γονέων. Με ρίζες από χίλιες δυο εθνότητες, που λέει ο λόγος. Γιαγιά Γαλλίδα, μαμά Γερμανίδα, Έλληνας ο μπαμπάς. Οι τρεις γλώσσες ήταν καθημερινά ακούσματα για τη μοναχοκόρη, και αν προσθέσουμε και τηνΑγγλίδα γκουβερνάντα, μπορούσε να κυκλοφορήσει σχεδόν σ’ όλη την Ευρώπη και να νιώθει παντού σαν στο σπίτι της.
Οι γονείς είχαν αποφασίσει από την αρχή: ένα παιδί μόνο, και θα του δώσουμε τα καλύτερα εφόδια για τη ζωή του. Τέχνες και γράμματα σε πρώτο πλάνο. Και η Λήδα ανταποκρινόταν τέλεια στο ρόλο της. Η αλήθεια είνα, πως δεν τής έμενε καθόλου ελεύθερος χρόνος για να ασχοληθεί και με κάτι που απολάμβαναν τα περισσότερα παιδιά της ηλικίας της, το παιχνίδι. Δεν βαρυγκωμούσε όμως, άλλωστε ούτε και ήξερε καλά-καλά τι ακριβώς ήταν αυτό το πράγμα. Παιχνίδι ήταν το πιάνο, το μπαλέτο, η ξιφασκία...
Πολύ μικρή αφοσιώθηκε στην εκμάθηση "ξένων" γλωσσών: ρώσικα, αραβικά, πορτογαλικά, και πριν περάσει χρόνος, "μπάρκαρε" και για άλλο γλωσσικό ταξίδι. Παιδί φαινόμενο! Καμάρι για την οικογένεια, καμάρι για το σχολείο, καμάρωνε και η ίδια που ήταν παντού όπου πήγαινε σημείο αναφοράς.
Είχε πια περάσει τα δώδεκα-άρχιζε ήδη η εφηβεία - όταν η μαμά διαπίστωσε, ότι εντελώς απρογραμμάτιστα, θα αποκτούσε και δεύτερο παιδί. Αγόρι αυτή τη φορά. Η αμηχανία της πρώτης στιγμής, μετατράπηκε σε ενθουσιασμό και ευχάριστη αναμονή για όλους. Η Λήδα χαιρόταν που θα αποκτούσε αδελφάκι, ο μπαμπάς για τον "διάδοχο", η μαμά κάπως επιφυλακτική έβρισκε πως ήταν ήδη αρκετά μεγάλη για να ξαναρχίσει να ασχολείται με μωρά.
Το αγοράκι έγινε το επίκεντρο ενδιαφέροντος τώρα. Η προσοχή σ’ αυτό στραμμένη, η Λήδα έβλεπε το αδελφάκι της κατά κάποιον τρόπο, σαν παιχνίδι, έγινε η κούκλα που ποτέ της δεν είχε για να παίξει στα νηπιακά της χρόνια. Χωρίς φυσικά να παραλείπει και όλα της τα άλλα ενδιαφέροντα. Κάτι όμως μέσα της άρχισε να σιγοκαίει. Δεν καταλάβαινε και η ίδια τι ακριβώς. Να, την ενοχλούσε που όλοι στο σπίτι μιλούσαν για τον Φρίξο, πώς έλεγε τις πρώτες του λεξούλες στα Γαλλικά, στα Γερμανικά... Πως, ακόμη και στο τηλέφωνο, η πρώτη κουβέντα των γονιών της, η πρώτη ερώτηση των παππούδων, ήταν τι κάνει ο Φρίξος...
2.3.12
ΘΡΑΣΥΒΟΥΛΟΥ ΟΡ. ΠΑΠΑΣΤΡΑΤΗ: Η παράσταση τελείωσε
Η Ελλάδα χρειάζεται μαζική αντικατάσταση
του πολιτικού προσωπικού της
Όταν ένας πατέρας προσλαμβάνει ένα προγυμναστή προκειμένου να βοηθήσει το παιδί του που εμφανίζει αδυναμία στα μαθηματικά ή σε οποιοδήποτε άλλο μάθημα και μετά από ένα χρόνο ενισχυτικής διδασκαλίας, το παιδί του αποτυγχάνει στις εξετάσεις μένοντας στάσιμο ή μετεξεταστέο, τότε είναι απολύτως βέβαιο ότι δε θα επαναπροσλάβει τον εν λόγω καθηγητή, διότι απέτυχε στο έργο του και δε βοήθησε το παιδί του. Βεβαίως σε μια χώρα όπου η δημόσια εκπαίδευση – όπως και οι περισσότεροι θεσμοί – βρίσκεται υπό διάλυση και πολλοί εκπαιδευτικοί αντιμετωπίζουν το σχολείο ως πάρεργο και ως κέντρο αλίευσης πελατών, είναι πιθανόν ο πατέρας εκείνος να μη βρεθεί ποτέ στη θέση αυτή, διότι θα έχει προηγουμένως υποχρεωθεί να προσλάβει ως προγυμναστή τον ίδιο τον καθηγητή του παιδιού του στο ημερήσιο δημόσιο σχολείο. Σε μια χώρα που είναι όλα υπό κατάρρευση, οι γονείς συνήθως σιωπούν σε τέτοια φαινόμενα ή συχνά συναινούν, αν μη και τα υποθάλπουν και υπάρχουν πολλοί εκπαιδευτικοί που φτάνουν στα έσχατα όρια ηθικής κατάπτωσης, μισθώνοντας διαμερίσματα πέριξ του σχολείου ή χρησιμοποιούν και αυτές ακόμη τις αίθουσες του σχολείου μετά τη λήξη των μαθημάτων, για να ασκήσουν την έκνομη παραπαιδεία τους. Την ίδια ώρα φωτισμένοι καθηγητές αναλαμβάνουν τη δωρεάν παροχή φροντιστηρίων στα πλαίσια της κοινωνικής αλληλεγγύης. Το μόνο που μένει είναι να ενεργοποιηθεί κάποια δημόσια υπηρεσία και να τους διώξει, επειδή απαγορεύεται η δωρεάν παροχή υπηρεσιών. Σε αυτό τον τόπο συνυπάρχουν άγγελοι και διάβολοι. Αλλά αυτή η χώρα είναι βαριά ασθενής και όπως κινούνται σήμερα τα πράγματα, μάλλον δεν υπάρχει καμιά ελπίδα βελτίωσης.
Η παραπάνω αναφορά στην εκπαίδευση δεν είχε μονάχα αλληγορικό χαρακτήρα, παραπέμποντας στην πολιτική κατάπτωση και στο χείριστο πολιτικό υλικό της Ελλάδας. Η εκπαίδευση είναι ο καθρέφτης και ο πνευματικός σιτοβολώνας ενός λαού. Όταν σε μια χώρα η εκπαιδευτική διαδικασία εκπίπτει, τότε αυτή η χώρα δεν έχει μέλλον. Και δυστυχώς η εκπαίδευση στην Ελλάδα ζει τραγικές μέρες.
Κατ’ ανάλογη θεώρηση με την παιδεία, θα μπορούσε κάποιος να δώσει το παράδειγμα του ασθενούς εκείνου, ο οποίος ακολουθεί συγκεκριμένη σκληρή θεραπεία κι ύστερα από δυο έτη διαπιστώνει ότι η κατάσταση της υγείας του είναι σε χειρότερο σημείο από εκείνο στο οποίο ήταν προτού αρχίσει η θεραπεία. Σε αυτή την περίπτωση είναι βέβαιο ότι ο ασθενής αυτός θα αναζητήσει άλλο θεράποντα για να τον βοηθήσει. Δε θα παραθέσω βεβαίως τα χάλια του υγειονομικού συστήματος αυτής της χώρας, διότι έχει τόσα μελανά σημεία, που μάλλον κι αυτά δεν διορθώνονται. Φαινόμενα όπως αυτό των αποκλειστικών νοσοκόμων δεν πρέπει να υπάρχουν ούτε στις τριτοκοσμικές χώρες – και πάντως δεν υπάρχουν ούτε στη Βουλγαρία… Το κακό είναι ότι στη δικιά μας περίπτωση είναι η ίδια η χώρα που ασθενεί βαριά. Η Ελλάδα είναι ο μικρός βαριά ασθενής της Ευρώπης… Κι ελπίζω ότι δεν θα έρθει η στιγμή που κάποιοι θα διαπιστώσουν πως «η εγχείρησις επέτυχε, αλλ’ ο ασθενής απέθανε».
του πολιτικού προσωπικού της
Ο σκλάβος μνήσκει πάντα σκλάβος του όποιανου κυρίου, εξόν αν μπορέση μ ό ν ο ς του να λυτρωθεί. Κι αν δεν μπορέση, τότε από μια σκλαβιά περνάει σ’ άλλη, ώσπου να φτάση στο τελευταίο σκαλοπάτι της κατάντιας του. Και αυτή είναι η ζωή του∙ κάλλιο να ξεψυχούσε. Μα στη γη απάνω πάντα θα υπάρχουν σκλάβοι και ελεύτεροι.
Ίων Δραγούμης, Σαμοθράκη
Όταν ένας πατέρας προσλαμβάνει ένα προγυμναστή προκειμένου να βοηθήσει το παιδί του που εμφανίζει αδυναμία στα μαθηματικά ή σε οποιοδήποτε άλλο μάθημα και μετά από ένα χρόνο ενισχυτικής διδασκαλίας, το παιδί του αποτυγχάνει στις εξετάσεις μένοντας στάσιμο ή μετεξεταστέο, τότε είναι απολύτως βέβαιο ότι δε θα επαναπροσλάβει τον εν λόγω καθηγητή, διότι απέτυχε στο έργο του και δε βοήθησε το παιδί του. Βεβαίως σε μια χώρα όπου η δημόσια εκπαίδευση – όπως και οι περισσότεροι θεσμοί – βρίσκεται υπό διάλυση και πολλοί εκπαιδευτικοί αντιμετωπίζουν το σχολείο ως πάρεργο και ως κέντρο αλίευσης πελατών, είναι πιθανόν ο πατέρας εκείνος να μη βρεθεί ποτέ στη θέση αυτή, διότι θα έχει προηγουμένως υποχρεωθεί να προσλάβει ως προγυμναστή τον ίδιο τον καθηγητή του παιδιού του στο ημερήσιο δημόσιο σχολείο. Σε μια χώρα που είναι όλα υπό κατάρρευση, οι γονείς συνήθως σιωπούν σε τέτοια φαινόμενα ή συχνά συναινούν, αν μη και τα υποθάλπουν και υπάρχουν πολλοί εκπαιδευτικοί που φτάνουν στα έσχατα όρια ηθικής κατάπτωσης, μισθώνοντας διαμερίσματα πέριξ του σχολείου ή χρησιμοποιούν και αυτές ακόμη τις αίθουσες του σχολείου μετά τη λήξη των μαθημάτων, για να ασκήσουν την έκνομη παραπαιδεία τους. Την ίδια ώρα φωτισμένοι καθηγητές αναλαμβάνουν τη δωρεάν παροχή φροντιστηρίων στα πλαίσια της κοινωνικής αλληλεγγύης. Το μόνο που μένει είναι να ενεργοποιηθεί κάποια δημόσια υπηρεσία και να τους διώξει, επειδή απαγορεύεται η δωρεάν παροχή υπηρεσιών. Σε αυτό τον τόπο συνυπάρχουν άγγελοι και διάβολοι. Αλλά αυτή η χώρα είναι βαριά ασθενής και όπως κινούνται σήμερα τα πράγματα, μάλλον δεν υπάρχει καμιά ελπίδα βελτίωσης.
Η παραπάνω αναφορά στην εκπαίδευση δεν είχε μονάχα αλληγορικό χαρακτήρα, παραπέμποντας στην πολιτική κατάπτωση και στο χείριστο πολιτικό υλικό της Ελλάδας. Η εκπαίδευση είναι ο καθρέφτης και ο πνευματικός σιτοβολώνας ενός λαού. Όταν σε μια χώρα η εκπαιδευτική διαδικασία εκπίπτει, τότε αυτή η χώρα δεν έχει μέλλον. Και δυστυχώς η εκπαίδευση στην Ελλάδα ζει τραγικές μέρες.
Κατ’ ανάλογη θεώρηση με την παιδεία, θα μπορούσε κάποιος να δώσει το παράδειγμα του ασθενούς εκείνου, ο οποίος ακολουθεί συγκεκριμένη σκληρή θεραπεία κι ύστερα από δυο έτη διαπιστώνει ότι η κατάσταση της υγείας του είναι σε χειρότερο σημείο από εκείνο στο οποίο ήταν προτού αρχίσει η θεραπεία. Σε αυτή την περίπτωση είναι βέβαιο ότι ο ασθενής αυτός θα αναζητήσει άλλο θεράποντα για να τον βοηθήσει. Δε θα παραθέσω βεβαίως τα χάλια του υγειονομικού συστήματος αυτής της χώρας, διότι έχει τόσα μελανά σημεία, που μάλλον κι αυτά δεν διορθώνονται. Φαινόμενα όπως αυτό των αποκλειστικών νοσοκόμων δεν πρέπει να υπάρχουν ούτε στις τριτοκοσμικές χώρες – και πάντως δεν υπάρχουν ούτε στη Βουλγαρία… Το κακό είναι ότι στη δικιά μας περίπτωση είναι η ίδια η χώρα που ασθενεί βαριά. Η Ελλάδα είναι ο μικρός βαριά ασθενής της Ευρώπης… Κι ελπίζω ότι δεν θα έρθει η στιγμή που κάποιοι θα διαπιστώσουν πως «η εγχείρησις επέτυχε, αλλ’ ο ασθενής απέθανε».
ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ έγραψαν
Αγαπητή ΟΔΟΣ,
Διατηρώ την ανωνυμία μου όπως ο Α.Μ. αναγνώστης σας ο οποίος αναφέρεται στις πρόσφατες προβολές της Κινηματογραφικής Λέσχης Καστοριάς που δημοσίευσε η ΟΔΟΣ. Αν διαβάζει αυτές τις αράδες, θα ήθελα να τον ρωτήσω τα εξής:
1. Από τις αρχές δημιουργίας της Λέσχης, πόσες φορές παρακολούθησε τις κινηματογραφικές προβολές για να γνωρίζει την αγάπη ή όχι των μελών της για την δεκαετία του ’80;
2. Μπερδεύει την έννοια της Κινηματογραφικής Λέσχης με την έννοια του ιδιωτικού εμπορικού κινηματογράφου;
3. Γνωρίζει πραγματικά σε ποιον κάνει κριτική όταν αναφέρεται σε «αυτούς που επιλέγουν τις ταινίες» άλλων δεκαετιών και ηπείρων;
4. Σε πόσες ανοιχτές συνελεύσεις της Κινηματογραφικής Λέσχης παραβρέθηκε για να προτείνει ταινίες;
5. Πώς μειώνει την αξία της Κινηματογραφικής Λέσχης Καστοριάς, η οποία χωρίς τον μόχθο και την σπατάλη του προσωπικού ελεύθερου χρόνου των μελών της δε θα κατάφερνε ποτέ να μας φέρει κοντά με το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, το Φεστιβάλ Ελληνικών Ταινιών Μικρού Μήκους της Δράμας και το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ της Θεσσαλονίκης;
Αγαπητή ΟΔΟΣ,
Ζητώ συγνώμη για την κατασπατάληση του χώρου σας και καλώ όλους τους αναγνώστες που αγαπούν τον κινηματογράφο να ενισχύσουν την Κινηματογραφική Λέσχη Καστοριάς καθώς χωρίς την ενεργή συμμετοχή των φίλων της δε θα επιτευχθεί ο πλουραρισμός στην επιλογή των ταινιών που επιθυμεί (προφανώς) ο Α.Μ.
(Σπαζοκεφαλιάζω ακόμη αναρωτώμενη τι κακό έχει ο κινηματογράφος της γείτονος και ο κινηματογράφος της δεκαετίας ’80….)
Σχετικό κείμενο:
ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ έγραψαν
Διατηρώ την ανωνυμία μου όπως ο Α.Μ. αναγνώστης σας ο οποίος αναφέρεται στις πρόσφατες προβολές της Κινηματογραφικής Λέσχης Καστοριάς που δημοσίευσε η ΟΔΟΣ. Αν διαβάζει αυτές τις αράδες, θα ήθελα να τον ρωτήσω τα εξής:
1. Από τις αρχές δημιουργίας της Λέσχης, πόσες φορές παρακολούθησε τις κινηματογραφικές προβολές για να γνωρίζει την αγάπη ή όχι των μελών της για την δεκαετία του ’80;
2. Μπερδεύει την έννοια της Κινηματογραφικής Λέσχης με την έννοια του ιδιωτικού εμπορικού κινηματογράφου;
3. Γνωρίζει πραγματικά σε ποιον κάνει κριτική όταν αναφέρεται σε «αυτούς που επιλέγουν τις ταινίες» άλλων δεκαετιών και ηπείρων;
4. Σε πόσες ανοιχτές συνελεύσεις της Κινηματογραφικής Λέσχης παραβρέθηκε για να προτείνει ταινίες;
5. Πώς μειώνει την αξία της Κινηματογραφικής Λέσχης Καστοριάς, η οποία χωρίς τον μόχθο και την σπατάλη του προσωπικού ελεύθερου χρόνου των μελών της δε θα κατάφερνε ποτέ να μας φέρει κοντά με το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, το Φεστιβάλ Ελληνικών Ταινιών Μικρού Μήκους της Δράμας και το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ της Θεσσαλονίκης;
Αγαπητή ΟΔΟΣ,
Ζητώ συγνώμη για την κατασπατάληση του χώρου σας και καλώ όλους τους αναγνώστες που αγαπούν τον κινηματογράφο να ενισχύσουν την Κινηματογραφική Λέσχη Καστοριάς καθώς χωρίς την ενεργή συμμετοχή των φίλων της δε θα επιτευχθεί ο πλουραρισμός στην επιλογή των ταινιών που επιθυμεί (προφανώς) ο Α.Μ.
(Σπαζοκεφαλιάζω ακόμη αναρωτώμενη τι κακό έχει ο κινηματογράφος της γείτονος και ο κινηματογράφος της δεκαετίας ’80….)
Δ.Μ.
Σχετικό κείμενο:
ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ έγραψαν
Κάποτε στην Καστοριά
[στήλη που υπογράφει ο "Στοχαστής"]
Ο ποιητής Παλαδάς ο Αλεξανδρεύς τον 4ο αιώνα μ.Χ. που θρηνούσε για την εξαφάνιση του Ελληνισμού έλεγε:
Μήπως ενώ έχουμε πεθάνει ζούμε μόνο κατά φαντασίαν, εμείς οι Έλληνες, που έχομε περιπέσει σε συμφορά, νομίζοντας ότι η ζωή είναι όνειρο; ή ζούμε εμείς, και έχει αποθάνει η ζωή;
Η χώρα έγινε ένα απέραντο φρενοκομείο
Έτσι δεν εκφράσθηκε κάποτε ο αείμνηστος Κωνσταντίνος Καραμανλής πριν 30 και πλέον χρόνια; Μήπως είχε άδικο; Εκτός του ότι θα καταντήσουν ακόμη και του έντιμους απατεώνες, θα μας αναγκάσουν τους περισσότερους να φύγουμε από την πατρίδα μας. Γιατί να ανοίξει κάποιος εταιρεία στην Ελλάδα; Γιατί να μην πάει σε οποιαδήποτε άλλη ευρωπαϊκή χώρα και να ανοίξει εταιρεία; Δυσκολότερο είναι να κλείσεις, στα χαρτιά φυσικά, μια εταιρεία παρά να την ανοίξεις. Καλό είναι να κρατάμε το γράμμα του νόμου αλλά, αλλά και το πνεύμα του νόμου ας το λάβουμε λίγο υπόψη καθότι η τυπολατρία πολλές φορές φέρνει και την μοιρολατρία.
Ο ποιητής Παλαδάς ο Αλεξανδρεύς τον 4ο αιώνα μ.Χ. που θρηνούσε για την εξαφάνιση του Ελληνισμού έλεγε:
Μήπως ενώ έχουμε πεθάνει ζούμε μόνο κατά φαντασίαν, εμείς οι Έλληνες, που έχομε περιπέσει σε συμφορά, νομίζοντας ότι η ζωή είναι όνειρο; ή ζούμε εμείς, και έχει αποθάνει η ζωή;
Η χώρα έγινε ένα απέραντο φρενοκομείο
Έτσι δεν εκφράσθηκε κάποτε ο αείμνηστος Κωνσταντίνος Καραμανλής πριν 30 και πλέον χρόνια; Μήπως είχε άδικο; Εκτός του ότι θα καταντήσουν ακόμη και του έντιμους απατεώνες, θα μας αναγκάσουν τους περισσότερους να φύγουμε από την πατρίδα μας. Γιατί να ανοίξει κάποιος εταιρεία στην Ελλάδα; Γιατί να μην πάει σε οποιαδήποτε άλλη ευρωπαϊκή χώρα και να ανοίξει εταιρεία; Δυσκολότερο είναι να κλείσεις, στα χαρτιά φυσικά, μια εταιρεία παρά να την ανοίξεις. Καλό είναι να κρατάμε το γράμμα του νόμου αλλά, αλλά και το πνεύμα του νόμου ας το λάβουμε λίγο υπόψη καθότι η τυπολατρία πολλές φορές φέρνει και την μοιρολατρία.
1.3.12
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)