ΙΩΑΝΝΗ ΣΚΟΡΔΑ: Αγαπητή ΟΔΟΣ

ΟΔΟΣ Μ. Πέμπτη 17.4.2025 | 1269

Έχει διαπιστωθεί πως μέρος των κοινωνιών χειραγωγούνται/πείθονται κυρίως από εν δυνάμει πολιτικά πρόσωπα που εκμεταλλεύονται τις δυσμενείς κοινωνικο-οικονομικές καταστάσεις που αναστατώνουν τις κοινωνίες που μέσω "εύκολων" και απλουστευμένων προτεινόμενων λύσεων υπόσχονται καλύτερες συνθήκες διαβίωσης. 

Η πολιτική ζωή στην Δύση, τουλάχιστον όπως την γνωρίσαμε ως τις αρχές του 21ου αιώνα κατακερματίζεται ασύμμετρα, σε τέτοιο βαθμό που φαντάζει πια πολύ πιθανό, αν όχι βέβαιο, ότι δεν θα ξαναεμφανιστεί στην πρότερη εικόνα της. Ενδεχομένως ορισμένοι από τους λανθασμένους χειρισμούς των πολιτικών προσώπων που βρίσκονταν σε θέσεις εξουσίας σε πολλές χώρες του Δυτικού κόσμου, ειδικά τις σημαντικές, να δημιουργούν άθελα τους ή όχι, τις κατάλληλες (;) κοινωνικές συνθήκες ώστε να τεθεί υπό αμφισβήτηση η μέχρι πρότινος πολιτική σταθερότητα αρκετών χωρών. Και μαζί της η διεθνής τάξη.

Κυρίως σε αυτές τις χώρες που είχαν την δυνατότητα να κινούν τα γεωπολιτικά νήματα και στα μάτια των περισσοτέρων λαών αποτελούσαν τους οικονομικούς κολοσσούς. Χώρες, δημοκρατικές οι οποίες παρείχαν οποιαδήποτε είδους στήριξη -κυρίως οικονομική, κοινωνική και στρατιωτική- στις συμμαχικές χώρες κάθε φορά που αυτό κρινόταν χρήσιμο για την διατήρηση -ή και περαιτέρω σύσφιξη- των διακρατικών σχέσεων. Όμως παρά την σταθερότητα που προσέφεραν στους λαούς της Δύσης οι ασκούμενες πολιτικές, εκείνοι δείχνουν το τελευταίο διάστημα αρκετά δυσαρεστημένοι και σκεπτικιστές με τα πρόσωπα που ασκούν εξουσία και κατά επέκταση τις πολιτικές τους.

Στις περισσότερες των περιπτώσεων, έχει διαπιστωθεί πως μέρος των κοινωνιών χειραγωγούνται/πείθονται κυρίως από εν δυνάμει πολιτικά πρόσωπα που εκμεταλλεύονται τις δυσμενείς κοινωνικο-οικονομικές καταστάσεις που αναστατώνουν τις κοινωνίες που μέσω "εύκολων" και απλουστευμένων προτεινόμενων λύσεων υπόσχονται καλύτερες συνθήκες διαβίωσης. Έχει παρατηρηθεί πως στην πλειοψηφία τέτοιων περιπτώσεων μεγάλη συμβολή έχουν και αρκετά από τα Μέσα Ενημέρωσης. Τα οποία χρησιμοποιούνται για την εξυπηρέτηση συγκεκριμένων ιδεολογικών προσδοκιών και των εκπροσώπων τους.

Σε αυτές τις περιπτώσεις συνηθίζεται να πλήττονται Μέσα τα οποία «πλασάρονται» ως "συστημικά που εξυπηρετούν συγκεκριμένα συμφέροντα" και λοιποί εύπεπτοι αλμυροί μπακαλιάροι που σερβίρονται στο κοινό τους. Διεκδικώντας σχεδόν ακούραστα και αναπόδεικτα τον τίτλο του "αντισυστημικού"- χαρακτηρισμός που για κάποιον λόγο γίνεται αποδεκτός εν μέσω ενθουσιασμού από το κοινό τους. Και κατά έναν περίεργο λόγο ένα μέρος της κοινωνίας ντύνεται με τον μανδύα του αντισυστημισμού, που είναι έτοιμο να συγκρουστεί άνευ όρων και ενδοιασμών. Αρκεί να απολαύσει εκλογικά την επιβεβαίωση των πεποιθήσεων του.

Δίχως να το ενδιαφέρει, αν αυτό θα είναι κάτι εφήμερο ή όχι. Αν και στις περισσότερες χώρες που έκαναν την εμφάνιση τους τέτοιου είδους λαϊκιστικά κινήματα δεν μακροημέρευσαν στα υψηλά πολιτικά κλιμάκια. Συνήθως μετά την παρουσία τους στις πρώτες εκλογικές διαδικασίες όταν και φθάνουν στο εκλογικό pick τους, στην συνέχεια απλώς διατηρούνται στα κάτω ράφια των εκλογικών αποτελεσμάτων. Σχεδόν σπάνια καταφέρνουν να διεισδύσουν με τέτοιο τρόπο στα κοινωνικά στρώματα ώστε να επιβιώσουν πολιτικά με το πέρασμα του χρόνου. Και όταν παυθεί εκλογικά η πολιτική τους ύπαρξη, τότε το πιστό κοινό τους επανέρχεται στις εργοστασιακές του ρυθμίσεις. Σαν να μην υπήρξαν ποτέ ψηφοφόροι λαϊκιστών και λούμπεν ιδεολόγων.

Πιο πειστική επιβεβαίωση των παραπάνω, δεν θα μπορούσε να υπάρξει αν ανατρέξει κανείς στο αρκετά πρόσφατο ελληνικό παρελθόν. Όταν ο θυμός και η απογοήτευση που επισκίασαν μεγάλο μέρος της κοινωνίας, ανέδειξαν στα υψηλά πολιτικά ράφια κόμματα, κομματίδια και την νεοναζιστική οργάνωση της Χρυσής Αυγής. Με την πολιτική αναταραχή που προκλήθηκε να μην έχει ξανασυναντηθεί από τα χρόνια της μεταπολίτευσης και έπειτα.

Πως θα μπορούσε να χαρακτηριστεί διαφορετικά -πέρα από προσωρινή ευτυχώς αναταραχή- το αποτέλεσμα ενός δημοψηφίσματος και οι προθέσεις για τις οποίες το πραγματοποίησαν τότε πολιτικές προσωπικότητες που μέχρι εκείνη την στιγμή θεωρούσαν δεδομένο πως "εκείνοι θα βαρούν τα νταούλια και οι αγορές θα χορεύουν"; Και όλα όσα επιβαρυντικά για την Ελλάδα ακολούθησαν εκείνης της αναγκαστικής πολιτικής κυβίστησης. Και εδώ που τα συζητάμε αγαπητή ΟΔΟΣ, η επανάληψη είναι η μητέρα της μαθήσεως. Έτσι ώστε να φρεσκάρεται η μνήμη αρκετών ακόμα και σήμερα που επιμένουν σε συγκρούσεις μετωπικές και "όπου βγει".

Στο σήμερα, το πολιτικό ρίσκο της Ελλάδας εκείνης της περιόδου φαίνεται πως ζήλεψαν αρκετές ευρωπαϊκές χώρες. Και από την στιγμή που δεν κατάλαβαν τι είχε συμβεί σε ένα άλλο ευρωπαϊκό κράτος, αποφάσισαν να πράξουν ανάλογα με τον πάνσοφο ελληνικό λαό. Χρονικά το Ηνωμένο Βασίλειο μέσω της πολιτικής προσωπικότητας του Μπόρις Τζόνσον, αποφάσισε να εκτελέσει την λαϊκή βούληση όπως αυτή προέκυψε από το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος που είχε διεξαχθεί για την παραμονή του ή όχι στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Με τα αποτελέσματα εκείνης της λαϊκής βούλησης να είναι λίγο πολύ γνωστά σε όλους όσους παρακολουθούν την διεθνή πολιτική σκηνή. Μετά από εκείνες τις εξελίξεις, ο λαός του Η.Β. μπήκε και εκείνος σε επαναφορά εργοστασιακών ρυθμίσεων.

Την περιπέτεια του Ηνωμένου Βασιλείου ακολούθησε η γειτονική Ιταλία, ο λαός της οποίας αποφάσισε να δοκιμάσει την τύχη του στην επαναστατική γυμναστική μέσω δύο κομμάτων που σε πολλά θύμιζαν το ελληνικό παράδειγμα. Η Λέγκα του Βορρά και το Κίνημα των πέντε αστέρων έφεραν πολύ χειρότερα αποτελέσματα από όσα θα πίστευε ακόμα και ο πιο δύσπιστος υποστηρικτής τους. Όμως και σε αυτήν περίπτωση, οι πολιτικοί υποστηρικτές των συγκεκριμένων πολιτικών σχηματισμών, μπήκαν σε διαδικασία Factory reset επαναφέροντας σχετική πολιτική ομαλότητα ακόμα και αν αυτή εκφράζεται μέσω της Τζόρτζια Μελόνι.

Γαλλία και η Γερμανία, είναι οι δύο χώρες οι οποίες φαίνεται να έχουν τη μεγαλύτερη σε διάρκεια πολιτική αναταραχή μέσω του ακροδεξιού και νεοναζιστικού κόμματος αντίστοιχα. Ευχής έργου θα ήταν οι λαοί των δύο χωρών να έχουν διδαχθεί από τα μαθήματα των προαναφερόμενων ευρωπαϊκών λαών και να μην παίξουν με την σειρά τους κορόνα γράμματα τις χώρες τους, παραδίδοντας την εξουσία σε -τουλάχιστον- αμφισβητούμενες πολιτικές προσωπικότητες.

Και αν δεν επιθυμούν να διδαχθούν από τα καμώματα των λαών των ευρωπαϊκών χωρών, ας το πράξουν κοιτάζοντας στην άλλη άκρη του Ατλαντικού και την επανεκλογή του Ντόναλντ Τραμπ. Και όσα ο ίδιος μέσω των πολιτικών του προκαλεί σε παγκόσμιο επίπεδο. Κινήσεις που μπορεί να προκαλούν εφήμερη ηθική ανύψωση των ψηφοφόρων του. Όταν όμως γίνονται αντιληπτές οι επιπτώσεις στις ζωές τους, τότε ακόμα και ο νεοεκλεγείς πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής αναγκάζεται σε τρίμηνες κυβιστήσεις. Επιβεβαιώνοντας τον κανόνα που αναφέρει, πως η σύγκρουση με την πραγματικότητα τις περισσότερες φορές είναι αρκετά πιο επώδυνη από όσο μπορούσαν να φανταστούν εκείνοι που την αγνοούσαν.

Και όταν θα περάσει το τρίμηνο της εμπορικής φορολογικής ανακωχής, τότε θα μπορέσουν να εξαχθούν πιο ασφαλή συμπεράσματα για τον πρόεδρο των ΗΠΑ. Καθώς ως τότε θα μοιάζει αρκετά με τον δικό μας ηγέτη Αλέξη Τσίπρα. Στις πολιτικές κυβιστήσεις και στις άηχες τυμπανοκρουσίες που εξήγγειλαν απέναντι στις παγκόσμιες αγορές. Και εδώ που τα λέμε καθόλου μπράβο τους.

Ιωάννης Σκόρδας

iskord@hotmail.com

Φωτογραφία: Άλμπρεχτ Ντύρερ (1471-1528), Χέρια σε στάση προσευχής (1508), Μουσείο Αλμπερτίνα, Βιέννη Αυστρίας.

Δημοσιεύθηκε στην ΟΔΟ την Μ. Πέμπτη 17 Απριλίου 2025, αρ. φύλλου 1269.