ΝΙΚΗΣ ΣΑΛΠΑΔΗΜΟΥ: «Μάνες από φλόγα»

βιβλίο

ΣΟΝΙΑΣ ΕΥΘΥΜΙΑΔΟΥ-ΠΑΠΑΣΤΑΥΡΟΥ:
«Μάνες από φλόγα»
Εκδόσεις Καλυψώ, Φλώρινα 2010, β΄ έκδοση

Δημοσιεύεται σήμερα, 2 Φεβρουαρίου, ημέρα της Υπαπαντής του Χριστού, όπου σύμφωνα με την Εκκλησία μας γιορτάζουν οι μάνες.

Η λέξη μάνα είναι ίσως μικρή σε μέγεθος, αλλά ταυτόχρονα τόσο μεγάλη όσο η μοναδικότητα και το μεγαλείο της μάνας. Δυσκολεύεται κανείς να βρει επίθετο, που να μπορεί ν’ αποδώσει και να προσδιορίσει, τούτο το μυστήριο που συντελείται μέσα στη γυναίκα – μάνα. Η κ. Σόνια Ευθυμιάδου έδωσε στο βιβλίο της τον τίτλο «Μάνες από φλόγα». Είμαι βέβαιη ότι έκλεισε στη λέξη «φλόγα» πάρα πολλά απ’ αυτά που κατακλύζουν ολόκληρο το είναι της μάνας. Γιατί η φλόγα στάθηκε η απαρχή της ουσιαστικής παρουσίας του ανθρώπου πάνω στη γη, και η μάνα ως γονιμοποιός φλόγα ο κύριος συντελεστής της δημιουργικής πνοής της. Η φλόγα φωτίζει και οδηγεί, θερμαίνει και δίνει ζωή σ’ όλα τα πλάσματα. Κι είναι φυσικά αυτή η ειδοποιός φλόγα που μεταμορφώνει τη γυναίκα σε μάνα, όταν φέρνει το παιδί της στον κόσμο. Η φλόγα αυτή πυρπολεί κάθε πτυχή της ύπαρξής της, γι’ αυτό και δίνεται αφειδώλευτα στα παιδιά της. Το δόσιμό της είναι ολοκληρωτικό και η αυταπάρνησή της για το σπλάχνο της μπορεί να φτάσει και ως το θάνατο.

Κάποτε στην Καστοριά

  [στήλη]

Οι στρατιώτες του νερού

Στο Μουσείο Μακεδονικού Αγώνα (ΜΜΑ) συνεχίζεται κατά δεύτερη συνεχή χρονιά το πρόγραμμα παρουσιάσεων και διαλέξεων γύρω από θέματα τοπικού ιστορικού ενδιαφέροντος και όχι μόνο. Είναι ένα πρόγραμμα δράσεων του σπουδαστηρίου που αφορά την προβολή της τοπικής μας ιστορίας. Οι εκδηλώσεις αυτές γίνονται στο πλαίσιο του εορτασμού των 100 χρόνων από την απελευθέρωση της Καστοριάς από τον Οθωμανικό ζυγό.
Έτσι στις 22.01.12 έγινε η παρουσίαση του ιστορικού μυθιστορήματος της καθηγήτριας Σοφίας Δαγκλή-Παναγιωτίδη με τίτλο οι στρατιώτες του νερού. Το βιβλίο παρουσίασε το μέλος του ΔΣ του ΜΜΑ, καθηγητής εφ. του ΤΕΙ Καστοριάς κ. Λεωνίδας Πουλιόπουλος σε μια κατάμεστη αίθουσα, στην οποία παρευρέθηκαν μεταξύ άλλων ο τ. υποψήφιος Περιφερειάρχης κ. Παπαϊορδανίδης και ο τ. υποψήφιος Αντιπεριφερειάρχης κ. Κιοσές, o αντιδήμαρχος κ. Πολυγιάννης ο τ. Δήμαρχος Γιάννης Τσαμίσης, η τ. δημοτική σύμβουλος Αγνή Βασιλειάδου Τζήλα, η βραβευμένη ποιήτρια μας Βενετία Σιώντα, η καθηγήτρια Βιβή Δούκη, φοιτητές του ΤΕΙ Καστοριάς και πλήθος κόσμου.

ΟΔΟΣ: Τυφλή εμπιστοσύνη

ΟΔΟΣ 623 | 26.1.2012

Δεν χωρεί αμφιβολία, πως μαζί με την -συνηθισμένη σε τέτοιες περιπτώσεις- επίθεση κατά της μερίδας του τύπου (που παρουσιάζει ή ακόμη χειρότερα σχολιάζει την επικαιρότητα) και την πεποίθησή του ότι σύντομα θα λυθεί η σε βάρος του παρεξήγηση, η πίστη του προς την Δικαιοσύνη, την οποία διακήρυξε και δημόσια με ανακοίνωσή του ο αντιδήμαρχος Καστοριάς κ. Αλέξανδρος Τσαϊρίδης -το όνομα του οποίου συνδέθηκε με την παρουσία του δημοτικού εκσκαφέα κοντά στην περιοχή της λαθρανασκαφής στον αρχαιολογικό χώρο του Λιμναίου Οικισμού- εκτός από περίπου αυτονόητη, είναι ταυτοχρόνως και υποχρέωσή του.

Όχι μόνο ως πολίτης αλλά και διότι πολύ απλά όταν τον Ιανουάριο του 2011 προσήλθε στα καθήκοντά του ως δημοτικός σύμβουλος Καστοριάς, ορκίσθηκε πίστη στο Σύνταγμα και υπακοή στους νόμους του Κράτους. Για δε το συμφέρον του Δήμου Καστοριάς, ούτε λόγος. Καθ’ όσον η ευθύνη του έχει τον χαρακτήρα της υπαλληλίας απέναντι στο κοινωνικό σύνολο, το οποίο όχι απλώς δικαιούται, αλλά υποχρεούται να ενημερώνεται και να ελέγχει.

Και αυτά βέβαια, ανεξάρτητα από την κοινωνική ευχή να αποκαλυφθούν τα πρόσωπα των υπαιτίων της απίστευτα ασυγχώρητης πράξης, που εκτός από απαγορευμένη, έχει και στοιχεία ακόμη πιο ταπεινά σε σύγκριση με άλλα αδικήματα. Διότι η αρχαιοκαπηλία – στην οποία αποσκοπεί κάθε τέτοια λαθρανασκαφή – προϋποθέτει δράση κατά της ίδιας της Ελλάδας. Οπότε κάθε υπόνοια τέλεσης μιας τόσο ηθικά πρωτίστως αποδοκιμαστέας πράξης είναι από μόνη της πολύ βαριά. Έτσι πράγματι, δεν μπορεί κανείς, παρά να εύχεται σύντομα να διαλυθούν οι σκιές σε σχέση με εμπλοκή πολιτικών παραγόντων του Δήμου Καστοριάς και να αποκαλυφθούν οι υπεύθυνοι.

Σημειολογικά βέβαια, συνηθίζεται τα τελευταία χρόνια από μερίδα δημόσιων προσώπων ή απλών αξιωματούχων που νομίζουν ότι είναι stars, τα ονόματα των οποίων εμπλέκονται με υποθέσεις που εκκρεμούν στην δικαιοσύνη, (όπως αντίστοιχα έπραξαν οι κ.κ Άκης Τσοχατζόπουλος και ηγούμενος Εφραίμ) να τονίζεται με έμφαση η πίστη τους στα αυτονόητα, και ιδιαίτερα στην Δικαιοσύνη.

Με την έννοια αυτή, η συμπτωματικά ολόϊδια αντίδραση του αντιδημάρχου Καστοριάς, έχει το δικό της ενδιαφέρον. Ιδίως από την στιγμή που και οι δυο του παραδείγματος (Άκης και Εφραίμ) έχασαν την εμπιστοσύνη τους και μίλησαν για σκευωρίες και άλλα τέτοια, όταν από την Δικαιοσύνη που προηγουμένως εμπιστεύονταν, αποφασίστηκε η παραπομπή τους και η επιβολή σε βάρος τους περιοριστικών όρων.

«Το καλλιτεχνικό έργο του Νικολάου Πιστικού»

Στις 20 Φεβρουαρίου 2012 στην συνεδρίαση του τοπικού δημοτικού συμβουλίου Καστοριάς μεταξύ των άλλων θεμάτων κατατέθηκε και πρόταση εισήγηση του συμβούλου της δημοτικής κοινότητας Καστοριάς κ. Ελευθερίου Ασλανίδη, με θέμα «Το καλλιτεχνικό έργο του Νικολάου Πιστικού». Πιο συγκεκριμένα, στην εισήγησή του ο κ. Ασλανίδης αναφέρει:

«Λαμβάνοντας υπ' όψιν τα πρόσφατα γεγονότα απόδοσης τιμών, επαίνων και θερμότατων ευχαριστιών προς την αξιότιμη εικαστικό κα Βασιλική, της οποίας την προσφορά ουδόλως απαξιώ, απεναντίας, ιδιαιτέρως τιμώ και αποδέχομαι, και ορθά ο Δήμος ενήργησε, τονίζω το εξής παρεμφερές γεγονός.
Ένας πραγματικός πατριώτης, εφάμιλλος καλλιτέχνης, αν όχι καλλίτερος, κατά την άποψή μου, ένα ταλέντο που τιμά ιδιαίτερα την Καστοριά, μια διαχρονική αξία, ο κ. Νικόλαος Πιστικός, δεν τιμάται, δεν προβάλλεται, δεν αξιοποιείται το έργο του ανάλογα.

Το έργο αυτό, ένας ανεκτίμητος θησαυρός, μια διαχρονική αξία για την πόλης μας, αναφέρεται στην βυζαντινή, και μεταβυζαντινή εποχή, την σύγχρονη ιστορία της και όσα κειμήλια παρελθόντων εποχών, υπάρχουν ακόμη, αυτά τα υπέροχα μνημειακά κομψοτεχνήματα, αυτή την στιγμή, βρίσκονται σ' ένα μουσειακό χώρο του Μαυροχωρίου, όπου ελάχιστοι επισκέπτες και τουρίστες, τα βλέπουν, τα θαυμάζουν, τα χαίρονται και τα απολαμβάνουν.

Παρουσίαση βιβλίου

Παρουσίαση του βιβλίου "Οικογένεια Μπαρλαμπά" του ιατρού κ. Δ. Καραμήτσου από τον κ. Ν. Τσίγκα (νευρολόγου-λογοτέχνη συγγραφέα). Η παρουσίαση πραγματοποιήθηκε στην αίθουσα της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών στην Θεσσαλονίκη στις 30/3/2012.


Σχετικά κείμενα:

• Βιβλίο: Χρονογραφήματα, δοκίμια και άλλα
• Βιβλίο: Ιστορία της νεότερης Ελλάδας [Ι]
• ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΚΑΡΑΜΗΤΣΟΥ: Τι θα γίνω άμα μεγαλώσω;
• ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΚΑΡΑΜΗΤΣΟΥ: Η καταιγίδα στην Ελλάδα
• ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΚΑΡΑΜΗΤΣΟΥ: Ποιοι είμαστε και πώς μας βλέπουν...
• ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΚΑΡΑΜΗΤΣΟΥ: Η βάρκα

ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ έγραψαν

Η παράδοση οδηγεί στην ανάπτυξη

Κύριε Διευθυντά,

H αναφορά σας στο κύριο σχόλιο του φύλλου με αριθμό 622 (σελ. 3) «…και των εκπληκτικής ομορφιάς και παγκόσμιας σπανιότητας πλίνθινων ετοιμόρροπων σπιτικών των Κορεστείων…» μου ξύπνησε μνήμες, γέννησε ιδέες και συγκόλλησε σκέψεις τις οποίες επιτρέψτε μου να εξιστορήσω.
Βρέθηκα στα Κορέστεια, τον Οκτώβρη του 1996, ως ομιλητής σε ημερίδα που οργάνωσε η Διεύθυνση Γεωργίας Καστοριάς μαζί με εκλεκτούς συναδέλφους (να τους αναφέρω: τον Νικόλα τον Νίκλη, τον Χρήστο τον Νάτο και άλλους) τότε που η Διεύθυνση Γεωργίας ασκούσε λαμπρό Εφαρμοστικό έργο. Παρούσα και η σύζυγός μου, Επίκουρη τότε Καθηγήτρια Οικολογίας που είχε αποκρυσταλλωμένη αρνητική γνώμη για το έργο των Γεωπόνων (απορώ πως παντρεύτηκε Γεωπόνο! Ίσως για να τον αλλάξει. Η αιώνια μανία των γυναικών!). Ακούγοντας τον Νικόλα να μιλά με πάθος και με μια απλή γλώσσα στους γεωργούς για την ανάγκη ποιοτικής παραγωγής, συγκλονίστηκε και μου εξομολογήθηκε, λίγο αργότερα, πως η ομιλία του κλόνισε σε μεγάλο βαθμό τις αρνητικές της προκαταλήψεις. Τις υπόλοιπες, ανέλαβα να διασκεδάσω εγώ, κάνοντας από τα τέλη της δεκαετίας του 1980, τη στροφή προς την αειφορική γεωργία την οποία και προσπαθώ από τότε να υπηρετήσω με διαλέξεις, αρθρογραφία και συγγραφικό έργο.

Το περιδιάβασμα στα χωριά-φαντάσματα των Κορεστείων γέννησε ανάμεικτα συναισθήματα θλίψης και θαυμασμού. Θλίψης για έναν οικισμό που κατέρρεε ενώ είχε μια ανεπιτήδευτη ομορφιά, απλότητα, λειτουργικότητα και εν τέλει αρχοντιά. Θαυμασμό δε γιατί είχα μπροστά μου ένα λαμπρό δείγμα αειφορικής διαχείρισης των τοπικών πόρων από τους αγράμματους παππούδες μας που μάταια αναζητούσα στη σύγχρονη Ελληνική πραγματικότητα, για να δείξω στους φοιτητές μου.
 Μου θύμισε και το μεγάλο τριώροφο πλίθινο πατρικό σπίτι στην Καστοριά που εγκαταλειμμένο από γονείς και θείους που έφυγαν σε αναζήτηση «καλύτερης τύχης», αλλά έπρεπε να ζητούν γραπτή άδεια κάθε φορά για να επισκεφτούν τη γενέτειρά τους!. Ελπίζω να με αξιώσει ο Θεός να το αναστηλώσω, τουλάχιστον σε μέρος της επιφάνειάς του, με τα παραδοσιακά υλικά και την αρχιτεκτονική μορφή των Μακεδονίτικων σπιτιών. Όταν το ανέφερα, σε συγγενείς έκαναν μεγάλη προσπάθεια να συγκαλύψουν την έκπληξή τους και μερικοί τα γέλια. Ένας από αυτούς, ο Μιχάλης, οικοδόμος που ξεκίνησε χτίζοντας παραδοσιακά πλίθινα σπίτια για να καταλήξει οικοδόμος των τούβλων και του μπετόν, με αποθάρρυνε. «Τι θέλεις να μπλέξεις;. Ποιος θα σου βγάλει την άδεια;. Η πολεοδομία δεν δίνει άδειες για πλινθόκτιστα σπίτια!».

Σαίξπηρ: Σοννέτο LXVI [66]

Σοννέτα του Σαίξπηρ από το Berliner Ensemble, σε σκηνοθεσία Robert Wilson και μουσική Rufus Wainwright. Παράσταση του 2009 που θα παρουσιαστεί το καλοκαίρι 2012 στο Φεστιβάλ Αθηνών.

[γερμανικά]
All dessen müd, nach Rast im Tod ich schrei.
Ich seh es doch: Verdienst muß betteln gehn
Und reinste Treu am Pranger steht dabei
Und kleine Nullen sich im Aufwind drehn
Und Talmi-Ehre hebt man auf den Thron
Und Tugend wird zur Hure frech gemacht
Und wahre Redlichkeit bedeckt mit Hohn
Und Kraft durch lahme Herrschaft umgebracht
Und Kunst das Maul gestopft vom Apparat
Und Dummheit im Talar Erfahrung checkt
Und schlichte Wahrheit nennt man Einfalt glatt
Und Gutes Schlechtestem die Stiefel leckt.
All dessen müd, möcht ich gestorben sein,
Blieb nicht mein Liebster, wenn ich sterb, allein.

ΜΠΕΣΣΗ ΜΙΧΑΗΛ: Ο γυιος της Ρεγγίνας

ΟΔΟΣ 625| 19.1.2012

Διάβασα το «Καλό ταξίδι κούκλα μου» με μια ανάσα στα εξηκοστά μου γενέθλια. Η πρώτη σκέψη ήταν, πόσο άδικο να μην υπάρχει, νάχει φύγει τόσο νωρίς, νάχει χάσει τόσα πολλά καλά χρόνια… Να καμαρώσει και να χαρεί τον γυιό της… Συγχρόνως, πόσο ανυπόφορο να ξεπροβοδά κανείς πριν την ώρα του κάποιον πολυαγαπημένο, αλλά και πόσο θαυμαστό ο πόνος να γίνεται τέχνη… Μετά, άρχισα να βρίσκω στα ονόματα των τίτλων, στις ιδιόρρυθμες λέξεις και τις ιδιωματικές εκφράσεις, στα κρυμμένα ή φανερά μαγικά νοήματα ένα τόσο οικείο, αν και κάπως απωθημένο σε κάποια μύχια του νου, κομμάτι από μένα την ίδια, ακριβώς όπως θα ήθελα να μπορούσα να το εκφράσω… Και φυσικά, απαραίτητη συνοδός ήταν η συγκίνηση της νοσταλγικής νοερής επιστροφής στην αξέχαστη πατρίδα της παιδικής/εφηβικής ηλικίας, στις όμορφες αναμνήσεις που ανάβλυζαν, μέσα από τη διάθλαση του χρόνου καθώς περιδιάβαζα τις μικρές ιστορίες του βιβλίου, ενός τρόπου και τόπου φαντασιακού που είχα το προνόμιο να συμμεριστώ. Η ανάδυση του καημού της απώλειας που τόσο εμφαντικά πλημμύριζε όλο το κείμενο επικυριαρχούσε με ιδιαίτερη δύναμη. Και κάθε απώλεια προσωπική ερχόταν στην επιφάνεια ξανά ξύνοντας τη βαθειά πληγή που αιμορραγούσε πάλι διαβάζοντας τις εμπειρίες άλλων…
H τελευταία έκδοση «ο μυς της καρδιάς» μου έδωσε την ακατανίκητη ώθηση να ακολουθήσω συστηματικά την «επίσκεψη των λέξεων» του συγγραφέα, όλων των μέχρι σήμερα δημοσιευμένων λέξεων, με σημείο αναφοράς την μητέρα- μήτρα. Αυτή η συνάντηση γέννησε με τη σειρά της όσα ακολουθούν.

ΘΡΑΣΥΒΟΥΛΟΥ ΟΡ. ΠΑΠΑΣΤΡΑΤΗ: Η Νέμεση και οι ευθύνες

Σκέψεις για την παραπομπή του τ.πρωθυπουργού

ΟΔΟΣ 626 |  26.1.2012

Η πολιτική της εθνικής σωτηρίας συνίσταται εις την συναδέλφωσιν όλων των Ελλήνων. Αλλ’ η συναδέλφωσις θα ήτο αρχή ανήθικος εάν επρόκειτο να σημάνη λήθην ή μετάθεσιν των τρομερών ευθυνών, σύγχυσιν των αθώων και των ενόχων.

Διάγγελμα 4/17 Οκτωβρίου 1922

Επιτροπής Επαναστάσεως 1922 στον M.L.Smith,

Το Όραμα της Ιωνίας. Η Ελλάδα στη Μικρά Ασία 1919-1922

Όταν οι δικαστικές ή εισαγγελικές αποφάσεις δεν είναι αρεστές σε κάποιον πολίτη, ασκεί τα ένδικα μέσα που του επιτρέπονται και δεν περιέρχεται τα φόρα καταφερόμενος εναντίον εκείνων που τις εξέδωσαν.
Όταν δυο άμεμπτοι εισαγγελείς παραπέμπουν στη Βουλή ένα τέως πρωθυπουργό και κορυφαία στελέχη της κυβέρνησης του, με το ερώτημα της διερεύνησης ενδεχόμενης ύπαρξης ποινικών ευθυνών για τη διόγκωση και τον αυθαίρετο προσδιορισμό του ελλείμματος, με βάση το οποίο έλλειμμα υπήχθη η χώρα στο μηχανισμό στήριξης, και η πρόταση αυτή στηρίζεται στο σύνολο του συλλεχθέντος αποδεικτικού υλικού, από το οποίο προέκυψαν στοιχεία σχέσιν έχοντα με αξιόποινες πράξεις, τότε το κυβερνών κόμμα στο οποίο ανήκουν οι εν λόγω πρώην και νυν, οφείλει να σιωπά, αναμένοντας την εξέλιξη του ζητήματος. Για την περίπτωση βεβαίως που υπάρχουν όντως ποινικές ευθύνες πολιτικών προσώπων, η βαρύτητα της κατηγορίας αλλά και των συνεπειών της στην ίδια τη χώρα και στα εκατομμύρια των πολιτών της είναι τέτοιας έκτασης, που πιστεύω ότι ξεπερνά κάθε όριο πολιτικής ανοχής. Θυμίζω απλώς ότι για ελάσσονος κλίμακας αδικήματα στο παρελθόν, πολιτικά πρόσωπα αυτής της χώρας, αλλά και άλλων χωρών, οδηγήθηκαν σε έκτακτα στρατοδικεία και κάποιοι αντιμετώπισαν την εσχάτη των ποινών…

Οι πολιτικές ευθύνες του τέως πρωθυπουργού και κορυφαίων στελεχών της κυβέρνησης του είναι δεδομένες και πέραν πάσης αμφισβητήσεως. Μετά από δυο χρόνια διακυβέρνησης και αφού επέβαλε στον ελληνικό λαό τα επαχθέστερα μέτρα που έχει ποτέ επιβάλει δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση, παρέδωσε τη χώρα σε σαφώς χειρότερη κατάσταση από εκείνη που παρέλαβε, έχοντας προηγουμένως καταρρεύσει πολιτικά. Τις πολιτικές ευθύνες τις κατανέμει ο ελληνικός λαός – και η ώρα αυτή έρχεται. Το ζητούμενο αυτή την στιγμή είναι το εάν υπάρχουν πλέον των πολιτικών και ποινικές ευθύνες. Την απάντηση μπορεί να τη δώσει μονάχα η Δικαιοσύνη.
Δε θα προσθέσω τίποτε περισσότερο εδώ για το νόμο περί ευθύνης υπουργών, πιστεύοντας απλά ότι σε μια ευνομούμενη χώρα τέτοιος νόμος δεν έπρεπε να υπάρχει καν, και τα πολιτικά πρόσωπα θα έπρεπε να έχουν την ίδια νομική αντιμετώπιση με οποιονδήποτε απλό πολίτη. Στις ευνομούμενες χώρες τα πολιτικά πρόσωπα δεν αντιμετωπίζονται ως γαλαζοαίματοι πρίγκηπες και ευγενείς, ούτε σχεδιάζουν νόμους για να απαλείψουν από τους εαυτούς των πάσα ευθύνη και συνέπεια, αλλά όταν παρανομούν, τιμωρούνται παραδειγματικά.