Λόγος & Αντίλογος

 

«Σήμερα, με την αλλαγή της κυβερνήσεως των ΗΠΑ, διαφαίνεται ο κίνδυνος να γίνει η χώρα μας αντικείμενο διαπραγματεύσεως (παζαριού) ανάμεσα στην Αμερική και την Τουρκία».

Αγαπητέ κ. Μπαϊρακτάρη,

Οι τελευταίες προκλητικές ενέργειες της Τουρκίας, με την έμπρακτη αμφισβήτηση της δυνατότητάς μας να κάνουμε έρευνες για την πόντιση του καλωδίου που θα συνδέει το ηλεκτρικό σύστημα της χώρας μας με αυτό της Κύπρου, και μάλιστα σε απόσταση 7 ν.μ. ανοικτά των βορείων ακτών της Κρήτης, αποδεικνύει πόσο δίκαιο είχαν αυτοί οι οποίοι αμφισβήτησαν την ορθότητα αλλά και την χρονική στιγμή της κυβερνήσεως να προβεί σε δήθεν προώθηση μέτρων εμπιστοσύνης με την Τουρκία.

Εξ άλλου μόλις πρόσφατα, στην επιτυχημένη περιοδεία του Τούρκου προέδρου στις χώρες της νοτιοανατολικής Ασίας, για πρώτη φορά ακούστηκε από τον πρόεδρο του Πακιστάν, η ανάγκη της αναγνώρισης της κατεχόμενης περιοχής της Βορείου Κύπρου ως ανεξάρτητου κράτους.

Πρέπει λοιπόν να το πάρουμε απόφαση ότι η στρατηγική της Τουρκίας απέναντι στη χώρα μας δεν αλλάζει και ούτε πρόκειται να αλλάξει εις το μέλλον.

Στο σημείο αυτό θα ήθελα να αναφέρω όσα προφητικά είχα γράψει στην επιστολή μου στην εφημερίδα σας [φύλλο 1170/13-04-2023]. Εκεί ανέφερα ότι «πρέπει όμως να είμαστε προετοιμασμένοι, ότι σε μία πιθανή αλλαγή της αμερικανικής κυβερνήσεως, μπορεί να αλλάξει η στάση τους, και η πατρίδα μας να ευρεθεί σε εξαιρετικά δύσκολη θέση, τα δε εθνικά μας συμφέροντα να συμπιεσθούν προς όφελος γειτόνων μας».

Πράγματι σήμερα, με την αλλαγή της κυβερνήσεως των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής και τον τρόπο σκέψεως και διοικήσεως του νέου προέδρου, διαφαίνεται ο κίνδυνος να γίνει η χώρα μας αντικείμενο διαπραγματεύσεως (παζαριού) ανάμεσα στην Αμερική και την Τουρκία.

Εδώ νομίζω δεν χρειάζεται να αναφέρουμε λεπτομερώς, ότι η Τουρκία τα τελευταία χρόνια έχει αναπτυχθεί σε τέτοιο βαθμό, που δυστυχώς υπερέχει της χώρας μας σε όλα τα επίπεδα. Το 2020 ο τουρκικός πληθυσμός ανήρχετο σε 84.300.000 με το 22,8% του πληθυσμού να είναι από 0 έως 14 χρόνων.

Κάθε χρόνο ο πληθυσμός της Τουρκίας αυξάνεται κατά 1 περίπου εκατομμύριο, μία ολόκληρη Ελλάδα κάθε 8 με 9 χρόνια. Ο τουρκικός στρατός έχει το πλεονέκτημα ότι επί πολλά χρόνια, λόγω κυρίως της διαμάχης με τους Κούρδους, έχει πραγματική εμπειρία μάχης και όχι μόνο γυμνασίων.H τουρκική βιομηχανία όπλων έχει κάνει άλματα και όλο και περισσότερο ανεξαρτοποιείται από προμήθειες από το εξωτερικό, έχει δε επιτύχει να κάνει και σημαντικές εξαγωγές οπλικών συστημάτων.

Ο πρώτος πυρηνικός αντιδραστήρας της Τουρκίας στο Ακουγιού κοντά στη Μερσίνη είναι σχεδόν έτοιμος να ξεκινήσει την λειτουργία του.

Πέρα δε των οικονομικών ωφελειών αποκτούν οι Τούρκοι σημαντική εμπειρία και τεχνογνωσία. Άλλωστε, δεν το αποκρύπτουν, ότι έχουν τη φιλοδοξία να γίνουν πυρηνική δύναμη.

Αποτέλεσμα των πιο πάνω είναι δεδομένο, ότι η Τουρκία έχει εξελιχτεί σε σημαντικό γεωπολιτικό παράγοντα και ασφαλώς η Αμερική έχει κάθε συμφέρον να βελτιώσει τις σχέσεις της με την Τουρκία.

Εδώ λοιπόν υπάρχει ο κίνδυνος που ανάφερα. Όταν φτάνει ο αμερικανός πρόεδρος να θέλει να καταλάβει την Γροιλανδία με το έτσι θέλω ή να κάνει τον Καναδά πολιτεία τωv Ηνωμένων Πολιτειών ή να εκτοπίσει 2 εκατομμύρια Παλαιστινίων από τις εστίες τους, δεν νομίζω ότι θα δίσταζε να προτείνει στη Τουρκία την εξομάλυνση των σχέσεών τους με την παραχώρηση τμημάτων της χώρας μας.

Άλλωστε, αv ενθυμούμε καλά, σε κάποια παλαιότερη συνάντηση με έλληνες αξιωματούχους είχε πει ότι «γιατί τσακώνεστε για το Αιγαίο͵ μοιράστε το να κάνετε δουλειές (business) μαζί».

Προκειμένου λοιπόν να μη βρεθούμε σε κατάσταση «φινλανδοποιήσεως», να κάνουμε δηλαδή ότι μας ζητά η Τουρκία, αλλά αυτό να φαίνεται ότι το κάνουμε με δική μας πρωτοβουλία, πρέπει το ελληνικό πολιτικό και παραπολιτικό σύστημα -να θέσουν και να λύσουν ιστορικά προβλήματα τέτοιας έκτασης.

Για να γίνει όμως αυτό και να υπάρχει η λαϊκή στήριξη, πρέπει και ο λαός να έχει την βεβαιότητα ότι οι κυβερνώντες είναι έντιμοι, αλλά και η δικαιοσύνη να λειτουργεί ανεπηρέαστη.

Δυστυχώς αυτά, κατά την γνώμη μου, δεν συμβαίνουν με τη σημερινή κυβέρνηση.

Αν δε χρειαστεί να φτάσουμε και μέχρι στα άκρα με την Τουρκία, τότε είναι απαραίτητο ο λαός μας να είναι ενωμένος αλλά να έχει πειστεί ότι οι θυσίες που θα του ζητηθούν, γίνονται για μια χώρα με έντιμη κυβέρνηση και ανεπηρέαστη και αδιάβλητη δικαιοσύνη.

Αλλιώς θα επαναληφθεί, όπως θυμούμαστε εμείς οι παλαιότεροι, η διάλυση που έγινε κατά την επιστράτευση του 1974, όπου ο πολύς κόσμος διερωτάτο γιατί να πάει να πολεμήσει προς χάριν μιας δικτατορικής κυβέρνησης.

Με εκτίμηση

Γιάννης Αναστασίου Νταλίπης

Πολιτικός μηχανικός Ε.Μ.Π

ydalipis@gmail.com

Η φωτογραφία είναι προϊόν τεχνητής νοημοσύνης. 

Δημοσιεύθηκε στην ΟΔΟ στις 20 Μαρτίου 2025, αρ. φύλλου 1265.