ΘΡΑΣΥΒΟΥΛΟΥ ΟΡ. ΠΑΠΑΣΤΡΑΤΗ: Έγλημα και τιμωρία

ΟΔΟΣ 10.5.2012 / 641

Η πολιτική τάξη επιδεικνύει μια αλαζονική αλλοτρίωση κι έναν ανάλγητο κυνισμό μέσα στην κρίση, ομολογώντας ότι αντιμετωπίζει την κοινωνία ως το μείζονα εχθρό της. Βαθαίνοντας με τις επιλογές της την περαιτέρω καταστροφή, καλλιεργεί την απόγνωση, χωρίς να δείχνει καμιά διάθεση να αλλάξει η ίδια και οι πολιτικές της στο παραμικρό.

 καθηγητής Γιώργος Κοντογιώργης

Το έγκλημα είναι σαφές. Εκτυλίσσεται εδώ και δυόμιση χρόνια σε βάρος ενός λαού. Θύτες οι Ευρωπαίοι δανειστές της χώρας, συνεπικουρούντων των ντόπιων εντεταλμένων τους. Δεν ξέρω αν ήταν προμελετημένο και προδιαγεγραμμένο, σίγουρα όμως είναι ειδεχθές. Διότι ποιο άλλο χαρακτηρισμό εκτός από αυτόν του εγκλήματος, μπορείς να αποδόσεις σε μια πολιτική που τα δυόμιση τελευταία χρόνια οδηγεί μια κοινωνία σε καθίζηση; Με το πρόσχημα της δημοσιονομικής προσαρμογής και το εφεύρημα της εσωτερικής υποτίμησης, έχουν χαθεί εκατοντάδες χιλιάδες θέσεις εργασίας, ενώ εκατομμύρια πολίτες έχουν δει τη ζωή τους να ισοπεδώνεται βίαια, την ίδια ώρα που το σύστημα υγείας βρίσκεται στον αέρα και στο ασφαλιστικό έχει τεθεί ωρολογιακή βόμβα. Και παρ’ όλα αυτά οι οικονομικοί δείκτες της χώρας δεν βελτιώνονται: η οικονομία βυθίζεται σε μια άνευ προηγουμένου ύφεση, χωρίς προοπτική για το μέλλον. Για όλα αυτά ο όρος «έγκλημα» και μάλιστα σε βαθμό «κακουργήματος» ηχεί μάλλον επιεικής.

Όμως τα εγκλήματα αυτού του είδους δεν τιμωρούνται βεβαίως από τα τακτικά δικαστήρια, εφόσον τουλάχιστον αφορούν μονάχα σε πολιτικές επιλογές. Τιμωρούνται όμως από το λαό. Αμείλικτα, χωρίς δυνατότητα ενδίκων μέσων και χωρίς ευεργετήματα αναστολών.
Και ο ελληνικός λαός στις εκλογές της 6ης Μαΐου 2012 τιμώρησε αυστηρά τα κόμματα που διαχειρίστηκαν τις τύχες του τόπου τις τελευταίες δεκαετίες και με τις πολιτικές επιλογές και πρακτικές τους οδήγησαν τη χώρα στο σημερινό σημείο. Περισσότερο όμως η τιμωρία αφορούσε στις πολιτικές τους επιλογές μετά το 2009. Η υπαγωγή της χώρας στο μηχανισμό στήριξης με τους συγκεκριμένους όρους, η παράδοση της εθνικής κυριαρχίας και η υποδούλωση της χώρας στο Βερολίνο με επιλογή του πολιτικού συστήματος δεν μπορούσε να παραμείνει δίχως τιμωρία.

ΟΔΟΣ: Οι λάθος Έλληνες

ΟΔΟΣ 640 / 3.5.2012

Στις παραμονές των εκλογών του Οκτωβρίου του 2009 για την συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων δεν ήταν ακόμη αντιληπτή η έκταση των κινδύνων που αντιμετώπιζε η χώρα. Αν δεν έπλεαν σε πελάγη ευδαιμονίας φυσικά. Είχαν φροντίσει γι’ αυτό, οι προηγούμενες -κατηγορηματικές- διαβεβαιώσεις της τότε κυβέρνησης του κ. Κ. Καραμανλή ότι η ελληνική οικονομία δεν κινδύνευε από την παγκόσμια οικονομική κρίση που είχε ξεκινήσει ήδη από το 2008 (τουλάχιστον), επειδή ήταν… «θωρακισμένη». Αλλά προπαντός (και) οι περίπου αχαλίνωτες προεκλογικές υποσχέσεις του τότε προέδρου του ΠαΣοΚ (και κατοπινού πρωθυπουργού κ. Γ. Παπανδρέου), οι οποίες καταχωρήθηκαν πλέον στην πολιτική ιστορία με την περίφημη ρήση «λεφτά υπάρχουν».

Μέχρι και στην Καστοριά που έβλεπε την ευκαιρία της διακυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας να δύει με μια ακόμη χαμένη 5 ετία -στην διάρκεια της δεν έγινε τίποτε για την πόλη- παρακολουθούσαν με την στωϊκή αυτοπεποίθηση του κατ’ επάγγελμα looser την διαδικασία της θριαμβευτικής παλινόρθωσης της δυναστείας των Παπανδρέου (και στην συνέχεια διοργάνωναν επανωτές τιμητικές διακρίσεις για τον νέο Πρόεδρο της Βουλής). Με επακόλουθο η αδιαφορία ή και η ανικανότητα, να αποκτήσουν στο εξής ιδεολογικό περίβλημα: την οικονομική κρίση. Κυρίως (αν όχι αποκλειστικά) για την πόλη της Καστοριάς βεβαίως. Διότι γι’ αλλού όλο και κάπως ξετρυπώνουν «ψίχουλα» για έργα.

ΜΠΕΣΣΗ ΜΙΧΑΗΛ: 2012: Διπλό «χρυσό Ιωβηλαίο»

Ζούμε τη ζωή μας
βλέποντας υποχρεωτικά μπροστά
αλλά την κατανοούμε
κοιτάζοντας προς τα πίσω...
(Κίρκεγκορ)

Διπλό χρυσό Ιωβηλαίο αποτελούν φέτος για μένα δύο σημαντικές επέτειοι : πρώτα, η συμπλήρωση 50 χρόνων από εκείνη τη καλοκαιρινή μέρα του 1962 που κατέβηκαν για τελευταία φορά τα σκαλιά του Γυμνασίου Καστοριάς οι 43 απόφοιτοι της χρονιάς . Tαυτόχρονα, εμπεριείχε ήδη το 1962 το χρυσό ιωβηλαίο των 50 χρόνων (1912-1962) ελεύθερης Καστοριάς. Δεν έχω ακριβή ανάμνηση πώς κι αν γιορτάστηκε γιατί ήδη είχα φύγει. Καθώς τον χρόνο που ξεκίνησε δηλαδή το 2012, αντίστοιχα συμπληρώνονται τα 100 χρόνια απελευθέρωσης της Μακεδονίας –Θράκης και ιδιαίτερα της Καστοριάς, γράφονται αυτές οι γραμμές έξω από κάθε διάθεση τυπολατρίας ή βερμπαλισμού αλλά με ουσιαστική πεποίθηση ότι τέτοια επέτειος συνιστά πραγματική γιορτή νοσταλγικής θύμησης ελπίζω για πολλούς, όχι μόνο για μένα. Πρώτα, για να μη ξεχνάμε τις ζωντανές αλήθειες της ιστορίας και της αυτογνωσίας, μέσα από τις βιωμένες ζωές της καθημερινότητας και της καλύτερης δυνατής παράδοσης του τόπου μας. Κύριως όμως, για να μεταλαμπαδεύεται στο παρόν, ίσως για το μέλλον, όποια γνώση ή και γνώμη προέρχεται από αυτόπτες μάρτυρες για έργα και ημέρες του παρελθόντος σαν λιθαράκι στο κτίσιμο της ιστορικής αλήθειας. Ένα νήμα συνέχειας σαν άϋλη γέφυρα που μικραίνει το χάσμα των γενεών, ή σαν ψηφίδες κάποιας άδολης προσθήκης στη συλλογική μνήμη, προσφορά στην κριτική ικανότητα των νεώτερων και ίσως ως συμβουλή αλληλέγγυας ενημέρωσης. Προ παντός όμως φόρος τιμής σε ό,τι μας μάθανε οι προγεννήτορες και φτάσαμε να μάθουμε με εύκολο ή δύσκολο τρόπο για τους εαυτούς μας και τη ζωή...

Αυτόν τον αιώνα που διαλέγω με νοσταλγία και υπερηφάνεια να αποτελέσει αυστηρά προσωπικό αυτοβιογραφικό διπλό χρυσό ιωβηλαίο και θα προσπαθήσω να γιορτάσω με τον τρόπο μου, ξαναπλέκοντας τη μικρή μου ιστορία μέσα από αναμνήσεις, στοιχεία ή στιγμιότυπα που αφορούν στα πρόσωπα και στις ζωές της μάλλον μεγάλης οικογένειάς μου στα χρόνια μεταξύ 1912-1962. Αναμνήσεις, που θα μπορούσαν να είναι γνώριμες ή αντιπροσωπευτικά οικείες για πολλούς συντοπίτες. Παράλληλα και σαν συμμετοχή στην επέτειο, επιχειρώ μια εντελώς επιλεκτική αναφορά των ιδιαίτερων εμπειριών, γεγονότων, σκέψεων, συναισθημάτων που έζησα και πιθανόν μοιράζομαι με άλλους από τη γενιά μου, από το 1962 μέχρι σήμερα. Ένα οδοιπορικό στιγμών και σχόλια σκέψεων, για το σημαντικό δεύτερο μισό αυτής της τόσο κρίσιμης ελληνικής εκατοεντηρίδας που συνιστά την δική μου επέτειο 50ετίας και που σημαίνει πολλά για μένα, χωρίς καμμιά φιλοδοξία ιστορικότητας, χωρίς έπαρ-ση, αλλά με το χέρι στη καρδιά…

BBC Panorama- Life and Debt: A Greek Tragedy [2]

BBC Panorama- Life and Debt: A Greek Tragedy [1]

ΟΔΟΣ: «Δυτικότροπα»

.

Ο Καστοριανός Δ. Χατζής με το γλυπτό του Thermopylae, προφανώς τελεί υπό διωγμό κι αυτός μαζί με τον Λ. Σαμαρά κ.ά., καθ’ ότι «κρειττότερον έστιν ειδέναι εν μέση τη Πόλει φακιόλιον βασιλεύον Τούρκων...»

ΕΙΠΑΝ:

 «Κάθε φορά που περνάω μπροστά από τον «Αρλεκίνο» με πιάνουν τα νεύρα. Στην είσοδο της πόλης μας, σε κεντρικότατο σημείο, αντί να υπάρχει το άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, έχουμε τον «Αρλεκίνο». Ως Καστοριανή και ως Μακεδόνισσα απαιτώ να αντικατασταθεί ο «Αρλεκίνος» με το άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Τον «Αρλεκίνο» ας τον τοποθετήσετε αλλού κύριε δήμαρχε με τις φαεινές ιδέες σας…».

 Η ΟΔΟΣ κατά τους μήνες που μεσολάβησαν από την αποδοχή της δωρεάς, υποστήριξε συστηματικά την ιδέα τοποθέτησης του γλυπτού Αρλεκίνου στην περιοχή του παλιού κέντρου της πόλης. Για σημειολογικούς κυρίως λόγους (σχέση της Καστοριάς με το καρναβάλι) αλλά και για την συσχέτιση των βυζαντινών μνημείων της αρχαίας και μεσαιωνικής πόλης με το σπουδαίο γλυπτό της δωρήτριας Vassiliki. Τελικά το γλυπτό στήθηκε στην συμβολή της Λ. Κύκνων με την Μ. Αλεξάνδρου απέναντι σχεδόν από το διοικητήριο. Η ΟΔΟΣ εξακολουθεί να υποστηρίζει ότι το σημείο αυτό δεν είναι το καλύτερο, αλλά είναι προφανές ότι αυτοί που αποφάσισαν πίστευαν ότι παραχωρούν στο καλλιτεχνικό έργο, θέση «φιλέτο».

Ωστόσο έκπληξη προκαλεί το γεγονός ότι η θέση που τοποθετήθηκε εκτός από διαφωνίες προκαλεί ακόμη και «νεύρα» (sic) σε μαχητική δημοτική σύμβουλο της μείζονος μειοψηφίας του δημοτικού συμβουλίου, όχι κάπου-κάπου, αλλά όπως η ίδια ισχυρίζεται και παραδέχεται, κάθε φορά που διέρχεται από το σημείο εκείνο. Μάλιστα σε μια ένδειξη καλλιτεχνικού πατριωτισμού, δεν εγκαλεί απλώς τον δήμαρχο για τις «φαεινές» του ιδέες, αλλά απαιτεί την μεταφορά του Αρλεκίνου και την αντικατάστασή του από άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, διευκρινίζοντας ότι η απαίτησή της απορρέει από την διττή της ιδιότητα: της Καστοριανής και της Μακεδόνισσας. Αυτά αναρτήθηκαν σε ενημερωτικό τοπικό blog:

Καλοκαίρι

Κάποτε στην Καστοριά

[στήλη]
Μετά τις εκλογές αρχίζει το δράμα
και η οδύσσεια, ή μια άλλη εποχή;

Όταν θέλει κανείς να είναι ενημερωμένος πολίτης και να ψηφίσει ανάλογα, πρέπει να ακούει με προσοχή όλα τα διαφημιστικά μηνύματα των κομμάτων που χαρακτηρίζονται ως πολιτική διαφήμιση όσο βλακώδη ανιαρά τετριμμένα, αληθινά ή υποκριτικά ακούγονται ή είναι. Φυσικά μέσα στο ορυμαγδό αυτόν των μηνυμάτων, υπάρχουν και κάποια που σε εντυπωσιάζουν και είναι άξια σχολιασμού.

Έτσι λοιπόν κάνοντας ζάπινγκ στην τηλεόραση έπεσα στην πολιτική διαφήμιση του κόμματος του Λεβέντη την Ένωση Κεντρώων. Μόλις τελείωσε εντυπωσιάσθηκα από τον προφητικό του λόγο και είπα μέσα μου. ‘’Λεβέντης ο Λεβέντης’’. Βλέπω στην ολιγόλεπτη αυτή διαφήμιση το Λεβέντη, ήδη από τις αρχές του 1990 να προαναγγέλλει φυσικά την επερχόμενη οικονομική κρίση, καταγγέλλοντας τόσο τον Μητσοτάκη όσο και τον Παπανδρέου στην συνέχεια δε να ‘’προφητεύει’’ την δήλωση του Πάγκαλου ότι ‘’μαζί τα φάγαμε’’. Δεν ξέρω πόσο μπορεί να σε παραπλανήσει μια επαγγελματικά δημιουργημένη εικόνα, αλλά αυτά που είπε ο Πάγκαλος τα προέβλεψε με ακρίβεια ο Λεβέντης. Τα συμπεράσματα δικά σας. Υπάρχει ένα ρητό που λέει ότι από μικρόν ή τρελλό μαθαίνεις την αλήθεια. Φυσικά ο Λεβέντης ούτε μικρό παιδί ήταν ούτε τρελλός ήταν, μολονότι πολλοί τον θεωρούσαμε ως κάτι παρόμοιο των δύο προαναφερθέντων χαρακτηρισμών.

Ήρθε όμως το πλήρωμα του χρόνου να αποδειχθεί ότι οι λογικοί οι ώριμοι οι έμπειροι πολιτικοί ήταν όχι μόνο ανεπαρκείς, αλλά επικίνδυνοι ανίκανοι υποκριτές αλλά και αρκετά λαμόγια όπως διαπιστώθηκε κάπως αργά, έστω και με την βούλα της δικαιοσύνης. Φυσικά τις παραπάνω ‘’προφητικές’’ διαπιστώσεις δεν τις έκανε μόνο ο Λεβέντης, υπάρχουν και άλλοι που έγραφαν και έλεγαν για τα επερχόμενα δεινά, αλλά τους θεωρούσε η πλειοψηφία της ‘’ωχδερφικής’’ κοινωνίας μας, ως αιρετικούς ακραίους ή υπερβολικούς.

ΘΡΑΣΥΒΟΥΛΟΥ ΟΡ. ΠΑΠΑΣΤΡΑΤΗ: Γροθιά στο μνημόνιο

ΟΔΟΣ: 640 / 3.5.2012. 

Ο μόνος τρόπος για να αποφύγει ο λαός ένα νέο εμφύλιο ήταν ν’ ακουστεί σ’ Ανατολή και Δύση στεντόρεια η διαμαρτυρία του. Μια διεφθαρμένη, βασικά ξενόδουλη άρχουσα κάστα βίαζε ξετσίπωτα την εκφρασμένη θέληση του να κυβερνηθεί επιτέλους δημοκρατικά, πάσχιζε μ' όλους τους σκοτεινούς μηχανισμούς της να κρατήσει αυτό τον τόπο εκατό χρόνια πίσω, στον απολυταρχισμό και την ξενοκρατία…

Στρατής Τσίρκας, Η χαμένη άνοιξη

Το πρώτο Μνημόνιο δεν ήρθε βεβαίως να σώσει τη χώρα. Το ήξεραν πολύ καλά τόσο αυτοί που το συνέταξαν, όσο και αυτοί που το ψήφισαν. Άστοχοι χειρισμοί του τότε πρωθυπουργεύοντος εξέθεσαν ανεπανόρθωτα διεθνώς την Ελλάδα, προκαλώντας δανειακά και οικονομικά αδιέξοδα. Ο χρόνος και η ιστορία θα δείξουν εάν υπήρχε προκαθορισμένο σχέδιο υπαγωγής της χώρας σε καθεστώς υποτέλειας, όταν με παχιά ψέμματα το ΠΑΣΟΚ κέρδισε τις εκλογές του 2009. Στο ερώτημα του εάν υπήρχε τότε άλλος δρόμος, καθώς η πίεση σε βάρος της χώρας προχωρά, γίνεται ολοένα και εμφανέστερο ότι αν η Ελλάδα είχε φύγει από τη ζώνη του Ευρώ την άνοιξη του 2010, σήμερα θα βρισκόταν σε καλύτερη θέση και οι πολίτες της θα υπέφεραν λιγότερα δεινά. Και οπωσδήποτε θα υπήρχε μια ελπίδα στον ορίζοντα. Ενώ τώρα δεν υπάρχει ελπίδα. Αλλά μια τέτοια «έξοδος» προϋπέθετε ηγέτες με εμβέλεια και θέληση, κι αυτοί οι ηγέτες δεν υπήρχαν. Τα κότσια και το τσαγανό απουσιάζουν παντελώς και διαχρονικά από τους κυβερνώντες τη χώρα.
Στόχος του πρώτου μνημονίου ήταν να κάνει την αρχή, ώστε μια μια οι χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας να ακολουθήσουν τη μοίρα της Ελλάδας. Η χώρα έγινε οικονομικό πειραματόζωο με τη συναίνεση δυστυχώς εκείνων που την κυβερνούσαν…

Το δεύτερο Μνημόνιο ήρθε αναπόφευκτα ως «παιδί» του πρώτου, να δέσει χειροπόδαρα τη χώρα. Ούτε αυτό βεβαίως στόχευε να σώσει τη χώρα. Εκείνοι που υπέγραψαν το πρώτο Μνημόνιο, ήξεραν πολύ καλά όταν το υπέγραφαν, ότι αυτό θα αποτύχει και θα χρειαστεί δεύτερο. Όπως και αυτοί που υπέγραψαν το δεύτερο. Γι’ αυτό όλοι τους προετοιμάζουν ήδη το τρίτο Μνημόνιο… Το δεύτερο αυτό Μνημόνιο έπρεπε να προασπίσει τα συμφέροντα των δανειστών της χώρας και αυτό ακριβώς έγινε. Έπρεπε να εισάγει το χρέος μας στο ξένο δίκαιο, ώστε να μη μπορούμε στη συνέχεια, όταν θα πυκνώσουν τα αδιέξοδα, να προβούμε σε μονομερή διαγραφή του ή μετατροπή του στο εθνικό νόμισμα. Το δεύτερο Μνημόνιο δηλαδή στόχευε στο να οπλίσει τα χέρια των δανειστών με όπλα κατάλληλα, ώστε να πετύχουν τον καθολικό εναγκαλισμό και υποταγή της Ελλάδας. Εκείνο που κάποτε δεν πέτυχαν με τα τάνκς, τις εκτελέσεις και τις ομηρίες, το πέτυχαν σήμερα με την πέννα, όπως σοφά μου είπε ένας φίλος εκπαιδευτικός. Και δυστυχώς αυτή την πέννα την κράτησαν και ελληνικά χέρια…
Στην πραγματικότητα το μόνο που εγγυάται η συνέχιση της πολιτικής που ακολουθεί η χώρα, είναι ο εργασιακός μεσαίωνας και η καταβολή συνταξιοδοτικών επιδομάτων υπό αίρεση, την ώρα που η μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών έχει εισέλθει σε μια σήραγγα διαρκούς έκπτωσης και οικονομικής εξαθλίωσης.