 |
| ΟΔΟΣ 21.3.2013 | 684 |
Η Ἐκκλησία μας καθιέρωσε τἡν πρώτη Κυριακή τῶν Νηστειῶν νά ἑορτάζεται ἡ ἀναστύλωση τῶν ἱερῶν εἰκόνων καί πρός τοῦτο ἡ Κυριακή αὐτή ὀνομάζεται τῆς Ὁρθοδοξίας.
Ἡ διαμάχη περί τῆς ἀπεικονήσεως ἤ μή τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ καί τῶν Ἁγίων διήρκεσε καί συγκλόνισε περισσότερο ἀπό ἑκατό χρόνια, καί στοίχισε πολλά στήν Αύτοκρατορία τοῦ Ἀνατολικοῦ Ρωμαϊκοῦ κράτους, φέρεται δέ στήν Ἱστορία μέ τό ὄνομα Εἰκονομαχία.
Τά αἴτια τῆς διαμάχης μεταξύ εἰκονομάχων καί εἰκονοφίλων δέν ἤταν μόνον θεολογικά ἀλλά καί πολιτικά, οἰκονομικά, ἰδεολογικά, θρησκευτικά καί κοινωνικά ἡ ἀνάλυση τῶν ὁποίων δέν εἶναι δυνατόν νά γίνει στό παρών ἄρθρο, τοῦ ὁποίου ἄλλος εἶναι ὁ σκοπός. Συνοπτικά θά ἀναφέρω μόνο μερικά ἱστορικά στοιχεῖα καί ὁλίγα περί τῶν εἰκόνων.
Ἡ Εἰκονομαχία ἔληξε τελεσίδικα τό 787 μ.Χ. Ἡ Αὐτοκράτειρα Εἰρήνη ἡ Ἀθηναία ὡς ἐπίτροπος τοῦ ἀνήλικου Αὐτοκράτορος Κωνσταντίνου τοῦ ΣΤ´ συγκάλεσε Οἰκουμενική Σύνοδο κατόπιν προτροπῆς τοῦ Πατριάρχου Ταρασίου, στήν Νίκαια τῆς Βιθυνίας. Ἡ Ζ´αὐτή Οἰκουμενική σύνοδος, ἡ καί ἡ τελευταῖα Οἰκουμενική Σύνοδος, ἀποφάσισε τήν ἀναστύλωση τῶν εἰκόνων καταδικάζοντας τήν Εἰκονομαχία.
