Λόγος & Αντίλογος

 

Αρκούδες στις αυλές μας

Έκκληση για λύσεις με σεβασμό στον άνθρωπο και τη φύση

ΣΤΗΝ ΕΥΡΥΤΕΡΗ περιοχή του νομού Καστοριάς, ένα φαινόμενο -που μέχρι πρόσφατα θεωρούνταν σπάνιο, έχει γίνει πλέον καθημερινότητα: οι αρκούδες κατεβαίνουν μέσα στους οικισμούς, εμφανίζονται σε αυλές σπιτιών, περνούν από δρόμους, πλησιάζουν σχολεία, αγροκτήματα και στάνες. Οι κάτοικοι δηλώνουν φοβισμένοι, ανήσυχοι και –κυρίως– εγκαταλελειμμένοι.

Από την άλλη, οργανώσεις όπως ο Αρκτούρος και η Καλλιστώ, με μακρά παρουσία στην προστασία της άγριας ζωής, επιμένουν στην ανάγκη διατήρησης του πληθυσμού της καφέ αρκούδας. Ωστόσο, είναι καιρός να ειπωθούν ανοιχτά κάποια πράγματα: οι περιβαλλοντικές οργανώσεις έχουν αποτύχει να πείσουν τις τοπικές κοινωνίες ότι ενδιαφέρονται και για την ασφάλεια των ανθρώπων.

Τα τελευταία χρόνια, οργανώσεις όπως ο Αρκτούρος και η Καλλιστώ έχουν λάβει γενναίες επιδοτήσεις από ευρωπαϊκά και κρατικά προγράμματα για τη «διατήρηση» και «διαχείριση» του πληθυσμού της καφέ αρκούδας. Τα κονδύλια, ωστόσο, δεν έχουν οδηγήσει σε ορατά αποτελέσματα πρόληψης ή διαχείρισης κινδύνου για τις τοπικές κοινότητες.

Πού είναι τα συστήματα έγκαιρης ειδοποίησης; Πού είναι οι συνεργασίες με Δήμους και Περιφέρειες για τοποθέτηση φραχτών, έξυπνων κάδων και ομάδων παρέμβασης; Πόσοι κάτοικοι έχουν δει την παρουσία αυτών των οργανώσεων επί τόπου, όταν τους χρειάζονταν;

Οι ΜΚΟ φαίνεται να έχουν ξεχάσει πως η φύση δεν είναι μόνο είδος προς προστασία, αλλά και πεδίο ζωής για ανθρώπους που αγωνίζονται καθημερινά.

Η Καστοριά είναι περιοχή δασική, ορεινή και με μεγάλη οικολογική αξία. Το ίδιο και η ζωή των ανθρώπων της. Δεν μπορεί να υπάρξει προστασία φύσης χωρίς την αποδοχή και συμμετοχή των τοπικών κοινωνιών.

Η πολιτεία σιωπά ή σφυρίζει αδιάφορα. Δεν υπάρχουν μόνιμοι μηχανισμοί άμεσης επέμβασης, τα σχέδια δράσης μένουν σε συρτάρια, και οι κάτοικοι ακούνε για "διαχείριση" χωρίς να βλέπουν λύσεις. Η πραγματικότητα στο πεδίο είναι απλή: οι άνθρωποι νιώθουν μόνοι.

Προτάσεις – Με ρεαλισμό και νομιμότητα:

1. Ενίσχυση των Ομάδων Άμεσης Επέμβασης (ΟΑΕ) με τοπικό προσωπικό και εξοπλισμό.

2. Υποχρεωτική χρήση ενισχυμένων κάδων απορριμμάτων για να μην προσελκύονται άγρια ζώα.

3. Δημιουργία ζωνών αποτροπής γύρω από οικισμούς (ήχος, φως, φράχτες).

4. Καμπάνιες ενημέρωσης για κατοίκους και μαθητές για σωστή συμπεριφορά και πρόληψη.

5. Άμεσες αποζημιώσεις για καταστροφές από αρκούδες, χωρίς καθυστερήσεις.

6. Επιδοτήσεις για πρόληψη, όπως σκυλιά φύλαξης, ηλεκτροφόροι φράχτες κ.ά.

7. Ειδικές ρυθμίσεις για ακραίες περιπτώσεις, με μετακίνηση ή περιορισμό επικίνδυνων ζώων, σε συνεργασία με επιστήμονες.

Η τοπική κοινωνία δεν ζητά θαύματα. Ζητά λογική, συνεργασία, τεχνογνωσία και –κυρίως– σεβασμό. Γιατί ο σεβασμός στη φύση ξεκινά από τον σεβασμό στον άνθρωπο που ζει μέσα της.

Χάρης Μίντζιας

facebook.com/xmintzias

* * *

O ΥΠΕΡΠΟΛΗΘΥΣΜΟΣ των αρκούδων δεν είναι ένδειξη υγιούς οικοσυστήματος αλλα είναι απόδειξη αποτυχίας διαχείρισης. Οι αρκούδες δεν κατεβαίνουν στην πόλη από περιέργεια. Κατεβαίνουν από πείνα, γιατί το φυσικό τους περιβάλλον δεν μπορεί πια να τις θρέψει. Αυτός είναι ο ορισμός της περιβαλλοντικής κρίσης. Όχι όπως τη φαντάζονται οι «οικολόγοι του καναπέ», αλλά όπως τη ζούμε εμείς, με πόρτες κλειδωμένες και παιδιά που φοβούνται να γυρίσουν μόνα τους σπίτι. 

Και ρωτάω ευθέως: Αν αύριο μια αρκούδα επιτεθεί στο έφηβο παιδί μου, ποιος θα αναλάβει την ευθύνη; Ο δήμος; Το κράτος; Οι ευαίσθητοι σχολιαστές του πληκτρολογίου; Ή θα πείτε πάλι πως «φταίει ο άνθρωπος που μπήκε στο περιβάλλον της»; Η Καστοριά δεν είναι καταφύγιο άγριας ζωής. Είναι πόλη ανθρώπων που έχουν δικαίωμα να ζουν με ασφάλεια. Η αληθινή οικολογία δεν είναι να προστατεύεις μόνο τα άγρια ζώα. Είναι να προστατεύεις και την ανθρώπινη ζωή, και την ισορροπία. Όλα τα υπόλοιπα είναι απλώς υποκρισία. 

Ο κόσμος έχει αγανακτήσει. Με τις αρχές, με τις «αρμόδιες» υπηρεσίες, αλλά και με τις οργανώσεις που υποτίθεται πως προστατεύουν τα ζώα, και που αντί να τα βοηθήσουν, τα αφήνουν να περιφέρονται πεινα σμένα και εκτεθειμένα σε συγκρούσεις με τον άνθρωπο. Αυτό δεν είναι οικολογία αλλα εγκατάλειψη. Και επαναλαμβάνω: Αν αύριο μια αρκούδα επιτεθεί στο παιδί μου, ποιος θα πάρει την ευθύνη; Αρκετά με την αδράνεια.  Ο υπερπληθυσμός και των συγκεκριμένων κατά τα άλλα συμπαθεστατων ζωων δεν είναι αριθμός σε μια έκθεση. Είναι κίνδυνος για τους ανθρώπους και δυστυχία για τα ίδια τα ζώα. Προει να βρεθεί άμεση και πραγματική λύση χθες. Γιατί αυτή η κατάσταση δεν πάει άλλο...

Βίκυ Βέργου

facebook.com/vergou

* * *

Η Περιφερειακή Ενότητα Δυτικής Μακεδονίας μετονομάζεται σε Περιφερειακή Ενότητα ΔΕΗ

ΕΙΝΑΙ λυπηρό ότι η τοπική αυτοδιοίκηση της Δυτικής Μακεδονίας απουσίαζε παντελώς από τις κοινοποιήσεις στις οποίες έπρεπε να είναι μπροστάρηδες. Το ίδιο ισχύει και για όλους τους συνδικαλιστικούς φορείς, σωματεία, εμποροβιοτέχνες και γενικότερα μικρομεσαίες επιχειρήσεις, οι οποίες κλείνουν η μία μετά την άλλη. 

Ο πληθυσμός μειώθηκε κατά 60.000 μετά και την τελευταία απογραφή του 2021, με άμεσο αντίκτυπο την μείωση των εκλογικών εδρών από 5 πήγαμε στις 4, αυτό τα λέει όλα για την περιοχή μας και την τοπική ανάπτυξη. 

Αντί για πρωτογενή τομέα, φυτεύουμε... λαμπογυάλια και φουρφούρια. Ενώ ο πρωθυπουργός συνεχίζει ακάθεκτος να μας διαμηνύει ότι η ανεργία μειώνεται και η ανάπτυξη στα έγχρωμα ή ασπρόμαυρα όνειρά του ζωντανεύει. 

Να υπενθυμίσω, σε όλους τους συνδικαλιστές, τα κομματικά στελέχη του πολιτικού συστήματος που έγιναν βασιλικότεροι του βασιλέως, ότι το σημείο που φτάσαμε σήμερα έχει αρχή από την κυβέρνηση Σημίτη 1996 με την μετοχοποίηση της ΔΕΗ (και όχι το 2019 ότι δήθεν τότε άνοιξε ο λάκκος για τη ΔΕΗ) και ολοκληρώθηκε με την σημερινή κυβέρνηση. Όλοι από τότε μέχρι σήμερα είναι υπεύθυνοι για τη σημερινή κατάντια. Καλό θα ήταν και τα τοπικά ΜΜΕ να μην πααίν' όπ' φυσάει ου άνεμους. 

Γιάννης Σιδέρης Φούρνος

siderisfournos@gmail.com

Αναδημοσιεύθηκαν στην ΟΔΟ στις 12 Ιουνίου 2025, αρ. φύλλου 1276