 |
| ΟΔΟΣ 19.3.2026 | 1312 |
Έμεινα με το στόμα ανοιχτό. Αν είναι δυνατόν να συμβαίνουν τέτοια πράγματα στη χώρα μας και από την άλλη να παραπονιόμαστε ότι έχουν εκλείψει οι μεγάλοι δωρητές.
Μια αδυναμία, ένα πρωινό της περασμένης εβδομάδας, με αναστάτωσε. Μόλις μπόρεσα να σηκωθώ από το κρεβάτι, μετά από πολλές προσπάθειες και χρόνου διαρρεύσαντος, έσπευσα να τηλεφωνήσω στην κόρη μου. Έτρεξε αμέσως και επιβεβαίωσε την κατάστασή μου. Πρέπει να πάμε στο νοσοκομείο μου είπε: «Ευτυχώς που εφημερεύει το Παπαγεωργίου». Λίγο αργότερα έφθασε το ασθενοφόρο και με τη βοήθεια των μελών του πληρώματος, ανέβηκα με δυσκολία τα σκαλιά του υπογείου.
Λίγο αργότερα φθάσαμε στα εξωτερικά ιατρεία που σιγά-σιγά αποκτούσαν όλο και περισσότερους ασθενείς και συνοδούς. Ένα επιτελείο ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού έκαμνε καταγραφή και διαλογή των περιστατικών που διαβιβάζονταν για σειρά εξετάσεων και τελικά, αν η γνωμάτευση επέβαλε περισσότερη διερεύνηση, στην αντίστοιχη κλινική. Ο χρόνος αναμονής μεγάλος. Υπολογίζω ότι μόλις μετά από 8 και πλέον ώρες αναμονής έφθασα εξουθενωμένος στην παθολογική κλινική, για τη συνέχιση της διερεύνησης του περιστατικού μου. Αιτία μια αυξημένη παρουσία λευκών αιμοσφαιρίων που έπρεπε να διερευνηθεί.
Σε αυτήν την αναμονή, ως άθελος ωτακουστής, μοιραζόμουν τις εμπειρίες άλλων ασθενών που περίμεναν και αυτοί να ολοκληρωθεί ο κύκλος των εξετάσεων. Ένας, με βήχα και πυρετό, τον άκουσα να λέει στη συνοδό του. «Είμαστε τυχεροί που εφημερεύει το Παπαγεωργίου». «Πόσο θα αγαλλιάζετε η ψυχή του ιδρυτή του Νοσοκομείου», σκέφτηκα αμέσως και μου ήρθε στο νου ένα πραγματικό περιστατικό που με είχε συγκλονίσει όταν το άκουσα για πρώτη φορά.
Πολλά χρόνια πριν λειτουργήσει το Νοσοκομείο, ένα πρωϊνό, δουλεύοντας στο γραφείο, με το ραδιόφωνο ανοιχτό, ακούω τη συνέντευξη ενός εκ των αδελφών Παπαγεωργίου σε έναν έμπειρο δημοσιογράφο της Θεσσαλονίκης. Θέμα, οι αντιδικίες γύρω από το Νοσοκομείο με κύρια αντιδικία αν η οικογένεια Παπαγεωργίου έβαλε χρήματα από την προσωπική της περιουσία για την ανέγερση του Νοσοκομείου. Το θέμα επανέρχονταν κάθε τόσο στην επικαιρότητα και κάθε φορά ακολουθούσε ένας έλεγχος από τις αρμόδιες αρχές. Πριν από λίγο, οι αρμόδιες αρχές είχαν αποφανθεί ότι όλα βαίνουν κανονικά. Ήταν η 30η ναι 30η απαλλαγή της οικογένειας από τις ψευδείς καταγγελίες.
Ο δημοσιογράφος που μετέφερε στο ακροατήριο τα τελευταία νέα της απαλλαγής, γεμάτος απορία στράφηκε στον κ. Παπαγεωργίου και τον ρώτησε. «Κύριε Παπαγεωργίου, σας έλεγξαν μία, δύο, τρείς, …. τριάντα φορές και δεν σας βρήκαν τίποτε το μεμπτό, πέστε μου σας παρακαλώ γιατί από τον πέμπτο έλεγχο δεν τους στείλατε στο ….ολο;. Εγώ αυτό θα έκαμνα». «Όχι, πως μπορούσα να το κάνω», απάντησε ατάραχος ο κ. Παπαγεωργίου. «Η οικογένεια ήθελε να στηθεί και να λειτουργήσει το Νοσοκομείο. Άλλωστε πρέπει να σας πω ότι εμείς δεν θέλαμε οι ίδιοι να χτίσουμε το Νοσοκομείο. Μας το υπέδειξε ο κ. Πρωθυπουργός (Α. Παπανδρέου) όταν τον επισκέφθηκα για να του ανακοινώσω την πρόθεση της οικογένειας για τη δωρεά». Κύριε Παπαγεωργίου μου είπε: «Αν θέλετε να δείτε το Νοσοκομείο να ανεγείρεται και προπαντός να λειτουργεί, γιατί δεν το χτίζετε οι ίδιοι;»
Έμεινα με το στόμα ανοιχτό. Αν είναι δυνατόν να συμβαίνουν τέτοια πράγματα στη χώρα μας και από την άλλη να παραπονιόμαστε ότι έχουν εκλείψει οι μεγάλοι δωρητές. Ας είναι ευλογημένη η Μακεδονική γη που φιλοξενεί στην αγκαλιά της αυτόν τον μεγάλο πατριώτη.
Δημοσιεύθηκε στην ΟΔΟ στις 19 Μαρτίου 2026, αρ. φύλλου 1312.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Η ΟΔΟΣ σας ευχαριστεί για την συμμετοχή σας στον διάλογο.Το σχόλιό σας θα αποθηκευτεί προσωρινά και θα είναι ορατό στο ιστολόγιο, μετά την έγκριση της ΟΔΟΥ.