[...] Κι όμως, και αυτοί οι λαοί, οι λεγόμενοι Σημιτικοί, οι Εβραίοι και οι Παλαιστίνιοι, που είναι κλάδοι με διαφορετικές κατά βάση θρησκείες, υποβάλλονται στην γαλήνη και την ειρήνη της ποίησης. Όταν δεν πολεμάνε μεταξύ τους προφανώς. Γεννιούνται και ζουν όσο ζουν, αναπνέουν τον ίδιο αέρα, αγαπούν και ερωτεύονται, τραγουδούν συχνά συναφείς μελωδίες που μιλούν στην ψυχή τους. Και μετά σκοτώνουν ο ένας τον άλλο. Χωρίς ποτέ στην ουσία να έχουν δώσει ο ένας στον άλλο την ευκαιρία της βιωματικής ειρήνης, της ψυχικής εμβάθυνσης του ενός προς τον άλλο, μέσα από τα πνευματικά όπλα. Όπως είναι η ποίηση για παράδειγμα, που θα μπορούσε σε ένα βαθμό να λειάνει τις κορυφές του μίσους.
Λίγοι στίχοι από τον Ιρακινό ποιητή Τζελαλεντίν Ρούμι:
ΑπάντησηΔιαγραφήΔίχως αγάπη
Όλη η λατρεία είναι ένα ασήκωτο βάρος,
o χορός αγγαρεία, η μουσική σκέτος θόρυβος.
Ναι, όλη η βροχή τ’ ουρανού
πέφτει στη θάλασσα μα δίχως αγάπη
ούτε μια σταγόνα δεν γίνεται μαργαριτάρι.
Μη μένεις κοντά σε θλιμμένο άνθρωπο.
Στάσου κοντά σ’ αυτούς
που έχουν χάρη και μεγάλη καρδιά.
Όταν μπαίνεις σε όμορφο κήπο
μην χάνεις τον καιρό σου με τα αγριόχορτα.
Μείνε κοντά στο γιασεμί και στον νάρκισσο...
Πάντοτε αξιόλογη η αναφορά στον μυστικό ποιητή…
ΔιαγραφήΜόνο που (μάλλον εκ παραδρομής) γράφτηκε “Ιρακινό” αντί “Ιρανό”.
Ούτως ή άλλως, εύστοχη η επιλογή των στίχων σαν σχόλιο!
Ευχαριστούμε κυρία Λιβανού!
ΑπάντησηΔιαγραφήΒάλσαμο αυτοί οι στίχοι...