![]() |
| ΟΔΟΣ 8.2.2024 | 1211 |
Ξεκινούσε με το πρωινό λεωφορείο. Κάπου μια ώρα μέχρι την πόλη, μια και έκανε συνεχείς στάσεις σε όλα τα χωριά, τα οποία βρίσκονταν πάνω στον δρόμο. Ξυπνούσε πολύ πιο νωρίς, γιατί έπρεπε να ετοιμάσει το φαγητό για τους άντρες στο σπίτι, άντρα και γιο, προτού φύγουν αυτοί για το μεροκάματο. Να το πάρουν μαζί τους. Και έπιανε δουλειά στα σπίτια για ένα ολόκληρο οχτάωρο. Επέστρεφε με το βραδινό λεωφορείο για να συγυρίσει και το δικό της σπιτικό. Στο πόδι, τουλάχιστον δώδεκα ώρες τη μέρα. Πτώμα. Σωματικό. Το ψυχικό, δεν άφηνε κανέναν να το αγγίξει. Το έπαιρνε μαζί της στη δουλειά και μ’ αυτό ονειρευόταν τις άλλες ζωές που θα μπορούσε να είχε ζήσει. Άλλαζαν αυτές, ανάλογα με τα σπίτια ή τα διαμερίσματα που καθάριζε. Αυτές της έδιναν κουράγιο να συνεχίζει το καθημερινό πήγαινε έλα και να ανέχεται τις ιδιοτροπίες της κάθε νοικοκυράς. Ευγενική, προσεκτική και πάντα πρόθυμη.






