Καλλιτεχνικές υποχρεώσεις

Δεν ανέβηκαν τελικά οι "Τρωάδες" του Ευριπίδη με την Λυδία Κονιόρδου σε σκηνοθεσία του Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου, την περασμένη Δευτέρα, στην Καστοριά, αλλά στην… Κοζάνη!
Οι λόγοι που ανεπίσημα επικαλέστηκαν, ήταν η πρόβλεψη της ΕΜΥ για βροχή, η οποία βέβαια δεν επιβεβαιώθηκε ούτε σε σταγόνα. Την Κυριακή ο θίασος έπαιξε στην Κοζάνη, όμως παρέμεινε εκεί και την Δευτέρα για να δώσει την παράσταση της Καστοριάς, στην Κοζάνη!
Αποδεικνύεται τελικά ότι η κυρία Κονιόρδου, αντιμετώπισε τις καλλιτεχνικές της υποχρεώσεις προς την Καστοριά με ερασιτεχνισμό και επιπολαιότητα, που δεν ταιριάζει στο προφίλ το οποίο προβάλλει.

Bertolt Brecht: Αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ
Χρυσούλας Πατρώνου
Καστοριά


"Aν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι" ρώτησε τον κ. Κ η κορούλα της οικονόμου του, "θα φέρονταν καλύτερα στα μικρά ψαράκια;"

"Ασφαλώς", απάντησε αυτός. "Αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι, θα κατασκεύαζαν μέσα στη θάλασσα τεράστια κιβώτια για τα μικρά ψαράκια, με κάθε είδους τροφή εκεί μέσα, και φυτά αλλά και μικρά ζωάκια. Θα φρόντιζαν να υπάρχει πάντοτε φρέσκο νερό στα κιβώτια, και θα έπαιρναν γενικά όλα τα υγειονομικά μέτρα. Αν για παράδειγμα κάποιο ψαράκι τραυματιζόταν στα πτερύγια, θα του έβαζαν αμέσως επίδεσμο, για να μην πέθαινε πρόωρα και το στερούνταν οι καρχαρίες. Και για να μην μελαγχολούν τα ψαράκια θα διοργάνωναν κάπου κάπου μεγάλες υδάτινες γιορτές, γιατί τα χαρωπά ψαράκια είναι πιο νόστιμα από τα μελαγχολικά. Θα υπήρχαν φυσικά και σχολεία στα μεγάλα κιβώτια. Στα σχολεία αυτά θα μάθαιναν τα ψαράκια πώς να κολυμπούν μέσα στο φάρυγγα των καρχαριών. Θα χρειάζονταν για παράδειγμα Γεωγραφία, για να μπορούν να βρίσκουν τους μεγάλους καρχαρίες που ξαπλώνουν κάπου τεμπέλικα. Το κύριο θέμα θα ήταν φυσικά η ηθική εκπαίδευση των μικρών ψαριών. Θα διδάσκονταν, ότι το πιο μεγάλο και ωραίο είναι να θυσιάζεται ένα ψαράκι με χαρά και ότι θα έπρεπε όλα να πιστεύουν στους καρχαρίες, προ παντός όταν έλεγαν, ότι φρόντιζαν για ένα όμορφο μέλλον. Θα μάθαιναν στα ψαράκια ότι αυτό το μέλλον μόνον τότε μπορεί να εξασφαλιστεί, αν παρακολουθούσαν υπάκουα τα μαθήματα. Τα ψαράκια θα έπρεπε να φυλάγονται από όλες τις χαμερπείς, υλιστικές, εγωιστικές και μαρξιστικές τάσεις και θα έπρεπε να το αναφέρουν αμέσως στους καρχαρίες αν κάποιο απ` αυτά εκδήλωνε τέτοιες τάσεις.

Αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι, θα διεξήγαγαν φυσικά και πολέμους μεταξύ τους, για να κατακτήσουν ξένα κιβώτια και ξένα ψαράκια. Θα έβαζαν τα ψαράκια τους να διεξάγουν τους πολέμους αυτούς. Θα μάθαιναν στα ψαράκια ότι ανάμεσα σ` αυτά και στα ψαράκια των άλλων καρχαριών υπήρχε τεράστια διαφορά. Τα ψαράκια, θα τα κήρυτταν, είναι ως γνωστόν βουβά, αλλά σιωπούν σε εντελώς διαφορετικές γλώσσες και γι αυτό είναι αδύνατον να συνεννοηθούν. Σε κάθε ψαράκι, που θα σκότωνε στον πόλεμο μερικά άλλα, εχθρικά ψαράκια, που σιωπούσαν σε άλλη γλώσσα, θα καρφίτσωναν ένα μικρό μετάλλιο από φύκια και θα του έδιναν τον τίτλο του ήρωα.

Αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι, θα είχαν αναπτύξει φυσικά και τις Τέχνες. Θα υπήρχαν ωραίοι πίνακες με τα σαγόνια των καρχαριών σε λαμπερά χρώματα, οι φάρυγγές τους θα απεικονίζονταν σαν γνήσια πάρκα διασκέδασης, όπου μπορούσες να μεθύσεις από χαρά. Τα θέατρα στο βυθό της θάλασσας θα παρουσίαζαν, πώς κολυμπούν τα ηρωικά ψαράκια κατενθουσιασμένα και μπαίνουν στους καρχαρίες, και η μουσική θα ήταν τόσο ωραία, που τα ψαράκια κάτω από τους ήχους της, με την ορχήστρα πρώτη-πρώτη, θα συνέρρεαν μαγεμένα και νανουρισμένα από τις πιο ευχάριστες σκέψεις στους καρχαρίες.

Θα υπήρχε και θρησκεία, αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι. Θα δίδασκε ότι τα ψαράκια θα άρχιζαν να ζουν πραγματικά μόνο μέσα στην κοιλιά των καρχαριών. Βέβαια θα έπαυαν να είναι όλα τα ψαράκια ίσα, αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι. Μερικά απ` αυτά θα κατείχαν θέσεις ανώτερες από τα άλλα. Και τα κάπως μεγαλύτερα θα είχαν την άδεια να τρώνε τα μικρότερα. Αυτό θα ήταν πολύ ευχάριστο για τους καρχαρίες, γιατί έτσι θα μπορούσαν συχνότερα να τρώνε μεγάλες μπουκιές. Και τα μεγαλύτερα, εκείνα που κατείχαν τις θέσεις αυτές, θα φρόντιζαν για την τάξη ανάμεσα στα μικρά ψαράκια, διδάσκαλοι, αξιωματικοί, μηχανικοί για την κατασκευή των κιβωτίων κ.λ.π. με δυο λόγια, θα υπήρχε πράγματι ένας πολιτισμός στη θάλασσα, αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι."


Bertolt Brecht:1898-1956 Γερμανός δραματουργός, ποιητής και λογοτέχνης, ένας από τους μεγαλύτερους του 20ου αιώνα. Με την άνοδο του ναζισμού έφυγε από την Γερμανία και επέστρεψε το 1948. Γνωστά του έργα "Ο Κύκλος με την Κιμωλία" "Μάνα Κουράγιο", "Ο καλός άνθρωπος του Σετσουάν" κ.ά.

ΣΟΦΙΑΣ ΜΠΟΥΤΣΙΑΔΟΥ-ΚΑΡΟΛΙΔΟΥ: Κιβωτός

Στην κιβωτό του ονείρου προσπάθησα να διασώσω την αξιοπρέπεια του κόσμου.
Ανέβηκα τα πέτρινα σκαλιά με τ’ ασπρισμένα φρύδια των επιβαλλόμενων πρέπει.
Αναρριχήθηκα, γδέρνοντας την ψυχή, στην ασύμμετρη πρόσβαση του ορατού και του αόρατου, σιμά στον ομφαλό του μικρόκοσμου της επιβαλλόμενης ευτυχίας.
Ίδρωσα στον καταμερισμό των πρόσκαιρων θησαυρών που περικλείονται στα τετραγωνισμένα άχρηστα παλιόχαρτα της σειράς, εκεί στα (χαμογελαστά;) προσωπεία, καθώς αντίκριζα την ψευτιά καλά οργανωμένων πλαστικών παραδείσων.
Αγκάλιασα την τετριμμένη καθημερινότητα με την επιβαλλόμενη προσοχή.
Μήπως ξεφύγει ένας πόντος, από την πορεία που άλλοι καθόρισαν από μακριά:
Μη γελάς!
Μη κλαις!
Να μην ονειρεύεσαι!
Χαμένος χρόνος….
Σφιχτά τα χείλη παραμένουν κι εμείς ανέκφραστα ομοιώματα που είχαν την τύχη να συνωστίζονται στις προκυμαίες.
Μην ερωτευτείς!
Μην αγαπήσεις!
Μη πονέσεις!
Κι όταν ο πόνος σου γεννήσει πόνο, τότε οι ορίζοντες θα ρθουν σιμά σου και θα σφίξουν τον βρόγχο που τον λέμε απελπισία.
Και η κιβωτός του ονείρου σου θα αργήσει να ρθει, αφού τα ξύλινα τείχη έγιναν τώρα αταξίδευτα για σένα.

ΟΔΟΣ: θαύμα!

Αγαπητή ΟΔΟΣ

Με την επιστολή μου αυτή δεν θέλω βεβαίως, ούτε κατά διάνοια να φανώ αχάριστος για τον μόχθο και τους κόπους αυτών που διοικούν την πόλη της Καστοριάς, αλλά προπαντός ούτε και ασεβής.
Όπως προφανώς δεν θα θέλησαν να φανούν (ασεβείς) εκπρόσωποι παραγωγικών τάξεων και κοινωνικών φορέων, που επελέγησαν αυστηρά, και μετά από πρόσκληση του δημάρχου Καστοριάς συμμετείχαν την περασμένη εβδομάδα στο δημαρχείο της Καστοριάς, στις κοσμοϊστορικές άτυπες συναντήσεις τους, με τον Μητροπολίτη Μπομπρούϊσκ κ. Σεραφείμ και τον Δήμαρχο Μπομπρούϊσκ κ. Δημήτρη Μπόνοχοβ.

Οι οποίοι, μεταξύ άλλων, εξέτασαν από κοινού τρόπους για την κοινωνική και οικονομική συνεργασία των δύο πόλεων, επ’ ωφελεία των κατοίκων τους. Διότι η πνευματική σύνδεση επιτεύχθηκε αυτοδικαίως, με μόνη την επίσκεψη του μητροπολίτη, της άγνωστης αυτής πόλης, που υπάρχει προωθημένη κάπου στα βόρεια όρια της Ευρώπης, με τις παγωμένες θάλασσες του αρκτικού κύκλου. Δεν γνωρίζω βεβαίως αν ο Δήμος Καστοριάς ανέλαβε και την υποχρέωση εξαγωγής, ή δανεισμού της τεχνογνωσίας και εμπειρίας του περί τον Δήμο. Αλλά κι’ αν δεν έγινε ακόμη αυτό, είμαι σίγουρος ότι κι’ αυτό θα γίνει. Αλλιώς, ποιος δήμαρχος θα ξεσηκωνόταν από την Λευκορωσία, να έλθει στα καλά καθούμενα να επισκεφτεί σε απόσταση 2.500-3.000 χλμ μια πόλη σαν την Καστοριά, για να συζητήσει για εξαγωγές μήλων ή γουναρικών.

Είκοσι χρόνια (και βάλε), μετά την τόσο επιτυχημένη και… αποδοτική βεβαίως αδελφοποίηση της Καστοριάς με μια πόλη της Αυστραλίας (το όνομα της οποίας προφανώς δεν θα θυμάται ούτε ο τότε δήμαρχος Καστοριάς κ. Ανδρέας Οικονομίδης, που συμμετείχε στην κα-τα-πλη-κτι-κή αυτή ιδέα για την σωτηρία της γούνας, και στο κλιμάκιο που έζησε την συγκλονιστική εμπειρία), και 10 χρόνια μετά την (άλλο) τόσο επιτυχημένη αδελφοποίηση της Καστοριάς με μια πόλη κοντά στο Κίεβο (το όνομα της οποίας ίσως δεν θα θυμάται ούτε ο τότε δήμαρχος Καστοριάς κ. Δημήτρης Παπουλίδης που συμμετείχε στην υλοποίηση της ακόμη πιο κα-τα-πλη-κτι-κής αυτής ιδέας), αναγγέλθηκε επιτέλους η τρίτη (και καλλίτερη σαν την τρίτη Ρώμη) αδελφοποίηση της Καστοριάς (σε λίγο θα δικαιούται και επίδομα), με μια πόλη της Λευκορωσίας, που έχει την πασίγνωστη ονομασία ΜΠΟΜΡΟΥΪΣΚ. Το στολίδι του κόσμου. Το αγλάϊσμα των Μουσών. Μια αρχόντισσα, σαν την Καστοριά ένα πράγμα, την φαντάζομαι.

Για τον λόγο αυτό αποφάσισα να σου γράψω, για την πλημμυρίδα χαράς και αισιοδοξίας που προκάλεσε τόσο σε εμένα, όσο -είμαι σίγουρος γι’ αυτό- και στην ολότητα των συμπολιτών μου, εκτός από τους κακόβουλους, κακόπιστους, άπιστους, άθεους, και στον Πάπα της Ρώμης υποψιάζομαι- η χαρμόσυνη είδηση ότι βρέθηκαν επιτέλους λύσεις στα τραγικά αδιέξοδά μας. Ασφαλώς αναφέρομαι στο κοσμοϊστορικό γεγονός της επίσκεψης του δημάρχου, αλλά και του επισκόπου της «Καστοριάς» της Λευκορωσίας την π. εβδομάδα, μετά την συγκλονιστική ανακάλυψη ότι η ονομασία της πόλης αυτής, μεταφρασμένη στα ελληνικά σημαίνει περίπου... Καστοριά! Και σαν να μη έφθανε αυτό, οι λίγες αμφιβολίες που μου είχαν απομείνει, θρυμματίσθηκαν όταν πληροφορήθηκα ότι, η πόλη αυτή, έχει και ορθόδοξο επίσκοπο με το όνομα Σεραφείμ. Όπως ακριβώς και η Καστοριά!! Σεραφείμ εκεί, Σεραφείμ και εδώ. Πόσο να αντέξω και εγώ ο άμοιρος, μπροστά στις τόσες αποδείξεις, ότι βρισκόμουν μπροστά σε ένα θαύμα.

Το οποίο, αποφάσισε για μένα, να απολαύσω ο Δήμος Καστοριάς, ο οποίος χωρίς κανένα αντίλογο εντός των οργάνων του, έκανε για μια ακόμη φορά πράξη με τον δικό του τρόπο τον… χωρισμό της Εκκλησίας από την Πολιτεία. Δεν έλαβε απλώς καταφατική θέση υπέρ των στενών πνευματικών δεσμών των δύο συνώνυμων πόλεων (συγνώμη που έως σήμερα τους αγνοούσα). Αλλά και φιλοξένησε την αντιπροσωπεία της Λευκορωσίας, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Αποδεικνύοντας για μια ακόμη φορά ότι ο Ξένιος Ζευς, ήτο Έλλην.

Αγαπητή ΟΔΟΣ, σέβομαι τις ευαισθησίες των αναγνωστών και τα αδύνατά τους σημεία, και δεν σκοπεύω να προχωρήσω περισσότερο τους συνειρμούς και την κριτική μου και για την σημαντική εκκλησιαστική και θρησκευτική διάσταση της επίσκεψης των ομοδόξων -ευτυχώς- αδελφών μας Λευκορώσων. Άλλωστε μεγάλωσα με τις θρυλικές διδασκαλίες της ιστορίας μας ότι οι Έλληνες, τα σκοτεινά χρόνια της σκλαβιάς στους Οθωμανούς (στην διάρκεια των οποίων χάρη στον ναργιλέ, τον αμανέ και το τσιφτετέλι, το μπαξίσι και το ιμάμ το μπαϊλντί, το ελληνιστί επιλεγόμενο, άνοιξαν για τα καλά την Πύλη της Ανατολής, και γλύτωσαν ευτυχώς τα δυτικότροπα), όταν πια βαρέθηκαν, άρχισαν να περιμένουν ως ελευθερωτή το ξανθό γένος των Ρώσων (και όχι τον Γάλλο, Άγγλο, Αμερικανό, Ιταλό που τελικά ήλθαν). Θαρρώ μάλιστα ότι από τότε, κάθε φορά, αυτούς, περιμένουμε ως σωτήρες και λυτρωτές, και ποτέ αυτούς που τελικά προστρέχουν. Τώρα που τους βρήκαμε, και όχι μόνο είναι Ρώσοι, αλλά και Λευκορώσοι, θα αφήσουμε την ευκαιρία να πάει χαμένη;

Πάντως αγαπητή ΟΔΟΣ, ευτυχώς που οι συμπτώσεις συνωνυμίας σταμάτησαν εκεί. Διότι -αν μάθαινα- ότι το Μπομπρούϊσκ (η Καστοριά της Λευκορωσίας), είχε δήμαρχο ή νομάρχη, συνώνυμους με τους δικούς μας, τότε δεν θα την άντεχα την τόση αναπάντεχη ευτυχία.
Τυχαίο; Δεν νομίζω...

ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ έγραψαν

1. Βου-Βου

Χιλιάδες μύγες που βουΐζουν μαζεμένες. Οι βουβουζέλες έγιναν παγκοσμίως γνωστές, είναι η πρώτη φορά που δεν θέλω να είμαι στα γήπεδα του μουντιάλ, ούτε καλά καλά τηλεόραση δεν μπορείς να παρακολουθήσεις ήσυχα, περίμενα ή την FIFA να τις απαγορεύσει (όπως μελετούσε πέρσι) ή τους νοτιοαφρικανούς να φυσάν μόνο στα γκολ και στις καλές φάσεις. Αντ’ αυτού, το αποτέλεσμα είναι απίστευτα αντιαισθητικό, η παρακολούθηση γίνεται τουλάχιστον κουραστική, το «προϊόν υποβαθμίζεται» όπως λέει ο φίλος μου ο Λάτσος, η αίσθηση είναι βλακώδης φασαρία για την φασαρία και οι παίκτες δεν μπορούν να ακούσουν τίποτε. Το όνομα της στην τοπική αφρικανική γλώσσα είναι «Λεπατάτα». Αυτό ακριβώς: αφρικανική πατάτα. 113 ντεσιμπέλ σε 2 μέτρα απόσταση. Ένα αεροπλάνο που απογειώνεται, σε ύψος 1000 ποδών θορυβεί με 105 db. Παράδοση λέει. Οι οπαδοί της έθνικ αφρικανικής μουσικής τι θα πουν άραγε τώρα; Κρίμα για τους μαύρους που εφηύραν τα μπλουζ και τα γκόσπελ. Τρίζουν τα κόκκαλα του Τζον Λι Χούκερ.

2. Κοντράστ

Στα ημερήσια ματς θα έχετε δει το γήπεδο να χωρίζεται στα δύο από μια βαθιά σκιά. Το φωτόμετρο της κάμερας τα παίζει όταν έχουμε γενικό πλάνο: τα ηλιόλουστα σε γκαβώνουν, τα σκοτεινά μέρη βάραθρα του Άδη. Ο λόγος είναι απλός: στη Ν. Αφρική είναι Δεκέμβριος βορείου ημισφαιρίου και ο ήλιος είναι χαμηλά, οι σκιές μακριές. Θα μου πείτε, και με τον ήλιο τα έβαλες; Είναι σίγουρο όμως ότι οι Αφρικανοί κάνανε το καλύτερο δυνατόν με τον προσανατολισμό και σχεδιασμό των γηπέδων; Ή είναι καλλιτεχνική έμπνευση για να εκφρασθεί η χώρα των αντιθέσεων, των λευκών και μαύρων, του έντονου κοντράστ;

3. Φλατ

Παλιά έβλεπες μουντιάλ γιατί είχε και πλάκα: οι μαύροι τρέχαν άτσαλα σαν να κυνηγάν γαζέλλες, οι φαρφαλομοδάτοι Ιταλοί έκαναν σικάτα σουτ, οι Ασιάτες ακούραστες ακρίδες, οι Νοτιοαμερικανοί φανταιζί τακουνάκια και ψαλίδια, οι Γερμανοί με στιλ Βέρμαχτ. Παν αυτές οι εποχές, παγκοσμιοποίηση, οι παίκτες δεν παίζουν στη χώρα τους, τα εθνικά στοιχεία συρρικνώνονται. Εκτός από τις βουτιές του Καραγκούνη, δεν έμεινε σχεδόν τίποτε άλλο εθνικό και όλοι παίζουν σαν στο Τσάμπιονς Λιγκ: δίχως χρώμα, με δύναμη, με αλληλοκάλυψη κλπ. Πού είναι ο Χεγκουΐτα; Όλοι σοβαροί και σπουδαγμένοι φαίνονται. Φλατ. Κι αν προσθέσεις και τις Λεπατάτες, η συνολική εικόνα δεν είναι για την ώρα καθόλου διασκεδαστική.

Ευχαριστώ για την φιλοξενία.
Χ.Τ.

ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ έγραψαν

Πρόσφατα, δυστυχώς, επισκέφθηκα το Κέντρο Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης (ΚΠΕ). Χρειάστηκε να ‘ρθω σ’ επαφή με τον χώρο και τις λειτουργίες του καθώς και με τους ανθρώπους που υπάρχουν εκεί ως ψυχή, κινητήριο, δηλαδή, δύναμη για να παράγει αυτό το έργο.
Βρέθηκα εκεί για να προτείνω μία προβολή-παρουσίαση στην πολύ καλή αίθουσα που υπάρχει στο ισόγειο, το διαπίστωσα εκ των υστέρων, φωτογραφιών και βίντεο, από το πρόσφατο ταξίδι μας με την Χριστίνα, σύντροφό μου, στην Τανζανία, την ανάβαση στο Κιλιμάντζαρο, σαφάρι κλπ.
Μ’ αρέσει να μοιράζομαι τις εμπειρίες και τον ενθουσιασμό μου. Με προέτρεψαν γι’ αυτό φίλοι και γνωστοί.

Σκέφτηκα λοιπόν ότι ταιριάζει πολύ με τον χώρο του ΚΠΕ να γίνει κάτι τέτοιο. Και έφτασα, χωρίς να το γνωρίζω, ακριβώς την κατάλληλη στιγμή. Αφού επρόκειτο να πραγματοποιηθεί ημερίδα, δεν είχαν καταλήξει στην ημερομηνία, με θέμα «Βιοποικιλότητα και κλιματική αλλαγή», στα πλαίσια του διεθνούς έτους βιοποικιλότητας και της ημέρας της που πλησίαζε.
Χωρίς δισταγμό αποφάσισαν να το εντάξουν, ως δεύτερο σκέλος της εκδήλωσης αυτής, μετά την εισήγηση που θα προηγούνταν. Προσθέτοντας στον τίτλο συμπληρωματικά και το «Οι παγετώνες υποχωρούν, οδοιπορικό στο Κιλιμάντζαρο». Άλλωστε στο βουνό αυτό υπάρχει παγετώνας που υποχωρεί δραματικά, κάτι που φαίνεται και στις φωτογραφίες που τραβήξαμε.
Μου γεννήθηκαν λοιπόν απορίες και σκέψεις μετά την επαφή μου αυτή, που έρχομαι να μοιραστώ.
Λέγω πιο πάνω, δυστυχώς, αναλαμβάνοντας την ευθύνη των λόγων, επειδή ακριβώς δεν γνώριζα τίποτα. Άργησα. Τόσα χρόνια λειτουργίας του κέντρου και εγώ ποτέ δεν το επισκέφθηκα εις βάθος.
Ν’ αναφέρω προκαταβολικά και λίγο βιαστικά, για να προλάβω τυχόν παρεξηγήσεις, ότι αυτά που υπογράφω είναι προϊόν δικού μου προβληματισμού και μόνον. Σε αρνητικά σχόλια σαλονιών και καφενείων, οφείλω να ομολογήσω εκ των προτέρων, δεν έδινα βάση κι ούτε μ’ ενδιαφέρουν. Δεν χρειάζεται να σχολιάσω, κάνοντας αρνητική κριτική, τις όποιες ενέργειες ή χειρισμούς έγιναν πριν, κατά την θεμελίωση, ή μετά την λειτουργία του (πού βρέθηκαν τόσα χρήματα, γιατί διατέθηκαν για έναν χώρο που δεν ήταν, όπως λένε, απαραίτητο να γίνει, πόσα χρειάζεται για να λειτουργήσει, κι άλλα, ένα σωρό ερωτήματα, ίσως και κατηγορίες, που κατά καιρούς εκτοξεύθηκαν). Αυτά τα γνωρίζουν άλλοι καλύτερα από μένα, αφορούν ανθρώπους που υπεύθυνα βρίσκονται σε θέσεις για να διερευνήσουν το θέμα κι αντιστοίχως να πράξουν.

Δεν θέλω να μένω πίσω, κι ούτε να κοιτώ αρνητικά κάτι που έγινε πριν και δεν μπορεί να αλλάξει. Μπροστά χρειάζεται να κοιτούμε και να σχεδιάζουμε αυτά που θέλουμε να ρθουν. Πίσω οι ματιές είναι μόνο για να διδάσκεσαι,. Από την όποια εμπειρία απέκτησες. Τα όσα θέλεις να διορθώσει. Από όσα έχουν ειπωθεί και δεν γίναν όπως τα σχεδίασες. Τα λάθη που δεν κατάφερες ν’ αποφύγεις.
Με θάρρος, δύναμη εξετάζοντας αυτά κι αισιοδοξία ατενίζοντας το μέλλον, έστω κι αν αυτό πρόκειται να γίνει στις χειρότερες συνθήκες που γνωρίσαμε τα αρκετά τελευταία χρόνια (ή μήπως δεν γνωρίσαμε;), και μάλιστα ίσως εξ αιτίας αυτών των δυσκολιών, οφείλουμε στους εαυτούς και κύρια στα παιδιά μας, κι ακόμη στην κοινωνία ολόκληρη, να δούμε με οξυδέρκεια αυτό που μπορεί να μας απεγκλωβίσει από όσες παγίδες στα τόσα χρόνια στήνουν εντέχνως για να μας οδηγήσουν σ’ αυτήν την κατάσταση.
Πρώτα όμως, μέσα μας χρειάζεται ν’ αλλάξουμε. Τα θέλω, ζητώ, απαιτώ και προσφέρω να ξαναχαράξουμε. Να θυμηθούμε τα δικαιώματα και τις υποχρεώσει μας.Πώς μπορούμε να συνυπάρχουμε; Όχι εμποδίζοντας, αλλά βοηθώντας ο έναν τον άλλον.
Διαπίστωσα λοιπόν, ότι αυτό που συμβαίνει ως δράση εκεί, οι δραστηριότητες που αφορούν το περιβάλλον σε σχέση με την εκπαιδευτική κοινότητα κι όχι μόνον, απέχει από όλα αυτά που ακούγονται και γράφονται. Βέλη κυρίως οικονομικού περιεχομένου, κακεντρεχή μερικές φορές, αφού το πιο πιθανόν προέρχονται από άγνοια αυτού του γεγονότος.

Ρώτησα και έμαθα για παράδειγμα, ότι όλο αυτοί που καταφέρονται μανιωδώς εναντίον του ΚΠΕ, κι ένας ένας ξεχωριστά, δεν έχουν ποτέ επισκεφθεί τους χώρους για να γνωρίσουν από κοντά αυτά που συμβαίνουν. Αντιθέτως, αυτό έχει γίνει από μερικές εκατοντάδες εκπαιδευτικών, κάποιοι ανάμεσά τους καθηγητές πανεπιστημίων, οι οποίοι θα μιλήσουν με ευνοϊκά λόγια. Τόσο, που στους χαλεπούς καιρούς που διανύουμε να δεικνύεται ως παράδειγμα του τρόπου λειτουργίας ενός δημόσιου φορέα, που μάλιστα παράγει εκπαιδευτικό έργο.
Όποιοι το αμφισβητούν, μπορούν να πάνε λίγες δεκάδες ή εκατοντάδες μέτρα έως την έδρα του, προς την έξοδο της πόλης (διασταύρωση ΛΥΒ, σηματοδότες) για να διαπιστώσουν, «ιδίοις όμμασι» από τους ευγενικότατους φιλόξενους οικοδεσπότες του λόγου το αληθές. Ή αν έχουν τέτοια προκατάληψη με τους ανθρώπους, μπορούν να περιηγηθούν την σελίδα του στο διαδίκτυο, με τις πάρα πολλές πληροφορίες που προσφέρει.
Έτσι όμως θα χάσουν την άμεση ανθρώπινη επαφή, την ψυχή όλου αυτού του οικοδομήματος-εγχειρήματος και τον ενθουσιασμό που αυτή μεταδίδει στα νεαρά παιδιά των σχολείων για το περιβάλλον, που γίνονται έτσι ζωντανοί φορείς διαφήμισης με τα πιο ζωηρά χρώματα που μπορούν να περιγράψουν άδολα, αγνά κι άφοβα, παιδικά μάτια που έχουν ενθουσιαστεί.
Φαίνεται στις αξιολογήσεις όσων έχουν περάσει από εκεί. Μικρών και μεγάλων. Άλλωστε ποια δημόσια υπηρεσία αξιολογείται από τους επισκέπτες-χρήστες της;
Εδώ όμως χρειάζεται να ξεκαθαρίσουμε ένα ζήτημα σημαντικό! Είναι διαφορετικό να μιλούμε για κτήριο του δήμου που φιλοξενεί τις δραστηριότητες του ΚΠΕ, κι άλλο πάλι στο ίδιο κτήριο να υπάρχει λειτουργώντας το ενυδρείο ανεξάρτητα απ’ αυτά που το ΚΠΕ επιτελεί. Μιλούμε, δηλαδή, για δύο διαφορετικούς φορείς γνώσης που συστεγάζονται, ίσως μπορούν να συνεργαστούν, μιας και η ενασχόληση και των δύο αφορά το περιβάλλον, έχουν όμως ξεχωριστή λειτουργία και τα οικονομικά του ενός δεν εμπλέκονται για να επηρεάσουν τον άλλον.

Καταλήγοντας και για να φτάσω στην ουσία του θέματος, πιστεύω πως το ενυδρείο μπορεί να βοηθήσει στην ανάπτυξη. Αυτό το ενισχύουν δύο σημαντικά στοιχεία που πρέπει να αναφερθούν:
α) Η σπηλιά του Δράκου… στους λίγους μόνο μήνες που λειτουργεί είχε πάνω από 2.000 επισκέπτες, έστω κι αν αρκετοί απ’ αυτόν τον αριθμό συμπεριλαμβάνουν και συμπολίτες στην περίοδο της δωρεάν επίσκεψης που όρισε ο δήμος.
β) Ο αριθμός μόνο των σχολείων απ’ όλη την Ελλάδα κι αντίστοιχα των παιδιών που επισκέπτονται το ΚΠΕ για εκπαίδευση, φθάνει σε μία σχολική περίοδο πάνω από τα 3.000 άτομα, μαζί με μερικές εκατοντάδες εκπαιδευτικών. Τα υπόλοιπα είναι απλή αριθμητική και συνδυασμός των δύο στοιχείων. Ξεκάθαρα. Ξεπερνώντας, λοιπόν, τις όποιες διαφωνίες ή αντιδράσεις υπάρχουν, όσον αφορά τον τρόπο λειτουργία ή τα πρόσωπα του ΚΠΕ, ή ότι άλλο, αυτό που οφείλουμε να κάνουμε, για να αποκτήσει η πόλη κι η ευρύτερη περιοχή άλλον έναν προορισμό ως πόλο έλξης των επισκεπτών της, είναι και η λειτουργία του ενυδρείου.
Θυμίζω ότι αυτό κατασκευάστηκε πριν από μερικά χρόνια, χωρίς ποτέ να λειτουργήσει. Και δεν χρειάζεται, παρά μόνον βούληση πρώτα, για να βρεθούν τα αναγκαία χρήματα έναρξης, έπειτα νερό και ψάρια, και τέλος κάποιον υπεύθυνο που γνωρίζει το αντικείμενο, το όποιο κόστος κατασκευής ή λειτουργίας του. Επειδή όμως, αυτό στα τόσα χρόνια που μένει ανενεργό έχει στοιχειώσει, χρειάζεται τώρα πια ο καθένας μας να αναλάβει τις ευθύνες του, να δώσει ώθηση στο θέμα αυτό, ζητώντας επιτέλους έμπρακτα λύση.
Έτσι λοιπόν, υπογράφω ότι συμφωνώ, ναι μπορεί να επιβιώσει οικονομικά εάν θέλουμε με επιτυχία, ναι θέλω, ζητώ να προχωρήσει η διαδικασία και να λειτουργήσει.
Για να μην χαθούν άσκοπα τα τόσα πολλά χρήματα που φωνάζουν ότι χρειάστηκε για να γίνει.
Για να μπορεί επιτέλους να ξεκινήσει τον σωστό ρυθμό λειτουργίας της όλη αυτή η αργοκίνητη μηχανή, ελληνικό δημόσιο και υπηρεσίας που το απαρτίζουν.
www.kpe.gr, kpe-kastor.kas.sch.gr, kpekast1@otenet.gr αυτές είναι οι ηλεκτρονικές διευθύνσεις και το ταχυδρομείο του ΚΠΕ Καστοριάς, για όσους θέλουν να ενημερωθούν και να υποστηρίξουν πρωτοβουλίες με περιεχόμενο το περιβάλλον.

Ευχαριστώ για την φιλοξενία
Νίκος Μερτζανίδης

ΣΟΝΙΑΣ ΕΥΘΥΜΙΑΔΟΥ ΠΑΠΑΣΤΑΥΡΟΥ: Υπόγειες διαδρομές στον πολιτισμό της πόλης μας

Κι ενώ έχουν περάσει πέντε χρόνια από τότε που αφιέρωνα το άρθρο μου «Κυριακή βράδυ στο υπόγειο» στον -τότε και τώρα- όχι θεατρόφιλο, αλλά θεατρολάτρη έφηβο Θοδωρή, τα πράγματα δεν έχουν δυστυχώς αλλάξει. Όχι πως δεν το ήξερα και δεν το ξέρουμε όλοι μας. Αλλά η πρόταση που μου έκανε η φίλη μου η Μερόπη να κατέβω στην Καστοριά για να δω κάτι που με αφορά με βύθισε στην ίδια πάντα μεγάλη θλίψη για την ίδια πάντα μεγάλη έλλειψη.

Β.Π. ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗ: Έκθεση βιβλίων σε κυματώδη έως κωματώδη διάθεση

Την 29η Μαίου ο δείκτης τιμών βενζίνης έδειχνε ...1453!
Την επαύριον παραλία Θεσσαλονίκης στον K’ Πνευματικό Μάιό της με την πανηγυρική (και σαφώς πανηγυριώτικη) έκθεση βιβλίου. Των αγίων Πάντων άλλωστε και η παραλία έγεμε πάγκων με βιβλία, καθώς ο κόρφος του πεινο-λόγιου του Πτωχοπρόδρομου «έγεμε φθείρας αμυγδαλάτας», με την παρουσία πάντων των βιβλιοχαρτοπωλών Βορείου Ελλάδος και κάτι νότια ψιλά.

ΟΔΟΣ: deal

Η πρόσφατη απόφαση του δημοτικού συμβουλίου Καστοριάς, και μάλιστα μετά από ξαφνική εισήγηση του ίδιου του δημάρχου Καστοριάς για την διάθεση, δηλαδή την δωρεάν παραχώρηση χρήσης δημοτικής οικοπεδικής έκτασης φιλέτου, στην θέση «Πέτρα», για 50 χρόνια (που ισοδυναμεί στην πράξη με μεταβίβαση κυριότητας) στην Μητρόπολη Καστοριάς για να δημιουργηθεί δεύτερο Γηροκομείο, ακούγεται συμπαθής. Αλλά είναι λανθασμένη, και μια βαθύτερη ανάλυσή της προκαλεί στο τέλος την γεύση της οπισθοδρομικής διαπλοκής, της δήθεν κοσμικής εξουσίας με την Εκκλησία.

Διότι, σε μια εποχή στην οποία η Ελλάδα πληρώνει το πρωτοφανές και κορυφαίο σκάνδαλο του Βατοπαιδίου, και έχει αποσταθεροποιηθεί όσο ποτέ άλλοτε στο μεταπολεμικό παρελθόν, η πρωτοβουλία ενός δημάρχου, που τα χρόνια της θητείας του διακρίθηκε για τις εκατοντάδες διακρίσεις και βραβεύσεις που απένειμε, στο τέλος να πείθει το δημοτικό συμβούλιο να αποφασίσει την διάθεση περιουσίας του καστοριανού λαού στην Μητρόπολη Καστοριάς για την ίδρυση Γηροκομείου, βρίσκεται εκτός τόπου και χρόνου.

Την στιγμή που η ίδια η Μητρόπολη διαθέτει δικά της εκκλησιαστικά οικόπεδα επαρκή, τα οποία κατοχυρώνει και επεκτείνει μέσω του Εθνικού Κτηματολογίου, και των πινακίδων, και σε δημοτικά κτίσματα στον γύρο της λίμνης σε βάρος της ακίνητης περιουσίας του Δήμου Καστοριάς, καμμιά δικαιολογία δεν αρκεί για την εισήγηση του δημάρχου (του οποίου μάλιστα η θητεία λήγει μόλις σε τέσσερις μήνες) και την θετική απόφαση του δημοτικού συμβουλίου. Ας αγόραζε οικόπεδο η Μητρόπολη, ας το ένωνε με δικό της κι΄ ας προχωρούσε στην υλοποίηση των στόχων της. Για ποιο λόγο θα πρέπει να προσφέρονται όλα έτοιμα;

Άλλωστε παραδίνουν περιουσιακά στοιχεία του καστοριανού λαού, σε μια υπόθεση και για ένα σκοπό, που ο ίδιος ο Μητροπολίτης Καστοριάς κ. Σεραφείμ δεν θέλησε αρχικά να υπηρετήσει, ούτε πίστεψε σ’ αυτόν. Αφού υπενθυμίζεται, ότι πριν μερικά χρόνια, παραιτήθηκε κιόλας από την θέση του προέδρου του υπάρχοντος Γηροκομείου Καστοριάς!

Οι δικαιολογίες του είδους ότι δεν μπορεί να λειτουργήσει κανονικά το υπάρχον Γηροκομείο επειδή δεν μπορεί να αδειοδοτηθεί, ούτε πείθουν, ούτε αρκούν για να εξωραΐσουν μια πρωτοβουλία δωρεάν παραχώρησης της περιουσίας ενός πτωχού Δήμου, σε μια πλούσια τοπική Μητρόπολη.

Και δεν εξευμενίζουν ούτε τις υποψίες, ότι πίσω από το deal κρύβονται εφήμερα πολιτικά, εργολαβικά και οικονομικά συμφέροντα, ίσως και μια υπόσχεση για ισόβια συμμετοχή σε διοικητικό συμβούλιο, τα οποία εκμεταλλεύονται την ευγενή και ρομαντική, αλλά κάπως καθυστερημένη ευαισθησία της Μητρόπολης Καστοριάς.

Η οποία Μητρόπολη, θα ήταν προτιμότερο να βοηθά την πόλη, και να ασκεί φιλανθρωπικό έργο, από το δικό της, και όχι από το υστέρημα ενός προβληματικού Δήμου. Ο οποίος σε λίγους μήνες, θα παραδοθεί στην χειρότερη κατάσταση και θέση απ’ αυτή που βρέθηκε οποτεδήποτε.
Και όλα αυτά, τέσσερις μόλις μήνες πριν τις εκλογές.


Σχετικά:

• ΟΔΟΣ: Πρόσωπα 2010 | Μητροπολίτης [2]
• ΟΔΟΣ: Οικογενειακά αμπελοχώραφα
• ΟΔΟΣ: Δημοσιεύσεις, διαψεύσεις, απαντήσεις, ανταπαντήσεις....
• ΟΔΟΣ: Καταδίκες προσώπων
• ΟΔΟΣ: Αποτύχαμε! Καλά Χριστούγεννα!
• ΟΔΟΣ: Χέρι-χέρι
• ΟΔΟΣ: Σκανδαλισμοί
• ΟΔΟΣ: Το ιερατείο
• ΟΔΟΣ: Πρόσωπα 2007 Μητροπολίτης Καστοριάς & Ηγούμενος ΙΜ Αγίων Αναργύρων
• ΟΔΟΣ: Άρση
• ΟΔΟΣ: Ανθρώπινες ενέργειες 
• ΟΔΟΣ: Το (τέως) βυζαντινό τείχος
• ΟΔΟΣ: Cassa
• ΟΔΟΣ: Προπέτασμα
• ΟΔΟΣ: Ο βαθμός συμβολής στην επιδείνωση της κρίσης
• ΟΔΟΣ: Φωτιές
• ΟΔΟΣ: Προς Δυσμάς
• ΟΔΟΣ: Ένθεν & ένθεν 
• ΟΔΟΣ: Προσεγγίσεις
• ΟΔΟΣ: Φακιόλιο
• ΟΔΟΣ: Η τρίτη Άλωση
• ΟΔΟΣ: Νεομάρτυρες εν θερμώ
• ΟΔΟΣ: Το «Τάμα»
• ΟΔΟΣ: Με δύο καμήλες
• ΟΔΟΣ: Χόρτο βοσκής
• ΟΔΟΣ: Χέρσα Νήσος
• ΟΔΟΣ: 105 χρόνια μετά
• Η προσβολή του κυρίου δημάρχου
• Ο διφορούμενος λόγος του κ. δημάρχου
• Είπαν: [Μητροπολίτης Καστοριάς]
• ΟΔΟΣ: Τι γνωρίζει, τι πράττει και τι συμβαίνει;
• ΟΔΟΣ: Χρυσοδάκτυλοι
• ΟΔΟΣ: Κοκορέτσια
• ΟΔΟΣ: Η επανάληψη της ιστορίας
• ΟΔΟΣ: Κονκλάβιο