ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΔΑΟΥΤΟΠΟΥΛΟΥ: Ηλεκτρολογικά

 

ΟΔΟΣ 23.1.2025 | 1257

Ήδη και στη χώρα μας, οι τεχνίτες εκλείπουν όλο και περισσότερο και οι υπηρεσίες τους ανταγωνίζονται αυτές των ιατρών! 

Το ηθικό μου είναι πιο ακμαίο τις τελευταίες ημέρες μετά την επιτυχή ολοκλήρωση της ηλεκτρολογικής μου εγκατάστασης σε ένα χώρο αποθήκης που έμενε ημιτελής από τότε που χτίστηκε το σπίτι, το 1992-94. Είναι η 3η στη σειρά, μετά την ηλεκτρολογική εγκατάσταση στη μονοκατοικία ιδιοκτησίας μου στα Πεύκα και αυτής που έγινε πριν από επτά έτη στο πατρικό χωριό στην Καστοριά. Όλες έγιναν με επιτυχία, όπως διαπίστωσαν και οι διπλωματούχοι ηλεκτρολόγοι που κλήθηκαν για έλεγχο πριν από την ηλεκτροδότηση. 

Ένας χώρος 30 περίπου τετραγωνικών μέτρων με θέρμανση από αντλία θερμότητας και φωτοβολταϊκά στέγης, μαζί με γραφείο ανάλογου μεγέθους (όταν πάψει να υπολειτουργεί το δικό μου) θα είναι στη διάθεση της εγγονής μου Ζωής η οποία σπουδάζει ή μάλλον λατρεύει την Αρχιτεκτονική, για να εγκαταστήσει ένα γραφείο μελετών και με μια μεγάλη γκάμα εργαλείων για τις μακέτες της. 

Θυμάμαι την άρνηση της γυναίκας μου να αναλάβω τα ηλεκτρολογικά της διπλοκατοικίας που χτίζαμε (από μια στο όνομα του καθενός) στα Πεύκα. «Να αναλάβεις το δικό σου. Το δικό μου θα το αναθέσω σε αδειούχο εγκαταστάτη». Και φυσικά έτσι έγινε. Στο δικό μου σπίτι χρησιμοποίησα αγωγούς με διατομή 2,5 χιλιοστά σε όλο το δίκτυο με εξαίρεση τους διακόπτες ηλεκτροφωτισμού και εγκατέστησα 4 πρίζες σε κάθε δωμάτιο ώστε να είναι εύκολη η ηλεκτροδότηση συσκευών χωρίς το άπλωμα καλωδίων και προεκτάσεων. Όταν τελείωσα το έργο κάλεσα τον ξάδελφο μου τον Τάσο, αδειούχο εγκαταστάτη, να συνδέσει τον ηλεκτρολογικό πίνακα και να ελέγξει την εγκατάσταση. Όλα λειτούργησαν θαυμάσια και πρότεινε να μου απονείμει το σχετικό δίπλωμα για να μην είμαι παράνομος!

Στην Αμερική, έμαθα με ιδιαίτερα ενδιαφέρον, ότι οι μαθητές του Γυμνασίου μαθαίνουν το χειρισμό εργαλείων και είναι σε θέση να χτίσουν ακόμη και την κατοικία τους, αν το επιθυμούν. Άλλωστε οι μεγάλες μάντρες οικοδομικών υλικών έχουν τα πάντα μαζί με εξαιρετικές και πολύ κατανοητές οδηγίες εγκατάστασης. Ήδη και στη χώρα μας, οι τεχνίτες εκλείπουν όλο και περισσότερο και οι υπηρεσίες τους ανταγωνίζονται αυτές των ιατρών! Ένα μάθημα Οικιακής οικονομίας θα εφοδίαζε τους αυριανούς πολίτες με χρήσιμες γνώσεις αφού σήμερα πληθαίνουν αυτοί που δηλώνουν ότι δεν ξέρουν να αλλάζουν ακόμη και μια ηλεκτρική λάμπα. 

Λίγο αργότερα παραδόθηκε και η ηλεκτρολογική εγκατάσταση στην κατοικία της γυναίκας μου. Κάποια στιγμή που θέλησε να ανάψει τον προβολέα της αυλής, ένα βραχυκύκλωμα διέκοψε τον φωτισμό. «Γιώργο, Γιώργο» ακούω τις φωνές της και τρέχω να δω τι συμβαίνει. «Ο προβολέας της αυλής δεν ανάβει». «Με συγχωρείς της λέω. Δεν μπορώ να επέμβω. Άλλωστε δεν είμαι εγκαταστάτης». Να λοιπόν που ο καλός ο Θεός με δικαίωσε και δεν παρείδε τα έργα μου. 

Οι γνώσεις μου στα ηλεκτρολογικά ξεκίνησαν στις αρχές της δεκαετίας του 1960 όταν έκανα παρέα τον ξάδελφο μου τον Τάσο πως ως αδειούχος ηλεκτρολόγος άρχισε να ηλεκτροδοτεί προσφυγικά σπίτια στην Έδεσσα που είχαν αρχίσει να συνδέονται με τη ΔΕΗ. Από μικρός μου άρεζε να βλέπω μαστόρους να δουλεύουν. Θαύμαζα το γεγονός ότι ο χρόνος που αφιέρωναν μεταμορφωνόταν σε ένα χειροπιαστό έργο. Νομίζω πως μεγάλο μέρος των γνώσεων και ικανοτήτων για μαστορέματα το οφείλω σε αυτήν την «κακή» συνήθεια. Συνέχισα λίγο αργότερα στα Γιαννιτσά όπου είχαμε εγκατασταθεί για να μπορέσω να παρακολουθήσω το εξατάξιο Γυμνάσιο. Τα Γιαννιτσά είχαν ρεύμα 110 βολτ το οποίο όπως διαπίστωσα συγχωρούσε λάθη, σε αντίθεση με αυτό των 220 βολτ. Το γιατί το έμαθα πολύ αργότερα. 

Μόλις το 1981-85 όταν στη διάρκεια των σπουδών μου την Αμερική διαπίστωσα ότι είχαν ρεύμα 110 βολτ και όχι 220, αναγκάζοντάς μας να αγοράζουμε συνέχεια μετασχηματιστές για τις μικρές ηλεκτρικές συσκευές που θα παίρναμε μαζί μας κατά την επιστροφή. Και γιατί δεν βάζουμε και εμείς 110 βολτ αφού είναι πιο ασφαλές, ρώτησα έναν μεταπτυχιακό συμμαθητή που σπούδαζε ηλεκτρολογία. Γιατί το ρεύμα των 110 βολτ απαιτεί αγωγούς μεγαλύτερης διατομής για να μεταφέρει το ίδιο φορτίο σε σχέση με τους αγωγούς των 220 βολτ και συνεπώς απαιτεί μεγαλύτερες επενδύσεις τις οποίες δεν διαθέταμε στα τέλη της δεκαετίας του 1950, όταν ξεκίνησαν τα έργα εξηλεκτρισμού της χώρας. Να συμπεράνω λοιπόν ότι η ζωή ενός Αμερικανού στοίχιζε περισσότερο από αυτήν ενός Έλληνα;

Τελευταία, με τη διακοπή της συγγραφής βιβλίων Γεωπονικού περιεχομένου, άρχισα να νοιώθω λίγο-πολύ σαν άχρηστος. Ευτυχώς που συνέχισα, έστω και με διακοπές την αρθρογραφία μου στην ΟΔΟ. Παράλληλα, η προϊούσα γήρανση και οι συσσωρευμένες εμπειρίες μου, έδιναν αφορμές για παρεμβάσεις. Δυστυχώς, η σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα δεν επιφυλάσσει κάποιο χρήσιμο ρόλο στα άτομα της τρίτης ηλικίας που σήμερα είναι περισσότερα και με καλύτερες προοπτικές επιβίωσης λόγω καλύτερης διατροφής και υγειονομικής περίθαλψης. 

Είναι άσχημο να υπάρχουν συμβούλια γερόντων (και των δύο φύλων) για παράδειγμα με αρμοδιότητα να επιλύουν τις διαφορές μεταξύ των πολιτών στις ορεινές αγροτικές περιοχές; Λειτουργούσαν κάποτε θαυμάσια. Γιατί δεν μπορούν να λειτουργήσουν και τώρα και να ανακουφίσουν λίγο την ασθμαίνουσα Ελληνική Δικαιοσύνη. Ακόμη μια ουσιαστική μεταρρύθμιση χαμηλού κόστους και μεγάλης ωφέλειας. 

Δημοσιεύθηκε στην ΟΔΟ στις 23 Ιανουαρίου 2025, αρ. φύλλου 1257.