31/1/09

ΜΠΕΣΣΗ ΜΙΧΑΗΛ: Προδοσία και εξιλέωση της πολιτικής

Επι-σκέπτομαι τις λέξεις ξανά σε μια αγωνιώδη προσπάθεια αναζήτησης στόχου και νοήματος. Ξεκινώ συλλαβιστά από αυτό που ο Τσόμσκι ονόμασε γενετική γραμματική, τη μοναδική ικανότητα των βρεφών να ξεκινούν από τους κοινούς παγκόσμιους ήχους που μετατρέπονται τόσο γρήγορα σε ξεχωριστή, άπταιστη μητρική γλώσσα. Οι πολέμιοί του είτε στην εξελικτική βιολογία ή στον έξυπνο σχεδιασμό (δημιουργία), δεν μπορούν να δώσουν κομψότερη εξήγηση πώς δημιουργήθηκε η γλώσσα ή μάλλον οι γλώσσες και προ παντός γιατί. Ίσως η εξέλιξη προνόησε ένα ύψιστο φονικό όργανο στον αγώνα για επιβίωση. Πέρα από την επιστημονική διαμάχη αλλά χρησιμοποιώντας σαν αφετηρία την επίσκεψη στην αυτούσια χρήση των λέξεων για την έκφραση της ουσίας πίσω από όποια σκοπιμότητα στη πολιτική, θέλω να ξαναθέσω την ειλικρινή απορία μου στο πλανητικό παιχνίδι της πολιτικής: Γιατί οι πολιτικοί πρώτοι, προδίδουν την Πολιτική:
Γιατί προδίδουν την πίστη, την σοφία, την αγάπη, την ελπίδα που οι κοινοί θνητοί περιμένουν σύμφωνα με το συμβόλαιό τους, απ’ αυτούς; Υπάρχει πολιτική με λογική κι ευαισθησία ή ο αγώνας για τη νομή της εξουσίας καλύπτει κάτω από τις «επικοινωνιακές» αρετές των κατάλληλων λέξεων την άκρατη ιδιοτέλεια, την ανενδοίαστη ασυδοσία, τον εγωκεντρισμό του νάρκισσου «ηγέτη» της «κακέκτυπης δημοκρατικής εκπροσώπησης» που ουσιαστικά υφαρπάζει όχι μόνο τη ψήφο αλλά και την αξιοπρέπεια και την ελευθερία επιλογής και τη ποιότητα ζωής του στιγμιαία κατά την εκλογή, εκπροσωπουμένου; Γιατί εμείς οι πολίτες προδίδουμε τη πολιτική σαν ελάχιστο κοινό παρονομαστή απονομής κοινωνικής δικαιοσύνης, ισότητας ευκαιριών, ασφάλειας και ευημερίας, μετατρεπόμενοι σε άκριτους οπαδούς ψευδών πολιτικών υποσχέσεων; Και προχωρώντας ένα βήμα πιο πέρα θέλω να διατυπώσω το ερώτημα: Υπάρχει κάθαρση στην αφόρητη πολιτική ύβρη που ζούμε; Υπάρχει ελπίδα «σεισάχθειας» στην κοινωνική -οικονομική φρίκη της παγκοσμιοποιημένης πολιτικής πραγματικότητας;



ΑΝΤΙ ΠΡΟΛΟΓΟΥ

Δέκα χρόνια μετά, ξαναπιάνω το νήμα της Πολιτικής ως «το σύνολο των θεμάτων που έχουν σχέση με τα κοινά και την άσκηση της εξουσίας».Με πολύ μεγαλύτερη αγωνία, με εντονότερη περίσκεψη, με περισσότερα ερωτηματικά και αισιοδοξία, όχι απλά πιο περιορισμένη από τότε αλλά σχεδόν ανύπαρκτη με την οικονομική κρίση να ζώνει τη κοινωνία απειλητική και αναπόφευκτη. Είμαι 10 χρόνια μεγαλύτερη, κάπως σοφότερη, διαρκώς πιο αβέβαιη και πολύ πιο ανήσυχη σε τι κοινωνία, ή και σε τι κόσμο ζούμε. Σε τόνους αυστηρά προσωπικούς γράφω, βιωματικούς και εξομολογητικούς, βαθύτατα πεπεισμένη για την αναγκαιότητα του σκεπτικισμού σχετικά με όποια συμπεράσματα υπήρξαν τότε, με μόνη σιγουριά ότι είμαι εντελώς ανήμπορη να επηρεάσω οποιονδήποτε προς οποιαδήποτε κατεύθυνση σε μια κινούμενη άμμο αβεβαιότητας και πικρίας για την υποκρισία…. Τότε γιατί καταφεύγω στη γραφή ; «ΑΝΕΓΝΩΝ, ΕΓΝΩΝ, ΚΑΤΕΓΝΩΝ»;
Όχι, δεν περίσσεψε η αλαζονεία «ΟΥ ΚΑΤΕΓΝΩΝ». Ελπίζω...

Ένας λόγος ο πιο αισιόδοξος είναι, να μοιραστώ ως παρελθόν οικείο και νοσταλγικό, τι σκέφτομαι με τα δυό σημαντικότερα αγόρια της ζωής μου κάποτε, όταν δεν θα υπάρχω, στο μέλλον το δικό τους. Και κατατίθεται εδώ η άποψή μου, με όση «σεμνή» ταπεινότητα επιτρέπει η συναίσθηση του χρόνου που μας χωρίζει, της σχετικής απαξίωσης της όποιας γνώσης γιατί θα ζήσουν το δικό τους «παράδειγμα», με τη δική τους έκφραση και τη λογική των δικών τους καιρών… Ίσως γιατί πιστεύω ακράδαντα ότι «τη ζωή τη ζούμε ατενίζοντας προς τα εμπρός, αλλά την κατανοούμε ατενίζοντας προς τα πίσω» (Κιρκεγκααρντ). Μπορεί, κάποτε να βοηθήσει… Ελπίζω, ότι όπως καταφεύγω σ΄ένα σύνολο αναγνωσμάτων για να διαμορφώσω άποψη για την πολιτική, για την οικονομία και για το παραλογισμό που αφεθήκαμε να ζούμε, αυτοί που έρχονται μετά από μας, μπορεί να καταλάβουν καλύτερα την εποχή τους, αν η «αφήγηση» του παρελθόντος γίνεται άδολα και προέρχεται από έναν δικό τους άνθρωπο. Κατηγορηματικά προσθέτω ότι δεν αποβλέπω σε κανενός είδους υστεροφημία. Δεν μ΄ ενδιαφέρει και δεν πιστεύω ότι έχει τη σημασία που της αποδίδουμε, κρίνοντας με κριτήρια κρυφής ελπίδας για την «αθανασία» της ψυχής. Δεν μ΄ ενδιαφέρει να με θυμούνται. Καταθέτω άποψη. Να κριθεί.

Ο δεύτερος λόγος είναι η αγωνιώδης απορία που ξεπροβάλλει απαισιόδοξα εναργέστερη από ποτέ: Υπάρχει λογική, υπάρχει ευαισθησία, υπάρχει ελπίδα; Αν και σ΄ αυτό το σημείο αναρωτιέμαι περισσότερο: Τι ακριβώς έχω να τους πώ; Ποιά η ταυτότητα της Πολιτικής στην Ελλάδα σήμερα; Τι κοινωνία κληροδοτώ στα εγγόνια μου για να ζήσουν; Πού οδηγούν οι Πολιτικοί και η Πολιτική τους την κοινωνία στην Ελληνική Δημοκρατία; Μήπως η κοντόθωρη ωφελιμιστική αναζήτηση ανενδοίαστης (macho) κομματικής εξουσίας βαφτίζεται δεξιός ορθολογισμός ή αριστερή ευαισθησία ανάλογα με το (λήξαν ) κληρονομικό κομματικό πρόσημο; Γιατί μας προδίδουν τόσο εύκολα όλοι στην εξουσία; Είναι δυνατό να υπάρξει πραγματικά λογική κι ευαισθησία σε ένα περιβάλλον άγριου παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού, όπου το δίκιο του ισχυρού που αποκτάται με ανενδοίαστη κερδοσκοπία, αποτελεί τον μόνο εφαρμοσμένο νόμο, οτιδήποτε κι αν ισχυρίζονται οι δήθεν δημοκρατικοί πολιτικοί μας ;

Τρίτος λόγος κι όχι λιγότερο σημαντικός, γράφω γιατί πιστεύω ότι η Πολιτική μας δόθηκε ή κατακτήθηκε σαν η μέγιστη συλλογική μήτρα κοινωνικής εξέλιξης, με τη Δημοκρατία να αποτελεί, έστω με όλη τη συμπαρομαρτούσα ασάφεια/ατέλεια το καλύτερο συγκριτικό πλεονέκτημα κοινωνικής επιβίωσης, ένα είδος ισχυρότατου επικρατούντος δαρβινικά αποδεδειγμένου «μιμιδίου». Όμως, η κατάκτηση αυτή για την οποία τόσο αίμα, και πόνος και ζωή χάθηκε, μέχρι τη γενιά μας τουλάχιστον, διαχρονικά αποδεικνύεται το « αγγείο της Πανδώρας» : Πολλά πραγματικά αλλεπάλληλα στρώματα προδοσίας, τα κακά, της ανθρώπινης απληστίας και της συνακόλουθης διαφθοράς και αδιόρατη σχεδόν, ελάχιστη ουτοπική, καλά κρυμμένη σε απροσδιόριστο βάθος, ελπίδα. Αυτήν αναζητώ και μόνο τελικά, αν υπάρχει …..΄Η το δρόμο για την εξερεύνησή της, σαν ελάχιστη συμμετοχή στην αναζήτηση νοήματος. Αν στα χρόνια που έρχονται η ιστορία βοηθά...

Αφορμή διπλή : Η κυβερνητική Νέα Δημοκρατία, που τα σεμνά και ταπεινά έργα της στη δεύτερη, σχεδόν υφαρπαγμένη 4ετία,μοιάζουν να αποκτούν κρεσέντο απροσποίητης αναισθησίας ή/και αυταρχικής αδιαλλαξίας μέσα σ’ ένα δυσώδες σύννεφο διαφθοράς. Και το χειρότερο, να μην φαίνεται να ενδιαφέρει κανέναν η οργή που προκαλεί αυτή η διαρκώς αποκαλυπτόμενη παράλογη, καθεστωτική, σκανδαλώδης, αλαζονικά συγκαλυπτική, αναποτελεσματική πολιτική για τους λίγους, πάντοτε για το καλό μας, πριν από μας για μας, όλους (με εξαίρεση τους κυβερνώντες και την ολιγαρχική δράκα των υποστηρικτών τους)! Ενώ η κοινωνία σιγοβράζει στα πρόθυρα ενός οικονομικού καθαρτηρίου.
Αρχίζει να μη διαφαίνεται τρόπος λύσης του εξωφρενικού κυβερνητικού αδιεξόδου με τα απανωτά σκάνδαλα, τις παλινδρομήσεις, τη ραθυμία και την έλλειψη λεβεντιάς σε κάθε έκφραση κυβερνητικής δράσης και με μια ηγεσία που έχοντας απωλέσει το (μοναδικό;)επικοινωνιακό της πλεονέκτημα καταφεύγει στα ίδια πολιτικά τεχνάσματα που καταρράκωσαν τους προηγούμενους.

Και φυσικά, πάλι το ΠΑΣΟΚ, όπως πριν δέκα χρόνια σε αναζήτηση της χαμένης του τιμής :ενώ σε παγκόσμιο επίπεδο σημαντικότατες διεργασίες φαίνονται να συντελούνται η χαρακτηριστική αρρωστημένη εσωστρέφεια συνταράζει διαρκώς άλλοτε φανερά άλλοτε υπόγεια, τα έγκατα του πιο αντιφατικού πολιτικού σχηματισμού, που νομίζει πως είναι ακόμη κίνημα: η δημοκρατική εκλογή μεν, προέδρου του κόμματος, «υπό παράταση» δε ως πρόσφατα, ενώ ακόμη παλεύει (μάταια ως σήμερα, με σχετική επιτυχία πρόσφατα ) να αντικαταστήσει τον ασαφή, «ξενέρωτο» αντιπολιτευτικό λόγο, με ένα πιο συγκροτημένο, διεξοδικό ως προς τις μεθόδους αλλά αδιέξοδο πρακτικά, γιατί «είναι αδύνατο να δημιουργηθεί κάτι νέο με παλιά υλικά».Και αναφέρομαι κυρίως στους προτεινόμενους αυτουργούς αυτής της δημοκρατικής προοδευτικής επανάστασης που επαγγέλλεται αόριστα ενώ κυριαρχεί ακόμη η μνήμη των πεπραγμένων. Και η προσλαμβανόμενη πολύ καθαρά ως σχιζοφρενική προσπάθεια επικράτησης από τα ίδια άτομα, των ίδιων πάλι μικροπολιτικών συμφερόντων μάλλον παρά ιδεών, αξιών ή προγράμματος. Βαφτίζονται συνοχή και συλλογικότητα η επιφανειακή συστράτευση ενώ η ουσία συνιστά μια κατάσταση που είναι και φαίνεται πολυπαραγοντικά συγκρουσιακή, ανελέητα ανταγωνιστική, εξαντλητικά διεφθαρμένη κι απόλυτα ελληνική όσο και παράλογα ανεύθυνη…..

Όμως….Όμως έτσι σχεδόν ήταν και 10 χρόνια πριν με την απαράδεκτη Ωνασειάδα. Και τότε αηδιασμένοι αναρωτιόμασταν. Και ήρθε η ΟΝΕ ήρθαν οι Ολυμπιακοί, ήρθε η «αλλαγή» με τη Νέα Δημοκρατία. Μήπως, επομένως, μέσα από τέτοιες οδυνηρές διεργασίες, όταν πιάνει το σύστημα «πάτο» στα λύματά του, αρχίζει όντως να υπάρχει ελπίδα; Τί μας διδάσκει η εκλογή Ομπάμα; Μια τελευταία υποσημείωση. Η ενασχόληση περιλαμβάνει αποκλειστικά ΝΔ –ΠΑΣΟΚ τους πρωταγωνιστές του διπόλου εξουσίας, όχι γιατί οι υπόλοιπες πολιτικές δυνάμεις δεν αποτελούν ξεχωριστές πολιτικές οντότητες άξιες κάθε σεβασμού μάλιστα για την ουτοπική τους μάχη με την πραγματικότητα, αλλά γιατί το δίπολο εκφράζει πληρέστερα κατά τη γνώμη μου, όλη τη νοσηρότητα της δημοκρατίας μας ως προδοσία της πολιτικής στη πράξη, ως ύβριν διαχρονική κι επομένως η ακριβέστερη διάγνωση είναι πιθανόν να ξεπροβάλλει καθαρότερη κι ευκολότερη.
Όσο για τη πιθανή θεραπεία, θα δούμε…
Κηφισιά 2008



ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΛΟΓΙΚΗ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΑ:
ΣΧΗΜΑ ΟΞΥΜΩΡΟ;

Ο ορισμός της λογικής ως η καθιέρωση συστηματικού τρόπου συναγωγής λογικών συνεπειών ενός συνόλου προτάσεων-θέσεων και ο διαχωρισμός σε παραγωγική λογική, όταν το έγκυρο συμπέρασμα στηρίζεται σε απόδειξη και σε επαγωγική λογική όταν το συμπέρασμα είναι λογικά πειστικό αλλά λιγότερο αποδείξιμο, εξελίχθηκε από τον Αριστοτέλη μέχρι τις μέρες μας σε δεσπόζουσα επιστήμη, χωρίς όμως να μπορεί να εγκαθιδρύσει ένα λογικό πλαίσιο επικοινωνίας, ακόμη και στον δυτικό κόσμο που υποτίθεται κυριαρχεί. Η θεοποίηση της αποκαλούμενης «κοινής λογικής» την εποχή της εικονικής πραγματικότητας, αποτελεί τη παλιά «νέα» γλώσσα της άρχουσας τάξης πραγμάτων για την δημοκοπική επικοινωνιακή επιβολή μέσω των δημοσκοπήσεων της μιας και μόνης αποδεκτής άποψης της εικονικής αντιπροσωπευτικής «πλειοψηφίας».

Η αβεβαιότητα της οργάνωσης και εφαρμογής τέτοιας «κοινής λογικής» στη πολιτική, ταιριάζει απόλυτα με τη χρήση της «λογικής» αποκλειστικά ως κομματικό εργαλείο στην Ελλάδα σήμερα, σχεδόν για το σύνολο των πολιτικών εκπροσώπων. Παράλληλα, δεν συναντά καμιά αντίσταση αυτή η χρήση στο αντίστοιχο κοινωνικό στρώμα που αυτοί εκπροσωπούν. Αν οι ορισμοί αυτοί της λογικής είχαν σημασία και αντίκρισμα:
-Η ΝΔ θα χαρακτηριζόταν για αυστηρά διαστρεβλωμένη ως διαστροφική χρήση της, γιατί:
Παραγωγική λογική για τη ΝΔ είναι η «επιτυχημένη» οικονομική πολιτική της απογραφής, της ιδιωτικοποίησης των «φιλέτων» της όποιας δημόσιας περιουσίας, της αύξησης των κερδών της χρηματοοικονομικής ολιγαρχίας, της μέχρι προχθές που μας πρόλαβε ύφεση, της θωρακισμένης οικονομίας με τις τράπεζες να συνιστούν τον επικερδέστερο πυλώνα της.......
Ενώ επαγωγική λογική πολιτική είναι «οι μεταρρυθμίσεις» στη Παιδεία, Ασφαλιστικό στο Δημόσιο γενικά, με τον κόσμο στους δρόμους να διαδηλώνει. Είναι οι μεταρρυθμίσεις των ημετέρων που εφαρμοσμένα μας έπνιξαν στα λύματα των επαναλαμβανομένων σκανδάλων, τη στιγμή που μοιάζει ο κόσμος να κρατά την ανάσα του περιμένοντας τα χειρότερα.

-Το ΠΑΣΟΚ αντίθετα θα χαρακτηριζόταν με κριτήριο την πρόσφατη εκλογική επίδοσή του ως κόμμα εμμονής σε φαντασιακή λογική ανύπαρκτης ουσιαστικά δημοφιλίας, που επιβαρύνεται με την αποτυχημένη επικοινωνιακή πρακτική. Οι πρόσφατες δημοσκοπικές δειλές «ανατροπές», περισσότερο κατευθύνουν στην απαξία της κυβερνητικής πολιτικής, παρά στην πειστικότητα της εναλλακτικής αντιπολιτευτικής πρότασης. Η μεγαλύτερη επιτυχία του ΠΑΣΟΚ έφθασε να είναι η παντελής αποτυχία της κυβερνώσας παράταξης κι όχι κάποια υπόσχεση ελπίδας για πραγματική αλλαγή, αυτήν που μας χρωστά από το 1981.

Αντίστοιχα η ευαισθησία, οριζόμενη ως ο βαθμός σταθερότητας μιας θετικής κατά τεκμήριο πολιτικής παραμέτρου ή μεταφορικά ενός υποδείγματος ανθρωπισμού, όπως αλληλεγγύη, δικαιοσύνη, ισότητα ευκαιριών και ελευθερία έναντι ενδογενών ή εξωγενών ερεθισμάτων ή παραγόντων που προκαλούν αλλοίωση ή/και έκπτωση της, αποτέλεσε τουλάχιστον τα 200 τελευταία χρόνια την ακατανίκητη σημαία όλων των επαναστάσεων των αριστερών κινημάτων, πριν γίνουν εξουσία. Η μετεξέλιξή τους σε εξουσία ως σοσιαλδημοκρατία έδωσε αρχικά μια ανάσα ελευθερίας για την αναζήτηση της ισότητας των ευκαιριών, της δικαιότερης ανακατανομής του πλούτου, του κράτους πρόνοιας αλλά και της θηριώδους «ανάπτυξης»,της θεοποίησης του ατομισμού…

Ο καταναλωτισμός όμως που ακολούθησε, ειδικά στον αλαζονικά αδιάφορο πρώτο κόσμο, μπόλιασε τον πάντα καιροφυλακτούντα καπιταλισμό με την αγριότερη κερδοσκοπική δύναμη μέσω παγκοσμιοποίησης κεφαλαίων αλλά όχι αξιών να επιτύχει, διαρκώς μεγαλύτερη ανισότητα, διαρκώς αυξανόμενη εκμετάλλευση, διαρκείς συγκρούσεις με αποτέλεσμα μια Γη που αγκομαχά να μας αντέξει, εμάς τους Ανθρώπους της, το άχθος αρούρης ή το μόνο ζωικό είδος που διαθέτει λογική ευαισθησία και συνείδηση...
Πρόσφατα, μέσα στην αναζήτηση κάποιας ερμηνείας για τα οικονομικά φαινόμενα της εποχής, που μοιάζουν χιονοστιβάδα, βρέθηκε ένα δοκίμιο του W.Benjamin(1921) περί του «Καπιταλισμού ως θρησκεία». Εκεί, μ΄έναν βαθύτατα διορατικό τρόπο και πόνο παρουσιάζεται η πιο φωτισμένη ανθρώπινη διάσταση του προβλήματος, ως προς την ερμηνευτική καθαρότητα και τη συγκρότηση μιας απάντησης, υπερβαίνοντας προφητικά τη όποια σημερινή τεχνοκρατική ανάλυση:
« Ο καπιταλισμός εμφανίζει τέσσερα γενετικά γνωρίσματα: α) Είναι η πιο ακραία η πιο άμεση δοξασία (“cult…sans reve sans merci…” μέχρι να μας οδηγήσει στο κοινό μας τάφο....!)σχετικά με τον τόπο και την πηγή του νοήματός της, β) Χαρακτηρίζεται από την μόνιμη διάρκειά της, γ) το ενοχικό της φορτίο είναι αδιάπτωτο καθώς διαρκώς παράγει ενοχή, δ) ο «θεός» της αντί να εξιλεώνει εισρέει μέσα στην ενοχή, μέχρι αυτή η αθεράπευτη –τιμωρητική οφειλή φθάνει στο ζενίθ και τότε και μόνο τότε, μπορεί να γίνει επίκλησή «του»...».

Ίσως αποτελεί μιαν άποψη που γεφυρώνει τη Λογική του καπιταλισμού με την έλλειψη Ευαισθησίας που τον χαρακτηρίζει.
Ευαισθησία στα καθ’ ημάς, άκρως επιλεκτική παρουσιάζει η ΝΔ και μάλιστα στα κελεύσματα της οικονομικής ολιγαρχίας την οποία ενισχύει κάτω από την ψευδεπίγραφη «ανάπτυξη». Ενώ για τους πολλούς επιφυλάσσει αναισθησία στην σθεναρά αντιστεκόμενη ανεργία, ιδίως των νέων και τη γενικότερη ανασφάλεια, η ανυπαρξία κατεύθυνσης στην επιβολή απαραίτητων μέτρων για ανασχέτηση της διαφθοράς που προελαύνει ακάθεκτη είναι πια όχι απλά εμφανής αλλά αναπόφευκτη. Τα πάντα διαποτίζει ένα νοσηρό κλίμα αηδίας που καθιστά παθητική ακόμη και την έντονη οργή του διαψευσμένου πολιτικού σώματος, οτιδήποτε κι αν ψήφισε πριν, αλλά κυρίως στις πρόσφατες (τραβεστί;) εκλογές.

Για να συνεχίσει με μια αυξανόμενη αναξιοπιστία να βυθίζεται στην ύβριν μιας εξουσίας που δεν αναγνωρίζει κανένα λάθος σε μια πορεία κοινωνικά και οικονομικά εφάμιλλη του Τιτανικού... Η υποκρισία κορυφώθηκε με την υποστήριξη των ως χθες ασύδοτα κερδοφόρων τραπεζών με μια ενίσχυση που αμέσως βρέθηκε και συντελέσθηκε, χωρίς καν να το ζητήσουν! Πώς αυτό το μέτρο θα βοηθήσει τους έχοντες ανάγκη αποτελεσματικά, κανείς δεν κατάφερε να εξηγήσει πειστικά. Και οι απολυμένοι πολλαπλασιάζονται ραγδαία από μικροεπιχειρήσεις που δεν βοηθά κανείς να ορθοποδήσουν παρά τις υπερφίαλες δηλώσεις για ενίσχυση της ρευστότητας. Ποιάς ρευστότητας; των ανέργων...

Την αδιατάρακτη συνέχεια στην υποκρισία μοιράζεται εξ αδιαιρέτου με το ΠαΣοΚ ως συνέχεια και επαύξηση τόσο στη παράλογη επιμονή του κινήματος (που μετεξελίχθηκε σε κομματικότερο των κομμάτων με μανιακή εμμονή) να αρνείται ολοσχερώς και το καλό μαζί με το κακό παρελθόν του και να αγκιστρώνεται στις «καθεστωτικές» πρακτικές που του στέρησαν την εξουσία! Όσο για ευαισθησία, είναι αρκετό να παρακολουθήσει κανείς τα ως χθες ατελείωτα «συντροφικά» μαχαιρώματα για να καταλάβει γιατί δεν υπάρχει χώρος για τίποτε νέο στη σούπα της χλιδάτης lifestyle χοντροκοπιάς που υιοθέτησαν οι νυν και τέως ταγοί του. Και κανένας λόγος περί συμμετοχικής δημοκρατίας και ριζοσπαστικής αναδιανομής δεν θα φέρει πίσω τη χαμένη αθωότητα κι ευαισθησία.

Από τα πιο πάνω μοιάζει αυτονόητη η απάντηση στο ερώτημα της επικεφαλίδας: ναι, η λογική και η ευαισθησία αν δεν αποτελούν εννοιολογικά οξύμωρο στην εφαρμοσμένη σημερινή πολιτική του διπόλου εξουσίας, σίγουρα είναι παραμελημένες «παρακόρες» φραστικά ολογράμματα εννοιών επικοινωνιακής χρήσης και τελικά αμελητέες ποσότητες της πραγματικής ουσίας που συνιστά τις αξιακές υποδομές των πολιτικών τους προγραμμάτων.

Επομένως πού πάμε χωρίς λογική κι ευαισθησία; Ποιοί μας οδηγούν στο απαισιόδοξο πουθενά των δημαγωγικών ουτοπιών τους; Ποιοί μας προδίδουν καθημερινά, ασύστολα, με διαρκώς αυξανόμενο ουδό υποκρισίας, αναλγησίας κι αναποτελεσματικότητας; Και προ παντός, γιατί τους αφήνουμε; Εδώ υπεισέρχεται η αυτοκριτική των πολιτών. Ημών που ακολουθούμε, πιστεύουμε κι ελπίζουμε παρά τις ενδείξεις για το αντίθετο, διαχρονικά και συστηματικά τους πολιτικούς φορείς της άκρατης ιδιοτέλειας, τα κόμματα.

Μας βλάπτουν όλοι συστηματικά κι αντί να ξεσηκωθούμε περιμένουμε την επόμενη φορά. Μας καταδυναστεύουν, αυτιστικά προστατεύοντας κομματικά συμφέροντα αντί του κοινού δημόσιου καλού ξανά και ξανά κι εμείς τους ξαναδίνουμε ευκαιρίες. Ίσως γιατί τους μοιάζουμε υπερβολικά. Ίσως γιατί είναι σαρξ εκ της σαρκός μας κι είναι οδυνηρή η αυτογνωσία. Ίσως τέλος γιατί έτσι είναι γραμμένο... Είναι;



ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΗΓΕΣΙΑ:
ΜΟΝΟ ΤΟ ΟΝΟΜΑ / ΣΗΜΑΙΑ ΕΥΚΑΙΡΙΑΣ;

Ποιες θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε πολιτικά ηγετικές προσωπικότητες σήμερα, πώς φθάσαμε σ’ αυτές και ποιές ιδιότητες τις χαρακτηρίζουν;

Ο «δεξιός» ηγέτης του «μεσαίου» συντηρητικού χώρου και πρόεδρος της πρόσφατης οριακής κυβερνητικής πλειοψηφίας, επιλέχθηκε ως αρχηγός της τότε παραπαίουσας αντιπολίτευσης, όχι για τις ειδικές ικανότητες ή ηγετικές ιδιότητες του αλλά λόγω ονόματος και παράδοσης, διακρινόμενος κάπως για την δημαγωγική του ικανότητα, την οποία ανέδειξε σε κύριο προσόν.
Ο φέρελπις μεταρρυθμιστής της δεξιάς, έχει ήδη στο ενεργητικό του οκτώ χρόνια αποτελεσματικής επιθετικής αντιπολίτευσης που τον έφερε, με σημαντική διαφορά στη κυβέρνηση το 2004 και σε οριακή, προφανώς λόγω «καλών επιδόσεων» επανακατάληψη της εξουσίας το 2007. Αν ήθελε κανείς να χαρακτηρίσει το είδος της ηγεσίας που υιοθέτησε, αποτελεί απλά ένα πρότυπο δημαγωγού με την άψογη χρήση επικοινωνιακής τακτικής και γλώσσας. Κατάφερε να παραμείνει απλός παρατηρητής σε απυρόβλητη απόσταση από τα τεκταινόμενα φαύλα των υφισταμένων του και της κυβέρνησής του συνολικά, ενισχύοντας οικονομικά την ολιγαρχία σε βάρος της πλειοψηφίας και αδυνατώντας να προβλέψει ή να προλάβει τη βαθειά οικονομική κρίση που διαπερνά τη παγκοσμιοποιημένη κοινωνία.

Χωρίς ούτε καν να καταφέρει να καταπιαστεί φυσικά με τα μεγάλα στοιχήματα που υποτίθεται ότι έβαλε: μεταρρύθμιση του Κράτους, της Παιδείας, της Ασφάλειας, του Πολιτισμού. Αποδεικνύεται επανειλημμένα ότι δεν θέλει ή δεν μπορεί να ελέγξει τους συνεργάτες του παρά μόνο όταν φθάνει, στο χείλος της μη αναστρέψιμης φθοράς, όχι της κυβέρνησης αλλά του ίδιου προσωπικά (Υποκλοπές, ομόλογα, πυρκαγιές, ασφαλιστικό, Παιδεία, Υγεία, σκάνδαλα κ.ο.κ.). Και τότε, αποδεικνύεται ακόμη πιο λίγος, καθώς όχι μόνο δεν υπερασπίζεται τους ανθρώπους της δικής του επιλογής, αλλά τους θυσιάζει απροκάλυπτα για να παραμείνει σε ένα ήδη εξαιρετικά αμφισβητήσιμο απυρόβλητο (Πολύδωρας, Γιαννάκου, Ζαχόπουλος, Βουλγαράκης, Ρουσόπουλος).

Ο σοσιαλιστής, εσωτερικά αμφισβητούμενος παρότι πρόσφατα αναβαπτισμένος με δημοκρατική εκλογή ηγέτης της αξιωματικής αντιπολίτευσης αποτελεί τον αντίποδα του ηγέτη της πλειοψηφίας στις περισσότερες ιδιότητες εκτός από μία: την ηγετική θέση λόγω ονόματος. Εδώ το αρχικό ενθουσιωδώς εγκριθέν «δαχτυλίδι» διεκδικήθηκε με ιδιαίτερη μανία, σ΄ έναν ξεχωριστής δριμύτητας δεύτερο γύρο ηγετικής επιβίωσης ενός ανθρώπου που ξόδεψε ως τώρα όλη του την αντιπολιτευτική ιδιότητα αναποτελεσματικά. Η προσωπική του εικόνα κάπως μοιάζει να βελτιώνεται μετά τον εκούσιο υποσκελισμό του ετέρου διεκδικητή. Οι τελευταίες ανακάμψεις δίνουν τη πρώτη θετική ένδειξη στην μέχρι πρόσφατα συνολική πτωτική εικόνα του άλλοτε πανίσχυρου κινήματος. Ενός κομματικού σχηματισμού που όπως κι ο ίδιος, φαίνεται να παλινδρομεί υπό την ανούσια και εν πολλοίς ψευδή επιγραφή της συμμετοχικής δημοκρατικής «ηγεσίας» ασταμάτητα ανάμεσα σ’ αυτό που είναι, δηλαδή μια καθεστωτικά συνεκτική συγκέντρωση στελεχών στο ανελέητα ανταγωνιστικό κυνήγι της εξουσίας και σε αυτό που θάπρεπε να είναι: το κόμμα της αναζήτησης της πραγματικής κοινωνικής αλλαγής, αρχής γενομένης από την ηγεσία ή τουλάχιστον το πρότυπο ηγεσίας που υιοθέτησε.

Και τα δυό πρότυπα ηγετών, παραπέμπουν περισσότερα στη σημαία ευκαιρίας που υιοθετήθηκε μισθοφορικά, κερδοσκοπικά κι επομένως ανήθικα άρα προδοτικά, παρά στο εύψυχο, βαθύτατα συνειδητό, λεβέντικα ευαίσθητο «τόνομά μου είναι η ανθρώπινη ψυχή μου», αυτή που φαίνεται και είναι δίκαια, λογική, κι ευαίσθητη, ούτε δεξιά, ούτε αριστερή, ούτε θηλυκή, ούτε αρσενική... Μόνο η σωστή. Για όλους.



ΠΟΛΙΤΙΚΗ (ΚΟΜΜΑΤΙΚΗ) ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ:
Η ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ

Η ερώτηση με απασχολεί από την εφηβεία και «γιορτάζει» φέτος το ιωβηλαίο της αλλά χωρίς σαφή απάντηση. Το θέμα του «γένους» της πολιτικής ταυτότητας έχει απασχολήσει πολλούς στη σύγχρονη εποχή που ήδη ο φεμινισμός συμπλήρωσε τον αιώνα δράσης και αποτελεσμάτων. Πολλοί άνδρες διαχρονικά, θετικά ή αρνητικά, ελάχιστες όμως γυναίκες συγκριτικά, προσπάθησαν να δώσουν επαρκή στοιχειοθέτηση αν υπάρχει ουσιαστικός διαχωρισμός καν στο ανθρώπινο επίπεδο, ή οι διαφορές είναι παράγωγα της βιολογίας, της ιστορικής εποχής, των εκάστοτε συνθηκών. Ο φυλετικός διαχωρισμός επηρεάζεται σημαντικότερα από οτιδήποτε άλλο, από το επίπεδο γνώσεων, σύμφωνα με σύγχρονες αμερόληπτες έρευνες. Έτσι ο δρόμος που χάραξαν σπουδαίες γυναίκες και άνδρες διεκδικώντας ανθρώπινα δικαιώματα για όλους, μοιάζει η μόνη πραγματικότητα πέρα από δοξασίες, δόγματα και προκαταλήψεις.
Αν, επιστρατεύοντας λογική κοινή, ευαισθησία πραγματική και κρίση αμερόληπτη προσπαθούσα να την απαντήσω, να τί θάλεγα σήμερα:
Η πολιτική ταυτότητα του ανθρώπου ανεξαρτήτως φύλου, φυλής και βαθμού προσωπικής εξέλιξης καθορίζεται: α) Από την έμπρακτη θέση του στην κλίμακα των αδιαπραγμάτευτων κοινωνικών αξιών της δικαιοσύνης (ισονομία = ισότητα απέναντι στους νόμους), της δημοκρατίας (ισηγορία = ισότητα στις δυνατότητες του συμμετέχειν με γνώμη και πράξη την ψήφο) της δίκαιας αλληλεγγύης (ισοδικία = εξάλειψη των ανισοτήτων). Και β) από τη συνειδητή ανάληψη προσωπικής ευθύνης που απορρέει από την τήρηση ή μη των αξιών αυτών.

Όσο πιο εξουσιαστική αντίληψη αναπτύσσει κανείς σχετικά με τις βασικές αρχές που σημαίνει ότι το εγώ υποτάσσει το εμείς σ’ ένα παράλογα αναίσθητο αυτισμό, τόσο πιο χαμηλά τοποθετείται και βαθμολογείται. Όσο η στάση του αποδεικνύεται με έργα –πράξεις ότι τα δικαιώματα των άλλων αποτελούν εκμεταλλεύσιμη υπεραξία στη προσωπική επένδυση για εξουσία, τόσο η πολιτική ταυτότητα καταργείται κι αναδεικνύεται αργά ή γρήγορα η περιφρόνηση και παραμένει τελικά γυμνή η άσκηση βίας προς τους άλλους στην πορεία για εκπλήρωση του προσωπικού συμπλεγματικού στόχου.

Αντίθετα, όσο πιο συνειδητός και λογικός πολίτης γίνεται, τόσο περισσότερο αναγνωρίζει τα όρια της ελευθερίας του, όσο πιο αυτοσεβασμό έχει τόσο περισσότερο σέβεται κι αναγνωρίζει τα δικαιώματα όλων, όσο πιο δίκαια αλληλέγγυος είναι προς όσους χρειάζονται τη βοήθειά του, τόσο περισσότερο εξασφαλίζει τη δική του ευημερία, τόσο λιγότερο διακινδυνεύει τη δική του ασφάλεια, τόσο λιγότερο διασπαθίζει το κοινωνικό του κεφάλαιο. Και συγχρόνως έχει το δικαίωμα ως αυστηρός τοποτηρητής του δικαιώματος των άλλων να διεκδικεί την ανατροπή των υβριστών αυτών των δικαιωμάτων, μέχρι και την δίκαια τιμωρία τους.

Είναι αυτό το τελευταίο που τα κόμματα μέσα στην εξουσιαστική τους βουλιμία έχουν κυριολεκτικά καταβροχθίσει, καταργώντας στην ουσία το λόγο ύπαρξής τους. Γιατί όταν υποκαθιστούν το ανήκειν ως συμμετοχή με το ανήκειν ως ιδιοκτησία για εγωιστική χρήση, όχι μόνο υποτιμούν την ανθρώπινη νοημοσύνη αλλά προωθούν και παρωθούν τα μέλη που γίνονται οπαδοί στη νοοτροπία του όχλου, της άμορφης, παράλογης, αναίσθητης, δουλικής ανθρώπινης μάζας που ενδιαφέρεται μόνο να ικανοποιήσει ένστικτα κι όχι έλλογες ανάγκες ή επιθυμίες.

Έτσι καταργείται κάθε έννοια κοινωνίας ως σχέση και τα αποτελέσματα είναι εμφανή. Διαφθορά, διαπλοκή, αδικία, ανισότητα, ανασφάλεια, αταξία. Η ειρωνεία αυτής της εξέλιξης είναι ότι έρχεται ως αυτεπιστροφή να χτυπήσει πρώτα αυτούς τους άτρωτους που επέτρεψαν την πραγμάτωσή της μεγάλης προδοσίας με τις πράξεις ή παραλείψεις τους. Τα στερεότυπα υπαγορεύουν τη θεώρηση ταυτότητας υπαγορευομένης από τη Νέα Τάξη Πραγμάτων, από μια ακόμη πλευρά που μπορεί να αποσαφηνίσει την επιθετικότητα και τον ατομικίστικο ανταγωνισμό μέχρι εξοντώσεως του αντιπάλου (φυσική ή ψυχολογική), στη διεκδίκηση αποκλειστικά προσωπικών συμφερόντων. Εδώ θριαμβεύει το αγέρωχο «Νεοελληναράδικο» στυλ: ερμαφρόδιτο, άπληστα νεοπλουτικό, αγενές, απολίτιστο, θρασύ, ανενδοίαστο, ανεύθυνο και τελικά, αυτοκαταστροφικό.... Και δυστυχώς επικρατούν ανεξάρτητα από φύλο.

Πώς φθάσαμε ως εδώ; Πώς καλλιεργείται τόσο έντονα αυτό το στυλ-ύβρις στο κοινωνικό σύνολο, σε αντίθεση με την υποτιθέμενη αναζήτηση όλων για πρότυπα ποιότητας ζωής; Η πρώτη απάντηση περιλαμβάνει την Παιδεία: Η χώρα που τη γέννησε την αγνοεί παντελώς ως ουσία και ερίζει διαχρονικά με τον εαυτό της για τους τύπους: Ποιός (δικός μας) θα πάει πού (σε θέσεις επιρροής ή απλά θέση) χωρίς δεύτερη σκέψη αν είναι ο αξιότερος, ο καταλληλότερος σωστός...

Τι θα διδαχθούν οι νέοι και πώς από τα νηπιαγωγεία μέχρι το Πανεπιστήμιο, μέσα σ’ ένα κλειστοφοβικό πλαίσιο χειραγώγησης της γνώσης και διατίμησης του κόστους απόκτησης μέσω φροντιστηρίων παρά τη δωρεάν παιδεία, την εποχή της Ανοιχτής Διαδικτυακής Πληροφορικής Επανάστασης....

Η δεύτερη απάντηση περιλαμβάνει τη Δημόσια Διοίκηση. Ομολογώ ότι από πουθενά δεν υπάρχει ένδειξη ότι αυτό το αναίσχυντο, κακότροπο κράτος των λαμόγιων μπορεί κάποτε να μετατραπεί σε θεσμικά και οργανωτικά άρτιο, ευνομούμενο κι αποτελεσματικό σύστημα εξυπηρέτησης των πολιτών του αντί να είναι το χειραγωγημένο καθυστερημένο μέσο των εξουσιαστικών ορέξεων των πολιτικών του.



ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ - ΣΕΙΣΑΧΘΕΙΑ ΠΑΝΤΟΥ:
ΦΕΝΑΚΗ Ή ΕΛΠΙΔΑ;

Ας ξαναεπισκεφτούμε λοιπόν τις λέξεις που έρχονται από τόσο μακριά, κι ας προσπαθήσουμε με ίλεω, άδολα να λουστούμε το νόημά τους: Η αριστοτελική του «οίκου νομή» αποτελεί τη πρώτη προτεραιότητα όλων, αν θέλουμε να ζούμε σε μια συντεταγμένη πολιτεία. Μα όλων: Της κάθε νοικοκυράς που όπως νοιάζεται τί θα φάει η οικογένεια, θα νοιάζεται και για τα σκουπίδια της. Του κάθε δασκάλου που νοιάζεται για τη τάξη κι όχι για τα ιδιαίτερα. Του κάθε μαθητή που το σχολείο είναι φυτώριο γνώσης και κοινωνικότητας κι όχι μηρυκασμός άπεπτων άχρηστων κοινοτυπιών. Του κάθε φοιτητή που θέλει να μάθει τί θα προσφέρει στη κοινωνία κι όχι να καταφεύγει ή να ανέχεται τους άνανδρους τραμπουκισμούς πίσω από την ασυδοσία της κουκούλας και τη γελοιότητα ενός ασύλου μόνο για καταστροφή. Του κάθε υπαλλήλου που θα εξυπηρετεί άμεσα και γρήγορα τον ταλαίπωρο πολίτη. Του κάθε αγρότη που ο μόχθος του θα αμείβεται ανάλογα με τη ποιότητα του προϊόντος του κι όχι με άχρηστες κοστοβόρες επιδοτήσεις για άχρηστα προιόντα. Του κάθε γιατρού που θα φροντίζει χωρίς φακελάκι. Του κάθε στελέχους που θα προβάλλει ως απόδοση τη ποιότητα. Του κάθε βουλευτή που θα ενδιαφέρεται για το έργο κι όχι για τη μίζα. Του κάθε υπουργού που θα νοιάζεται για τον τόπο κι όχι για την ψήφο. Τον κάθε πρωθυπουργό που θάχει τα κότσια να ηγείται κι όχι να σέρνεται στη διαπλοκή και τη λάσπη με μοναδικό στόχο τη διατήρηση μιας λιπαρής, ανάξιας εξουσίας.

Ας μπορέσουμε να τη διακρίνουμε, την ελπίδα, από τον πάτο της απάθειας και μοιρολατρείας και ας την ανασύρουμε μπροστά μας, καθαρή από τα στρεβλά δώρα της Πανδώρας. Η αλήθεια της και το νόημα κρύβεται: Στην ομορφιά και τις πολιτισμικές δυνατότητες της χώρας μας που, αντί να τα ξοδεύουμε απερίσκεπτα λεηλατώντας το μέλλον των παιδιών μας, επιτρέποντας τη διαφθορά και τη διαπλοκή, να απαιτήσουμε δίκαιους θεσμούς, διαφανείς, που θα σέβονται όλοι χωρίς εξαίρεση και παράθυρα. Ίσως δεν χρειάζονται νέοι νόμοι. Ας καταργήσουμε όσους έπαψαν να έχουν σχέση με την εποχή, ας εφαρμοσθούν πρώτα άτεγκτα οι υπάρχοντες και αν χρειασθεί, ας νομοθετηθούν νέοι με φειδώ και συναίνεση, πίστη στο δίκαιο κι ελπίδα για την ανάδυση του καλύτερου μέσα από τη συλλογική σοφία. Η σύγχρονη τεχνολογία δίνει τα εργαλεία. Ας οπλίσουμε μ’ αυτά νέους άξιους πολίτες να ξεκινήσουν

Είναι καιρός να σκεφτούμε την αρχαία σεισάχθεια ως απόσειση του υλικού και άϋλου άχθους (βάρους)που έχουμε ασυλλόγιστα συσσωρεύσει, σαν χρέος και θηλιά στο λαιμό στα ανύποπτα παιδιά μας για τα οποία άλλωστε «τα κάναμε όλα»... Ας επενδύσουμε για αλλαγή, στη λογική της ισότητας στις ευκαιρίες, ιδιαίτερα των νέων για τους οποίους πρέπει να δημιουργήσουμε τις προϋποθέσεις μέσα από σύγχρονη, αποτελεσματική, ανθρωπιστική Παιδεία. Και στον ορθολογισμό της αξιοκρατίας στις επιλογές ατόμων και τις αποφάσεις του Κράτους, χωρίς στρεβλή δήθεν ανάπτυξη που διοχετεύει πόρους άδικα και ανήθικα στερώντας από τους πολλούς χάριν των λίγων. Προδίδοντας το περιβάλλον, αυτό το μοναδικής ομορφιάς περιβάλλον, που καταφέραμε να πνέει τα λοίσθια της καλαισθησίας, την ιστορία μας, τον ίδιο τον εαυτό μας, γιατί εμείς ζούμε σ το κόσμο που τους παραδίδουμε. Μου κάνει κατάπληξη, πόσο φροντίζουμε το πεπερασμένο μας σαρκίο, άπληστα συγκεντρώνοντας υλικά αγαθά και πόση προδοσία κλείνουν στη πραγματικότητα, απέναντι στη δική τους ζωή, που τους φορτώνουμε τα δικά μας χρέη στο τόπο στη ζωή στην ύπαρξη.

Ας ζητήσουμε σ’ αυτό τον ευλογημένο τόπο μια ανάπτυξη όχι σε βάρος του μέλλοντος. Μια ανάπτυξη με περιορισμό των ενεργειοβόρων κοστοβόρων μέσων κι επένδυση στον ήλιο, στον αέρα, στη βιοκαλλιέργεια. Μιαν ανάπτυξη με σεβασμό στο τόπο και στην ομορφιά, στη καλαισθησία και στη καλύτερη ποιοτικά παράδοση. Μια ανάπτυξη που θα στηρίζεται στην ανθρώπινη ευαισθησία που πρέπει να καλλιεργηθεί από την οικογένεια, την Παιδεία και την Πολιτεία, πιο συστηματικά πιο δίκαια, πιο λογικά, πιο ανθρώπινα εξ απαλών ονύχων, ώστε αυτή η γενιά που έρχεται να ετοιμαστεί καλύτερα και να καταφέρει περισσότερα σ’ έναν διαρκώς πιο αβέβαιο, απροσδόκητα και ταχύτατα μεταβαλλόμενο κόσμο.

Με την ενστάλαξη αισθήματος ευθύνης, κρίσης, φιλότιμου, αγάπης, λεβεντιάς, γιατί αυτόν τον τόπο «τον μικρό τον μέγα» που μας έλαχε να κληρονομήσουμε, με το τεράστιο πολιτισμικό κεφάλαιο πρέπει να παραδώσουμε «πολλώ κάρονες»στα παιδιά μας και στα παιδιά των παιδιών μας. Γιατί αλλιώς, αν ακολουθήσουμε τη λογική της σαγιονάρας, της αρπαχτής και του τσιμέντο να γίνει, μοιραίοι και άβουλοι κατευθυνόμαστε στην εξάλειψή μας.
Όχι πολύ αργά. Αύριο...



Δημοσιεύθηκε στην ΟΔΟ στις 15 & 21.1.2009

30/1/09

ΟΔΟΣ: Περάστε κόσμε!

Το καρναβάλι δεν αποτελεί στα σίγουρα την καλλίτερη ευκαιρία για ώριμες αναλύσεις και ασφαλή πολιτικά συμπεράσματα. Ως έθιμο με παγανιστική προέλευση και μακρόχρονη ιστορία στο παρελθόν της πόλης της Καστοριάς, είναι κάτι που ξεπερνά πρόσωπα και συγκυρίες. Όμως το γεγονός ότι τα τελευταία πολλά χρόνια διοργανώνεται -ή καλλίτερα λεηλατείται- από τον Δήμο Καστοριάς, ενώ παράλληλα θεωρείται το σημαντικότερο πολιτιστικό στοιχείο της πόλης, αναπόφευκτα το εντάσσει στο πεδίο της γενικότερης πολιτικής σφαίρας.

Ειδικά στην περίπτωση της σημερινής διοίκησης του δήμου (δημοτικής πλειοψηφίας -αλλά σε ένα βαθμό και της μειοψηφίας) που λόγω της ανυπαρξίας σημαντικού έργου δεν παρέχει πολλές αφορμές κριτικής προσέγγισης και δημιουργικής αντιπαράθεσης, και έχει ταυτίσει το στίγμα και την νομιμοποίησή της με την παραδοσιακότητα, την γνησιότητα και την αυθεντικότητα, το καρναβάλι της Καστοριάς αναπόφευκτα περνάει στο επίκεντρο της δημοτικής δράσης.

Επομένως δικαιολογεί και την αντίδραση. Σε βαθμό που το ενδιαφέρον για το καρναβάλι που πέρασε παροδικά τουλάχιστον, επισκιάζει ακόμη και τους διορισμούς των νέων αντιδημάρχων Καστοριάς. Από τους οποίους -όπως και από τους προηγούμενους που αντικαταστάθηκαν- οι προσδοκίες αν δεν είναι περιορισμένες, είναι πάντως αδιαμόρφωτες. Έστω και αν το αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα και μέχρι την λήξη της δημοτικής περιόδου, αναμένεται de facto αυτονόμηση του τ. αντιδημάρχου κ. Στ. Μαγαλιού ο οποίος με σκοπό την επόμενη δημαρχία, θα θελήσει να αποστασιοποιηθεί. Αλλά αυτά εν καιρώ.

Καθότι αλγεινές ήταν οι τηλεοπτικές εντυπώσεις που προκλήθηκαν για μια ακόμη φορά στην Θεσσαλονίκη με την παράλληλη «διαδήλωση» των δήθεν δημοτικών καρναβαλιστών που διαφήμιζαν δήθεν την πόλη και το έθιμο, στο περιθώριο της πλατείας Αριστοτέλους την ίδια στιγμή που στην απέναντι πλευρά υπήρχαν επεισόδια. Και ακόμη χειρότερες ήταν οι εικόνες που δόθηκαν στο πανελλήνιο από το οπωσδήποτε ξένο προς την Καστοριά και πάντως χαμηλό έως ταπεινό επίπεδο της πολιτιστικής ουσίας, αυτού που παρουσιάστηκε ως καρναβάλι της Καστοριάς στην εκπομπή της ΝΕΤ.

Όλα αυτά εγείρουν αυστηρά ερωτηματικά για τους στόχους του Δήμου Καστοριάς με δήμαρχο τον κ. Ιωάννη Τσαμίση και ιδίως της ΔηΠεΚα με τον κ. Νικόλαο Μπαλιάκα και όσων άλλων ιδιωτών ή φορέων υποτίθεται ότι την πλαισιώνουν. Και ταυτίζονται με ό,τι χειρότερο δόθηκε έως τώρα ως εντύπωση για την πόλη και τους κατοίκους της μέσα από την εκπομπή που παρουσιάζει στην ΝΕΤ η κ. Μπήλιω Τσουκαλά. Η οποία για να γεμίσει την παλιάς κοπής δημοσιουπαλληλικής αντίληψης νωθρή εκπομπή της, δεν είναι η πρώτη φορά που παρουσίασε στο χαυνωμένο από την μεσημβρινή εορταστική υπνηλία τηλεοπτικό της κοινό τους γάμους του καραγκιόζη αλά (δήθεν) Καστοριά, ως γάμους του Figaro.

Παρουσία του δημάρχου και άλλων που αντί να ομορφύνουν το ούτως ή άλλως αμφιλεγόμενο έθιμο του καρναβαλιού της Καστοριάς, το υποβάθμισαν ακόμη περισσότερο. Του προσέδωσαν χαρακτηριστικά αγριότητας γεωργικής υπαίθρου της εποχής του Κοσμά του Αιτωλού, και εμφάνισαν τους Καστοριανούς ως επαίτες και ζητιάνους του τουριστικού ρεύματος. Έτοιμους ακόμη και να χοροπηδούν, να αισχρολογούν με παραλλαγές καστοριανών τραγουδιών και να προσποιούνται αρκούδες και τσίτες σε περιφερόμενο Τσίρκο. Περάστε κόσμε, δηλαδή.

Η ΟΔΟΣ κατακλύσθηκε τις περασμένες ημέρες από δεκάδες τηλεφωνήματα και παρατηρήσεις Καστοριανών που εξέφρασαν οργή και αγανάκτηση για τον ξεπεσμό και τον διασυρμό των ίδιων ως πολιτών αυτής της πόλης, αλλά και της Καστοριάς πιο γενικά. Σχεδόν όλοι οι ανά την υπόλοιπη Ελλάδα αναγνώστες και φίλοι της εφημερίδας, δήλωσαν απογοητευμένοι από την εικόνα της φθηνιάρικης Καστοριάς «που πέρασε» από τις τηλεοπτικές οθόνες, δεν είναι πια βέβαιοι αν γνωρίζουν την πραγματική Καστοριά. Δεν ήταν λίγοι αυτοί που ομολογούν ότι αισθάνθηκαν ντροπή.

Κορυφαίες στιγμές του ανόθευτου κιτς, η εικόνα του αλευρωμένου νομάρχη σε κατάσταση εμφανούς ευθυμίας (καινά και τούτα τα δαιμόνια), η κάπνα και η τσίκνα από τα σουβλάκια της πλατείας Ομόνοιας, για την οποία ο σύλλογος της περιοχής δεν θα έπρεπε να αισθάνεται καθόλου υπερήφανος, οι αυτάρεσκες δηλώσεις των παραγόντων του Δήμου που φορώντας εκόντες άκοντες τα βαρειά αντεριά προέβαιναν σε βαθυστόχαστες πολιτικές προσεγγίσεις επί του …ζέοντος και «κορυφαίου» πολιτιστικού θεσμού. 

Επιπλέον από φέτος, στα καλά καθούμενα, επιχειρείται να προστεθεί ακόμη ένα… κιτς δρώμενο, άσχετο με το καρναβάλι της Καστοριάς, δηλαδή η αυτοαποκαλούμενη γιορτή της τσιγαρίδας με το αντάμωμα συλλόγων με παραδοσιακές μουσικές, λες και είναι φεστιβάλ μουσικοχορευτικού συναπαντήματος στα βουνά της Πίνδου. Και φυσικά οι επαναλαμβανόμενες ατάκες τοπικών τηλεοπτικών σχολιασμών της αναμετάδοσης του... «δρώμενου» (που δεν οφείλονταν σε απλό σαρδάμ), ότι στο φετεινό «ξέφρενο» καρναβάλι μαζί με τους ξένους και επισκέπτες, διασκέδασαν και οι Καστοριανοί!!

Σε αυτά τα κωμικοτραγικά, σ’ αυτά τα προσβλητικά περιθώρια ώθησε την κατάσταση ο πλήρης αποπροσανατολισμός και η εξαθλίωση του εθίμου. Που από καρναβάλι της Καστοριάς μεταλλάχτηκε σε διαγωνισμό κραυγών, χοντροτήτων, ξιπασιών, βωμολοχιών και προσβολών. Σε θεσμό αυτοταπείνωσης και μοχλό βασανισμού της πόλης. Υπό την υψηλή μουσική προστασία των βορείων ομοδόξων αδελφών Σλάβων. Αξίζουν συλλυπητήρια.


Δημοσιεύθηκε στην ΟΔΟ στις 15.1.2009


Επιλογή σχετικών αναρτήσεων:

ΣΟΝΙΑΣ ΕΥΘΥΜΙΑΔΟΥ ΠΑΠΑΣΤΑΥΡΟΥ: Σάββατο βράδυ, στο αρχοντικό Ζάχου

Όπου το αρχοντικό φόρεσε όλα τα παλιά του και μας υποδέχτηκε. Μας υποδέχτηκε ακόμα και με τη χαρακτηριστική μυρωδιά που έχει το αυθεντικό παλιό. Εκεί, στον παλιό αυτό χώρο, γιατί δεν ταίριαζε αυτή, η συγκεκριμένη παράσταση σε χώρο καινούριο και απαστράπτοντα, απλώς γιατί διαπραγματευόταν μια αξία που ευδοκιμούσε στα παλιότερα χρόνια όπου ο ατομισμός δεν ήταν τόσο φουσκωμένος όσο στην εποχή μας. Εκεί κι ας υπήρχε ένα μικρό πρόβλημα με τη θέαση, καθώς όλοι οι θεατές ήμασταν στο ίδιο επίπεδο. Εκεί για να φανεί υπογραμμισμένο το μεράκι που, ενώ στερείται τον ιδανικό χώρο για τέτοιες προσπάθειες (καημένη Καστοριά μας, που μπορείς και δικαιούσαι να καυχιέσαι για τον προηγούμενό σου πολιτισμό και για τον τωρινό σε πλακώνει η σιωπή και η απραξία, ιδίως στο πολύ συγκεκριμένο θέμα του πολιτιστικού κέντρου που μόνη εσύ απ’ όλες τις πόλεις δεν έχεις), τα καταφέρνει να εκφράζεται και μάλιστα περιφημότατα σε τέτοιους χώρους.

Κι όμως. Παρά τις φαινομενικά αλλά και τις αντικειμενικά αντίξοες συνθήκες, ήταν μια ξεχωριστή βραδιά. Επιβεβαιώθηκε άλλη μια φορά μέσα μου η απόλυτα δικαιολογημένη αγάπη πολλών μεγάλων στα παιδικά βιβλία. Καλά, για τη δική μου δε χρειάστηκε ποτέ να δικαιολογηθώ σε κανέναν. «Διαβάζω για τη δουλειά μου» ήταν και είναι πάντα η πρόφασή μου, για να απολαύσω ωραία βιβλία. Βιβλία που έχουν τη δύναμη να κάνουν τον αναγνώστη τους καλύτερο άνθρωπο(μη βιαστείτε να χαμογελάσετε ειρωνικά, δεν αναφέρομαι στο διδακτισμό που τα χαρακτήριζε κάποτε τόσο, που πολλά ή όλα κατέληγαν υποχρεωτικά σε ένα δίδαγμα) χωρίς μάλιστα να καταλαβαίνει ο ίδιος ποιος είναι ο σκοπός τους. Γιατί η εκπλήρωση αυτού του σκοπού προκύπτει μέσ’ από μιαν όμορφα πλεγμένη πλοκή, που σε απορροφά τόσο ώστε δε συνειδητοποιείς τα άλλα τα μεγάλα που έρχονται αβίαστα , μα και δυνατά και εγκαθίστανται μέσα μας.Έτσι αβίαστα και χωρίς να το περιμένω μου είχε συστήσει την Παπλωματού μια μαθήτριά μου, η Πηνελόπη, όταν πήγαινε στην πρώτη τάξη. Φτιάχναμε μια ιστορία και κάποια στιγμή κολλήσαμε σε κάποιο σημείο. Η ευρηματική ιδέα της Πηνελόπης με έκανε να τη ρωτήσω πώς τη σκέφτηκε και τότε άκουσα για πρώτη φορά για την κυρία Παπλωματού.

Απόψε συναντήθηκα μαζί της για δεύτερη φορά. Την είδα μπροστά μου να κεντάει τα υπέροχα και ζηλευτά της παπλώματα, την άκουσα να τραγουδάει το χαρακτηριστικό της τραγούδι με την ταιριαστή συνοδεία της μουσικής που ξεχυνόταν από ένα καλοπαιγμένο ακορντεόν, την πίστεψα. Δεν ήταν δύσκολο να την πιστέψω. Είχε πολλούς συνεργούς που όλοι έβαλαν τα δυνατά τους να μας ξεγελάσουν και να ταξιδέψουμε όλοι μαζί σε μια άλλη χώρα, που δεν είναι τελικά καθόλου άλλη, αφού…
Αφού μόλις προχτές ήταν που δυο άστεγοι στην Αθήνα σκότωσαν έναν τρίτο άστεγο για ένα παγκάκι. Όχι γέροντες που, ε, μπορεί και να μη λειτουργούσε και πολύ καλά το μυαλό τους κι ίσως και να την είχαν βαρεθεί τη ζωή τους τόσο δύσκολη που ήτανε. Γύρω στα σαράντα ήταν όλοι τους. Κι ανατριχιάσαμε όσοι διαβάσαμε την είδηση που επιβεβαίωσε με το φριχτό της περιεχόμενο αυτό που ήδη γνωρίζουμε ∙ πως η ανάγκη δε νικιέται καθόλου εύκολα και πως δεν πρέπει να την υποτιμούμε αν είμαστε συνετοί κι αν θελήσουμε να αποφύγουμε να καταντήσουμε Γαλλία , η οποία, όσο κι αν έχει ξεκινήσει να τους φροντίζει φτιάχνοντάς τους κατοικίες και εγκαταστάσεις όπου μπορούν να πλένονται και, τέλος πάντων, βοηθώντας τους να επιβιώσουν, βλέπει τους αστέγους της να αυξάνονται και να πληθύνονται με ρυθμούς που τρομάζουν (προσωπικά με τρόμαξαν και οι ηλικίες τους, αφού διάβασα για νεότατους ανθρώπους, μόλις είκοσι χρονών ανάμεσά τους).

Προσωπικά δεν έχω διαβάσει κάπου για κάποια παρόμοια προσπάθεια που έχουμε κάνει εμείς και δεν είναι ότι δεν έχουμε άστεγους. Αλλά, όπως γίνεται πάντα στη χώρα μας όπου ποτέ δεν προλαβαίνουμε το κακό-μάλλον δεν είμαστε των φρονίμων τα παιδιά-, ίσως να ξεκινήσουμε να προβληματιζόμαστε μετά τον προχτεσινό φόνο του 40χρονου για να του πάρουν το παγκάκι. Ίσως, όμως, και όχι. Άλλωστε, δεν ξεμπλέξαμε ακόμα απ’ τον άλλο φόνο, τον εντελώς απαράδεκτο, του 15χρονου παιδιού, πώς να στρέψουμε την προσοχή μας κι αλλού, όπου επίσης χρειάζεται να είμαστε προσεκτικοί;Όλα αυτά μου έφερε στο νου η θαυμαστή Παπλωματού, που έφτιαχνε τα υπέροχα παπλώματά της όχι για να τα πουλάει-ενώ θα μπορούσε κι ενώ θα γινόταν πλούσια, αν το ‘καμνε-, αλλά για να τα χαρίζει σ’ όποιον τα χρειαζόταν. Κι όχι μόνον αυτά…

Γιατί σκέφτηκα τι όμορφο και τι σπουδαίο ήταν όλο αυτό που έκαναν τα παιδιά ∙ τα συγκεκριμένα παιδιά που έπαιξαν θαυμάσια, που το ‘καναν δείχνοντας πόσο ένιωθαν σε βάθος αυτά που έπαιζαν. Πολύ σπουδαίο, γιατί έδειχναν το δρόμο. Γιατί, αφιερώνοντας αρκετό από τον πολύ λίγο ελεύθερο χρόνο που ξέρουμε όλοι πως έχουν ή, ακόμα, μη σπαταλώντας τον όπου αλλού συνηθίζουν να τον σπαταλούν οι άλλοι γύρω τους, μικροί και μεγάλοι, αυτά προτίμησαν το θέατρο. Έδειξαν έτσι, χωρίς να το συνειδητοποιούν ίσως τα ίδια, το δρόμο στους συνομηλίκους τους που εκτονώνουν το δικαιολογημένο θυμό τους καίγοντας και καταστρέφοντας. Ίσως γιατί κανείς δεν τους μίλησε και δεν τους υπέδειξε ποτέ πώς να αντιδρούν με υγιείς όμως τρόπους. Ίσως γιατί δεν τα κατάφεραν να το ανακαλύψουν μόνα τους αυτό, αφού μεγαλώνοντας σε μια χώρα όπου ο καθένας σκέφτεται με γνώμονα αποκλειστικά το ατομικό του συμφέρον και ποτέ μακροπρόθεσμα, είναι πραγματικά πολύ δύσκολο να ανακαλύψουν μόνα τους κάτι τέτοιο. Ίσως πάλι γιατί από κανέναν ποτέ δεν έχουν ακούσει πως «όποιος αγαπάει την πατρίδα του αγαπάει και τον εαυτό του και, άρα, όποιος καταστρέφει την πατρίδα του καταστρέφει και τον εαυτό του». Και ίσως, τελικά, ποτέ τους να μην κατάλαβαν πως «αυτός που κολακεύει τους νέους τούς κάνει το μεγαλύτερο κακό» (το τελευταίο αφιερώνεται εξαιρετικά στους δημοσιογράφους που αυτές τις μέρες θυμήθηκαν το χειρότερο εαυτό τους).

Προσωπικά, καθόλου δεν κολακεύω αυτή τη στιγμή τα παιδιά που απόψε στο αρχοντικό του Ζάχου μας έδωσαν ένα σωρό μηνύματα, με κορυφαίο πως να ένας τρόπος δυναμικότατος αντίδρασης στο κατεστημένο να νομίζεις ότι χαρά είναι μόνο το να παίρνεις . Κι ο τρόπος είναι να συμμετέχεις στο ζωντάνεμα ενός βιβλίου που έχει τη δύναμη να μας κάνει να νιώσουμε βαθιά μέσα μας ποια είναι η πιο μεγάλη κι η πιο αληθινή χαρά.Κλείνοντας, θα ήθελα, ακόμη να επισημάνω πόσο σημαντικό θα ήταν για όλους ανεξαιρέτως να δουν αυτή την παράσταση μέρες που είναι, όπου όλοι, άλλος λιγότερο κι άλλος περισσότερο, βασανίζονται κυριολεκτικά όχι από την έννοια αυτών που δυσκολεύονται, καθόλου αυτών (βλέπετε, δεν είμαστε σαν το μαθητή μου το Βασίλη, που μας εξομολογήθηκε, χωρίς να διστάσει καθόλου μήπως τον κοροϊδέψουν αυτοί που διακατέχονται από το πνεύμα της εποχής, πως: «εγώ, κυρία, ξέρετε, κάθε βράδυ πριν κοιμηθώ βασανίζω το μυαλό μου να βρω έναν τρόπο να σώσω τον κόσμο»), αλλά από την έννοια τι δώρα να κάνουμε στους δικούς μας (τα παιδιά τι δώρα θα τους κάνουν, γιατί έτσι τα μάθαμε εμείς οι μεγάλοι).Μόλις τη δουν θα καταλάβουν αμέσως το γιατί…

Σάββατο, 20 Δεκεμβρίου 2008

Δημοσιεύθηκε στην ΟΔΟ στις 15.1.2009

26/1/09

ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ έγραψαν

Αγαπητέ μου Παναγιώτη,

Διάβασα το άρθρο του κ. Νώντα Τσίγκα στο φύλλο της 18 Δεκεμβρίου 2008 και θα ήθελα να δώσω μια μικρή απάντηση. Ακόμη διάβασα και το άρθρο του για τον ΄Ιωνα Δραγούμη που πολύ μου άρεσε.

Θα ήθελα λοιπόν να του πω, απαντώντας στην ερώτηση που θέτει στο τέλος, διατυπωμένη από τον Μισέλ Φάις στην "Ελευθεροτυπία" (αλήθεια, αυτή η εφημερίδα εδώ και 35 χρόνια υποσκάπτει συστηματικά με απαράμιλλο αρνητισμό οποιοδήποτε ηθικό και υπαρξιακό έρεισμα ελέω δηομκρατικότητας, προοδευτισμού κλπ. χωρίς ποτέ η ίδια να προτείνει τίποτα) ότι αν θέλει κανείς να βρει μιαν απάντηση στο ερώτημα θα πρέπει πρώτα να παραιτηθεί από την λατρεία του εαυτού του και την ειδωλοποίηση των φιλοδοξιών και των επιθυμιών του, διαφορετικά θα θέτει παρόμοια ερωτήματα στον αιώνα τον άπαντα.


Καλή χρονιά και δημιουργική
Αλέξανδρος Κοσματόπουλος




***



(Ανα) καλύπτοντας και πάλι το πρόσωπο

Διευκρινίσεις και μια προσπάθεια απάντησης σ΄ένα σχόλιο του Αλεξ. Κοσματόπουλου


Του ΝΩΝΤΑ ΤΣΙΓΚΑ

Κατ΄ αρχήν θα ήθελα να ευχαριστήσω εκ βάθους τον συγγραφέα κ. Αλεξ. Κοσματόπουλο που καταπιάστηκε με την ανάγνωση των κειμένων μου στην ΟΔΟ1 και για τον θετικό σχολιασμό που επιφύλαξε. Θα προσπαθήσω να συνοψίσω και να διευκρινίσω ορισμένα σημεία του ενός από τα κείμενά μου2 για να του προσφέρω ίσως μιαν απάντηση (αν και νομίζω πως ο ίδιος δεν ερωτά αλλά μάλλον τοποθετείται και ερμηνεύει επιγραμματικά το κοινωνικό φαινόμενο που ζήσαμε και ζούμε κοιταγμένο από μια δική του –θεολογική και φιλοσοφική κυρίως –οπτική).
Θα συμφωνήσω απερίφραστα από την αρχή μαζί του ως προς τη διαπίστωση πως ο εγωισμός σαν προεξάρχον σύμπτωμα και παθολογία της σύγχρονης εποχής είναι ένας από τους λόγους που γεννά τους παροξυσμούς της βίας. Ο εγωϊσμός και οι προεκτάσεις του οδηγούν σ΄ αυτήν σύμφωνα με τον αναπότρεπτο φυσικό νόμο της δράσης - αντίδρασης.

Ο Α. Αντάμωφ προλογίζοντας το 1940 τα ποιήματα του Ράϊνερ Μαρία Ρίλκε, «Το βιβλίο της φτώχειας και του θανάτου»3 έγραφε:«… στους φρικτούς καιρούς μας ο άνθρωπος έχει λύσει κάθε δεσμό που τον έδενε με τον κόσμο, που τον έπειθε για την προσωπική του ανυπαρξία αποδείχνοντας του πως ανήκει στο σύνολο του κόσμου. Τώρα που τα έχει χάσει όλα, μονάχος σαν τον τρελλό, θα ήθελε ο κόσμος να είναι δικός του. Τον θεωρώ ανίκανο να ξαναβρεί τη θέση του και να καταλάβει πως ό,τι και να σκέφτεται, να πιστεύει ή να κάνει δε δύναται παρά, στην καλύτερη περίπτωση, να δέχεται επιφοίτηση, υποταγμένος στους ακατάλυτους νόμους. Το μόνο που ξέρει πια είναι ν΄ αντιστρέφει τους ρόλους, να σκέφτεται ανάποδα. Αυτό το πλάσμα που έχει χάσει το νόημα της ζωής, αδειανό απ΄ όλα, ανίκανο πια να κατέχεται, θα ήθελε να κατέχει τον κόσμο».

Αξίζει να προβώ σε δυο διευκρινήσεις: Πρώτον δεν συγκαταλέγομαι ανάμεσα στους αναγνώστες της Ελευθεροτυπίας και δεν έχω επομένως να απολογηθώ ή να υπεραμυνθώ για το είδος της δημοσιογραφίας που ευαγγελίζεται το συγκεκριμένο έντυπο όπως επίσης δεν μπορώ συλλήβδην να υπερθεματίσω στην άποψη του κ. Κοσματόπουλου για την …«ομιχλώδη(;) διαδρομή» της εφημερίδας μέχρι σήμερα. Στο κείμενο του Μ. Φάις, που βρήκα στο διαδίκτυο, μου έκαμε εντύπωση η ισορροπημένη και χωρίς εμπάθεια προσπάθεια χαρτογράφησης του συγκεκριμένου κοινωνικού φαινομένου. Δεύτερον δεν δικαιολογώ καμιά βία στο όνομα κανενός ιδανικού ή ιδεοληψίας. Στο δικό μου κείμενο ίσως η φράση «να κατανοήσουμε τη βία» προκαλεί σύγχυση και δίνει λαβή σε παρεξήγηση αφού ο πραγματικό της νόημα είναι «να ερμηνεύσουμε».

Ο Ρίλκε απαλλαγμένος και παραιτημένος από τα ιδεώδη της βίας, και των επαναστάσεων προσεύχεται. Μια παραίτηση γεμάτη εσωτερισμό και θέαση προς τον Μέγα Κόσμο:

Κάνε μόνο οι φτωχοί να παραμείνουν φτωχοί
......................................................................
Είναι σημαδεμένοι από τη σφραγίδα μιας αγωνίας
δίχως όνομα
Γυμνωμένοι απ΄ όλα, ακόμη κι απ΄ το νόημα της φτώχειας4.

«Οι μοντέρνοι καιροί στηρίχτηκαν σε δυο κραταιές και ανήθικες δυνάμεις: Τη Λογική και το Κεφάλαιο»5. Κάποιος καλός φίλος6 λέει πως «η πραγματική εξέγερση είναι ο πολιτισμός». Θα συμπλήρωνα ευχαρίστως πως χρέος του πολιτισμένου ανθρώπου είναι να μην επιτρέπει την πάσης φύσεως …κουκουλοφορία! Και εξηγούμαι παραφράζοντας και συμφωνώντας με τον κ. Κοσματόπουλο : Ο άνθρωπος πρώτα πρέπει να προσφερθεί στη ζωή και μέχρι το τέλος του φθαρτού δρόμου του σ΄ αυτήν με αναγνωρίσιμο πρόσωπο («το πρόσωπό μας σχηματίζεται και αναγνωρίζεται μέσω των άλλων»7) απεκδυόμενος τον αδιέξοδο, ανυπόφορο και απάνθρωπο ατομισμό.

Τα κοινωνικά προβλήματα όμως από την άλλη δεν γίνεται να κακοφορμίζουν κάτω από πάλλευκους επιδέσμους , μήτε βολεύονται σε νάρθηκες και καλαπόδια, ούτε κουκουλώνονται χωρίς συνέπειες. Η Βαστίλη και τα Χειμερινά Ανάκτορα τελικά έπεσαν επειδή πολλοί ήσαν αυτοί που-στρουθοκαμηλίζοντας υπέροχα- δεν έβλεπαν ή δεν ήταν σε θέση να αντιληφθούν μήτε το Ροβεσπιέρο μήτε το θωρηκτό Αουρόρα που πλησίαζαν από χρόνια. Οι επίδεσμοι, το κουκούλωμα και τα γιατροσόφια τους πρόδωσαν.
Ο κοινωνικός πολτός, μέσα στον οποίο σήμερα τσαλαβουτάμε, εξέθρεψε και επέβαλε την άνανδρη κουκουλοφορία. Μπορεί να υπερασπίζομαι έως θανάτου την πεποίθηση πως τα δικά μου παιδιά δεν θα τα δω ποτέ στο δρόμο με κουκούλες να σπάζουν βιτρίνες και να πυρπολούν αστυνομικούς. Αν όμως τα δω να το κάνουν θα πρέπει να προσπαθήσω να καταλάβω τι έχει συμβεί όταν θα ΄χει πια περάσει το ψυχικό άλγος και ο θυμός. Κι όχι βέβαια για να συγχωρήσω. Αυτό προσπάθησε το κείμενό μου με όλες τις αντιφάσεις και τις αγωνίες του όπως παραδόθηκε σχεδόν εν θερμώ.

Αφού αντικρίσαμε «εν Αθήνησι» ακόμα και τον ανδριάντα του Ρήγα θύμα οικτρό των βανδαλισμών (!!!), περάσαμε στις ρητορείες της πένας, στην ευρεία αυτοψυχανάλυση η την Ομαδική ψυχοθεραπεία, ίσως γιατί αποκτήσαμε υποσυνείδητα και κάποια απολογητική-ενοχική ιδεοληψία. Η κοινωνία όμως κοχλάζει και η πρώτη ηφαιστειακή εκτόνωση έγινε για τα καλά αντιληπτή. Μετά τους καπνούς και τα δακρυγόνα ήρθαν τα καλάζνικοφ και ένα βήμα απέχουμε από τη …Δυτική όχθη. Εμείς από δω με το δίκαιο μας ολόκληρο εκείνοι από κει... Τυφλοί πυροβολισμοί, θάνατος, εξοστρακισμός, αυτοδικία, και γενικευμένο βίαιο κουκούλωμα μας περιμένουν στη γωνία. Προτού όμως η …γνωστή μαμή της ιστορίας αναλάβει («Η βία είναι η μαμή της ιστορίας» κατά τους μαρξιστές) και πριν ξαναζήσουμε τη Βαστίλη με τα σπασμένα και ριγμένα καταγής σύμβολα του συστήματος ας καταλάβουμε γιατί η βία έχει αποδέκτες αλλά και οπαδούς. Μπορούμε και να σιωπήσουμε (κι αυτό είναι ίσως έντιμο) αφήνοντας τη λάβα να πάρει το δρόμο της. Δεν είναι απαραίτητη η παρουσία όλων στο βουερό πλήθος. Η ζωώδης έξαψη των δρόμων και τα οδοφράγματα με τους πυρπολημένους σκουπιδοτενεκέδες, θα φαντάζει σαν γκροτέσκα επανάσταση όπως θα την παρακολουθούμε-πάντοτε- τηλεοπτικώς.
Εξάλλου πατώντας ένα κουμπί δεν θα υπάρχει κιόλας…

Αναφορές
1. Α. Κοσματόπουλος , mail στη σύνταξη της ΟΔΟΥ (31.12.2008)
2. Ν. Τσίγκας , Μέσα από τη σπασμένη βιτρίνα…, ΟΔΟΣ 18.12.2008)
3,4. Ράϊνερ Μαρία Ρίλκε, Το βιβλίο της φτώχειας και του θανάτου, Ινδικτος 2008
5. Ερνέστο Σάμπατο, Μια πολύπλοκη ύπαρξη (δοκίμια), Εκδόσεις του εικοστού πρώτου,1996
6. Θανάσης Τριαρίδης. Προσωπική επικοινωνία.
7. Αλεξ Κοσματόπουλος Λόγος εις Ν.Γ. Πεντζίκη, Ροές,1988.


Δημοσιεύθηκε στην ΟΔΟ στις 15.1.2009

23/1/09

Φωτό

«Ορμούζ & Αριμάν», η πάλη του καλού με το κακό, στολή από την καστοριανή παρέα «Μάσκες», η οποία σταμάτησε (και αυτή) να συμμετέχει στην παρέλαση του καρναβαλιού εδώ και δύο χρόνια.

Όπως τα πάντα μεταλλάσσονται (προς το καλύτερο;) και τις περισσότερες φορές παραγκωνίζονται από την κρατούσα τάξη πραγμάτων, έτσι και οι «Μάσκες» στο περιθώριο κρατιούνται, και μόνοι τους χορεύουν στο δοξάτο της λήθης τους.


Φωτογραφία: Πασχάλης Μούσιος
(Δημοσιεύθηκε στην ΟΔΟ στις 15.1.2008)

22/1/09

ΟΔΟΣ: Πρόσωπα 2008

Το 2008, δεν ήταν μια συνηθισμένη χρονιά. Αντίθετα ήταν μια χρονιά εξαιρετική, οι εξελίξεις της οποίας ανέδειξαν για μια ακόμη φορά τις αδυναμίες του δημόσιου βίου. Στον οποίο αντί να κυριαρχούν οι θεσμοί και αντί οι θεσμοί να εγγυώνται την ομαλότητα, κυριαρχούν οι ατομικές αδυναμίες.

Όπως αυτές εκφράζονται μέσα από τα πρόσωπα και το χειρότερο μέσα από τους θεσμούς. κάνδαλα και αποκαλύψεις, γκάφες και απληστία, φιλοδοξίες και υπερβολές, σκοτεινές πλευρές και παρασκήνια, όλα αυτά αποτέλεσαν τους λόγους για τους οποίους το 2008 ήταν έτος ανακατατάξεων και ανατροπών. Αλλά και επιδείνωσης, μια και παγιώθηκε η αντίληψη ότι η διαφθορά δεν αγγίζει μόνο τους πολιτικούς, αλλά και χώρους όπως η Εκκλησία και η Δικαιοσύνη.

Η φετεινή χρονιά τελειώνει κυριολεκτικά δίσεκτη για την Ελλάδα, με τις αδυναμίες και τα σκάνδαλα, απέδειξε την αποτρεπτική συμβολή που μπορεί να διαδραματίσουν τα σωστά πρόσωπα. Απέδειξε δηλαδή την σημασία τους στην διαμόρφωση ισχυρού ανοσοποιητικού συστήματος κατά της διαφθοράς. Δυστυχώς όσα πέτυχε η διαδοχική προσπάθεια όλων των κυβερνήσεων μετά το 1990 μέχρι το 2003 χάρη στην θετική συμβολή λίγων σωστών, δίκαιων και εργατικών προσώπων, που είχαν όραμα και στόχους που ενέπνευσε μεγάλες μάζες του ελληνικού λαού και τις συστράτευσε, τώρα, εξ αιτίας της ολέθριας δύναμης της φαυλότητας και της απληστίας ελάχιστων, κινδυνεύει να καταρρεύσει. Αν επρόκειτο να διεκδικηθούν τώρα μεγάλοι στόχοι, σαν τους Ολυμπιακούς, την ένταξη στην ΟΝΕ, την προσχώρηση στο ευρώ και την ένταξη της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση, δεν είναι λίγοι αυτοί που πιστεύουν ότι τίποτε δεν θα ήταν εφικτό. Η αποδυνάμωση της χώρας στο διεθνές περιβάλλον έγινε ακόμη πιο ορατή μέσα στο 2008.

Βέβαια, τα σκάνδαλα και οι αποκαλύψεις δεν κυριάρχησαν στον δημόσιο βίο της Καστοριάς. Και αυτό επειδή δεν υπάρχουν δίαυλοι μεταξύ εξουσίας και κοινωνικής βάσης με αποτέλεσμα να μην λειτουργεί κανενός είδους άμεσος έλεγχος. Ο έλεγχος των μειοψηφιών στα πολιτικά όργανα δεν αποδεικνύεται ούτε αρκετός, ούτε πειστικός για την ανιδιοτέλειά του.

Όμως όσα διαδραματίζονται σε πανελλήνιο επίπεδο, καταγράφονται στην συνείδηση των πολιτών της Καστοριάς. Και είναι σαφής η επιρροή των σκανδάλων αυτών στις επιλογές τους για τα πρόσωπα που ξεχώρισαν φέτος στην Καστοριά. Διότι από τα πρόσωπα που επιλέχτηκαν από τους αναγνώστες και τους φίλους της ΟΔΟΥ και προτάθηκαν ως ξεχωριστά για το 2008, είναι σαφής η ανάγκη των πολιτών της Καστοριάς για την εξιδανίκευση. Μια εξιδανίκευση που δεν πλάθει ήρωες ή είδωλα, αλλά στοχεύει στις ξεχωριστές πράξεις, σε διακεκριμένες σκέψεις, σε ηθικά κίνητρα, σε καλλιέργεια και ικανότητες.

Για τον λόγο αυτό επιλέχτηκαν πρόσωπα απ΄ ολόκληρο σχεδόν το φάσμα του (ευρύτερου ή στενότερου) δημόσιου βίου. Από την πολιτική, από τον πνευματικό κόσμο, από τον καλλιτεχνικό χώρο, από την Παιδεία και τις Τέχνες, για ζητήματα της Εκκλησίας… οι επιλογές των αναγνωστών φανερό είναι ότι αναζητούν σύμβολα. Αναζητούν απλούς ανθρώπους, μεταξύ των πολλών άλλων απλών ανθρώπων, για να αντλήσουν παράδειγμα και ελπίδες.

Ταυτόχρονα οι επιλογές των αναγνωστών της ΟΔΟΥ αποδεικνύουν την βαθύτερη στοχαστική και κριτική διάσταση των κατοίκων της Καστοριάς και την αυστηρότητα της σιωπής. Που μπορεί να είναι ακριβής αλλά και δίκαιη ταυτόχρονα, βασισμένη στην αξία της παρατήρησης, της σύγκρισης, της διάκρισης και της αποδοκιμασίας.

Για την εφημερίδα, τα φετεινά αποτελέσματα πιστοποιούν την κρίση που διέρχεται (και) η τοπική κοινωνία. Όχι για άλλο λόγο, αλλά απλά διότι τα πρόσωπα του 2008, ήταν περίπου αυτονόητα και από πριν. Και αυτό -που δεν έχει σχέση με την ουσία και την αξιοσύνη τους- σηματοδοτεί το έλλειμμα της Καστοριάς. Έλλειμμα σε προσωπικό επίπεδο που σχετίζονται με τα θέματα παράδοσης και τις υποδομές της Καστοριάς. Για θέματα δηλαδή, που τουλάχιστον απ’ αυτή την εφημερίδα, παρέχεται ελεύθερο και απεριόριστο βήμα.

Στην αρχή του 2009, τα πρόσωπα είναι αυτά που η κοινή ανάγκη επιζητεί. Μια ματιά λοιπόν σ’ αυτούς τους συμπολίτες που κατά την γνώμη των αναγνωστών διακρίθηκαν για τα καλά και τα κακά τους, εκτός από την ιστορική καταγραφή, μπορεί να έχει και σαφή διδακτική σημασία.

Καλή χρονιά το 2009

Δημοσιεύθηκε στην ΟΔΟ στις 1.1.2009

ΟΔΟΣ: Πρόσωπα # 1 ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΛΙΑΝΤΣΗΣ

ΑΓΩΝΑΣ
Εκ των ων ουκ άνευ

Παλιό στέλεχος της Νέας Δημοκρατίας στον νομό Καστοριάς, πέρασε απ’ όλα σχεδόν τα εσωκομματικά «αξιώματα» για να εισέλθει δυναμικά στην πολιτική σκηνή της τοπικής αυτοδιοίκησης από τα πρώτα κιόλας βήματα του θεσμού των αιρετών νομαρχιακών αυτοδιοικήσεων. Έκτοτε εκλέγεται συνεχώς, χρηματίζοντας για πολλά χρόνια αντινομάρχης (επί νομαρχίας του κ. Γεωργίου Καπαχτσή), ενώ τα τελευταία 6 χρόνια είναι νομάρχης Καστοριάς.

Με αυτές τις συνθήκες είναι φυσικό ο κ. Κ. Λιάντσης να μην αφήνει αδιάφορο σχεδόν κανένα πολίτη που παρακολουθεί τα κοινά. Προκαλεί συμπάθειες ή αντιπάθειες το ίδιο έντονες, έστω κι’ αν έχει πολλά-πολλά χρόνια πολιτικής σταδιοδρομίας.

Αυτοί όμως που επέλεξαν τον κ. Κω/νο Λιάντση για πρόσωπο της χρονιάς του 2008, το έπραξαν για πολύ συγκεκριμένο λόγο. Διότι μέσα στην χρονιά που πέρασε, ο νομάρχης Καστοριάς, (που ως πολιτικός τύπος είναι αρκετά αντιστάρ), τέθηκε δημόσια στην πρωτοπορία της προσπάθειας, όχι απλά για την ίδρυση Πανεπιστημιακής Σχολής, αλλά για την στέγασή της και μάλιστα σε μόνιμη βάση στο κέντρο της παλιότερης Καστοριάς, στο σχολικό κτήριο της Παναγίας Γκουμπελίδικης, στο 1ο Γυμνάσιο. Και το έπραξε σε βαθμό που συνέδεσε άρρηκτα τον ένα στόχο με τον άλλο, ώστε να τους καταστήσει εκ των ων ουκ άνευ.

Με δεδομένα ότι ο νομάρχης Καστοριάς λογοδοτεί πολιτικά σε ολόκληρο τον νομό, επομένως θα μπορούσε η πρωτοβουλία του να προκαλέσει αντιπαραθέσεις με άλλους δήμους του νομού, που ως γνωστό διεκδίκησαν ακόμη και παρασκηνιακά την σχολή, αλλά και με επιπλέον δεδομένο ότι από μια ολιγάριθμη ομάδα προσώπων (ακόμη και μέσα από την τοπική Νέα Δημοκρατία), είχε διαμορφωθεί μια σχεδόν πολεμική ατμόσφαιρα που διέθετε απ’ όλα (μέχρι και μαινάδα) ενώ δεν ήταν αβάσιμοι οι φόβοι ότι συγκεκριμένα κομματικά στελέχη επιδιώκουν την στέγαση της Πανεπιστημιακής Σχολής οπουδήποτε αλλού -για προσωπικούς λόγους (κοινώς μίζες), όλα αυτά είναι λόγοι που την κατά τα άλλα περίπου αυτονόητη υπόθεση, την καθιστούν πραγματικά αξιέπαινη.

Χωρίς να μασά καθόλου τα λόγια και τις απόψεις του, σε αντίθεση με πολλούς άλλους στον Δήμο Καστοριάς, αλλά και την Νομαρχία, υποστήριξε με παρρησία την μόνη ρεαλιστική άμεση λύση που θα αναζωογονήσει την υποβαθμισμένη περιοχή του αλλοτινού αστικού κέντρου. Απέδειξε ότι αφουγκράζεται με αμεσότητα και επιτυχία τις αληθινές ανάγκες και προτεραιότητες του τόπου, με αποτέλεσμα, με την βοήθεια και συμπαράσταση κοινωνικών φορέων, ιδίως των συλλόγων της Καστοριάς, να πετύχει αντιστροφή στο σωστό δρόμο μιας πορείας που έμοιαζε να ξεφεύγει. Προσπάθησε για το αυτονόητο, αλλά μερικές φορές αυτός είναι ο πιο δύσκολος αγώνας.

Δημοσιεύθηκε στην ΟΔΟ στις 1.1.2009

ΟΔΟΣ: Πρόσωπα # 2 ΧΡΗΣΤΟΣ ΓΚΟΣΛΙΟΠΟΥΛΟΣ

ΣΤΟΧΑΣΤΡΟ
Στο «και ένα»...

Ο δήμαρχος Νεστορίου αποτελεί το πειστικό παράδειγμα της δυνατότητας του χώρου και του χρόνου να διακρίνει αυτούς που μπορούν. Αρκεί να θέλουν κι’ οι ίδιοι.

Βέβαια είναι περίπου παγιωμένη η εκτίμηση στην κοινή γνώμη ότι ο κ. Χρήστος Γκοσλιόπουλος, όπως και αρκετοί άλλοι στην Καστοριά και στο ΠαΣοΚ, από το οποίο κατά κάποιο τρόπο προέρχεται και υποστηρίζεται, θα μπορούσαν να πετύχουν για τον εαυτό τους, τους άλλους, το κόμμα τους και τον τόπο, σημαντικά περισσότερα απ’ όσα τους επέτρεψαν οι συνθήκες. Αρκεί να μην υπήρχαν 1-2 εμπόδια-παγίδες.

Όμως, η επιλογή του στα πρόσωπα του 2008, έγινε για όλα αυτά αλλά και για την πρωτοβουλία που φέρεται να ανέλαβε για την προσέγγιση του Μητροπολίτη Καστοριάς με τον Ηγούμενο της Ιεράς Μονής Αγίων Αναργύρων, όταν επιβλήθηκαν οι εξοντωτικές ποινές στον δεύτερο και σε μοναχούς της ιστορικής μονής, και όταν οι σχέσεις των δύο κληρικών είχαν υποχωρήσει ακόμη και πιο κάτω από το απροχώρητο.

Σήμερα που έχουν αρθεί τα εξοντωτικά μέτρα σε βάρος της Μονής Αγίων Αναργύρων και οι σχέσεις των δύο, έστω κι’ αν δεν είναι στενές ή φιλικές, φαίνεται πάντως να είναι στα επίπεδα της ανοχής, η σημασία της παρέμβασης στην οποία πρωτοστάτησε ο κ. Χρήστος Γκοσλιόπουλος ίσως και να έχει ατονήσει.

Όμως μέσα στο 2008 υπήρξε περίοδος και εποχή που η Καστοριά είχε περάσει σε κατάσταση σχίσματος. Από την μια πλευρά ήταν οι αφοσιωμένοι στον Μητροπολίτη Καστοριάς και φυσικά όσοι προτιμούν την αδιατάρακτη τάξη και την ιεραρχία. Και από την άλλη πλευρά, βρέθηκαν περίπου σε χαρακώματα, μερικές χιλιάδες πολιτών, -ίσως κάπως λιγότεροι απ’ όσους αρχικά εκτιμήθηκε- οι οποίοι δήλωναν αποφασισμένοι να υποστηρίξουν με κάθε θυσία και τρόπο την εκτίμηση τους στο πρόσωπο του Ηγουμένου της Ι.Μ. Αγίων Αναργύρων.

Όπως ήταν φυσικό οι δεύτεροι βρέθηκαν στο στόχαστρο... Καταβλήθηκε μάλιστα προσπάθεια περιθωριοποίησής τους. Κι’ όμως αυτό το στόχαστρο αγνόησε ο κ. Χ. Γκοσλιόπουλος. Παρά το αμφίβολο του εγχειρήματος κινητοποίησε μηχανισμούς και δυνάμεις της τοπικής αυτοδιοίκησης στον νομό Καστοριάς αλλά και της κοινωνίας ευρύτερα, που νομιμοποίησε τους συμπαθούντες την Ι Μονή Αγίων Αναργύρων, με τα χαρακτηριστικά κοινωνικού ρεύματος, ακόμη και κινήματος που δεν θα μπορούσε να αγνοηθεί.

Και με την υποστήριξη και άλλων συνθηκών, μεταξύ των οποίων και η διαδοχή στην θέση του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος, η κατάσταση περισώθηκε, όχι στο «παρά πέντε», αλλά στο «και ένα». Έτσι ο κ. Χ. Γκοσλιόπουλος κέρδισε την πρωτιά στις προτιμήσεις των αναγνωστών της ΟΔΟΥ.

Δημοσιεύθηκε στην ΟΔΟ στις 1.1.2009

ΟΔΟΣ: Πρόσωπα # 3 ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΓΟΥΔΑΣ

ΔΙΑΚΡΙΣΗ
Η νίκη

Όταν την νύχτα του φετεινού διαγωνισμού Ελληνικού Τραγουδιού της Θεσσαλονίκης, διαδόθηκε ότι υποψήφιος νικητής με αξιώσεις, ήταν και ο κ. Αλέξανδρος Γούδας από την Καστοριά, το νέο όπως ήταν φυσικό κίνησε το ενδιαφέρον για τον διαγωνισμό τραγουδιού, ακόμη και όσων δεν ασχολούνται τόσο στενά με το ζήτημα.

Και το αποτέλεσμα δεν τους διέψευσε. Καθ’ ότι αποδείχθηκε ότι ο τελικός νικητής του διαγωνισμού, ο κ. Αλέξανδρος Γούδας, δεν είναι απλώς από την Καστοριά (μεγάλωσε στην Καστοριά), αλλά επιπλέον ότι τόσο ο ίδιος, ως κατ’ εξοχή ευχάριστος τύπος που εμπνέει θετικά στο περιβάλλον του, όσο και το τραγούδι του, που αποδείκνυε έμφυτο επαγγελματισμό και καλλιτεχνικές ικανότητες, άξιζαν πραγματικά το πρώτο βραβείο το οποίο όντως κέρδισε με το τραγούδι «Το φανταστικό ταγκό» σε σύνθεση, στίχους και ερμηνεία δική του.

Η σημαντική αυτή διάκριση, έκανε ευρύτερα γνωστό σε όλη την Ελλάδα τον κ. Γούδα, για τον οποίο οι γνώμες συγκλίνουν στην εκτίμηση ότι θα έχει λαμπρή σταδιοδρομία εφ’ όσον ο ίδιος το θελήσει. (Ο Α.Γ. είναι πτυχιούχος κλασσικής φιλολογίας, μαθήτευσε δίπλα στον καθηγητή κλασσικής κιθάρας Γ.Γκονούλα, από το 2000 μέχρι σήμερα εργάστηκε σε πολλές μουσικές σκηνές της Καστοριάς, έχει δε συμμετάσχει σαν τραγουδιστής και κιθαρίστας επί σειρά ετών στο River Party).

Η νίκη του νεαρού τραγουδιστή, έφερε στα χείλη των θεατών σε όλη την Ελλάδα, για μια ακόμη φορά την λέξη «Καστοριά». Αποδεικνύεται και με την αφορμή αυτή, ότι η πόλη και ο νομός γεννούν προσωπικότητες που μπορούν να διεκδικήσουν με αξιώσεις και επιτυχία σημαντικές διακρίσεις.

Καθώς και ότι γεννιούνται εδώ και μεγαλώνουν άνθρωποι που όχι μόνο δεν τους χωράει ο τόπος και χρειάζεται να ανοίξουν τα φτερά τους για αλλού, αλλά ότι μπορεί δυστυχώς να υπάρχουν και άλλοι πολλοί που χωρίς το θάρρος, ή τις ευκαιρίες άλλων, μένουν εγκλωβισμένοι σε ένα περιβάλλον με κυρίαρχες υποκολτούρες, σαν κι’ αυτό της Καστοριάς. Με αποτέλεσμα να στερούνται και να στερούν.

Οι αναγνώστες της ΟΔΟΥ, έδειξαν μαζικά τον κ. Γούδα ως πρόσωπο της χρονιάς, στέλνοντας με αυτό τον τρόπο για μια ακόμη φορά το (χωρίς αποδέκτες μήνυμα), «έξω πάμε καλά. Μέσα όμως;».

Δημοσιεύθηκε στην ΟΔΟ στις 1.1.2009

18/1/09

ΟΔΟΣ: Πρόσωπα # 4 ΒΙΒΙΑΝ ΜΠΟΥΖΑΛΗ

ΣΕ ΕΝΑ ΧΡΟΝΟ
Εξάσκηση

Την υπερκινητική βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας στον νομό Καστοριάς διάλεξαν πολλοί και υπέδειξαν ως πρόσωπο του 2008. Βεβαίως, το φαινόμενο ειδικά για τους βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας δεν είναι καθόλου σπάνιο. Υπενθυμίζεται ότι ο τέως βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας κ. Ανέστης Αγγελής είχε κατ’ επανάληψη επιλεγεί από τους αναγνώστες της ΟΔΟΥ ως πρόσωπο που ξεχώρισε, των περασμένων ετών. Βεβαίως και φέτος ψηφίστηκε από σημαντικό αριθμό αναγνωστών, αλλά αυτοί που ψήφισαν την κυρία Μπουζάλη, είτε θετικά είτε αρνητικά, ήταν περισσότεροι.

Η κ. Βίβιαν Μπουζάλη υποδείχθηκε για τα καλά και τα κακά της. Ως η πρώτη γυναίκα βουλευτής του νομού Καστοριάς που παραβίασε ένα ακόμη ανδρικό άβατο, κατέγραψε σίγουρα μια σημαντική πρωτοπορία. Βεβαίως και το γεγονός ότι είναι ίσως η μοναδική βουλευτής των τελευταίων χρόνων που ήρθε… τρίτη στην πρωτεύουσα διεδρικού νομού που την εκλέγει, είναι και αυτό μία πρωτοπορία.

Ως νέα γυναίκα, με αρκετά σύγχρονο προφίλ, προκαλεί οπωσδήποτε εύλογες περιέργειες για την δυνατότητά της να συνδυάζει τις απλές καθημερινές κοινές υποχρεώσεις με τα υψηλά καθήκοντα του πληρεξουσίου του νομού και του βουλευτή που πρέπει να συμμετέχει στο νομοθετικό έργο της βουλής.

Η κάπως αιφνίδια εμφάνιση (προσγείωσή) της στα πολιτικά πράγματα της Νέας Δημοκρατίας και η επιβολή της στα κομματικά, καθώς και η σε σύντομο χρόνο εκλογή της στην θέση της βουλευτή της ΝΔ, αποτελούν για τους περισσότερους απτές αποδείξεις ότι η κ. Βίβιαν Μπουζάλη επιβλήθηκε από το τοπικό κομματικό κατεστημένο σαν μεταβατική λύση, αφ’ ότου λόγω του σκανδάλου με τα ομόλογα, κατέστη σαφές ότι θα έπρεπε να σταματήσουν οι ενέργειες για άμεση βουλευτική υποψηφιότητα του κ. Αγαπίου Σημαιοφορίδη.

Όπως και να έχει η κατάσταση, είναι γεγονός ότι η εκλογή και η από τότε πορεία της βουλευτή, προκάλεσε ρήξεις, ανατροπές και ανακατατάξεις.Είναι αμφίβολο αν υπήρξε ποτέ άλλοτε, τοπικός βουλευτής που τόσο γρήγορα, χωρίς να διαθέτει ο ίδιος στρατόπεδο αντιπάλων από το δικό του παρελθόν, να «κατόρθωσε» μέσα σε ένα χρόνο να έλθει σε ρήξη με τα περισσότερα κορυφαία κομματικά στελέχη.

Παρά το εσωκομματικό δυσμενές κλίμα, οι ακατάπαυστες σαββατιανές «συνεντεύξεις»-διαγγέλματα της κ. Βίβιαν Μπουζάλη, πείθουν ότι ακόμη και έξω από τις αρχικές προσδοκίες και σχεδιασμούς των εμπνευστών της πολιτικής της σταδιοδρομίας, η κ. Β. Μπουζάλη, δεν ήλθε σαν περαστική, αλλά για να μείνει. Καθ’ ότι εκπλήσσει με την δυνατότητα και την εμμονή της να μιλάει συνεχώς για ένα θέμα και να μακρηγορεί, χωρίς να λέει τίποτε στην ουσία του γι’ αυτό.

Καθ’ ότι, σύμφωνα με το πιο κοντινό, στην περίπτωσή μας, προηγούμενο παράδειγμα, αυτό του κ. Φ. Πετσάλνικου, μπορεί κάποιος με λόγια αέρος, χωρίς ουσία, και προπαντός με μονολόγους, να επιβιώνει και για πολλές δεκαετίες ακόμη. Αρκεί βεβαίως να εξασκεί και την υποταγή. Με υποτακτικούς εννοείται.


Δημοσιεύθηκε στην ΟΔΟ στις 1.1.2009

ΟΔΟΣ: Πρόσωπα # 5 ΟΥΡΑΝΙΑ ΜΠΑΓΓΟΥ

ΖΩΝΤΑΝΙΑ
Ρηξικέλευθο πνεύμα

Πρόκειται για την γνωστή γιατρό δερματολόγο του Νοσοκομείου Καστοριάς, η οποία σταδιοδρομεί στην Καστοριά εδώ και πολλά πια χρόνια.

Παρά το γεγονός ότι θα μπορούσε ασφαλώς να διακριθεί και για την επιστημονική της καταξίωση, η κ. Μπάγγου, επιλέχτηκε από πολλούς αναγνώστες της ΟΔΟΥ, για την ευχάριστη έκπληξη που προκάλεσε η αποκάλυψη ότι μπορεί ένας καταξιωμένος γιατρός να κρύβει μέσα του και ένα εξ ίσου καλό λογοτέχνη.

Βεβαίως, είναι γνωστό ότι υπάρχουν και πολλοί γιατροί, και μάλιστα διακεκριμένοι στην ειδικότητα και την επιστήμη τους, που διαθέτουν κι’ άλλα χαρίσματα ή ικανότητες, όπως στην μουσική, τις τέχνες, την αρχαιολογία, την ποίηση και τα ευρύτερα γράμματα.

Όμως, στο κάπως περιορισμένο περιβάλλον της Καστοριάς, όπου ο κοινωνικός έλεγχος συχνά είναι στενός και θέτει όρους, ακόμη και σε όσους λόγω της κοινωνικής θέσης, ή της επιστημονικής τους ιδιότητας, έχουν μεγαλύτερες ευχέρειας από τους περισσότερους άλλους, δεν είναι και τόσο συχνό φαινόμενο να εκδηλώνονται δημόσια και οι άλλες ικανότητες που μπορούν να συνυπάρχουν με την ιδιότητα ενός νοσοκομειακού γιατρού.

Διότι από τότε που η κ. Μπάγγου άρχισε να δημοσιεύει τα πολύ ενδιαφέροντα λογοτεχνικά κείμενά της στην εφημερίδα, προκάλεσε κυρίως θετικές εντυπώσεις σε όσους διέκριναν μέσα από τον πολύ προσεκτικό χειρισμό του αξιόπιστου λογοτεχνικού λόγου την ακατάπαυστη ζωντάνια της νεανικότητας και ένα ρηξικέλευθο πνεύμα. Για τους λόγους αυτούς, η κ. Ουρανία Μπάγγου είναι από τα πρόσωπα της Καστοριάς, που το 2008 ξεχώρισαν.

Δημοσιεύθηκε στην ΟΔΟ στις 1.1.2009

ΟΔΟΣ: Πρόσωπα # 6 ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΜΠΑΪΡΑΚΤΑΡΗΣ

ΣΥΝΕΧΙΣΤΗΣ
Ωδείο

Συμπολίτης σε προχωρημένη ηλικία, γνωστότερος στους παλιότερους Καστοριανούς και κομιστής μιας άλλης Καστοριάς που πέρασε ανεπιστρεπτί, με την σημαντική χρηματική δωρεά του προς τον Δήμο Καστοριάς, που έγινε μέσα στο 2008, για την δημιουργία δημοτικού Ωδείου στην περιοχή της επέκτασης, απέδειξε ότι ο χρόνος και οι συγκυρίες δεν μπορούν να σβήσουν την αληθινή φλόγα.

Ο κ. Τάκης Μπαϊρακτάρης, εκφραστής της παλιάς Καστοριάς, απόγονος παλιών Καστοριανών γουνεμπόρων που μετανάστευαν στην Νέα Υόρκη απ’ όπου όλοι μαζί μεταλαμπάδευσαν στην Καστοριά την οικονομική ευμάρεια, τον φιλελευθερισμό και τους νεωτερισμούς που γνώρισε η πόλη στην ολόχρυση περίοδο της ακμής της από τα πρώτα κιόλας χρόνια της απελευθέρωσής της, με την δωρεά στην γενέτειρά του, και μάλιστα για Ωδείο, έδωσε έμπρακτη πατριωτική απάντηση σε αυτούς που μεμψιμοιρούν και αναλώνουν χρόνια και ευκαιρίες, κατηγορώντας το παρελθόν της πόλης ως μονοδιάστατο (με σκοπό τον ιδιωτικό πλουτισμό στην γούνα), χωρίς ενδιαφέροντα και ευαισθησίες.

Συνεχιστής μιας περιωρισμένης δυστυχώς παράδοσης δωρητών του σκληρού πυρήνα της πόλης, υπενθύμισε με την χειρονομία του ότι η πόλη δεν έπαψε να είναι υπόθεση που πονά και προβληματίζει.

Μέσα από το Ωδείο που θα δημιουργηθεί, ελπίζεται να γνωριστούν με τον κόσμο της μουσικής και τις τέχνες, οι νέες γενιές των επόμενων Καστοριανών, που θα έχουν έτσι ένα λόγο παραπάνω να κρίνουν δικαιότερα και πιο αντικειμενικά το λαμπρό αλλά και αινιγματικό ταυτόχρονα παρελθόν μιας πόλης σαν την Καστοριά. Η επιλογή του κ. Τ. Μπαϊρακτάρη στα πρόσωπα της χρονιάς, μοιάζει έτσι περίπου αυτονόητη.


Δημοσιεύθηκε στην ΟΔΟ στις 1.1.2009

ΟΔΟΣ: Πρόσωπα # 7 ΘΩΜΑΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ

ΑΛΛΑΓΗ
Νέος λόγος

Ο νέος γραμματέας της ΝΕ του ΠαΣοΚ στην Καστοριά αποτέλεσε την πρώτη, πύρρειο χαρακτηρίζεται από πολλούς τοπική νίκη του εκσυγχρονιστικού ρεύματος του κόμματος σε βάρος της υπερσυντηρητικής διαιωνιζόμενης παρουσίας του κ. Φιλίππου Πετσάλνικου, διότι ο τελευταίος υποστήριζε άλλον υποψήφιο, ενώ τον εκλεγέντα υποστήριξαν οι εσωκομματικοί αμφισβητίες του βουλευτή του ΠαΣοΚ. Γεγονός είναι ότι και στις εσωκομματικές εκλογές για την εκλογή νέου προέδρου του ΠαΣοΚ, η Καστοριά, έστω και με μικρή διαφορά, ψήφισε τον Ευάγγελο Βενιζέλο και όχι τον (νυν) πρόεδρο κ. Γεώργιο Παπανδρέου, του οποίου στενός υποστηρικτής και φίλος είναι ο κ. Φ. Πετσάλνικος.

Η κάπως πραξικοπηματική απομάκρυνση της κ. Αικατερίνης Κράγια (ένα από τα πρόσωπα της περυσινής χρονιάς), επειδή δεν συμμορφώθηκε «προς τας υποδείξεις», και εν συνεχεία η επικράτηση των αμφισβητιών του με την εκλογή του κ. Αναστασίου που αποτελεί πλέον την φωνή του ΠαΣοΚ στην Καστοριά και ενσαρκώνει ένα άλλο στίγμα, από το δογματικό στυλ που προφανώς ο κ. Φ. Πετσάλνικος θα επιθυμούσε να εκφράζεται για να μην διαταραχθεί η επιτυχημένη και μακρά βουλευτική του σταδιοδρομία, δείχνουν ότι επιτέλους φυσά ένας ήπιος μεν, αλλά ούριος άνεμος στο ΠαΣοΚ, ο οποίος σε μελλοντική προοπτική θα του επέτρεπε σε τοπικό επίπεδο το κόμμα να διευρύνει τις κοινωνικές του συμμαχίες και να διαδραματίσει ένα αναβαθμισμένο ρόλο στην τοπική κοινωνία, τουλάχιστον σε σχέση με τα όσα συνέβαιναν μέχρι τώρα, τα οποία μόνο την διαρκή επανεκλογή του κ. Φ. Πετσάλνικου, μοιάζουν να εξυπηρετούν.

Υπάρχουν αιματηρές, υπάρχουν και βελούδινες επαναστάσεις στην ιστορία. Υπάρχουν βεβαίως και σφαγές με το γάντι, θα σκέφτηκαν όσοι υπέδειξαν στην ΟΔΟ τον νεαρό κ. Αναστασίου, με τον γόνιμο και μαχητικό λόγο, ως ένα από τα πρόσωπα του 2008.


Δημοσιεύθηκε στην ΟΔΟ στις 1.1.2009

ΟΔΟΣ: Πρόσωπα # 8 ΜΑΡΙΓΩ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ

ΨΥΧΟΓΡΑΦΙΑ
Νέα γενιά

Εισέβαλε στα σπίτια των κατοίκων της Καστοριάς, κυρίως μέσα από τις τηλεοπτικές οθόνες. Παρουσιάστρια ειδήσεων του Flash μερικές φορές, ξεχώρισε ωστόσο μέσα στο 2008 για τις καθημερινές απογευματινές εκπομπές της στον ίδιο τηλεοπτικό σταθμό, διάρκειας 1,5 ώρας με τον τίτλο «Διάγνωσις».

Η κ. Αναγνωστοπούλου αποτελεί μια νέα προσωπικότητα στον χώρο του τύπου και της τηλεόρασης στην Καστοριά και εκπροσωπεί την νέα γενιά αυτών που ασκούν δημοσιογραφία σε τοπικό επίπεδο. Συμπαθής, ευχάριστη και χαμογελαστή, δεν υπολείπεται καθόλου σε ουσία και περιεχόμενο και κατόρθωσε μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα, όχι απλώς να ξεχωρίσει και να καθιερωθεί, αλλά και σε κάποιο μέτρο να συμβολίσει το μέλλον.

Στις εκπομπές της, εκπομπές διαλόγου, ερωτήσεων και ανταλλαγής απόψεων, εκπλήσσει ευχάριστα για το εύρος των θεμάτων που μπορεί να τα παρουσιάσει ως ενδιαφέροντα. Προσκαλεί σε καθημερινή βάση, πρόσωπα της Καστοριάς, ανθρώπους της διπλανής πόρτας, για να εμβαθύνουν μαζί στην ειδικότητα του καλεσμένου της.

Όπως είναι απολύτως φυσιολογικό, το να βρίσκεις καλεσμένο σε μια πόλη σαν την Καστοριά σε καθημερινή βάση για ένα τόσο μακρύ χρονικό διάστημα, απαιτεί ικανότητες και φαντασία, αλλά και τόλμη, τις οποίες διαθέτει καθώς φαίνεται η κ. Αναγνωστοπούλου.

Απαιτεί βεβαίως και θάρρος, που είναι φανερό στην νεαρή δημοσιογράφο, ιδίως όταν προσπαθεί να «σηκώσει» την κουβέντα στις περιπτώσεις που αυτή ίσως να είναι κάπως άψυχη, ή ίσως να έχει κάνει «κοιλιά».

Ξεχωριστή είναι και η δυνατότητα της, να αντιμετωπίζει τις δυσκολίες μιας τέτοιας συζήτησης για ζητήματα που μπορούν να αφορούν την μαγειρική και την οικοκυρική μέχρι την πολιτική, επιστήμη και τις τέχνες. Αυτοί είναι οι λόγοι για τους οποίους την ξεχώρισαν αναγνώστες της ΟΔΟΥ, ως ένα από τα πρόσωπα του 2008.

Με την άποψη αυτή συμφωνεί και η εφημερίδα, η οποία δεν μπορεί παρά να υπογραμμίσει και το ιδιαίτερο σθένος, αλλά και την σπάνια αντοχή της να επιβιώνει στην πολύ ενδιαφέρουσα για την Καστοριά εκπομπή της, ακόμη και όταν οι καλεσμένοι της μιλούν βαρετά, ακατανόητα, ή προκαλούν υπνηλία.

Με τόσους ανθρώπους, και τόσες συνεντεύξεις και εκμυστηρεύσεις, η κ. Μαριγώ Αναγνωστοπούλου θα μπορούσε κάλλιστα να ψυχογραφήσει την καστοριανή κοινωνία. Και μερικές φορές το κάνει, ακόμη και με ένα απλό μειδίαμα. Σίγουρα υπάρχουν πολλές νέες γυναίκες στην Καστοριά που αντλούν παραδείγματα απ’ αυτή.


Δημοσιεύθηκε στην ΟΔΟ στις 1.1.2009

17/1/09

ΟΔΟΣ: Πρόσωπα # 9 ΑΝΔΡΕΑΣ ΒΙΤΟΥΛΑΣ

ΣΥΜΒΟΛΗ
Λόγος

Με τις δημόσιες παρεμβάσεις του για την ενότητα της τοπικής εκκλησίας, και υπέρ των θέσεων της Ιεράς Μονής Αγίων Αναργύρων, παρεμβάσεις που έγιναν (και) μέσα από τις στήλες της ΟΔΟΥ στην οποία καταχωρήθηκαν επανειλημμένες επιστολές του, ο κ. Βιτούλας νεαρός θεολόγος που κατάγεται από το Βογατσικό και ζει στο Άργος Ορεστικό, κατόρθωσε να επηρεάσει και να προβληματίσει εποικοδομητικά σημαντικό τμήμα της κοινής γνώμης.

Με μετρημένα προσεκτικά λόγια και κοσμιότητα στον λόγο του, έστω και όταν έπρεπε να είναι δηκτικός ή κριτικός, ο κ. Βιτούλας έπεισε ότι ακόμη και η πιο σκληρή αντιπαράθεση, μπορεί να είναι κόσμια και να βασίζεται σε αρχές που προϋποθέτουν γνώση και βεβαίως ψυχραιμία.

Σε ένα τόπο σαν την Καστοριά, και ειδικά την θρησκευόμενη Καστοριά, που έχει συνηθίσει περισσότερο να αρκείται σε κατάρες και κραυγές ή κολακείες, φιλοφρονήσεις και επιβραβεύσεις σχολικού τύπου, χωρίς εμβάθυνση στο πνεύμα και χωρίς ειλικρινή έρευνα των διαφωνιών, η διατύπωση ενός άλλου λόγου, από θεολόγο, που θα έπρεπε να είναι διπλά προσεκτικός για να είναι πειστικός και αποτελεσματικός χωρίς ακρότητες και χωρίς υποχωρήσεις, αλλά και χωρίς να προβάλλει ή να θίγει, λόγου σαν κι’ αυτού που διατύπωσε ο κ. Ανδρέας Βιτούλας, ακόμη και αν δεν κατάκτησε την ιδανική ορθότητα και την απόλυτη αντικειμενικότητα, συνέβαλε θετικά στην όλη υπόθεση. Και ενδεχομένως στην θετική έκβαση, αφού βοήθησε στην εκλογίκευση των όποιων διαφωνιών και αντιπαραθέσεων.

Οι περισσότεροι, για αυτούς τους λόγους αποφάσισαν να υποδείξουν τον κ. Βιτούλα σαν ένα από τα πρόσωπα της χρονιάς του 2008. Η ΟΔΟΣ προσθέτει ότι εκτός από όλα αυτά, ο κ. Βιτούλας συνέβαλε στο να παρουσιάσει δελεαστικά και με νέο τρόπο τον λόγο του θεολόγου.

Χωρίς ξύλινες λέξεις και χωρίς τα γνωστά στερεότυπα που παραπέμπουν σε Βατοπέδια, και σε άλλου είδους προσκυνήματα, από τα οποία έχει υποφέρει και η Καστοριά. Απομένει να αποδειχθεί ότι θα μείνει πάντα έτσι.


Δημοσιεύθηκε στην ΟΔΟ την 1η Ιανουαρίου 2009


Σχετικά κείμενα:

ΟΔΟΣ: Πρόσωπα # 10 ΑΝΩΝΥΜΟΣ/-Η

ΠΟΛΕΜΟΣ
Βούτυρο σε ψωμί
Για πρώτη φορά φέτος, ένας/μία ανώνυμος/-η επιλέχτηκε από τους αναγνώστες της ΟΔΟΥ ως πρόσωπο του 2008. Πρόκειται για τον/την ανώνυμο/-η, που υποτίθεται κατήγγειλε ανώνυμα στην βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας κ. Βίβιαν Μπουζάλη τους κκ Ανδρέα Λεούδη και Κωνσταντίνο Λιάντση, δηλαδή τον περιφερειάρχη Δυτικής Μακεδονίας και τον νομάρχη Καστοριάς, για ανάρμοστη ανάμειξη στην επιτροπή που αξιολογούσε προσφορές για την μελέτη της σήραγγας Κλεισούρας.

Στις περισσότερες περιπτώσεις, όταν ο καθένας μας, πόσο μάλλον οι πολιτικοί, γίνονται δέκτες ανώνυμων ή και επώνυμων καταγγελιών, που δεν αξιολογούνται ως αξιόπιστες, οι καταγγελίες αυτές πετιούνται στον κάλαθο των αχρήστων. Στην περίπτωση όμως αυτή, για την οποία ξεχώρισε ο/η ανώνυμος/-η, ποτέ δεν απαντήθηκε για ποιο λόγο κρίθηκε τόσο σοβαρή η καταγγελία από την κ. Βίβιαν Μπουζάλη, και μάλιστα καταγγελία που ενέπλεκε πολιτικούς φορείς που ανήκουν στο κόμμα που την εξέλεξε, ώστε αποφάσισε να της δώσει περαιτέρω διάσταση και να την διαβιβάσει στην εισαγγελία του Αρείου Πάγου. Η οποία με την σειρά της ζήτησε από τις εισαγγελικές αρχές της Καστοριάς την διερεύνησή της.

Τι την υποχρέωσε, στ’ αλήθεια, να προβεί σε ένα τέτοιο κτύπημα κάτω από την ζώνη; Η εξήγηση που έδωσε η ίδια ότι αποτελεί νομική της υποχρέωση, να διαβιβάζει δηλαδή ακόμη και ανώνυμες καταγγελίες, δεν ανταποκρίνεται στα πράγματα. Διότι πέρα από την «ηθική» υποχρέωση, κανένα τέτοιο νομικό χρέος δεν είναι γνωστό. Αλλά για να αισθανθεί κάποιος ηθικό βάρος τέτοιας μορφής και έντασης που να λειτουργήσει ως νομική υποχρέωση θα πρέπει να έχει προβεί σε σταθμίσεις των καταγγελιών και να τις βρήκε άξιες έρευνας.

Εκτός πια, κι’ αν είχε άλλα κίνητρα, και ο/η «ανώνυμος-η» επιστολογράφος ήταν το βούτυρο στο ψωμί της. Διότι πολλοί είναι αυτοί που διερωτώνται, αν πράγματι ο/η «ανώνυμος-η» ήταν τόσο «ανώνυμος-η», γιατί αντί να στείλει την επιστολή στην κ. Μπουζάλη, δεν την έστελνε στο γραφείο του αντιπάλου βουλευτή του ΠαΣοΚ κ. Φ. Πετσάλνικου, στον οποίο θα ήταν ακόμη πιο δύσκολο να την εξαφανίσει;

Αναπάντητα ερωτήματα ή κραυγαλέα γεγονότα; Με αυτές τις τρομερές απορίες και τους σαφείς υπαινιγμούς, ορισμένοι αναγνώστες υπέδειξαν την «ανώνυμη» ως πρόσωπο της χρονιάς. Βεβαίως ανώνυμος δεν σημαίνει οπωσδήποτε και «άγνωστος». Σαν τον «άγνωστο πόλεμο» την τηλεοπτική σειρά με την οποία γαλουχήθηκαν οι συνομήλικοι της κ. Β. Μπουζάλη στην Καστοριά.


Δημοσιεύθηκε στην ΟΔΟ στις 1.1.2009

10/1/09

ΟΔΟΣ: Το δις...

Φυσικά μεταξύ του πρωθυπουργού και της κυβέρνησής του, από την μια πλευρά, και του Δήμου Καστοριάς και πιο ειδικά της ΔηΠεΚα, από την άλλη, δεν υπάρχουν ιδιαίτερες ομοιότητες ή κοινές αναφορές. Δύσκολα να εντοπισθούν άλλες, εκτός ίσως από την χαρακτηριστική τηλεοπτική ανάμνηση του υποψήφιου τότε για το χρίσμα, νυν δημάρχου κ. Ιωάννη Τσαμίση, να διαφημίζει κάθιδρος σε πρώτο πλάνο την πασίγνωστη καστοριανή φιλοξενία, δωρίζοντας στην πρωθυπουργική σύζυγο μέσα στο κατακαλόκαιρο ένα γουναρικό. Το σκηνικό εκτυλίχθηκε στην πίστα του αερολιμένα «Αριστοτέλης» (του γνωστού διεθνούς αεροδρομίου). Για τις κακές γλώσσες που υποστηρίζουν ότι και οι δυο καταστάσεις, περιγράφονται καλλίτερα με τον τίτλο της παλιάς ραδιοφωνικής εκπομπής «έτσι χωρίς πρόγραμμα», ουδείς λόγος.
Ώσπου, μετά τον φετινό μαύρο Σεπτέμβρη της Νέας Δημοκρατίας – καθ’ ότι από τότε δεν σήκωσε κεφάλι από τα αλλεπάλληλα σκάνδαλα και τα πρωτοφανή προβλήματα- ανέλαβε την ευθύνη της «ανάκαμψης» ο ίδιος ο πρωθυπουργός. Που μέχρι πρόσφατα ήταν γνωστός για την προτίμηση του να παραμένει έγκλειστος στην Ραφήνα όπου βρίσκεται και η οικογενειακή στέγη. Με αποτέλεσμα τώρα πια, να εξορμά κάθε Σαββατοκύριακο στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα για να υπερασπιστεί τα ψίχουλα της πολιτικής και κομματικής τιμής της κυβέρνησης. Της μόνης κυβέρνησης που γνώρισε ο τόπος γεμάτη διάκους και διακόνισσες σαν έτοιμους από καιρό – ώστε να αναχαιτίσει την επάνοδο της δυναστείας Παπανδρέου. Έτσι εννοούσαν φαίνεται το σεμνά και ταπεινά. Κράτος κληρικολαϊκό.
Ανεξάρτητα από την έκβαση του εγχειρήματος, τουλάχιστον ο πρωθυπουργός θα έχει την ανάμνηση πολλών-πολλών χρόνων ακλόνητης πρωτιάς στις δημοσκοπήσεις για την καταλληλότητα της πρωθυπουργίας. (Ποιος ξέρει πώς θα είναι ο δεύτερος τελικά).
Αλλά φτάνουν αυτές οι συγκρίσεις. Διότι ο Δήμος Καστοριάς και πιο συγκεκριμένα η ΔηΠεΚα, που αποτελεί ίσως την μόνη πλευρά της δημοτικής αρχής που ομολογουμένως έδειξε κάποια, ίσως όχι επαρκή, αλλά πάντως αξιοπρόσεκτη δραστηριότητα και ξεχωρίζει μέσα σ’ αυτή την αφόρητη διετή ερήμωση, διατηρώντας το copyright της ιδέας της πορείας προς τον λαό a la carte, αποφάσισε να οργανώσει -και ακριβέστερα να επαναλάβει και φέτος- την χριστουγεννιατικο-καρναβαλλίστικη πορεία προς τον λαό της Θεσσαλονίκης, σε διαφήμιση, διαφώτιση και επιφοίτηση. Ένα happening για παιδιά και μεγάλους. Με κρασί, σαρμάδες, σαλιάρους και άλλα εδέσματα κατ’ ευθείαν φερμένα από την αρχόντισσα πόλη στην συμπρωτεύουσα. Την καθέδρα του κ. Ψωμιάδη. Την τροφό των «προοδευτικών» αντιλήψεων του κ. Ανθίμου.
Βέβαια, ύστερα από τον προηγούμενο δήμαρχο Καστοριάς που είναι γνωστό ότι δεν διατηρούσε άριστες σχέσεις με τα αεροπορικά ταξίδια γι’ αυτό και δεν απομακρυνόταν ιδιαίτερα με εξαίρεση την Αθήνα -τα τελευταία 2 χρόνια ο Δήμος Καστοριάς, ασκεί την επιθετική διπλωματία των ταξιδιών. Ταξιδιών, κοντινών και μακρινών, μετά ή άνευ (κυρίως άνευ) νοήματος, σαφούς αποστολής και οπωσδήποτε (άνευ) συγκεκριμένων αποτελεσμάτων. Υπηρετούν όμως το κοσμοπολίτικο ιδεώδες της Καστοριάς. Και την εξωστρέφεια, τα αποτελέσματα της οποίας είναι παντού (α)ορατά.
Όμως, η εορταστική ξανα-εκστρατεία προς την Θεσσαλονίκη, που απειλούν να επαναλάβουν και φέτος οι ιθύνοντες του Δήμου και της ΔηΠεΚα, με επικεφαλής τον ίδιο τον δήμαρχο κ. Ι. Τσαμίση, δεν έχει να κάνει με τίποτε άλλο, παρά μόνο με την live, δηλαδή ζωντανή και ενσαρκωμένη, οπτικοακουστική προβολή του… παγκοσμίως εξακουστού καστοριανού καρναβαλιού. Που σύμφωνα με τους λαογράφους φωστήρες ονομαζόταν «ραγκουτσάρια», από την λέξη λατινικής προέλευσης που σχετίζεται με την επαιτεία και την ζητιανιά.
Ερμηνεία που αποκτά μια διαφορετική διάσταση, αν την συνδέσει κανείς με αυτή την πορεία προς τον λαό, κι’ αν φέρει στην μνήμη του τις περσινές μελαγχολικές στιγμές 10-15 το πολύ ενστόλων μελών της αποστολής, να υποδύονται ότι διασκεδάζουν και διαφημίζουν αυθόρμητα το, δήθεν φρενήρες και γνήσιο, και ακόμη πιο δήθεν αναλλοίωτο έθιμο της Καστοριάς. Σε μια γωνιά της πλατείας Αριστοτέλους. Ρογκάτορες, ραγκουτσαραίοι και αρχόντισσες ζωσμένες.
Έξοχο θέαμα: Να το βλέπουν οι περαστικοί και να αισθάνονται θλίψη και οίκτο. Να το βλέπουν οι Καστοριανοί, οι εντός και εκτός του 72%, και να αισθάνονται αιδώ. Την ίδια αιδώ που αισθάνονται μέσα τους οι Έλληνες στο θέαμα ενός πρωθυπουργού που τρέχει και δεν φτάνει. Μόνο και μόνο επειδή δεν γνώριζε ποτέ την αξία της αποτελεσματικής δουλειάς και του timing. Και διότι νόμιζε ότι στον ίδιο και στους απανταχού γαλαζοαίματους των κομμάτων, αρκούσε το ελέω Θεού για να επιλυθούν τα προβλήματα. Ήλθε τώρα η Καστοριά να αρκεστεί απλώς στο «ελέω», και το αποδεικνύει με θλιβερές εκδρομές. Που απομυθοποιούν, και σε καμμιά περίπτωση δεν προβάλλουν.
Και όπως είναι γνωστό από το αρχαία κιόλας χρόνια, το δις εξαμαρτείν…
Δημοσιεύθηκε στην ΟΔΟ στις 11.12.2008
 



Σχετικά κείμενα:
-ΟΔΟΣ: Περάστε κόσμε!
 -ΟΔΟΣ: Γιορτές
-ΟΔΟΣ: ΡΙΟ ντε Τζανέϊρο & ΚΑΣΤΟ-ΡΙΟ του Ιανουαρίου
-ΟΔΟΣ: Πολιτιστική εσωστρέφεια
-ΟΔΟΣ: Θύμα της «παραδοσιακότητας»
-ΟΔΟΣ:...να κάνει πιο απολαυστική, πιο λαμπερή και πιο αισιόδοξη την ζωή μας
-ΣΠΥΡΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΥ: Μήπως κι’ εγώ δεν είμαι τελικά Καστοριανός;
-ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ έγραψαν (Γ. Τσάμης)
-Το καστοριανό καρναβάλι που χάθηκε (ηχογράφηση του 1930)  
-Καρναβάλι 1968 (βίντεο) | α΄μέρος
-ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ έγραψαν (Α. Μπούτη)
-ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ έγραψαν
-ΜΕΡΟΠΗΣ ΣΩΤΗΡΟΠΟΥΛΟΥ ΜΑΓΓΕΛ: Καστοριανό Καρναβάλι
-Καστοριανό Καρναβάλι
-ΜΕΡΟΠΗΣ ΣΩΤΗΡΟΠΟΥΛΟΥ ΜΑΓΓΕΛ: Καρναβάλι. (Ήμήπως ραγκουτσάρια και πανηγύρια;)
-ΚΑΣΤΟ-ΡΙΟ
-Καστοριανό καρναβάλι 2011 -φωτό- [α] 
-Καστοριανό καρναβάλι 2011 -φωτό- [β]
-Καστοριανό καρναβάλι 2010 -φωτό- [α] 
-Καστοριανό καρναβάλι 2010 -φωτό- [β]
-ΟΔΟΣ: Καρναβάλια Καστοριάς
-ΟΔΟΣ: Καρναβάλια Ιανουαρίου 2012

9/1/09

ΟΔΟΣ: Βιβλία

Νάνσυ Χατζή
Φύλακες Άγγελοι
Σώστε τον Άη Βασίλη


Κυκλοφόρησε το νέο -δεύτερο κατά σειρά- βιβλίο της καστοριανής συγγραφέως Νάνσυ Χατζή «Σώστε τον Άη Βασίλη» από τις εκδόσεις «Ζήτη» της σειράς «Φύλακες Άγγελοι».
Παραμονή Χριστουγέννων… Η παρέα ξαναβρίσκεται, αυτήν την φορά έχοντας να αντιμετωπίσει δυσκολότερη αποστολή. Το χαρτί πέφτει από τα χέρια τους.
Άραγε υπάρχει ο Άη Βασίλης;
Και αν ναι, από ποιον κινδυνεύει;
Τα παιδιά ταξιδεύουν σε ένα παγωμένο χωριό και αναζητούν τα ίχνη του. Κανείς από τους κατοίκους όμως δεν ξέρει τίποτα για αυτόν και όλοι ισχυρίζονται ότι είναι ένα ανύπαρκτο-φανταστικό πρόσωπο.
Οι φήμες και οι ιστορίες που θα ακουστούν θα τους οδηγήσουν σε ένα στοιχειωμένο σπίτι. Εκεί θα βρουν έναν πολύτιμο βοηθό που θα τους πάει σε ένα εργοστάσιο παιχνιδιών. Ένα εργοστάσιο διαφορετικό από τα άλλα…

Η κ. Νάνσυ Χατζή, γεννήθηκε στην Καστοριά τον Δεκέμβριο του 1977. Σπούδασε ελληνική φιλολογία στο ΑΠΘ. Σήμερα ζει και διδάσκει στην Καστοριά. Η αγάπη της για τις παιδικές ιστορίες την έκανε να ξεκινήσει να γράφει από μικρή ηλικία. Στις αρχές του έτους εξέδωσε με μεγάλη επιτυχία το πρώτο της βιβλίο της σειράς «Φύλακες άγγελοι» με τίτλο «Αποστολή στο κολλέγιο Αφθονία». (ΟΔΟΣ 445/29.5.08, 4465.6.08). Η θερμή αποδοχή του από το παιδικό αναγνωστικό κοινό συνέβαλε στην έκδοση και της δεύτερης περιπέτειας της σειράς «Σώστε τον Άη Βασίλη».



Θέατρο
Jean Racine
Αλέξανδρος ο Μέγας

Μετάφραση-απόδοση: Αλεξάνδρα Συμεωνίδου
Εκδόσεις: Ν & Σ Μπατσιούλας (Σόλωνος 136, 10677 Αθήνα, τηλ. 2103315186, www.batsioulas.gr)
ISBN: 978-960-6813-03-0


Ο Αλέξανδρος ο Μέγας είναι ένα από τα πρώτα έργα του κορυφαίου Γάλλου δραματουργού Ρακίνα (Jean Racine) και αποτέλεσε την αρχή των μεγάλων του επιτυχιών. Ο ελληνιστής Ρακίνας έζησε τον 17ο αιώνα και αντλούσε τα θέματά του από την ελληνική ιστορία και μυθολογία. Τα έργα του θεωρούνται μνημειώδη και αποτελούν μεγάλη προσφορά στο παγκόσμιο κλασσικό θέατρο, όπως η Ανδρομάχη, Ιφιγένεια, Φαίδρα, Αλέξανδρος ο Μέγας, Βερενίκη, Θηβαίδα κ.α.

Ο Αλέξανδρος ο Μέγας είναι ένα από τα ελάχιστα θεατρικά έργα που είχαν ως έμπνευση τη μεγάλη αυτή ιστορική μορφή. Το έργο διαδραματίζεται κατά την διάρκεια της εκστρατείας του Αλέξανδρου κατά των Ινδιών και του βασιλιά τους Πώρου και εκθειάζει τόσο την αγάπη του Αλέξανδρου προς την Κλεοφίλη, όσο και τις αδιαμφισβήτητες ικανότητες του μεγάλου στρατηλάτη. Όπως ο τονίζει ο μεγάλος ποιητής, δεν υπάρχει ούτε ένας στίχος της τραγωδίας αυτής που δεν αποτελεί εγκώμιο και ύμνο προς τον Αλέξανδρο.
Το παρόν, αποτελεί την πρώτη ελληνική μετάφραση του έργου.

Η παρουσίαση του βιβλίου έγινε από την Πανελλαδική-Παναθηναϊκή Οργάνωση Γυναικών και τις εκδόσεις Ν. & Σ. Μπατσιούλας, στις 26 Νοεμβρίου στο αμφιθέατρο «Γιάννος Κρανιδιώτης» του Υπουργείου Εξωτερικών. Για το έργο και την μετάφραση-απόδοση του έργου μίλησαν η βουλευτής Β’ Αθηνών κ. Κατερίνα Παπακώστα, ο φιλόλογος κριτικός θεάτρου κ. Γεωργοσόπουλος, η υπεύθυνη του βιβλίου του Γαλλικού Ινστιτούτου κ. Jacqueline Ayrault, ο δε ηθοποιός κ. Γρηγόρης Βαλτινός αφηγήθηκε αποσπάσματα από το έργο.

Η Αλεξάνδρα Συμεωνίδου γεννήθηκε στην Αθήνα. Ως γαλλοτραφής ακολούθησε ανώτατες σπουδές γαλλικής-αγγλικής φιλολογίας στο πανεπιστ.του Aix-En-Provenve καθώς και στο Ινστιτούτο Πολιτικών Επιστημών. Εργάσθηκε στον ΕΟΤ στο Παρίσι και στον Τύπο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Είναι μέλος της Εταιρείας των Γάλλων Διανοουμένων με έδρα το Παρίσι. Επιπλέον ασχολείται με τη συγγραφή και μετάφραση βιβλίων. Λογοτεχνικά της έργα είναι τα "Εφιαλτικές νύχτες στην έρημο της Αραβίας" και "Αγώνας χωρίς έλεος". Έχει κάνει δύο μεταφράσεις ρακινικής τραγωδίας, την "Ιφιγένεια" και την "Ανδρομάχη".



Κερδώα Αθήνα
Χρονικό της Τραπέζης Ελλάδος 1928-2003
Βατόπουλος Νίκος, Βλάχος Άγγελος Φ., Λυκογιάννης Αθανάσιος, Παπαμάργαρης Χάρης
Εκδόσεις Ποταμός
ISBN: 960-8350-58-1


Η ίδρυση, η ανέγερση και η λειτουργία της Τραπέζης της Ελλάδος στα χρόνια του Μεσοπολέμου μετέβαλε το πολιτικό, οικονομικό, αλλά και το αστικό τοπίο της Αθήνας.

Δύο ιστορικοί, ο Αθ. Λυκογιάννης από την Καστοριά και ο Α. Βλάχος διαπραγματεύονται τις παράλληλες ιστορίες του οργανισμού και του εθνικού νομίσματος, ο οικονομολόγος Χάρης Παπαμάργαρης εξιστορεί καταθέτοντας την δική του πρωταγωνιστική μαρτυρία, την πορεία των ανθρώπων που δούλεψαν εκεί και ο Νίκος Βατόπουλος παρακολουθεί τη μεταμόρφωση στο εμπορικό κέντρο της Αθήνας από την ανέγερση του κεντρικού καταστήματος της Τραπέζης. Σπάνιες φωτογραφίες και σημαντικό αρχειακό υλικό συμπληρώνουν το χρονικό ενός διαχρονικού θεσμού.

Δημοσιεύθηκε στην ΟΔΟ στις 18.12.2008