26/7/07

ΣΥΧΝΟΤΗΤΑ ΑΝΑΓΝΩΣΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΙΑΙΩΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΩΝ ΝΟΜΟΥ ΚΑΣΤΟΡΙΑΣ



[κλικ για να ανοίξει το διάγραμμα]


<<...Πολύ ψηλά και σε συχνότητα ανάγνωσης βρίσκονται συνολικά οι εφημερίδες-μέλη του ΣΙΕΠΤ, με τις εκδόσεις "Αναπτυξιακος Τυπος", "Ευρυτανικα Νεα", "Οδός", "Πενα"," Λαος Του Αλμυρού", "Αδεσμευτη Γνωμη" και "Σεντρα" να κυριαρχούν στους νομούς Γρεβενών, Ευρυτανίας, Καστοριάς, Κεφαλληνίας και Ιθάκης, Μαγνησίας, Σερρών και Φθιώτιδας...>>.


Η ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ Παρασκευή, 20 Ιουλίου 2007 11:06
ΤΟ ΕΘΝΟΣ Παρασκευή, 20 Ιουλίου 2007


ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΘΕΣΗ της συχνότητας ανάγνωσης κατέκτησε η ΟΔΟΣ στο αναγνωστικό κοινό του νομού Καστοριάς σύμφωνα με δημοσκόπηση που διενεργήθηκε από κοινοπραξία εταιρειών (MRB, V,PRC, METRON ANALYSIS) κατά το χρονικό διάστημα 2/3/07 έως 15/3/07 σε πανελλήνιο επίπεδο. Η είδηση για το αποτέλεσμα αυτό στην Καστοριά, και για άλλες εφημερίδες σε άλλες πόλεις της Ελλάδος προβλήθηκε με ειδικά αφιερώματα σε μεγάλες εφημερίδες και ραδιοτηλεοπτικά μέσα.

Είναι πια συνηθισμένο να λέγεται ότι οι σφυγμομετρήσεις της κοινής γνώμης είναι απλά ένα εργαλείο που αποτυπώνει τις τάσεις του δείγματος σε μια συγκεκριμένη χρονική στιγμή και ότι δεν αναγνωρίζει πρωτεία. Όμως είναι σαφές ότι τα ποιοτικά χαρακτηριστικά της συγκεκριμένης διάκρισης, προκαλούν ικανοποίηση στην προσπάθεια που καταβάλλεται για ποιοτική και πολιτικοποιημένη έκδοση.

Η ΟΔΟΣ γνωρίζει ότι διαβάζεται από ένα σαφώς προσδιορισμένο αναγνωστικό κοινό στο οποίο κυριαρχούν οι συστηματικοί αναγνώστες με μία σχέση που σφυρηλατείται 9 χρόνια τώρα και θεμελιώνεται στην έντονη πολιτικοποίηση της εφημερίδας, αλλά με ανεξαρτησία και την αντικειμενικότητα απέναντι σε όλους. Στην έμφαση στα ζητήματα της Καστοριάς και τον πολιτισμό. Στα στενά κοινωνικά θέματα. Στην ποιότητα της ενημέρωσης, την προσεγμένη ποσότητα της διαφημιστικής ύλης, το ελεύθερο βήμα που παρέχει σε όσους επιθυμούν να αρθρογραφήσουν αλλά κατ΄ αποκλειστικότητα και στην έλλειψη εμπορευματοποίησης της είδησης, ή της κριτικής. Καθώς και στην αισθητική της εφημερίδας και την λειτουργικότητα κατά την παρουσίαση της ύλης της, ώστε το design αφ' ενός μεν να ανταποκρίνεται στο σήμερα αφ' ετέρου να μην πνίγει τον αναγνώστη.

Η ΟΔΟΣ πέτυχε την πρώτη θέση στο κατ' εξοχήν ποιοτικό ερώτημα, παρά το γεγονός του σημαντικού ανταγωνισμού που εκδηλώνεται στην Καστοριά και το ότι η κυκλοφορία της εφημερίδας γίνεται αποκλειστικά και μόνο σε πραγματικούς συνδρομητές, και κυρίως στα αστικά κέντρα του νομού.
Η ΟΔΟΣ πέτυχε το υψηλότερο ποσοστό στον Νομό στην συχνότητα ανάγνωσης, αν και δεν κυκλοφορεί παντού, δεν διανέμεται δωρεάν σαν να είναι διαφημιστικό φυλλάδιο πολυκαταστήματος, αλλά αποστέλλεται στον κύκλο των συνδρομητών της που συγκροτούν έτσι ένα είδος club που με την σειρά του συμβάλλει στην εξέλιξη της εφημερίδας, το στίγμα της, αλλά και της Καστοριάς.

Στόχος της εφημερίδας από την αρχή ήταν να περιορίσει το φαινόμενο της εκούσιας ή ακούσιας λαθρανάγνωσης. Ούτε ανταποκρινόταν στους σχεδιασμούς της, να ταχυδρομείται εν είδει φωτογραφικού magazine, σε αόριστο αριθμό υπαρκτών και ανύπαρκτων προσώπων (ακόμη και σε αποβιώσαντες), στις διάφορες υπηρεσίες και γραφεία, χωρίς συνδρομή και σε οποιονδήποτε δεν μπορούσε να έχει συνείδηση της ανάγνωσης και της επιλογής του να είναι συνδρομητής.

Στόχος της ΟΔΟΥ δεν ήταν ποτέ οι γραφικότητες, η προγονοπληξία, το εμπόριο της ύλης της, το κουτσουμπολιό, ή η αναδημοσίευση των ειδήσεων της τηλεόρασης ή του ραδιοφώνου, αλλά η ανάδειξη των ουσιαστικών ζητημάτων, η αντικειμενική παρουσίαση της είδησης, η κριτική. Στόχος ήταν να αποκτήσει fun club αναγνωστών που ξεχωρίζουν και δεν μπερδεύουν τα εβδομαδιαία φύλλα της σαν να είναι όλα ίδια.
Χωρίς αμφιβολία μέγιστη συμβολή στο αποτέλεσμα αυτό που κατατάσσει την ΟΔΟ στην κορυφή της ανάγνωσης ανήκει στους αναγνώστες και τους φίλους। Χωρίς αυτούς τίποτε δεν θα ήταν ούτε δεδομένο, ούτε αυτονόητο.

ΟΔΟΣ: Save the water


Η λέξη "ρεκλάμα" ακούγεται ρηχή, κακόηχη. Και είναι. Γιατί ευτελίζει αυτό στο οποίο αναφέρεται, αυτό που αφορά. Το κάνει να μοιάζει φθηνό, ξεφτισμένο και κενό. Αλλά το χειρότερο είναι πως πολύ συχνά, πράγματι έτσι είναι. Σε μερικά πράγματα, ο χαρακτηρισμός "ρεκλάμα" πατάει γάντι.

Ο λόγος αφορά την λίμνη Καστοριάς και την απελπιστική της κατάσταση. Αφορμή για το σχόλιο αποτελεί η δήθεν εκστρατεία για την προστασία των υδάτινων πόρων της περιοχής που διοργανώθηκαν από τον Δήμο Καστοριάς με την "περιεκτική" ονομασία "save the water" και ένα πάμπτωχο περιεχόμενο στο οποίο "ξεχώρισαν" οι εκδηλώσεις των καλλιστείων και ίσως οι (συμπτωματικές;) διαφημίσεις της ΔΕΥΑ Καστοριάς που καλούν τους πολίτες να κάνουν οικονομία στην άσκοπη κατανάλωση. Με φόντο της διαφήμισης έως δέκα κρουνούς συνοικισμού του Δήμου Καστοριάς, όπου οι κάτοικοι δεν πληρώνουν ούτε λεπτό για το νερό που καταναλώνουν. Με τους (έως) δέκα κρουνούς να ρέουν άφθονο το γάργαρο νερό κατασπαταλώντας αυτό που η ΔΕΥΑ ζητεί να εξοικονομείται!!

Η λίμνη της Καστοριάς αποτελεί μια παλιά ιστορία που μοιάζει με ανοικτή πληγή. Πεντακάθαρη ύδρευε την πόλη στα πολύ παλιότερα χρόνια. Χρησίμευε για τις συγκοινωνίες και το εμπόριο. Στην συνέχεια συνέβαλε στην τοπική οικονομία με την αλιεία, δικαιώνοντας το δίπτυχο "στην Καστοριά ή ψαράς ή γουναράς". Χάρη σ' αυτή την λίμνη, ο αστικός πληθυσμός απέφυγε τον λιμό στην περίοδο των πολέμων.

Αργότερα αποτέλεσε τόπο αναψυχής και σπορ. Οι Καστοριανοί δεν έχαναν ευκαιρία να απολαμβάνουν τα θερινά τους μπάνια στα ήσυχα, καθαρά και βαθειά της νερά, αλλά και να αναπτύσσουν τα θαλάσσια σπορ καθιερώνοντας την πόλη στις μεγάλες ναυταθλητικές εκδηλώσεις σε πανελλήνιο και παγκόσμιο επίπεδο.

Στην πραγματικότητα η λίμνη της Καστοριάς συνέβαλε, αν όχι εξ ίσου, πάντως από κοινού με την γούνα, στην προσαρμογή της πόλης και των κατοίκων της στον σύγχρονο τρόπο ζωής του μεταπολεμικού δυτικού κόσμου, πολύ πιο γρήγορα από κάθε άλλη πόλη της ευρύτερης περιοχής. Αυτό ιστορικά είναι ορατό και επιβεβαιωμένο πέρα από κάθε αμφιβολία. Οι γειτονικές πόλεις χρειάστηκε να κάνουν δύσκολα άλματα για να προσαρμοστούν από την ημιαγροτική φυσιογνωμία τους και να μετατραπούν σε πόλεις κοντά στα αστικά πρότυπα της Ευρωπαϊκής Ένωσης που προωθεί την σύγκλιση κέντρου και περιφερειών. Η Καστοριά είχε πετύχει τον στόχο αυτό δεκαετίες πριν και γι' αυτό διέθετε τον σχετικό "αέρα". Ο οποίος βεβαίως ξεφούσκωσε εξ αιτίας της συγκλίνουσας -σχεδόν συνδυασμένης- ανεπάρκειας και ανικανότητας των (κάθε φορά) εκλεγμένων της. Με ελάχιστες εξαιρέσεις.

Στην συνέχεια, η λίμνη άρχισε να μολύνεται και να παρακμάζει η συμμετοχή της στην κοινωνική πραγματικότητα. Κατά μια παράξενη χρονική σύμπτωση, η καταστροφή της λίμνης ολοκληρώθηκε περίπου ταυτόχρονα με την κατάρρευση της γούνας. Μαζί στην άνοδο, μαζί και στην πτώση, με αποτέλεσμα το ρητό να έχει εξελιχθεί σήμερα, "στην Καστοριά ούτε ψαράς, ούτε γουναράς".

Όμως, οι διαπιστώσεις ελάχιστα συμβάλλουν στο πρακτέο, όπως δεν συμβάλλουν τα συνθήματα και οι καλλίγραμμες δίμετρες ή φραστικές ρεκλάμες. Διότι η λίμνη δεν εξυγιαίνεται και δεν καθαρίζει με τις υποψήφιες "μις παγκόσμιος Τουρισμός", ούτε με τις διακηρύξεις σε τίτλους δύο γραμμών, για τα αυτονόητα πράγματα, του κ. δημάρχου.

Πέρασαν πολλά χρόνια αφ' ότου τέθηκε σε λειτουργία το αποχετευτικό δίκτυο της πόλης, παραδόθηκαν στην υδροδότηση και άλλες πηγές και προχώρησαν σε ενέργειες που μας έλεγαν ότι θα αποκαταστήσει το νερό, τις πηγές και την έκταση της λίμνης. Στο ίδιο πλαίσιο μάλιστα έγινε και το... Ενυδρείο της Καστοριάς, αφού σ' αυτό κατασπαταλήθηκαν εκατοντάδες χιλιάδων ευρώ. Για παρόμοιο στόχο νηολογήθηκε και το πλοιάριο "Ορεστειάς", η τύχη του οποίου παραπαίει και χάνεται κάπου στο άγνωστο. Δεμένο στα απελπιστικά υπετροφικά βρώμικα νερά της βόρειας σκάλας.

Όμως η πόλη δεν διοικείται πια από το χθες, αλλά από το χθεσινό αύριο. Και έφτασε η ώρα για πράξεις που θα υλοποιούν τις σαφείς προεκλογικές δεσμεύσεις του συνδυασμού "Καστοριά Νέα Πνοή", οι οποίες έχουν συμπεριληφθεί στα προεκλογικά προγράμματα και έχουν καταστεί αναπόσπαστο μέρος του πολιτικού συμβολαίου που σύναψε ο δήμαρχος Καστοριάς και ο συνδυασμός του, με την πόλη και τους δημότες της Καστοριάς, και προβλέπει με σαφήνεια την σωτηρία της λίμνης.

Μια λίμνη με καθαρά νερά και ανανεώσιμες πηγές εμπλουτισμού της λεκάνης της. Χωρίς σκουπίδια και ρυπογόνους εστίες. Με πλαζ, για όσους μόνιμους κατοίκους και επισκέπτες ενδιαφέρονται να απολαύσουν την απαράμιλλη γοητεία της κολύμβησης στα ατάραχα νερά της. Με εγκαταστάσεις που να ενθαρρύνουν και να διαδίδουν ακόμη περισσότερο τα σπορ, χωρίς να επιτρέπεται η καταπάτηση των ακτών από παράγκες που στήνουν μερικοί αδιαφορώντας για τις επιπτώσεις στην λίμνη, την φύση και την επιβάρυνση του αστικού περιβάλλοντος.

Ούτε ο δήμαρχος, ούτε οι αντιδήμαρχοί του, ούτε η ΔΕΥΑ Καστοριάς, ούτε η Επιχείρηση Τουρισμού που ειδικεύεται στην αυτεπιστασία, ούτε το δημοτικό συμβούλιο μπορούν να νομίζουν ότι εξοφλούν το χρέος που ανέλαβαν με κωμικές εκδηλώσεις απελπιστικά χαμηλού επιπέδου σαν κι' αυτές που μπορούν να διοργανώνουν κάποιες, κάπως άγνωστες, τέως σοβιετικές δημοκρατίες της αχανούς Στέπας. Με κορμάκια, τουαλέτες, κριτικές επιτροπές με αντιδημάρχους, δημοτικούς συμβούλους, βιόλες και δοξάρια. Με εκδηλώσεις για κλάμα, ούτε καν για ρεκλάμα, των οποίων ο μόνος απολογισμός γίνεται σε "ξένα" ταμεία.

Ας πιάσουν δουλειά οι αρμόδιοι। Δουλειά για την λίμνη και όχι για ημετέρους. Κι' ας σταματήσουν να αναδεικνύουν το κιτς ως πολιτιστική αξία.

ΑΔΡΙΑΝΟΥ ΠΑΠΑΔΡΙΑΝΟΥ: Η συγγραφική δράση του Καστοριανού Ιωάννου Εμμανουήλ, συνεργάτη του Ρήγα Βελεστινλή

Ανάμεσα στους οπαδούς του εθνεγέρτη Ρήγα, οι οποίοι μαρτύρησαν στο Βελιγράδι στις 24 Ιουνίου 1798, συγκαταλέγεται και ο Καστοριανός Ιωάννης Εμμανουήλ, φοιτητής τότε της ιατρικής, ετών 24. Για την πολιτική δράση του εν λόγω συνεργάτη διαθέτουμε άφθονες πηγές, τα στοιχεία, όμως, τα οποία αναφέρονται στην συγγραφική του δράση είναι πολύ φτωχά. Γι' αυτό, στο σύντομο αυτό άρθρο μας, θα θέλαμε να συμπληρώσουμε κάπως το εν λόγω θέμα.

Στο δημοσιογραφικό όργανο "Εφημερίς", που εξέδιδαν οι Στατιστινοί αδελφοί Μαρκίδες Πούλιου, και συγκεκριμένα στο πρωτοφυλλάδιο του έτους 1797 χαιρετίζει την είσοδο του νέου έτους με πατριωτικά οράματα και σαφείς υπαινιγμούς για την συντριβή της τυραννίας και την ανάσταση της πατρίδας. Πρόκειται για ένα άρθρο που επιγράφεται "Ωδάριον συγχαριστικόν εις το Νέο Έτος, προσφωνηθέν τοις ομογένεσι τε και φιλοπάτρισιν υπό του Ιωάννου Εμμανουήλ του Καστοριανού, στίχοι 78".
Το ελληνικό αυτό στιχούργημα είναι γεμάτο από πατριωτικές εξάρσεις, τις οποίες αισθανόταν ο νεαρός αυτός οπαδός του Ρήγα. Γεννιέται όμως το ερώτημα, εκτός από το Ωδάριον, ποια ήταν η άλλη συγγραφική δράστη του Ιωάννου Εμμανουήλ;

Άλλα στιχουργήματα του Ιωάννου Εμμανουήλ, τα οποία συνέθεσε πριν ή μετά το Ωδάριον της πρωτοχρονιάς του 1797, δεν είναι γνωστά. Ξέρουμε ωστόσο, άλλες συγγραφικές επιδόσεις του, τις οποίες μας δίνει ένας αξιόπιστος τότε λόγιος, ο Γεώργιος Ζαβίρας. Ο λόγιος αυτός καταγόταν από την Σιάτιστα και είχε εγκατασταθεί στην Πέστη, όπου και πέθανε το 1804.

Ο Γ. Ζαβίρας, στο συγγραφικό έργο του "Νέα Ελλάς", μας πληροφορεί για τις σπουδές και το συγγραφικό έργο του νεαρού τότε Καστοριανού φοιτητή της ιατρικής, με τις εξής φράσεις: "Ιωάννης Εμμανουήλ, εκ Καστορίας, την μεν ελληνικήν γλώσσαν (=τα αρχαία ελληνικά) εμαθητεύθη παρά τω θείω αυτού Γεωργίω Λεοντίω(1), την δε λατινικήν και γερμανικήν ωσαύτως και τα φιλοσοφικά (=φιλοσοφία), αλλά και τις φυσικές επιστήμες ηκροάσετο τους εν Πέστη της Ουγγαρίας σοφούς. Μετά ικανόν χρόνον, μετέβη χάριν κρείτονας παιδείας εις Βιέννην της Αυστρίας, όπου και τανύν διατρίβει". Ο Γ. Ζαβίρας, όταν έγραφε την παράγραφο αυτή του έργου του, δεν είχε πληροφορηθεί ακόμη τι είδους σπουδές έκανε στην Βιέννη ο Ιωάννης Εμμανουήλ και ποιο το τέλος του(2). Ο Γ. Ζαβίρας ξέρει μόνο "ότι τανύν διατρίβει εις Βιένναν της Αυστρίας".
Ο λόγιος Γ. Ζαβίρας, συνεχίζοντας την περιγραφή του, αναφέρει: "Τω έτει 1792 μετέφρασεν εκ της γερμανικής βιβλιάριον τι, τοιαύτην επιγραφήν έχον: Εγκόλπον των παίδων εκ της γερμανίδος εις την κοινήν των νυν Ελλήνων διάλεκτον. Τω δε 1797 εξέδοτο εν Βιέννη, Στοιχείον της Αριθμητικής δοκίμιον παρά Αντωνίου Πίλχερη"(3).

Το Εγκόλπιον των παίδων δεν έχει βρεθεί ως σήμερα (βλ। Γ. Λαδα - Α. Χατζηδήμου, Ελληνική Βιβλιογραφία των ετών 1791-1795, Αθήνα 1970, σ. 125, αριθμ. 67. Α. Παπαδόπουλου, Ελληνική Βιβλιογραφία, τ. 1, Αθήνα 1984, σ. 159, αριθμ. 2133), είναι δε αμφίβολο, όπως παρατηρεί και ο Λ. Βρανούσης, αν τυπώθηκε. Ο Γ. Ζαβίρας, άλλωστε, ο οποίος συχνά αναγράφει και έργα ανέκδοτα (πολλά από αυτά είχε στην βιβλιοθήκη του ως χειρόγραφα), για το Εγκόλπιον γράφει μόνο ότι ο Ιωάννης Εμμανουήλ "μετέφρασεν", ενώ για την Αριθμητική γράφει "εξέδοτο" και μνημονεύει και τον τόπο εκδόσεως (Βιέννη) και τον τυπογράφο (παρά Αντωνίου Πίλχερη). Η Αριθμητική, βιβλίο 300 σελίδων, ήταν, καθώς φαίνεται, τότε και εξακολουθεί να είναι επί δεκαετίες, από τα καλύτερα βιβλία αυτού του είδους (για την Αριθμητική βλ. Γ. Λαδά - Α. Χατζηδήμου, Ελληνική Βιβλιογραφία των ετών 1796-1799, Αθήνα 1973, σ. 96, αριθμ, 73).


(1) Ο Καστοριανός Γεώργιος Λεοντίου, δίδαξε στην Βουδαπέστη και κατόπιν στο Novi Sad (στο Νεόφυτον των ελληνικών πηγών). Βλ.το δημοσιογραφικό όργανο "Εφημερίς", έτους 1797 (Προλεγόμενα), Αθήνα 1995, σ. 541, όπου και απόψεις του Λέανδρου Βρανούση.
(2) Οι Τούρκοι έπνιξαν τον Ιωάννη Εμμανουήλ και τον αδελφό του Παναγιώτη, στις 24 Ιουνίου του 1798.
(3) Την εξιστόρηση αυτή μας δίνει ο Γεώργιος Ζαβίρης, στο έργο του "Νέα Ελλάς", Αθήνα 1972, σ. 370 (φωτοτυπική επανέκδοση).




Σχετικά κείμενα:

ΟΥΡΑΝΙΑΣ ΜΠΑΓΓΟΥ & ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ ΠΑΡΛΑΠΑΝΗ: Φιλοκτήμων, ο φιλότεχνος

Ο Φιλοκτήμων κατάγεται από την Μόλαση -οι Μολοσοί, που κατοικούσαν στην περιοχή, αναφέρονται σαν αρχαία Μακεδονική φυλή. Η δε Μόλαση είναι ένα χωριό που υπάγεται, σήμερα, στην περιοχή Βοίου την ανήκουσα, όμως, στην Καστοριά.

Όταν τον πρωτογνώρισα ήταν ακόμα παιδί κι έπαιζε στα σοκάκια, στις αυλές και στην ράχη πάνω από το χωριό απ' όπου αγνάντευες όλον τον κάμπο. Οι κινήσεις του ήταν ήρεμες, σχεδόν δισταχτικές, και η διαφάνεια των ματιών του άφηνε, φορές απερίσκεπτα, ακάλυπτη την εσωτερική του ευαισθησία. Ήταν πρόδηλο ότι αποταμίευε την ενεδρεύουσα αγορίστικη επιθετικότητα του για να την διοχετεύσει σ' ένα άλλο, δικό του κανάλι.

Στην δεκαετία του '60 πήρε τον, τότε, σίγουρο δρόμο που τραβούσαν οι συνομήλικοι του κι έγινε γουνεργάτης. Παράλληλα, όμως, ζωγράφιζε τοπία υπαρκτά και καταστάσεις ονειρικές διαθέτοντας εκείνο τον χρωστήρα που μπλέκει αρμονικά το φανταστικό με το χειροπιαστό και το χτεσινό με την πράξη του σήμερα, μέσα στην οποία δεν περιέκλεισε μόνο τη δεξιότεχνη προσπάθεια του στο να ενώνει τα κομματάκια της γούνας για να βιοπορίσει, αλλά και το σκάλισμα του ξύλου και της πέτρας. Η δε ενέργεια που τους μεταβιβάζει κάνει τα τελευταία, αλύγιστα, υλικά να "πετάξουν" την δομημένη ακαμψία τους, να αποκτήσουν παλμό, να ζωντανέψουν. Και σαν εμπεριέχοντα, λοιπόν, τρόπο ζωής, αυτά χαριεντίζονται, αναπαύονται, υπομένουν, πορεύονται στον κόσμο τους. Μ' αυτήν την ψυχοτεχνική μέθοδο δημιουργήθηκαν η γριά μάνα με το μπαστούνι, ο σκύλος που μισοκοιμάται, ο Αι Γιώργης- σε ολόσωμο ξυλόγλυπτο-, η πέτρινη κόρη με την κυματίζουσα κώμη. Μάχεται για να τα πλάσει δύσκολες ώρες, σαββατοκύριακα, πάντα με διάθεση έφηβου.

Επικοινωνήσαμε, δυό γυναίκες εμείς, με την ομορφιά του έργου του που είναι αδρή αντρίκεια έκφραση, αφού ημερώνει ένα σκληρό σαν την πέτρα υλικό, και τρυφερή συνάμα. Το καταφέρνει βαφτίζοντας τη σμίλη του στην πατρογονική μας κληρονομιά και μεταφέροντας τη χάρη της εμβάπτισης στο υλικό του "τώρα" όπου και διοχετεύει την στιβαρή του δημιουργικότητα, την ευαισθησία, το ταλέντο του.
Γιατί έχει ταλέντο, είναι ολοφάνερο.
Είθε να του δοθεί ο χρόνος να μετατρέψει αυτήν τη δωρεά, που κουβαλά, σε δημιουργία. για κείνον και για μας.
Με θαυμασμό και συγκίνηση
Ο.Μ. & Α.Π.

ΑΡΓΥΡΙΟΥ Κ. ΜΑΛΕΓΚΑΝΟΥ: Στην εποχή της πληροφορίας... και της βουλευομένης δημοκρατίας...

Η σωστή ενημέρωση και πληροφόρηση είναι βασική αρχή της δημοκρατίας. Η πολωμένη γνώμη ή αλλιώς η μονοδιάστατη προσέγγιση της αλήθειας, αποτελεί βρόγχο για τη δημοκρατία. Τα Μ.Μ.Ε. βοηθούν προς αυτή τη κατεύθυνση. Δυστυχώς όμως είναι πολύ λίγες οι αυτόνομες φωνές και περιλαμβάνονται κυρίως αυτές που βγαίνουν από τυπογραφεία. Λαμπερή εξαίρεση στα τηλεοπτικά ερτζιανά το κανάλι της Βουλής. Η πρωτοτυπία του οφείλεται στη πρωτογενή παραγωγή πληροφόρησης.
Όταν ένας πολιτικός παράγει ανοησία περισσότερη από αυτήν που μπορεί να κρύψει, τότε εκτίθεται. Δηλαδή, ο 'θόρυβος' (στην γλώσσα των επικοινωνιολόγων) ανάμεσα στον παραγωγό-μεταδότη (υπουργοί, βουλευτές, κτλ.) και τον δέκτη (πολίτες) γίνεται εκκωφαντικός. Σε αντίθεση, το κανάλι της Βουλής παράγει ενημέρωση όπου ο "θόρυβος" είναι περιορισμένος. Ένα χαρακτηριστικό μεγάλης αξίας αν λογιστούμε τις εκατοντάδες ανεπεξέργαστες πληροφορίες που μας βομβαρδίζουν ανά εικοσιτετράωρο. Δικαιολογημένα η αναφορά στην εποχή μας ως 'η εποχή της πληροφορίας'. Ή ακόμα καλύτερα της υπερπληροφόρησης, της αποδόμησης της γνώσης και της χαμένης διαύγειας της σκέψης.
Στην Ελλάδα του 21ου αιώνα από τα τέλη του 2003 προστέθηκε στην πληροφοριακή μας υποδομή (ναι, υπάρχει και τέτοια) και το κανάλι της Βουλής. Παρατίθεται πιο κάτω αυτούσια η διαφήμιση του καναλιού της Βουλής:
"Η Βουλή των Ελλήνων, όπως και πολλά άλλα σύγχρονα κοινοβούλια, διαθέτει τον δικό της τηλεοπτικό σταθμό. Ο τηλεοπτικός σταθμός της Βουλής ("ΒΟΥΛΗ-ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ") είναι θεματικός, με άξονες την πολιτική, τους θεσμούς, την ιστορία και τον πολιτισμό.
Πρωταρχικό μέλημα του σταθμού είναι η παροχή, σε κάθε Έλληνα πολίτη, άμεσης πρόσβασης στις εργασίες του κοινοβουλίου - στο χώρο που χτυπά η καρδιά της Δημοκρατίας και λαμβάνονται οι κρίσιμες αποφάσεις για το μέλλον του τόπου. Για το σκοπό αυτό μεταδίδεται ζωντανά το σύνολο των συνεδριάσεων της Ολομέλειας της Βουλής, καθώς και του Τμήματος Διακοπής Εργασιών της Βουλής (Θερινά Τμήματα). Μεταδίδονται επίσης οι εργασίες των Διαρκών Κοινοβουλευτικών Επιτροπών, καθώς και το μεγαλύτερο μέρος των εργασιών των λοιπών Κοινοβουλευτικών Επιτροπών.
Από τον Δεκέμβριο 2004 άρχισε να μεταδίδεται και Δελτίο Κοινοβουλευτικών Ειδήσεων, το οποίο παρέχει καθημερινά (από Δευτέρα έως και Παρασκευή) συνοπτική αλλά και ουσιαστική, ενημέρωση για το έργο που συντελείται στη Βουλή. Περιέχει, επίσης, και ευρύτερη πληροφόρηση για τους δημοκρατικούς θεσμούς και την κοινοβουλευτική ιστορία της χώρας μας. Το δελτίο ειδήσεων καλύπτει και τις εργασίες του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, με έμφαση στη δραστηριότητα των ελλήνων ευρωβουλευτών.
Το κοινοβουλευτικό πρόγραμμα του σταθμού πλαισιώνεται από πλούσιο πολιτιστικό πρόγραμμα (καθημερινά από 18.00 έως 24.00) που περιλαμβάνει ντοκιμαντέρ (για την ιστορία, την κοινωνία, τις επιστήμες, τις τέχνες και τη φύση), επιλεγμένες κινηματογραφικές ταινίες, θέατρο, όπερα, κλασσική μουσική και χορό.
Στοιχεία της φυσιογνωμίας του τηλεοπτικού σταθμού της Βουλής των Ελλήνων είναι η αντικειμενικότητα και η προσπάθεια για τη διασφάλιση υψηλής ποιότητας στις επιλογές του. Απώτερος στόχος του είναι να συμβάλει στη διαμόρφωση υπευθύνων πολιτών που συμμετέχουν ενεργά στα κοινά του τόπου.
Πρέπει να σημειωθεί ότι ο τηλεοπτικός σταθμός της Βουλής είναι ο μόνος κοινοβουλευτικός σταθμός της Ευρώπης που εκπέμπει επίγεια και αναλογικά σε ελεύθερη συχνότητα. Αυτό σημαίνει ότι κάθε πολίτης-κάτοχος απλής τηλεοπτικής συσκευής, έχει άμεση πρόσβαση, χωρίς να απαιτείται η οποιαδήποτε πρόσθετη εγκατάσταση ή η καταβολή οποιασδήποτε μορφής συνδρομής.
Το σήμα του σταθμού εκπέμπεται επίσης δορυφορικά (από τους δορυφόρους ....) και με αυτή τη μορφή είναι προσιτό όχι μόνο σε ολόκληρη τη χώρα, αλλά και στους ομογενείς μας σε άλλες περιοχές του κόσμου."
Ανεξάρτητα από τα πιο πάνω, αντικειμενικά κρίνεται πράγματι ως το πιο σωστό τηλεοπτικό κανάλι που το απολαμβάνουν οι νομοί: Αττικής, Αιτωλοακαρνανίας, Θεσσαλονίκης, Ζακύνθου, Ηρακλείου, Ιωαννίνων, Μεσσηνίας, Κέρκυρας, Κεφαλληνίας, Ροδόπης, Δωδεκανήσου, Λάρισας, Λέσβου, Αργολίδος, Αχαϊας, Λακωνίας, Κυκλάδων, Φλωρίνης και Χανίων.
Κύριοι τοπικοί άρχοντες (βουλευτές, νομάρχες, δήμαρχοι και λοιποί) η ερώτησης είναι μία: γιατί αυτό το αγαθό του τηλεοπτικού καναλιού της Βουλής των Ελλήνων τη σήμερον ημέραν της εποχής της πληροφορίας το απολαμβάνουν εδώ και χρόνια οι πολίτες των παραπάνω νομών και οι Καστοριανοί πολίτες χρειάζεται να περνούν μόνο από την προπαγανδιστική διαδικασία τηλεθέασης των ισχυροτάτων οικονομικών εξουσιών που ελέγχουν τα υπόλοιπα Μ.Μ.Ε. και καλλιεργούν κακόγουστες σκοταδιστικές προκαταλήψεις αντί για αντικειμενική ενημέρωση-ψυχαγωγία;
Αναμένοντας την ειλικρινή σας τεκμηριωμένη απάντηση με το αμετάκλητο χρονοδιάγραμμα λήψης του καναλιού της Βουλής των Ελλήνων από τους ακρίτες Καστοριανούς, σας υπενθυμίζω ότι η σωστή ενημέρωση και πληροφόρηση είναι βασική αρχή της δημοκρατίας. Γιατί εάν δεν ισχύει αυτή η συνθήκη για τα πραγματικά πολιτικά δρώμενα, (και το κανάλι της Βουλής μπορεί να δράσει καταλυτικά προς αυτή την κατεύθυνση) τα Μ.Μ.Ε. και γενικά η προπαγάνδα βομβαρδίζουν το μυαλό μας, αστυνομεύουν τη σκέψη μας, αποπροσανατολίζουν την κρίση μας, δημιουργούν τις κατάλληλες συνθήκες στις οποίες αναπτύσσονται χυδαίοι λαϊκισμοί και επικίνδυνα εκφυλιστικά φαινόμενα. Καλό πρόσφατο παράδειγμα η αναμετάδοση της κατάλυσης της δημοκρατίας από τους "αναρχικούς" όπου η νυν κυβέρνηση αποδεικνύεται ανίσχυρη να υπερασπίσει τα συμφέροντα της πλειοψηφίας από τις ακρότητες της μειοψηφίας (ιδέ παιδεία και Εξάρχεια).

19/7/07

ΟΔΟΣ: Ανθρώπινες ενέργειες

Οι περισσότεροι συνηθισμένοι πολίτες, δεν ανήκουν σε φανατικούς, ούτε και σε ενδοεκκλησιαστικές ομάδες. Αρκούνται κυρίως να εκπληρώνουν τα θρησκευτικά τους καθήκοντα σε ένα πλαίσιο συνδυασμού εθιμοτυπίας, οικογενειακών δεσμών και παραδόσεων, ληξιαρχικών υποχρεώσεων, εθνικών δεσμών αλλά και μεταφυσικής αγωνίας για την ζωή, τον θάνατο και τον Θεό. Και δεν γνωρίζουν λεπτομέρειες γύρω από τις εμφύλιες συγκρούσεις ιεραρχών και κληρικών που παρατηρείται συχνά στους κόλπους της Εκκλησίας και "σκανδαλίζουν" -όπως ορίζεται η πρόκληση ανησυχίας στους απλούς ανθρώπους.

Οι περισσότεροι, και πιο αντιπροσωπευτικοί Έλληνες, στα θεολογικά και εκκλησιαστικά ζητήματα, δεν αισθάνονται εκ των προτέρων κάτοχοι της αλήθειας, της αγιότητας και των κλειδιών του Παραδείσου. Γνωρίζουν απλώς και μόνο, κάπως γενικά και αόριστα, ότι τα εκκλησιαστικά πράγματα διοικούνται και κανονίζονται από ένα πλέγμα κανόνων, που διαμορφώνουν οι νόμοι και τα διατάγματα, αλλά πρωτίστως η εκκλησιαστική παράδοση, ως έμπρακτη απόδειξη της δύναμης, αλλά και της αυθεντικής γνησιότητας της Εκκλησίας. Γι' αυτό και η παράδοση θεωρείται ως εγγύηση της επιβίωσης, της δύναμης αλλά και της ιστορικής συνέχειας της Εκκλησίας.

Αν πράγματι έτσι είναι, τότε, για όσους αναζητούν τα βαθύτερα ή τα μερικά έστω από τα αίτια αυτής της μη αποδεκτής από τον απλό κόσμο διαίρεσης, στην περίπτωση της σύγκρουσης μεταξύ του Μητροπολίτη Καστοριάς κ. Σεραφείμ και του ηγουμένου της Ι.Μ Αγίων Αναργύρων κ. Αμβροσίου, καλό είναι και χρήσιμο, να γνωρίζουν ότι σύμφωνα με την παράδοση που έχει περιβληθεί και τον θεσμικό τύπο, και έχει γίνει σεβαστή για δεκάδες χρόνια απ' όλους τους φορείς και προκατόχους των εκκλησιαστικών αξιωμάτων της Καστοριάς, με το από 9-2-1931 προεδρικό διάταγμα (ΕτΚ 40/19-2-1931) οι Μονές Αγίου Νικολάου Σλιβένης, Ταξιαρχών Τσιούκας και Αγίου Νικολάου Τσιριλόβου(*), και με το από 14-4-1938 βασιλικό διάταγμα (ΕτΚ 168/21-4-1938) το Μετόχιο Ταξιαρχών της ΙΜ Κλειδορράχης Φλώρινας, συγχωνεύτηκαν και από τότε ανήκουν στην απόλυτη δικαιοδοσία της Μονής Αγίων Αναργύρων, που καταβάλλει προσπάθειες, με διαρκή επαγρύπνηση να αποφευχθούν οι μεθοδεύσεις, ώστε να διατηρηθούν και να παραδοθούν στο μέλλον στις διάδοχες καταστάσεις τα προνόμια και τα δικαιώματα, αλλά και οι υποχρεώσεις των φορέων όπως ακριβώς έχουν. Την έννοια και τις συνέπειες της συγχώνευσης τις καθορίζουν οι νόμοι (4684/9-5-1930 άρθρ. 21 και Κανονισμός 39/12-6-1972 άρθρα 4 και 7) και μάλιστα με τρόπο που δεν επιτρέπουν ερμηνευτικές αποκλίσεις.

Από τότε βέβαια, δηλαδή από την εποχή που η διαχείριση της ισχύος των Μητροπόλεων και των Μονών της Καστοριάς καθορίστηκε με τον πιο πάνω νόμιμο και απόλυτα δεσμευτικό τρόπο, που αρμόζει και στην εκκλησιαστική παράδοση, η αντικειμενική αλήθεια είναι ότι άλλαξαν πολλά πράγματα.

Η Ι.Μ. Αγίων Αναργύρων από ένα απλό μοναστήρι στο οποίο αποσύρονταν τα μέλη της αδελφότητας, μετατράπηκε σταδιακά σε ένα ισχυρό πόλο επιρροής στην τοπική κοινωνία μερικές φορές υιοθετώντας και κοσμικές συνήθειες- με αποτέλεσμα να μπει στο στόχαστρο ορισμένων κύκλων, 2-3 πασίγνωστων κολάκων και τρωκτικών, που βοήθησαν με την στάση τους και τις άδικες αλληλοκατηγορίες να εμβαθύνουν το χάσμα μεταξύ της Μητρόπολης Καστοριάς, που εκπροσωπεί την τάξη και την αρμονία στην εκκλησιαστική ιεραρχία, και της Μονής Αγίων Αναργύρων που απέκτησε σημαντική αυτοτέλεια και μεγάλη δύναμη, και όχι μόνο σε θέματα θεολογίας και πίστης.

Όμως οι εξελίξεις αυτές, δεν δικαιολογούν μονομερείς, και επομένως εχθρικές ενέργειες ανατροπής των παραδόσεων, που έχουν περιβληθεί με νόμους, διατάγματα και αποτελούν πια μέρος της τοπικής εκκλησιαστικής παράδοσης.

Πριν μερικούς μόλις μήνες, όπως ισχυρίζονται από την Μονή Αγίων Αναργύρων, επιχειρήθηκε πραξικοπηματικά η ανατροπή της κατάστασης αυτής, αφού ο ηγούμενος της Μονής Παναγίας Κλαδορράχης, εμφανίζεται εκτελώντας "πράξη" του μοναστηριού να δωρίζει την Ι. Μονή Παμμεγίστων Ταξιαρχών με προσύμφωνο ως αγροτεμάχιο(!) με κτίσμα την εκκλησία, με συμβολαιογραφικό προσύμφωνο στην Μητρόπολη Καστοριάς, και αυτή να αποδέχεται με το προσύμφωνο μια δωρεά που μοιάζει αυθαίρετη και υποβαθμίζει την συμβολική, δηλαδή την πραγματική αξία των μοναστηριών στο επίπεδο των αμπελοχώραφων των παππούδων, όσων νομίζουν ότι μπορούν με προσύμφωνα να απαλλοτριώνουν ιερά κτήματα.

Αν πράγματι έτσι έχουν τα γεγονότα, αυτό για το οποίο αγωνίζεται η Μονή μοιάζει από κάθε άποψη ορθό και νόμιμο, όπως ιστορικά δίκαιη αποδεικνύεται και κάθε ανθρώπινη ενέργεια που συμβάλλει στον σεβασμό και την διατήρηση της εκκλησιαστικής τάξης και παράδοσης. Χωρίς ανατροπές, χωρίς εξισώσεις στην εσωτερική ιεραρχία, στην οποία οικειοθελώς προσχωρούν οι κληρικοί και μάλιστα ωθούμενοι από πνευματική δύναμη. Χωρίς οικονομικούς στραγγαλισμούς και δαιμονοποιήσεις. Και χωρίς ανάρμοστες κοσμικότητες, εκεί που θα έπρεπε να κυριαρχεί η σιωπή, και να συμβασιλεύουν η προσευχή και η καταλλαγή.

(*) Το 1963 με νέο προεδρικό διάταγμα το μοναστήρι του Αγίου Νικολάου Τσιριλόβου μετατράπηκε σε γυναικείο.


Σχετικά κείμενα:

ΟΔΟΣ: Οικογενειακά αμπελοχώραφα
ΟΔΟΣ: Μια πορεία που [ μάλλον] δεν ωφέλησε κανένα
ΟΔΟΣ: ...στους κόλπους της τοπικής επισκοπής
ΟΔΟΣ: Deal
ΟΔΟΣ: Δημοσιεύσεις, διαψεύσεις, απαντήσεις, ανταπαντήσεις....
ΟΔΟΣ: Καταδίκες προσώπων
ΟΔΟΣ: Αποτύχαμε! Καλά Χριστούγεννα! 
ΟΔΟΣ: Χέρι-χέρι
ΟΔΟΣ: Σκανδαλισμοί 
ΟΔΟΣ: Το ιερατείο
ΟΔΟΣ: Πρόσωπα 2007 Μητροπολίτης Καστοριάς & Ηγούμενος ΙΜ Αγίων Αναργύρων
ΟΔΟΣ: Άρση
ΟΔΟΣ: Ανθρώπινες ενέργειες 
ΟΔΟΣ: Το (τέως) βυζαντινό τείχος 
ΟΔΟΣ: Cassa
ΟΔΟΣ: Προπέτασμα
ΟΔΟΣ: Ο βαθμός συμβολής στην επιδείνωση της κρίσης
ΟΔΟΣ: Φωτιές
ΟΔΟΣ: Ένθεν & ένθεν 
ΟΔΟΣ: Προσεγγίσεις 

ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΠΑΝΟΥ: Απ' τη σκοπιά του αδυνάτου

Μία από τις δυσκολότερες των προκλήσεων που καλείται να αντιμετωπίσει η ανθρώπινη φύση μας είναι εκείνη της εξεύρεσης του σημείου ισορροπίας μεταξύ του άπειρου πλήθους των επιθυμιών και του πεπερασμένου πλήθους των αναγκών της. Αν και δεν είναι σίγουρο ότι κάτι τέτοιο αποτελεί το κλειδί για την ευτυχία είναι αναμφίβολα μία καλή συνταγή για την απόκτηση ενός ίσως σημαντικότερου στις μέρες μας αγαθού, αυτού της ψυχικής ηρεμίας.

Υπάρχει μία κατηγορία συνανθρώπων μας για τους οποίους η ισορροπία αυτή αποτελεί προϋπόθεση επιβίωσης. Πρόκειται για τα άτομα με ειδικές ανάγκες καθώς και τους γονείς, συγγενείς και φίλους τους. Τα σημαντικότερα όπλα στην καθημερινή τους άνιση μάχη είναι η ρεαλιστική σκέψη και η ελπίδα. Όπλα τα οποία καλούνται να χρησιμοποιούν με εξαιρετικά μεγάλη προσοχή και σε στρατηγικά επιλεγμένα σημεία της κάθε μάχης.
Ψημένοι στη φωτιά αυτού του πολέμου πέρα από βαθιές ουλές αποκτούν και μία αξιοθαύμαστη ικανότητα να εστιάζουν στο ουσιώδες. Οσφρίζονται το αναληθές, βλέπουν μέσα και πέρα από τα προσωπεία, ξεχωρίζουν άμεσα την πυγμή απ' το θράσος, την ειλικρινή πρόθεση απ' την ανέξοδη υπόσχεση. Μαθαίνουν να εντοπίζουν και να συλλέγουν με κλειστά μάτια την παραμικρή σταγόνα βοήθειας. Περιττό βέβαια θα ήταν να επισημανθεί ότι η όλη διαδικασία είναι ασύλληπτα ενεργοβόρα. Το ίδιο το πρόβλημα ανεβοκατεβάζει το θυμικό σε απάνθρωπους ρυθμούς. Υπάρχει ανάγκη για αποκούμπι, για ένα σταθερό, υγιές κοινωνικό πλαίσιο μέσα στο οποίο ο προσωπικός αγώνας θα φαντάζει λιγότερο μοναχικός και τρομακτικός.

Τι γίνεται όμως στην πράξη; Σε τι είδους βοήθεια μπορούν να προσβλέπουν γενικότερα στη χώρα μας και ειδικότερα στην τοπική μας κοινωνία; Η απάντηση δεν είναι καθόλου ευχάριστη όσον αφορά στις υποδομές. Σε μία πρόσφατη επίσκεψή του στην πόλη μας, διακεκριμένος εδικός της ψυχικής υγείας, μίλησε για "μεσαίωνα" υποδομών, ενεργοποίησης και ενημέρωσης. Δεν είναι της στιγμής όμως να εστιάσουμε την προσοχή μας σε αυτό το παράδοξο για τα στάνταρντ μίας σύγχρονης κοινωνίας φαινόμενο, κυρίως επειδή η πραγματικότητα αυτή είναι λίγο πολύ γνωστή σε όλους και σε σχέση με άλλες συνιστώσες του κοινού βίου. Άλλωστε εκείνοι που ζουν το πρόβλημα είναι θέλοντας και μη μαχητές και προσπαθούν να αναπληρώσουν οι ίδιοι το όποιο έλλειμμα.

Εκείνο όμως που είναι αβάσταχτο και αποκαρδιωτικό συνάμα είναι να διεξάγουν τον αγώνα τους αυτό μέσα σ' ένα κλίμα παγερής απάθειας απέναντι στην σοβαρότητα του θέματος. Η λογική του "μακριά από μας" έχει πρωτίστως ψυχολογικό αντίκτυπο στους "αδυνάτους". Κάποιοι οργίζονται και πεισμώνουν. Η πλειοψηφία απογοητεύεται. Παρακολουθώντας τον τοπικό τύπο και τηλεόραση, η πολύ μεγαλύτερη απ' όσο είναι κοινώς θεωρούμενο κοινότητα των "αναξιοπαθούντων" βλέπει τους τοπικούς κοινωνικούς πυρήνες να ομφαλοσκοπούν, να προσπαθούν πολλάκις να πολεμήσουν την πλήξη και την αμηχανία τους επινοώντας αντιπαραθέσεις, να φωνασκούν, να δημιουργούν εντυπώσεις να μεγαλοσχημονούν και να ανάγουν σε μείζον το ήσσον. Αναμφίβολα συζητώνται και σημαντικά θέματα. Τυγχάνουν όμως της ίδιας προβολής; Αν η απάντηση βρίσκεται στο ότι δεν "πουλάνε" τότε η ανησυχία θα πρέπει άμεσα να γενικευθεί.

Είναι σίγουρο ότι ο καθένας ανάγει σε μέγιστο το προσωπικό του πρόβλημα και δυσκολεύεται έως αδυνατεί να αντιληφθεί ότι υπάρχει και απόλυτο μέτρο σύγκρισης της σοβαρότητας των προβλημάτων. Τουλάχιστον μέχρις ότου κάποιο ανάλογης σοβαρότητας πρόβλημα χτυπήσει την πόρτα του. Θα πρέπει συλλογικά να προβληματιστούμε για την ελαφρότητα που μας περιβάλλει κυρίως επειδή οι αντοχές της κοινωνίας είναι μικρότερες απ' όσο θέλουμε να πιστεύουμε.

Συνεστιαζόμενοι λοιπόν στα πλαστικά τραπέζια των επιχορηγούμενων "πολιτιστικών" εκδηλώσεων ή καθήμενοι αναπαυτικά στον καναπέ μας πριν την επόμενη προκατασκευασμένη μιντιακή αντιπαράθεση, ας αναλογιστούμε όλοι μας για την εικόνα που εκπέμπουμε όσον αφορά τις προτεραιότητές μας ως κοινωνία. Και ας αναλογιστούν και οι άρχοντές μας πριν επικαλεστούν ανεπάρκεια πόρων, τι είναι εκείνο που κερδίζει και εν τέλει δεσμεύει έναν ψηφοφόρο. Ο κορεσμός της πείνας για άρτο και θεάματα ή η ουσιαστική συμβολή στην επίλυση των βασανιστικών προβλημάτων του;

Οι Tαραντίνοι Διασκεδάζουν

"Θέατρα πλήρη, πανταχόθεν μουσική.
εδώ κραιπάλη και ασέλγεια, κ' εκεί
αθλητικοί αγώνες και σοφιστικοί.
Του Διονύσου τ' άγαλμα κοσμεί αμάραντος
στέφανος. Μία κώχη γης δεν μένει άρραντος
σπονδών. Διασκεδάζουν οι αστοί του Τάραντος.

Aλλ' απ' αυτά απέρχοντ' οι Συγκλητικοί
και σκυθρωποί πολλά οργίλα ομιλούν.
Κ' εκάστη τόγα φεύγουσα βαρβαρική
φαίνεται νέφος καταιγίδα απειλούν."



Από τα Αποκηρυγμένα του Κ.Καβάφη, Ίκαρος 1983

Β.Π. ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗ: Οι "Στιγμές" του Λεωνίδα Κύρκου κι άλλων τινων αγίων και μη του χτες, του αντιπροχτές, αλλά του σήμερα;

Γιατί αγαπούμε κάποιους ανθρώπους; Φορές γιατί δεν μπορούμε να κάνουμε κι αλλιώς. Το αντικείμενο της αγάπης είναι συχνά πάνω από τις δυνάμεις αυτοελέγχου• μας θέλγει, μας ρουφά στη δίνη του, βουλιάζουμε στη γαλανή θάλασσά του. Αφηνόμαστε σε μια διάθεση ανέλεγκτης αφοσίωσης γι’ αυτούς και σ’ αυτούς σαν ύπαρξη, αλλά και σαν πράξη ζωής, έργο δημιουργίας, χωρίς να δεχόμαστε και κουβέντα παραπέρα, τυφλά αφοσιωμένοι σε ένα ιδανικό ή μια πλάνη. Ετσι είναι, όταν από την αγάπη τυφλώνεσαι• μετά, μπορεί ό,τι ήθελε να σου προκύψει.
Έπιασα να διαβάσω το βιβλίο του Λ. Κύρκου «Στιγμές από την προσωπική μου διαδρομή», που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις του βιβλιοπωλείου της ΕΣΤΙΑΣ, και με πήρε η κατηφόρα του συναισθήματος. Έπεσα σ’ ένα βάλτο νοσταλγίας και, για να βγω από κει αλώβητος, πήρα τον τρόπο των λέξεων. Διέκοψα την ανάγνωση στη σελίδα 94 (σε σύνολο 171), από το φόβο μην το τελειώσω αμέσως και χάσω την έκταση μιας μοναχικής και μοναδικής απόλαυσης• ότι ναι μεν τα δυνατά κρασιά της ηδονής τα κατεβάζεις μονορούφι (ανδρείοι του Καβάφη ή και κακέκτυπά του), αλλά φορές επιβάλλεται το κράτει (για αργότερα). Λίγο έστω.
Οι αφηγήσεις του μικρά στιγμιότυπα της προσωπικής -ποιας προσωπικής, δηλαδή;- της δημόσιας (ακόμα κι εκείνης της εντελώς ιδιωτικής ως εκ της στενότητας του χώρου στο κελί της φυλακής), πολιτικής του ζωής, είναι κατάστικτες από το χαμηλότονο ύφος της προσωπικότητάς του, αποδραματοποιημένες στην εντέλειά τους και ελεγχόμενες.
Στο εξώφυλλο του βιβλίου, γερμένος στην κουπαστή ενός καραβιού -δεν γνωρίζω ποιοι βρίσκονται δίπλά του, οικείοι ή άγνωστοι -κοιτάει προς τα πού; Το μέλλον ή το παρελθόν; Το καράβι ταξιδεύει στης Θεσσαλονίκης τη θάλασσα το 1990 (από που και για που; «Της Σαλονίκης μοναχά της πρέπει το καράβι/Να μην τολμήσεις να τη δεις ποτέ από τη στεριά.» προτρέπει ο Ν. Καββαδίας, «ΤΡΑΒΕΡΣΟ, Θεσσαλονίκη ΙΙ»), στη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας, τότε που η πολιτική ζωή εν Ελλάδι είχε πάρει φωτιά κι υπήρχε αποχρών λόγος ενασχόλησης με αυτή την εθελοντική έφεση τού απλού κόσμου, που σήμερα την έχουν τόσο απαξιώσει οι επιχειρηματίες της ώστε κατάντησε γι αυτούς όλους –σχεδόν- λαϊκή αγορά ελπίδων και ελευθέριων συναλλαγών, αλισβερίσι δε ποικιλο-άσχημων νταβατζήδων κατ’ όνομα ή κατά τη χάρη τους.
«Το καράβι που ταξιδεύει το λένε ΑΓ ΩΝΙΑ 937.» (1)
Ο Λ. Κ. ταξίδεψε με πολλά πλεούμενα και σε ποικίλες θάλασσες. Οπου και να ταξίδεψε, η Ελλάδα, παρότι πληγιασμένη μέχρις αποσύνθεσης κάποιες εποχές, δεν τον πλήγωνε, όπως τον Γ. Σεφέρη, παρότι του μάτωνε την ψυχή. Αρρωστα αισιόδοξος για τα της ζωής, μέσα από τον προσωπικό και συλλογικό αγώνα, τα λάθη και τα μεγαλεία, τα εγκλήματα και τις θυσίες, κράτησε απ’ αυτήν ωραιότητα της πίκρας, τη γλύκα της αγωνίας, το μέλι του απραγματοποίητου, τη μελαγχολία της δικαίωσης, την αξιοπρέπεια της ήττας, την περηφάνια του δίκαιου, την ευωδία της ανθρωπιάς. Μ’ αυτά όλα οι «Στιγμές» του αρωματίζουν τον αναγνώστη καθώς καίγονται καίνε στο θυμιατήρι του αγιασμού ή του εξορκισμού εν παντί και πάντα χρόνο.
Διακόπτοντας ιδιοτελώς το διάβασμα έβαλα στο πικάπ –ναι, υπάρχει τέτοιο και λειτουργεί ακόμα -το διπλό δίσκο του Μ. Θεοδωράκη «Ο ήλιος και ο χρόνος. Επιφάνια Αβέρωφ», ποίηση Γ. Σεφέρη (Επιφάνια, 1937). Και χύθηκαν είτε σαν λυγμοί είτε σαν σπασμοί οι παράλληλες αναγνωστικές και μουσικές αναφορές. Ο Λ. Κ. περιγράφει στο κεφάλαιο «Φυλακές Αβέρωφ, χούντα: Ο Πλασκοβίτης, ο Θεοδωράκης και άλλοι» το πώς γράφτηκε η σύνθεση ένα βράδυ, παραμονή πρωτοχρονιάς του 1968, κι αυτός να παρακολουθεί τον συγκρατούμενό του μουσικό ιεροφάντη, να δημιουργεί. Στο δίσκο υπάρχει η σημείωση: «Παγκόσμιος πρώτη, θέατρο, φυλακή Αβέρωφ...» με ιδιόχειρες υπογραφές των φυλακισμένων ακροατών και συντελεστών των έγκλειστων της αυτοσχέδιας χορωδίας. Μεταξύ αυτών, του Λ.Κ., αλλά και του Κυριάκου Τσακίρη, ζωγράφου και χαράκτη. Μ’ άρεσαν κάποτε οι ζωγραφισμένες πέτρες του σε μια βιτρίνα βιβλιοπωλείου στη Θεσσαλονίκη• περνούσα συνεχώς, τις κοιτούσα τις νοσταλγούσα, τις ήθελα. Αρχισα να ζωγραφίζω κι εγώ πάνω τους. Αλλά ήταν αυτές, με την ωραία τους ψύχρα, που συνήθως μ’ έβρισκαν• όμως σαν σχήματα σημαίνοντα ή παρασημαίνοντα, μιας φαντασίας όλο διαφυγές και προεκτάσεις προς το απλησίαστο.
Στις «Μέρες Γ» (16 Απρίλη 1934 -14 Δεκέμβρη 1940) του Γ. Σεφέρη διαβάζουμε: «15-16 Νοέμβρη 1936. Ταξιδεύοντας Αθήνα-Κορυτσά. Κυριακή βράδυ, το τρένο ξεκίνησε στς 8. μ.μ. Wagon-lit γεμάτο βαλίτσες και μύγες. Στάλες βροχή χάραζαν τα τζάμια οριζόντια καθώς πηγαίναμε. Χωρίς σκέψη. Τίποτε δεν τελειώνει παρά την άλλη αυγή. Η άλλη αυγή είναι το Πλατύ, ο σταθμός». Κατεβαίνει στο Πλατύ Ημαθίας κι από κει παίρνει την ανταπόκριση για τη Φλώρινα. Τόποι, τοπία, άνθρωποι. Σταθμός «Ξεχασμένης» (οι σημερινοί της κάτοικοι έχουν από το 1982 πολιτιστικό σύλλογο με την επωνυμία Γ. Σεφέρης (!) άραγε για τη μνεία αυτή; Οταν ρώτησα κάποιους, δεν ήξεραν), «Επισκοπή», «Σκύδρα», «Εδεσσα». Τόποι που τώρα με το τραίνο σε νέα κυκλοφορία ξαναγίνονται και δικοί μας. Η διαδρομή αυτή μέχρι την Κορυτσά (όπου είχε διοριστεί πρόξενος) μέσα από τους τόπους της Δυτικής Μακεδονίας, έφερε σαν αποτέλεσμα μετά την διεργασία στο ψυχικό του χωνευτήρι, την έξοχη ποιητική σύνθεση «Επιφάνια, 1937»: «Κράτησα τη ζωή μου κράτησα τη ζωή μου ταξιδεύοντας/ανάμεσα στα κίτρινα δέντρα κατά το πλάγιασμα της βροχής/σε σιωπηλές πλαγιές φορτωμένες με τα φύλλα της οξιάς/καμιά φωτιά στην κορυφή τους• βραδιάζει”. Με τις «Στιγμές» του Λ. Κ. ξαναζούμε μια στιγμή ποιητικής και μουσικής δημιουργίας όπου λόγος και ήχος, τόσο στενά και θαυμαστά, κρέας και κόκαλο, ήρθε κι έδεσε με τη συναρπαστική ζωή του, όπως τη διαβάζουμε στο τώρα και την βιώνουμε ως αφηγηματικό δώρημα τέλειον• ως παρεπόμενο ευεργέτημα από το περίσσευμα της ευγένειας μιας ψυχής και εκ του μουσικού λόγου «διασαλευμένης».
Το ξάπλωμα της αφήγησης γίνεται σαν φωτεινή κηλίδα πάνω στο αργασμένο τομάρι της μνήμης μας -τι γίνεται τελικά, όλα σ’ ένα κουβάρι αναμνήσεις καταλήγουνε κι εκεί τυλιγόμαστε ή ξετυλιγόμαστε κι εμείς - με αναφορές σε μας γνωστές από τις αναγνώσεις ή από τη μεταπολιτευτική μας διαβίωση-συμβίωση στα σκηνάκια του στρατοπέδου της πολιτισμένης αριστεράς, που τις έβαψε με το ανεξίτηλο χρώμα του και ο σ., μην πω κυρίως αυτός. Φταίει και η μουσική του ιδιοσυστασία, το πάθος του γι’ αυτήν, που δεν μπορούσε παρά να επιδράσει στις πολιτικές σκέψεις, ιδέες και πρακτικές.
Ενώ η μουσική αφ’ εαυτής ημερεύει τα ήθη, δεν είναι δεδομένο βέβαια ότι εξημερώνει και τα πολιτικά, και μάλιστα τα εμφύλια, ιδεολογικά πάθη. Η αφήγηση του Λ.Κ. για την όπερα του Μπετόβεν «Φιντέλιο» είναι ενδεικτική της παθογένειας μιας εποχής, που αλίμονο ακόμα συνεχίζεται είτε σαν απόηχος είτε σαν βουή κι αντάρα εκλογικής αντιπαλότητας, χωρίς κανένα αντίκρισμα επί της σημερινής ουσίας των πολιτικών μας διαπραγμάτων. Την ακούω την όπερα τώρα, σήμερα την πήρα από τις πρόσφορες των καθημερινών εφημερίδων- που γράφω αυτό το βιαστικό απόσπασμα ερωτικού, σχεδόν, λόγου για το βιβλίο του ή μάλλον γι’ αυτόν κι ό,τι σηματοδότησε κι ακόμα διαδηλώνει η παρουσία του, παρότι βρίσκεται στην ενεργό αποστράτευση. Τις προάλλες τον συνάντησα στα σκαλιά της Παλαιάς Βουλής στο πολιτικό μνημόσυνο του Γρ. Φαράκου σιγοπερπατητή στα βήματα, αλλά φτερωτό, διαυγή στη σκέψη και στο λόγο• κι είχε λόγο εκείνο το απόγευμα γι’ αυτόν που πέρασε πηδώντας πάνω απ’ όλα τα φράγματα, τις αγκυλώσεις, τις ματαιότητες του ιδεολογικού του καιρού.
Γράφει πως βρέθηκε στο ίδιο κελί με τον σύντροφο της «απέναντι όχθης», που το πάθος τού πρώτου καιρού της Διάσπασης του κοινού τους κινήματος διέλυε κυρίως τις προσωπικές σχέσεις. Κι αυτό ήταν η τραγωδία κι όχι απαραίτητα του ότι δεν προχώρησε συνολικά τίποτε έκτοτε, στην κοινή ή χωριστή πολιτική τους. Η όπερα που συνήγειρε Αυτόν, ενοχλούσε, θόρυβος ακατανόητος, τον άλλον. Εν τέλει η όπερα που ήταν ένας ύμνος στους πολιτικούς κρατούμενους της Γαλλικής Επανάστασης και στην αφοσίωση της γυναίκας στον πολιτικό κρατούμενο άντρα της, όπως και η στοιχειώδης ανάλυση του λιμπρέτου, έπεισε «πολιτικά» τον σύντροφό του, Αργύρη Μ., και έκτοτε την άκουγε συνεχώς. «Ο Μπετόβεν είχε κάνει το θαύμα του. Ετσι ο Μπετόβεν κατέληξε σαν μουσική επένδυση στις συγκεντρώσεις μας. Ο κόσμος που άκουγε αντιδρούσε σαν τον Αργύρη», γράφει ο Λ.Κ. και αφηγείται του πως καθιερώθηκε ο «Υμνος της Χαράς» σαν εναρκτήρια μουσική σε κάθε προεκλογική συγκέντρωση του άλλοτε ΚΚΕ Εσωτερικού («Ω! οι ωραίες μέρες(2)) κι αργότερα έγινε ο ύμνος της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Φυλακισμένοι, έτοιμοι για εκτέλεση, μαζί με τον Μ. Γλέζο, περίμεναν το πρωί («Τίποτε δεν τελειώνει παρά την άλλη αυγή»), το απόσπασμα, το οποίο, όμως, τους προσπέρασε! Εκείνη τη μεταίχμια ώρα σφύριξε την «Ωδή της χαράς», μήνυμα στους συγκρατούμενούς τους ότι ζουν, δεν τους πήραν για εκτέλεση. Και ζουν ακόμα, καλά να ‘ναι, κι οι δύο γερόλυκοι της αριστεράς.
Τέλος οι αίνοι. Σειρά τα ευλογητάρια. Γράφω για ένα βιβλίο –σιγά, δηλαδή, το γράψιμο• απλά μιας φορτισμένης διάθεσης αραδιάζω σκέψεις, αφού άλλως δεν μπορώ να το δηλώσω -το οποίο ενσυνείδητα σταμάτησα στη σελίδα 94, για να έχω κι ένα άλλοθι για τυχόν διαφωνίες στη συνέχειά του, αύριο δηλονότι, επί του ...πολιτικού (τρίχες, δηλαδή), αλλά και για να το έχω προς ανάγνωση για λίγο ακόμα, μιας και δεν μπορώ να ξαναδιαβάζω με τον καιρό, εκ νέου τα ίδια βιβλία, πλην αυτών της ποίησης. Θέλω, βέβαια, να μου θυμίζει κάπως και την «Ημιτελή» του Σούμπερτ, (είναι μεταξύ εκείνων των κλασικών έργων που τα σφύριζε ολόκληρα), κι άλλωστε όλα τα ωραία είναι σε ημιτελή φάση διάπραξης και σε αόριστη διάρκεια χρόνου. Πάντα αφήνουν κάτι για τον άλλον ακροατή ή αναγνώστη, για να περάσει τον δικό του απόηχο σ’ αυτά και σ’ ό,τι νιώθει.(3)
Το βιβλίο του Λ. Κύρκου «ΣΤΙΓΜΕΣ» στην αναγνωστική του απόλαυση αφήνει σ’ όσους τον γνώρισαν εκ του μακρόθεν ή τον έζησαν εκ του σύνεγγυς, μια σιωπηλή συγκίνηση• («Είμαι ένας ηδονιστής αναγνώστης. Στα βιβλία αναζητώ τη συγκίνηση» Χ.Λ. Μπόρχες) όχι απαραίτητα για όσα γράφει, που δεν στερούνται τέτοιας επίδρασης ή για τις φωτογραφίες που σε πολλούς ξαναθυμίζουν τα αγαπημένα πρόσωπα. Σε μια απ’ αυτές, εκ τύχης αγαθής, κι ο νυν Νομαρχιακός Σύμβουλος Κοζάνης Γ. Αποστολίδης, ηγέτης του αριστερού συνδυασμού στο Ν. Σ. Κοζάνης σε δεύτερο επίπεδο, πίσω ακριβώς από την ιστορική τότε ηγεσία του εν εξάρσει κοινού ΣΥΝ: Φλωράκη, Κύρκο, Φαράκο. Αλλά κυρίως γιατί είναι μια ανθρώπινη αφήγηση -το αυτό ωραία και χαρακτηριστική όπως ο ανεπανάληπτος προφορικός του λόγος - μέσα από την οποία ο αγαπητός πολιτικός γίνεται ο αγαπημένος σου οικείος, κι ο αγαπημένος σου οικείος ξεδιπλώνεται ως ένας πολιτικός που την σήμερον (ας πούμε πως φταίχτης είναι ο χρόνος) λείπει αφόρητα από την πρώτη γραμμή πολιτικής σκέψης, πολιτικής ηθικής αλλά κι επεξεργασίας προτάσεων. Οπως, όταν αμέσως μετά τη μεταπολίτευση, μέσα στην παλίρροια του λαϊκισμού, προσπαθούσε να διαπλεύσει η τότε ανανεωτική αριστερά το χυλό της αβεβαιότητας και δημοσίευσε τους «Στόχους του Εθνους», μοναδική πολιτική πρόταση σε βάθος χρόνου για τον τόπο, που δυστυχώς ακόμα έχει την επικαιρότητά της ως ζήτημα κατάκτησης. Αλλά αυτά τα βλέπουν μόνον όσοι βλέπουν πολύ πιο μπροστά απ’ τον καιρό τους. «Κύρκο, θα αποτύχεις! Είσαι σε λάθος τόπο, σε λάθος χρόνο, σε λάθος κόμμα», του είπε ο τότε Κ. Καραμανλής. Απέτυχε άραγε; Ποιος ξέρει τι θα πει η ιστορία; Σίγουρα όμως πέτυχε κάτι πιο πολύτιμο, πιο ακριβό, που λίγοι στην πολιτική το καταφέρνουν: να τον αγαπήσουν τόσο και τόσοι, αλλά σαν άνθρωπο.
***

Πλατύ Ημαθίας, Σιδηροδρομικός Σταθμός, Ιούνιος 2007. Στις αφίξεις από Αθήνα υποδέχτηκα κατά καιρούς πρόσωπα της εγγράμματης ενδοχώρας μας. Τώρα στις αναχωρήσεις η Δ. παίρνει το ΙΝΤΕΡΣΙΤΙ για Αθήνα. Είχαμε επισκεφτεί τον Λ.Κ. στο πολυβίβλιο και μουσικά απέραντο κελί του επί της Καλλιδρομίου. Του άφησε ένα ερασιτεχνικό, μουσικό σιντί της, προς κρίση και διάγνωση• αυτός ξεχώρισε εκεί μια σύνθεση: «Ελεγεία για ό,τι χάνεται». Που πάει η μουσική όταν δεν την ακούμε πιά, αναρωτιούνται οι αισθαντικοί του ΤΡΙΤΟΥ ραδιοφώνου; Πού πάει η ενέργεια που εκλύεται από μια εκρηκτική, πολυετή παρουσία, όταν ο καιρός την τοποθετεί στο στασίδι του ομηρικού Νέστορα; Πυκνώνει την ατμόσφαιρα μέσα στην οποία πήζει η ιστορία• προσκολλάται στην ύλη της πανανθρώπινης εμπειρίας• προσμετράται με θετικό πρόσημο στη λίστα εκείνων των δημιουργών που βάζουν πλάτη για την κίνηση προς τα εμπρός. Συμπυκνώνεται σε βιβλίο. Το πολυφορεμένο του Μαλλαρμέ: «Τα πάντα καταλήγουν σ’ ένα βιβλίο», στην περίπτωση του Λ.Κ. και των «ΣΤΙΓΜΩΝ» του, αντιστρέφοντάς το ανεπιτυχώς, ίσως και να σημαίνει πως τα βιβλία εμφανίστηκαν και υπάρχουν ακόμα, γιατί πρέπει σ’ αυτά να περιγραφούν βίοι και σκέψεις, όχι οι ζωές των άλλων, -εδώ έρχεται ο κινηματογράφος- αλλά κάποιων -και ευτυχώς πολλών- που διακρίθηκαν, διακρίνονται και ξεχωρίζουν μέσα στον κουρνιαχτό της παγκόσμιας καθημερινότητας, ως αδάμαντες εις ρύγχος χοίρου.


Σημειώσεις

1. Γ. Σεφέρη: «Με τον τρόπο του Γ.Σ.», Τετράδιο Γυμνασμάτων (1928-1937) , ΠΟΙΗΜΑΤΑ, εκδ. Ικαρος 1967
2. Σ. Μπέκετ: «Ω! οι ωραίες μέρες», από το θέατρο του παραλόγου.
3. «Με ελκύει η έλλειψη, το ανείπωτο, η νύξη, η εύγλωττη, εσκεμμένη σιωπή. Το ανείπωτο, γαι μένα ασκεί μεγάλη δύναμη: συχνά εύχομαι να μπορούσε να δημιουργηθεί ένα ολόκληρο ποίημα με αυτή τη γλώσσα. Η δύναμη αυτή είναι ανάλογη με τη δύναμη του ανίδωτου• για παράδειγμα, τη δύναμη των ερειπίων, των έργων τέχνης που έχουν πάθει ζημιές ή έχουν μείνει ανολοκλήρωτα. Αναπόφευκτα, τα έργα αυτά υπαινίσσονται ευρύτερα συμφραζόμενα• στοιχειώνουν το θεατή επειδή δεν είναι πλήρη, παρότι η πληρότητα υπονοείται: υπονοείται μια άλλη εποχή, ένας άλλος κόσμος όπου ήταν ή προορίζονταν να είναι πλήρη. (LOUΙSE GLYK: «Διάσπαση, δισταγμός, σιωπή» περ. ΠΟΙΗΣΗ τχ., 29 σελ.17)

13/7/07

ΟΔΟΣ: Νωχελικά

Αινιγματική εξακολουθεί να παραμένει η κατάσταση που επικρατεί σε σχέση με την προοπτική της λειτουργίας πανεπιστημιακής σχολής στην πόλη της Καστοριάς και πιο ειδικά στον χώρο του 1ου γυμνασίου.
Η κατάσταση που επικρατεί δεν σκιαγραφεί καμμιά πιθανή εξέλιξη στην θετική κατεύθυνση, και η απραξία μοιάζει να δικαιώνει όσους πιστεύουν ότι η ανάλωση του χρόνου και των προσπαθειών στην απορρόφηση των διαφωνιών που υπάρχουν για κάθε σημαντικό θέμα, είναι ασύνετη συνήθεια των συνήθως χαμένων και πληρώνεται πανάκριβα σε βάρος του τόπου και του κοινωνικού συνόλου.

Για την ιστορία υπενθυμίζεται πως, όταν πριν μερικά χρόνια ξεκίνησαν οι όποιες (και όσες) προσπάθειες για την ίδρυση της σχολής, τότε ορισμένοι δήμαρχοι του νομού Καστοριάς συγκρότησαν μυστικό μέτωπο κατά της πόλης της Καστοριάς, και αντιτάχθηκαν στην προοπτική δημιουργίας του πανεπιστημίου, αντιπροτείνοντας καταλληλότερες λύσεις κατά τους ίδιους, τα πολιτικά τους οφέλη και τους δήμους τους. Η αποκάλυψη της ομάδας προκάλεσε αρνητική αίσθηση, όχι βέβαια για τον ούτως ή άλλως αμφιλεγόμενο στόχο, όσο για το μέσο που χρησιμοποίησαν και ιδίως για την μυστικότητα του μετώπου που συγκρότησαν οι δήμαρχοι.

Στην συνέχεια προστέθηκαν η αναποφασιστικότητα και οι γραφειοκρατία του Δήμου Καστοριάς, της Νομαρχίας και φυσικά του Υπουργείου Παιδείας που προφανώς ερμήνευε τα καθέκαστα ως απόρριψη, ή έστω ως αδυναμία τακτικής. Και σαν να μην έφθαναν όλα αυτά, το επιμύθιο των (λίγων) επαναστατημένων γονιών και καθηγητών του 1ου γυμνασίου, που απειλούσαν με πράξεις που ισοδυναμούν σε μαθήματα αντάρτικου πόλης δι’ αρχαρίους, έβαλε την τελική τρικλοποδιά στην απελθούσα και ιδίως στην νέα δημοτική αρχή καθώς και στην νομαρχιακή αυτοδιοίκηση, που παρακολουθούν νωχελικά, ως οδαλίσκες με ροδαλές παρειές, την κατάλυση του δημοκρατικού προγραμματισμού. Αν παρακολουθούν φυσικά κι’ αν τους απομένει χρόνος εξ αιτίας της απορρόφησής τους στην θερινή πολιτιστική χύτρα των καλλιστείων Μiss Universal of Tourism.

‘Ετσι χάρη στον άοκνο πολιτικό όκνο των αρμοδίων, και εξ αιτίας της παρατεταμένης αδιαφορίας και αναποτελεσματικότηας των αρμοδίων, αντί για πρυτάνεις και συγκλητικούς, αντί για φοιτητές και φοιτήτριες, αντί για βιβλιοθήκες, αίθουσες διδασκαλίας, εργαστήρια πνεύματος και λόγου, ξεφύτρωσαν οι «πολιτιστικές» εκδηλώσεις και οι πρωτοβουλίες της Δημοτικής Επιχείρησης Τουρισμού που κόβει εισιτήρια άλλοτε των 50,00 και άλλοτε των 25,00 ευρώ, κάνοντας ταμεία, σε κάθε είδους και λογής γαλάζιους ευνοημένους του συστήματος.

Πριν από 10 περίπου μήνες, όταν οι αντιδράσεις και οι απειλές μιας χούφτας ιδιοτελών ή βολεμένων, υποχρέωσαν τον νομάρχη Καστοριάς να παραδεχθεί ότι το ακαδημαϊκό έτος 2007-2008 έπρεπε να θεωρείται ήδη χαμένο, κανείς -δηλαδή ακόμη και ο πιο επικριτικός πολίτης- δεν θα μπορούσε να προβλέψει ότι μετά απ’ αυτό, θα παρέλυε κάθε προσπάθεια και κάθε διάλογος. Με λίγα λόγια ότι βρισκόμασταν ενώπιον μιας επ’ αόριστο αναβολής της δημιουργίας σχολής πανεπιστημιακού επιπέδου στην πόλη της Καστοριάς, ενώ αντίθετα σε γειτονικούς νομούς έχουν κάνει πράξη τα οράματα και τις υποσχέσεις τους. Ότι όπως δείχνουν τα πράγματα, μέχρι σήμερα τουλάχιστον, δεν σημειώθηκε καμμιά απολύτως πρόοδος και δεν υπάρχουν ενδείξεις ότι η σχολή θα λειτουργήσει, έστω στο επόμενο 2008-2009 ακαδημαϊκό έτος. Και ότι φύλλο (από όσα άφησαν στα δένδρα οι ακτιβιστές περιβαλλοντολόγοι του Δήμου Καστοριάς) δεν κινείται, για να πραγματοποιήσει μια απόφαση που υποτίθεται ότι είχε ληφθεί.

Βέβαια, έτσι πως παρατηρεί κάποιος τους αρμοδίους, να ωθούνται στις καυτές τουριστικές εκδηλώσεις του υπερ-θεάματος σε σκηνικό που παραπέμπει ευθέως στην πιο κιτς εκδοχή του Λας Βέγκας, και να μην προλαβαίνουν την μια και την άλλη εκδήλωση του πνεύματος, εύκολα διερωτάται (ο κανείς) πόσο κουράγιο, πόση θέληση, αντοχή και πυγμή απαιτείται για να αντέξουν οι αρμόδιοι μας, οι σκαπανείς της Καστοριάς στις τελετές του πνεύματος και τις μουσικές μυσταγωγίες αυτού του από κάθε άποψη hot καλοκαιριού. Πως να μείνει μετά χρόνο για πανεπιστήμια και αμφιθέατρα.

ΟΥΡΑΝΙΑΣ ΜΠΑΓΓΟΥ: Να μην ανεβαίνει στα βουνά χωρίς καπέλο

Κάθισε στη καρέκλα του ιατρείου άκρη- άκρη με τη ζακέτα της στραβοκουμπωμένη, κρατώντας μια τσάντα που κάποτε ήταν καφετιά και τώρα είχε ξεφτισμένο περίγυρο και σκουρόχρωμους λεκέδες. Όταν η νοσοκόμα ρώτησε το όνομά της απάντησε χαμηλόφωνα με ήχο που έσβησε πριν τελειώσουν οι λέξεις. Έδειχνε ντροπιασμένη για το όνομα, την αρρώστια, το άτομό της, δεν γίνονταν ακόμα διακριτό. Πετάρισε τα βλέφαρα και σφάλισε τα μάτια της με μια υπόνοια πόνου που έκαναν το γιατρό να κλείσει μηχανικά τα στόρια στο παράθυρο, για να αφαιρέσει από το φως που έμπαινε την παραπανίσια διεισδυτικότητα.
Πίσω από την ατημελησιά και την κατάπτωση έβλεπες ένα σώμα συμμετρικό, με δέρμα καθαρό και σαν διαφανές γύρω από τα έντονα γαλάζια μάτια της. Συμμάζευε τα πόδια της έτσι που να πιάνουν τον λιγότερο δυνατό χώρο κι έχωνε κάθε τόσο ένα τρεμάμενο παχουλό χέρι στα μαλλιά της, για να τα στρώσει πίσω από το αυτί.
Το όνομά σας, παρακαλώ, επανέλαβε η νοσοκόμα.
Λιθαρή….τάδε, απάντησε ξεψυχισμένα κι απρόσμενα ύστερα εξήγησε στον γιατρό που την κοίταζε ότι πέθαιναν όλα τα παιδιά της μάνας της και για να ζήσει εκείνη, για αυτό και μόνο, τη βάφτισαν Λιθαρή, για να γίνει γερή σαν το λιθάρι
Μιλούσε σωστά, φαίνονταν να έχει κάποια μόρφωση, μ’ έναν σχεδόν αδιόρατο σπασμό στο απάνω χείλος, από τη μία του πλευρά. Ήθελε να δείξει τις ‘ελιές’ που είχε στην πλάτη στον γιατρό, αφού σήμερα ήταν η μέρα κατά του μελανώματος, δέκα του Μάη, κάπου εκεί.
Η νοσοκόμα χαμογέλασε αμυδρά καθώς της ανασήκωσε το πουκάμισό και φάνηκε το ροζ εσώρουχο με την νταντέλα, ξεφτισμένο κι αυτό, αλλά πάλαι ποτέ καλής ποιότητας. Και δεν φαίνονταν χαρισμένο από αλλού, γιατί της ταίριαζε πολύ, τώρα που εξοικειωμένη με το χώρο έδειχνε μια χαριτωμένη αδεξιότητα, μια παιδικότητα χρονίζουσα, αλλά συμπαθητική που απευθύνονταν περισσότερο στους άλλους.
Ξέρετε, τους είπε, ο κύριος που ήταν έξω μου είπε να έρθω να εξεταστώ, επειδή η εξέταση σήμερα γίνεται δωρεάν. Κι αυτός θα ρθει σε λίγο.
Όχι, όχι, δεν είναι γιατρός, οικοδόμος είναι, ήταν δηλαδή. Όχι εδώ, στη Γερμανία. Και οι οικοδόμοι στη Γερμανία, στο Μόναχο, είναι σα δάσκαλοι, μου είπε, με τα εργαλεία τους, με τις στολές τους, με τα ψυγεία για το κολατσιό, όχι σαν εδώ! κι ύψωσε για πρώτη φορά το κεφάλι μιλώντας όλο και δυνατότερα, όλο και πιο γρήγορα.
Την ρώτησαν αν είχε εκτεθεί πολύ στον ήλιο από μικρή, αν τα αδέρφια της, οι γονείς, οι συγγενείς είχαν παθήσεις του δέρματος. Απάντησε αρνητικά, δεν της άρεσε διόλου ο ήλιος, τον φοβόταν, τόσο ολόλαμπρο και δυνατό. Κι οι γονείς της πέθαναν από γηρατειά, όχι από τίποτα άλλο.
Είχε, όμως, έναν μικρότερο αδερφό, αλλά δεν ήξερε πού ζούσε τώρα. Σ’ εκείνον άρεσε να ανεβαίνει στα βουνά, στα βράχια, στις κορφές -Όλο και ψηλότερα, όλο και μακρύτερα.
Τοποθετώντας, ο γιατρός τον φακό, εξέτασε την μεγάλη ‘ελιά ‘ στην πλάτη της. Έμοιαζε με μικρό αστέρι καθώς πέντε ακτινωτά πόδια πρόβαλαν ολόγυρα από ένα καφετί κέντρο. Δεν του άρεσε αυτό που είδε και της είπε καθαρά ότι ο σπίλος έπρεπε να αφαιρεθεί χειρουργικά. Τον κοίταξε ενοχλημένη. Μα, γιατί; τον ρώτησε, αφού δεν με πονάει∙ και η ‘ελιά’ μου αυτή, ήταν, είναι όμορφη, διόρθωσε. Όλοι μου το έλεγαν κι εγώ φοράω εξώπλατα, γι αυτό, για να φαίνεται κάτω από την δεξιά ωμοπλάτη, εκεί που τώρα τα κοριτσόπουλα κάνουν τατουάζ, εγώ έχω την ‘ελιά’ από την μάνα μου, είπε, κι έβαλε τα κλάματα.
Την κοίταζαν αμήχανα χωρίς να ξέρουν πώς να την προσεγγίσουν : σαν παιδί ή σαν ενήλικη που από μια πάθηση κινδυνεύει η ζωή της; Συνεννοήθηκαν με το βλέμμα, από επαγγελματική, συνένοχη συνήθεια και δίνοντας της απορροφητικό χαρτί για να σκουπίσει τα μουσκεμένα της μάγουλα, της εξήγησαν ότι η αφαίρεση θα γίνονταν για να έχει καλύτερη ποιότητα ζωής τα επόμενα χρόνια - και είχε πολλά μπροστά της. Η τομή δεν θα φαίνονταν καθόλου, θα της συμμάζευαν μάλιστα το δέρμα κι αυτό σίγουρα θα την ομόρφαινε.
Αυτόματα σηκώθηκε και με γρήγορα, μικρά βήματα, πηγαίνοντας μπροστά στον καθρέφτη, μισο-γύρισε, και μια κοίταζε την ‘ελιά’ και μια την έκρυβε με το πουκάμισο της, μη μπορώντας να αποφασίσει αν ήθελε να την έχει ή να την ξεφορτωθεί, σαν επικίνδυνο φορτίο.
Θα χάσω την ‘ελιά ‘μου, είπε τέλος, κι έσκυψε το κεφάλι.
Συμφώνησαν για την θεραπεία. Τώρα έδειχνε περισσότερο ήρεμη. Άνοιξε την πόρτα και είδε τον οικοδόμο που της χαμογελούσε.
Δεν θα αργήσω πολύ, περίμενε με, της είπε, καθώς έμπαινε στο ιατρείο. Εκείνη κάθισε στην άκρη μιας καρέκλας περιμένοντας υπάκουα.
Στην σκέψη της ήρθε ο αδερφός της. Έπρεπε να τον βρει για να του πει να μην ανεβαίνει στα βουνά χωρίς καπέλο.

ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΤΖΗΜΑΚΑ: Τα πρώτα χρόνια της ζωής του Παρμενίωνος Τζίφρα (Aντιπροέδρου του Αρείου Πάγου ε.τ.)

Οφείλω ευχαριστίες προς το διοικητικό συμβούλιο του Δικηγορικού Συλλόγου Καστοριάς, για την τιμή που μου έκανε να εκφράσω τα κοινά αισθήματα εκ μέρους των Βογατσιωτών προς τον τιμώμενον συμπατριώτη μας Παρμενίωνα Τζίφρα αντιπρόεδρο επί τιμή του Ανωτάτου Δικαστηρίου της χώρας. Ωστόσο, επειδή οι διακονούντες στο τέμενος του Ασκληπιού δυσκόλως κατανοούν τα πράγματα των διακονούντων στον ναόν της Θέμιδος, και τανάπαλιν, θα επιχειρήσω μια σύντομη σκιαγράφηση μόνον των πρωτινών χρόνων της ζωής του τιμωμένου, σε σχέση με τα πρόσωπα του αμέσου περιβάλλοντός του και τις καταστάσεις που επικρατούσαν τους χαλεπούς εκείνους καιρούς και που αναμφισβήτητα επέδρασαν στη διαμόρφωση της προσωπικότητάς του και στην πορεία της λαμπρής σταδιοδρομίας του.

Ο Παρμενίων Τζίφρας γεννήθηκε στην ιστορική κωμόπολη του Βογατσικού, που με το ψευδώνυμο «Γάβρος» αποτέλεσε το κέντρο της πολιτικής επιτροπής του Μακεδονικού Αγώνα. Δεν είχε παρέλθει ακόμη 15ετία, που η ελευθερία ήρθε τραυματισμένη να περπατήσει μετά από 400 και πλέον χρόνια βαριάς σκλαβιάς, και ύστερα από σκληρούς αγώνες, εδώ πάνω στα ερείπια που άφησε η αγαρινή μανία κατά την ολοκληρωτική καταστροφή του χωριού τον Οκτώβριο του 1912. Οι ισχνές φιγούρες των συγχωριανών κυκλοφορούσαν ανάμεσα στα καπνίζοντα ακόμη ερείπια, μέσα σε μια προσπάθεια αναδημιουργίας και ανασυγκρότησης των ολοσχερώς κατεστραμμένων νοικοκυριών τους.

5/7/07

ΟΔΟΣ: Ευτράπελα



Όταν στις αρχές της δεκαετίας του 1980, ο τότε πρωθυπουργός Γεώργιος Ράλλης εκφωνώντας πολιτική ομιλία κατά το έθος της εποχής στην πλατεία Δαβάκη, τόλμησε να αμφισβητήσει, σε απλό ρητορικό πιο πολύ επίπεδο την παντοδυναμία της γούνας και την μονοσήμαντη φύση της τοπικής οικονομίας, εξαίροντας τις δυνατότητες αλιείας στην λίμνη της Καστοριάς, τότε -δηλαδή αφ' ότου έφυγε ο υψηλός επισκέπτης- εκδηλώθηκαν διαμαρτυρίες και ακούστηκαν καυστικά σχόλια σε βάρος του τότε πρωθυπουργού, για την αδιανόητη έως τότε "ασέβειά" του απέναντι στην Καστοριά που είχε συνδεθεί ιστορικά περίπου άρρηκτα αλλά και αποκλειστικά με την γουνεμπορία.

Σήμερα 26-27 χρόνια αργότερα, σχεδόν κανείς δεν θυμάται την γούνα. Όχι τουλάχιστον με την μαζικότητα και τον παλμό που την γνώρισαν οι παλιότεροι στις εποχές της άνθησής της. Έτσι, οι άλλοτε αδιανόητες μορφές οικονομικής και επαγγελματικής δραστηριότητας, όπως ο τουρισμός, η γεωργία και κτηνοτροφία, η αλιεία, το εμπόριο των (απελπιστικά χαμηλού επιπέδου) πολιτιστικών εκδηλώσεων και φυσικά οι καφετέριες και τα μπαρ των παραλίμνιων ζωνών, έδωσαν άλλη διάσταση στο καστοριανό όνειρο.

Και να, που τις τελευταίες ημέρες σε όλη αυτή την καταιγίδα των εναλλακτικών μορφών οικονομίας και "πολιτισμού", με την αιγίδα του Δήμου Καστοριάς, και πιο ειδικά της ΔηΠΕΚα αλλά και της Δημοτικής Επιχείρησης Τουρισμού του Δήμου Καστοριάς, προστέθηκαν στο πρόγραμμα των εκδηλώσεων που αρχίζουν σήμερα να παρουσιάζουν, μαζί σχεδόν με τις θεατρικές παραστάσεις και τις άλλες εκδηλώσεις, και τα καλλιστεία.

Ως γνωστό, τα καλλιστεία που κέντρισαν για μερικά χρόνια το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης στα χρόνια του ψυχρού πολέμου ως εκδήλωση ελαφράς πνευματικής προσπάθειας και χαμηλού πολιτιστικού προϋπολογισμού απέναντι στην (δήθεν) βαθειά κουλτούρα της Ανατολικής Ευρώπης -από την οποία απέμειναν κάτι Ουκρανές και κάτι Ρωσσίδες, Βουλγάρες και άλλες στα νυχτερινά κέντρα- τελικά έδυσαν και πέρασαν στο πολιτιστικό περιθώριο.
Στην Ελλάδα διοργανώνονται από ένα κεντρικό τηλεοπτικό σταθμό, και χαρακτηρίζονται από το πολύ χαμηλό κόστος παραγωγής, καθώς και από τα παράπλευρα σχόλια και κουτσουμπουλιά που προκαλεί για λίγες μέρες, μια και δεν τα αντέχει ούτε η εγχώρια show biz που αξιώνει να κρατά αυτή τον έλεγχο των "αστέρων" που κατακλύζουν τις μεσημβρινές ζώνες των τηλεοπτικών προγραμμάτων.

Έτσι, όπως ήταν φυσικό, πέρα από τις εύλογες απορίες και τα ερωτηματικά, μόνο θυμηδία μπορούσε να προκληθεί από την ανεξήγητη ευκολία του Δήμου Καστοριάς να εντάξει στα πολιτιστικά γεγονότα, τα δήθεν καλλιστεία του δήθεν "Μις Παγκόσμιος Τουρισμός" και μάλιστα με τους εύγλωττους τίτλους της "Miss Λίμνη Καστοριάς, "Miss Γούνα Καστοριάς" και άλλα ευτράπελα.

Ο αντιδήμαρχος Καστοριάς κ. Σ. Κουμπάνης, προανήγγειλε με διθυράμβους, και ως μέγα πολιτιστικό κατόρθωμα τα λεγόμενα καλλιστεία, ενώ ο πρόεδρος της Δημοτικής Επιχείρησης Τουρισμού κ. Ι. Μιχαηλίδης απηύθυνε ανοικτή πρόσκληση στο φιλοθεάμον κοινό να παρευρεθεί στα καλλιστεία, (έναντι εισιτηρίου 25 ευρώ, αντί του αρχικού των 50 ευρώ κατ' άτομο που είχε ανακοινωθεί) που παρεμπιπτόντως θα πραγματοποιηθούν σε ξενοδοχειακό συγκρότημα των συμφερόντων της συζυγικής οικογένειας.

Ιδιαίτερη αίσθηση προκάλεσαν οι αναφορές του αντιδημάρχου Καστοριάς στην περιβαλλοντική ευαισθησία ενός Δήμου, που μερικές εβδομάδες πριν αποφάσισε (με την συμμετοχή του ίδιου) τον αποδεκατισμό 17 πλατανιών, και επιπλέον έχει επιδοθεί στο ριζικό "κλάδεμα" δεκάδων άλλων δένδρων.

Με όλες αυτές τις φαιδρότητες, δεν αποσαφηνίστηκε αν θα ρίξουν και τα υπόλοιπα τείχη ώστε να περάσουν οι καλλονές των Καλλιστείων.

Δόθηκε πάντως το έναυσμα ώστε την περίοδο του Φθινοπώρου με τις λεγόμενες γουρουνοχαρές και τις μεγάλες εκδηλώσεις παραγωγής τσίπουρου, να διοργανωθούν και καλλιστεία "Miss Πίγκυ". Δόξες. Πολλές δόξες.


* * *



















Την στιγμή που ο Δήμος Καστοριάς πραγματοποιώντας ασυνάρτητα βήματα (και) στα πολιτιστικά, κάπου ανάμεσα στις "παραδοσιακές" μουσικοχορευτικές εκδηλώσεις που επιβαρύνουν ηχητικά και αισθητικά την ατμόσφαιρα εκ συστήματος, και στις ελαύνουσες γιορτές καστάνου και μήλου, προσπαθεί να γεμίσει το θερινό κενό με αμφιβόλου ποιότητας εκδηλώσεις που βαφτίζει "πολιτιστικές", όπως αυτές των Καλλιστείων, για τα οποία θα έπρεπε κανονικά να κινητοποιηθούν δυναμικά γυναικείες οργανώσεις, αλλά και μεμονωμένες εκπρόσωποι του γυναικείου φύλου στην Καστοριά, και να διαμαρτυρηθούν για την υποβάθμιση της αξίας των γυναικών στο επίπεδο της θερινής μαζικής πολιτιστικής ψυχαγωγίας, στην Μεγάλη Βρεταννία αντίθετα, όπου το ενδιαφέρον έλκουν το έργο και το πνεύμα των ανθρώπων, παρά οι γλάστρες της πλαστικής ομορφιάς αλά Μις Ουκρανία, τόλμησαν να αποτείνουν σεβασμό και θαυμασμό στην δύναμη της ανθρώπινης, της γυναικείας θέλησης, του ανθρώπινου πνεύματος και της καλλιτεχνικής δημιουργίας τοποθετώντας το γλυπτό της φωτογραφίας, δηλαδή το άγαλμα της διεθνούς φήμης αγγλίδας καλλιτέχνιδας (εικαστικού) Αλισον Λάπερ, που είναι άτομο με ειδικές ανάγκες και μάλιστα σε προχωρημένη εγκυμοσύνη.
Το πρωτοποριακό αυτό άγαλμα, που καταφέρνει γροθιά στα στερεότυπα, τοποθετήθηκε στην φημισμένη πλατεία Trafalgar του Λονδίνου και είναι βέβαιο ότι θα μοιάζει αδιανόητο στους καστοριανούς σκαπανείς, του μεγάλου, του ωραίου και του αληθινού, οι οποίοι στον Δήμο Καστοριάς είχαν την φαεινή ιδέα να ονομάσουν πολιτισμό τις υποψήφιες για τον διαγωνισμό Μις Παγκόσμιος Τουρισμός, Μις Γούνα Καστοριάς και Μις Λίμνη Καστοριάς.

ΟΔΟΣ: Οικόπεδο φιλετάκι

Σκάνδαλο ολκής μοιάζει να είναι αυτό που αποσοβήθηκε την τελευταία μόλις στιγμής με την ανάκληση από το Δημοτικό Συμβούλιο Καστοριάς, προηγούμενης απόφασής του, με την οποία όπως ισχυρίστηκε τουλάχιστον, η μειοψηφία υπό τον κ. Κ. Κοντόπουλο, ο Δήμος Καστοριάς, χάριζε σε ιδιώτη, φίλα προσκείμενο στο δημαρχιακό περιβάλλον, ένα δημοτικό οικόπεδο φιλετάκι στην περιοχή της επέκτασης στην Χλόη-Φουντουκλή, και το αντάλλασσε με το οικόπεδο του δημότη, που ήταν περίπου υποδιπλάσιο, αλλά επιπλέον ...απαλλοτριωνόταν κιόλας!

Η δικαιολογία ήταν, τάχα, η επίσπευση της διαδικασίας των απαλλοτριώσεων στην πλατεία Ομόνοιας, αλλά δεν ευσταθεί μια και ο Δήμος Καστοριάς έχει ήδη προσφύγει δικαστικά για τις αποζημιώσεις των ιδιωτών, και επομένως η απόφαση αυτή, ήταν χαριστική και αδικαιολόγητη.

Σημειωτέον ότι από την αρχή, ο συνδυασμός του Κ. Κοντόπουλου και η ομάδα στο δημοτικό συμβούλιο Καστοριάς, είχαν επισημάνει το διάτρητο της διαδικασίας και της απόφασης και προσπάθησαν πρώτα με το καλό να τους πείσουν να ανακαλέσουν την απόφασή τους. Όμως, οι της πλειοψηφίας, έδειχναν αμετάπειστοι, και τότε, ερευνώντας σε βάθος ακόμη περισσότερο την υπόθεση, τα μέλη του δημοτικού συμβουλίου που εκλέχτηκαν με τον συνδυασμό "Καστοριά η πόλη μας" με πρωτεργάτη τον σύμβουλο Κ. Κοντόπουλο, ανακάλυψαν εμβρόντητοι ότι, η απόφαση αυτή έπασχε για πολλούς και διάφορους λόγους (ένας κι' ένας όλοι τους), αλλά ότι επιπλέον είχαν παρουσιαστεί στο δημοτικό συμβούλιο νόθα στοιχεία για τις αξίες των επίμαχων οικοπέδων, με αποτέλεσμα να είναι διπλά παράνομη η απόφαση.
Κατέθεσαν έτσι προσφυγή, και μόνο μετά απ' αυτό το γεγονός υποχρεώθηκε σε αναδίπλωση η πλειοψηφία του δημοτικού συμβουλίου Καστοριάς, και απέσυρε (ανακάλεσε) την παράνομη απόφαση, που δεν κρατούσε ούτε τα προσχήματα για να κρύψει τα κραυγαλέα τρωτά της.

Έτσι, με την αφορμή αυτή, αποτράπηκε η νομιμοποίηση μιας παράνομης απόφασης, που θα νομιμοποιούνταν, όπως νομιμοποιήθηκαν κάποιες, άλλες που λέγεται ότι λήφθηκαν κατά την περασμένη θητεία του απελθόντος δημάρχου κ. Δημ. Παπουλίδη, την οποία φέρεται μάλιστα να υπερψήφισε, τότε, ο νυν δήμαρχος κ. Ι. Τσαμίσης. Με την οποία λέγεται ότι επιτεύχθηκε μια αντίστοιχη, σκανδαλώδης μεταβίβαση δημοτικού ακινήτου, σε οικογένεια παραγόντων της Νέας Δημοκρατίας, με πολυσχιδή δραστηριότητα στον χώρο της ψυχαγωγίας, της εμπορίας αυτοκινήτων, της γουνεμπορίας και των οικοδομών, που λέγεται ότι κινείται στο κλίμα του τ. βουλετή κ. Κ. Σημαιοφορίδη, και για τον λόγο αυτό όπως εξηγείται "συσπείρωσε" τους πάντες, αφού μπορούσε ταυτόχρονα να διεξάγει αγώνα για τον κ. Δ. Παπουλίδη, αλλά να της υποκλίνεται και η τότε μειοψηφία.

Το ακίνητο βρίσκεται σε περίοπτη θέση, σε μια από τις προσήλιες εισόδους της Καστοριάς, και αφού συνέπραξαν όλοι, πέρασαν ήδη μερικά χρόνια που "ξέπλυναν" το σκάνδαλο, ώσπου με αφορμή τα πρόφατα γεγονότα επανήλθε στην δημοσιότητα, ειδικά για να τονιστεί η συμφωνία και της τότε μειοψηφίας, στην... "επωφελή" για τον Δήμο ανταλλαγή.

Αυτά βεβαίως, είναι ελάχιστα από τα γεγονότα που διαδραματίζονται στον Δήμο Καστοριάς, στον οποίο παρατηρείται μια παρατεταμένη αδράνεια (εκτός φυσικά από τα σημερινά καλλιστεία, που απορροφούν τον ζήλο του Δήμου Καστοριάς τις τελευταίες ημέρες), όχι μόνο στα έργα της πλειοψηφίας, αλλά και στις πρωτοβουλίες της μείζονος μειοψηφίας που αναδείχθηκε με επικεφαλής τον κ. Γεώργιο Καπαχτσή.

Διότι πέρασαν αρκετοί μήνες μέχρι τώρα, χωρίς να ακούγονται οι σύμβουλοι αυτής της μειοψηφίας, την στιγμή που καθώς φαίνεται από την στάση της ελ. μειοψηφίας του κ. Κοντόπουλου, υπάρχουν σημαντικά και σοβαρά ζητήματα που πρέπει να ελεγχθούν ώστε να αποτρέπονται λάθη ή και σκάνδαλα.

Οι σημαντικότερες πρωτοβουλίες φαίνεται να πέρασαν στην παράταξη του κ. Κοντόπουλου, που έστω και αν αντιδρά μερικές φορές με λιγότερη ψυχραιμία απ' όση θα ζητούσε η κοινή γνώμη, ωστόσο προασπίζεται ξεκάθαρα και μαχητικά την άποψή του, για την οποία δεν αφήνει περιθώρια αμφισβήτησης και παλινωδιών.

Κάτι αντίστοιχο μοιάζει να γίνεται και από την πλευρά συγκεκριμένων πόλων της πλειοψηφίας -που διαθέτουν μάλιστα και αποφασιστικές αρμοδιότητες- αλλά και στο επίπεδο του κ. δημάρχου στον οποίο χρεώνονται οι επιλογές συγκεκριμένων προσώπων και αποφάσεων. Μόνη απούσα, τουλάχιστον αυτή την περίοδο, παραμένει η μείζων πλειοψηφία.

Εκτός κι' αν φρονούν ότι, η σιωπή είναι χρυσός. Που πράγματι θα ήταν στην περίπτωση του οικοπέδου, αν παρέμενε το θέμα στην σιωπή.