31/10/09

ΟΔΟΣ: Brio

Σε μια σειρά ρηξικέλευθων θεατρικών παραστάσεων που δόθηκαν στην Καστοριά, στο δίδυμο αμφιθέατρο του ΤΕΙ, την περασμένη εβδομάδα, η θεατρική ομάδα του πολιτιστικού συλλόγου «Σπασμένο Ρόδι» παρουσίασε το έργο του Hall Salwen «Αναμείνατε στο ακουστικό σας». Αξίζει να σημειωθεί ότι είναι το δεύτερο θεατρικό έργο που ανέβασε το 2009 ο σύλλογος «Σπασμένο Ρόδι», μετά τον καλοκαιρινό «Μανδραγόρα» (σε σκηνοθεσία Τάνια Κίτσου).

Οι παραστάσεις του «Αναμείνατε στο ακουστικό σας» σκηνοθετήθηκαν από την κ. Σοφία Καρακάντζα, η οποία έχει γίνει ήδη γνωστή στην Καστοριά από την σκηνοθεσία της σε άλλες θεατρικές παραστάσεις στο πρόσφατο παρελθόν, όπως «Παραλλαγές πάνω σε ένα θέμα αμετάθετο» βασισμένη σε διηγήματα του Ηλία Παπαμόσχου (από τον σύλλογο «Σπασμένο Ρόδι»), και «Η σιωπηλή συνομωσία της σαρδέλας» (από τον σύλλογο «Μύησις»).

Στην τελευταία δουλειά της ίδιας και της θεατρικής ομάδας, αποδείχθηκε πολύ απλά, ακόμη πιο πολύ απ’ ό,τι στο παρελθόν, ότι η μεν κ. Καρακάντζα διαθέτει μια έμφυτη ικανότητα τολμηρής και σύγχρονης σκηνοθετικής αντίληψης, γεμάτη φρεσκάδα και ζωντάνια, οι δε πρωταγωνιστές (όλοι τους ερασιτέχνες, εκ των οποίων μερικοί από αυτούς ελάμβαναν για πρώτη φορά μέρος σε θεατρική παράσταση), ότι με κατάλληλη προετοιμασία και σκηνοθεσία, μπορούν να επιτύχουν υψηλούς στόχους, ακόμη και σε παραστάσεις που προσεγγίζουν το πειραματικό θέατρο.

Η παράσταση βασίστηκε σε απολύτως ορατούς στο κοινό, μεμονωμένους και αυτοτελείς, διαδοχικούς, αν όχι περίπου ταυτόχρονους τηλεφωνικούς διαλόγους-μονολόγους σύγχρονων ανθρώπων παραγωγικής ηλικίας (άνω των 35), που εξ αιτίας των ρυθμών της ζωής, της ταχύτητας, της τεχνολογίας και του εγωϊσμού, έχουν μείνει οι περισσότεροι χωρίς σύντροφο. Τα πάντα εκτυλίσσονται μπροστά στην αόρατα διχοτομημένη σκηνή, έστω κι’ αν οι πρωταγωνιστές είναι κρυμμένοι πίσω από τους διάφανους τοίχους του εγωϊσμού και της προσωπικής μοναξιάς. Άφθονο χιούμορ, έξυπνοι διάλογοι, πικάντικες ατάκες, ταχείς ρυθμοί και εναλλαγές, κρατούν αμείωτο το ενδιαφέρον του θεατή.

Παρά ταύτα, την μεγάλη προσπάθεια των παραγόντων και ιδίως των πρωταγωνιστών, αλλά και την γενική αίσθηση της επιτυχίας, η παράσταση -τουλάχιστον την πρώτη ημέρα, στην πρεμιέρα- έδειχνε να χρειάζεται λίγο καλύτερο συντονισμό και δέσιμο. Ενδεχομένως να χρειάζονταν περισσότερες πρόβες, μια και συχνά έχανε τον συγχρονισμό και την ροή, παρ’ όλο το έντονο μπρίο που κυριαρχούσε καθ’ όλη την διάρκεια της παράστασης. Ένα μπρίο που προήρχετο από το μεράκι και το πάθος των ηθοποιών και μετεδίδετο ευχάριστα στους θεατές, αλλά που κάποιες φορές μετατράπηκε σε εμπόδιο για την (πραγματικά) θεατρική απόδοση των ρόλων.

Αλλά αυτές οι παρατηρήσεις, που προφανώς οφείλονται στην έλλειψη απαιτούμενου χρόνου, ίσως και στο άγχος της πρεμιέρας, δεν μειώνουν καθόλου το τελικό αποτέλεσμα που μετέδωσαν με πάθος και φρεσκάδα οι ηθοποιοί, μερικοί εκ των οποίων (και πρωτοεμφανιζόμενοι) εξέπληξαν. Δεν μειώνουν καθόλου την σπάνια δυνατότητα που έδωσαν στο κοινό να παρακολουθήσει μία φρέσκια παράσταση που διακωμωδεί την ζωή, τον έρωτα, το σεξ και τον θάνατο, σε μία κοινωνία σαν αυτή της Καστοριάς, που δεν διακωμωδεί τίποτε και πάσχει από ερωτισμό.

Σε καμμιά περίπτωση δεν μειώνουν την αξία μιας θεατρικής αφήγησης που προέρχεται απ’ ευθείας από το σήμερα και την καθημερινότητά του. Mια και μοιάζει να εκτυλίσσεται σε μια μεγαλούπολη, ίσως και στην Νέα Υόρκη, θα μπορούσε κάλλιστα, με την ανάλογη παράφραση να τιτλοφορείται “No sex in the city”, έστω κι’ αν τους ανθρώπινους χαρακτήρες των ρόλων, μπορεί κανείς να τους συναντήσει σε κάθε σύγχρονη κοινωνία.

Σχετικά κείμενα:

29/10/09

ΝΙΝΑΣ ΓΚΑΤΖΟΥΛΗ: Καιρός να ασχοληθούμε σοβαρά με τα εθνικά θέματα

Από τη γέννηση της ελληνικής ιδιωτικής τηλεόρασης στις αρχές του 1990 εξαφανίστηκαν από την ατζέντα των δελτίων ειδήσεων και ελαττώθηκαν αισθητά στον Τύπο οι αναφορές στα εθνικά μας θέματα. Και η οποιαδήποτε αναφορά κυρίως στα οπτικοακουστικά μέσα περιορίζεται στη συρραφή των δηλώσεων των εκπροσώπων του πολιτικού κόσμου, χωρίς ανάλυση ή ουσιαστική διερεύνηση της πορείας των.
Χωρίς να επιρρίπτουμε την ευθύνη στα ΜΜΕ αποκλειστικά, καθώς αυτά αντικατοπτρίζουν τόσο τον πολιτικό κόσμο όσο και το ακροατήριο και τους αναγνώστες τους, σίγουρα είναι αυτά που θέτουν την ημερήσια ατζέντα. Αποτέλεσμα αυτής της τακτικής, η οποία μπορεί να ξεκίνησε με τη λογική ότι “δεν πουλάνε” ως θέματα, είναι η παντελής έλλειψη ενημέρωσης του ελληνικού λαού και κατά συνέπεια η απάθεια για την πορεία και τις εξελίξεις σε κρίσιμα θέματα εξωτερικής πολιτικής.

ΤΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ ΘΕΜΑ

Θα αρκεστώ στο Μακεδονικό θέμα, το οποίο οδηγήθηκε στο σημερινό αδιέξοδο διότι από τη δεκαετία του 1940 τόσο οι πολιτικοί όσο και οι δημοσιογράφοι δεν έδωσαν τη δέουσα σημασία και το υποβίβασαν. Μαζί με τα Ελληνοτουρκικά, το Μακεδονικό είναι από τα πιο κρίσιμα θέματα της Ελλάδας, τα οποία ανά πάσα στιγμή μπορούν να λάβουν μοιραία για την πορεία της χώρας εξέλιξη, καθώς αφορούν στην εδαφική της ακεραιότητα.
Η ανοχή της ελληνικής πλευράς και η πολιτικής της φιλικής προσέγγισης τροφοδότησαν τόσο την αδιαλλαξία όσο και τον παραλογισμό των διεκδικήσεων των Σκοπιανών, οι οποίοι έφθασαν σε ακρότητες και προκλήσεις που ξεπερνούν κάθε όριο. Μετονόμασαν αεροδρόμια και στάδια, επιδόθηκαν σε μια συστηματική προπαγάνδα περί ανύπαρκτων μειονοτήτων, σφετερίστηκαν εθνικά σύμβολα, παραβίασαν κάθε άρθρο της ενδιαμέσου συμφωνίας, οικειοποιήθηκαν τη μακεδονική ιστορία...
Έφθασαν στο σημείο να επικαλούνται τον Θεό για την ανωτερότητα της “μακεδονικής τους προέλευσης”, ισχυριζόμενοι ότι αυτοί είναι μια καθαρή λευκή φυλή (όπως και οι αρχαίοι Μακεδόνες) και ως εκ τούτου είναι ο ουράνιος εκλεκτός λαός που δικαιωματικά μπορεί να διεκδικήσει τη “μακεδονική” ταυτότητα και εδάφη. Με τέτοιου είδους ψευδοεπιστήμες και εμμονή για γενετική καθαρότητα οι μακεδονιστές των Σκοπίων έχουν κατακλύσει το διαδίκτυο με ρατσιστικές και εμπαθείς πληροφορίες πως οι Έλληνες είναι μια κατώτερη “μαύρη φυλή”, η οποία στερείται ιστορικού πολιτισμού και μεταναστεύοντας στα Βαλκάνια έκλεψαν το πολιτισμό του αυτόχθονα λαού τους.

“ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗ” ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΕΙΑ

Η Σκοπιανή Ακαδημία Επιστημών και Τεχνών (MANU) εξέδωσε “Μακεδονική” Εγκυκλοπαίδεια προκαλώντας θύελλα αντιδράσεων από το γηγενές αλβανικό στοιχείο, την Αλβανία, αλλά και τη Βουλγαρία... Η επιστημονική τους κοινότητα απέδωσε αφρικανική προέλευση στους Έλληνες και ισχυρίζεται ότι το “αιγαιακό τμήμα της Μακεδονίας” τελεί “υπό ελληνική διοίκηση”. Αναφέρουν χαρακτηριστικά ότι στο τμήμα αυτό της Μακεδονίας “ζούσε μακεδονικός λαός και εθνικές μειονότητες (Τούρκοι, Εβραίοι, Έλληνες, Βλάχοι, Ρομά)” και για την “εξασφάλιση διαρκούς κυριαρχίας οι ελληνικές κυβερνήσεις επιδίωξαν αλλαγή του εθνοτικού χαρακτήρα της περιοχής με εκδίωξη του μακεδονικού και τουρκικού πληθυσμού καθώς και με τον εποικισμό εις βάρος του τοπικού πληθυσμού”. Καταμετρούν... δε 436.000 Μακεδόνες οι οποίοι εκδιώχθηκαν από τη “Μακεδονία του Αιγαίου”!

Οι ισχυρισμοί τους ότι “βρετανικές και αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες εκπαίδευσαν τους Αλβανούς του Κοσόβου κατά τον εμφύλιο πόλεμο” προκάλεσαν την οργή και έντονη αντίδραση σε Ουάσιγκτον και Λονδίνο, οι οποίες αντέδρασαν με υψηλούς τόνους αξιώνοντας από την κυβέρνηση των Σκοπίων να παρέμβει και να απαλειφθούν αυτές οι αναφορές. Οι αλβανοί πολιτικοί απείλησαν πως θα αποσυρθούν από το κοινοβούλιο αν δεν αφαιρεθούν.
Σε αντίθεση με τις αντιδράσεις των ανωτέρω χωρών, οι οποίες και ουσιαστικά δεν απειλούνται από διεκδικήσεις εκ μέρους των Σκοπίων, η ελληνική εξωτερική διπλωματία εξακολουθεί την πολιτική της “σιγής ιχθύος”!
Την ίδια “σιγή ιχθύος” που διατήρησε έναντι των μελών της παγκόσμιας διανόησης ακόμη και μετά την πρόσφατη επιστολή τους στον αμερικανό πρόεδρο να αποσύρει την αναγνώριση των Σκοπίων ως Δημοκρατία της “Μακεδονίας”, ούτως ώστε να διαφυλαχτεί το επιστημονικό τους αντικείμενο από αυθαίρετες παραχαράξεις της ιστορικής αλήθειας.

Η “σιγή ιχθύος” συνοδεύεται και από απίστευτη ελαφρότητα άγνοιας. Ο συμπαθής καθʼ όλα υποψήφιος βουλευτής του ΠαΣοΚ κ. Λοβέρδος με μεγάλη άνεση (θαρείς και θα τους φιλοξενήσει στο οικόπεδό του) είναι πρόθυμος να δώσει άδεια επανόδου σε ελληνική γη στους μεταλλαγμένους Σκοπιανούς (πρώην Έλληνες) αυτονομιστές και προπαγανδιστές!
Καμία χώρα στο χάρτη του πλανήτη δεν θα ανεχόταν τις παραπάνω προκλήσεις, που αποτελούν ξεκάθαρα επεκτατικές βλέψεις εναντίον της. Αντιθέτως, όλοι αυτοί οι -κατά γενική ομολογία- παραλογισμοί των Σκοπίων θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν ως επιχειρήματα ανατροπής της ελληνικής θέσης κατά της σύνθετης ονομασίας με γεωγραφικό προσδιορισμό, η οποία έχει υιοθετηθεί από την πλειοψηφία του πολιτικού κόσμου στην Ελλάδα.

ΠΕΡΑΣΕ ΑΝΕΠΙΣΤΡΕΠΤΙ
Η ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΧΑΡΑΞΗΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

Ζούμε σε εποχή αλλαγών και ανατροπών παγκοσμίως. Καταρρέουν κατεστημένα και γεννιέται μια νέα φιλοσοφία και προσέγγιση σε όλα τα θέματα πολιτικής, κοινωνίας, οικονομίας και επιστήμης, που ξεκινά από την αμερικανική ήπειρο. Η διακυβέρνηση του Ομπάμα διάκειται φιλικότερα προς την Ελλάδα και δεν ασκεί πιέσεις στη χώρα μας για τη “διευθέτηση” του Μακεδονικού, όπως έπραττε προκλητικά η ομάδα Μπους. Άλλωστε έχει πολλά θέματα -εσωτερικά και εξωτερικά- “στο πιάτο της” για να χειριστεί.
Αυτή τη συγκυρία στην Ουάσιγκτον, την παγκόσμια κίνηση των καθηγητών υπέρ της ελληνικότητας της Μακεδονίας αλλά και τον φιλελληνισμό που αναγεννάται λόγω της επιστροφής στις διαχρονικές αξίες του ελληνισμού, θα έπρεπε η Ελλάδα να τις αξιοποιήσει. Πέρασε ανεπιστρεπτί η προσπάθεια της παραχάραξης της ιστορίας μέσω των διανοητικώς στερουμένων συνάφειας θεωριών του μεταμοντερνισμού και της πολυπολιτισμικότητας κατά την περασμένη δεκαετία. Ό,τι δεν είναι αυθεντικό απλώς καταρρέει στο πέρασμα του χρόνου.

Η ελληνική πλευρά δύναται και κυρίως οφείλει να αποσύρει τη σύνθετη ονομασία η οποία θα περιέχει τον όρο “Μακεδονία”, διότι οποιοδήποτε όνομα με τον όρο “Μακεδονία” καθιστά τους γείτονες ως τους μοναδικούς “Μακεδόνες” της περιοχής, με κάθε δικαίωμα “μακεδονικής” εθνότητας και “μακεδονικής” γλώσσας. Άλλωστε και το προσωρινό όνομά τους, πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας, είναι ήδη σύνθετη ονομασία και περιέχει τον όρο “Μακεδονία”. Είναι ξεκάθαρο και αναμφισβήτητο.

Επιπλέον είναι αναφαίρετο δικαίωμα κάθε χώρας να εξαιρείται από ορισμένες ευρωπαϊκές ρυθμίσεις που αφορούν ευαίσθητα εθνικά θέματα. Πρόσφατο παράδειγμα αποτελεί το γεγονός ότι το γερμανικό Συνταγματικό Δικαστήριο ενέκρινε μεν τη Συνθήκη της Λισαβόνας (το τροποποιημένο ευρωπαϊκό “Σύνταγμα”), αλλά όρισε ότι θέματα αστυνομίας, στρατού και παιδείας θα παραμείνουν υπό τον εθνικό και κυριαρχικό έλεγχο της Γερμανίας.
Επ’ ουδενί λόγω δεν πρέπει να ενθαρρυνθεί η ευρωατλαντική προοπτική των Σκοπίων πριν λυθεί το θέμα του ονόματος και μάλιστα υπέρ του ελληνικού εθνικού συμφέροντος.
Θα έπρεπε να είχαμε μάθει τα μαθήματά μας από τη γείτονα Τουρκία, μέλος του ΝΑΤΟ, της οποίας επιτρέψαμε να αρχίσει διαπραγματεύσεις εντάξεως με την ΕΕ χωρίς να προηγηθεί λύση κανενός εκ των προβλημάτων. Όπως η Τουρκία, έτσι και τα Σκόπια θα χρησιμοποιήσουν την ευρωατλαντική τους πορεία και μάλιστα σε συνεργασία, με αναπόφευκτη συνέπεια να ενταθεί η επιθετικότητα, η αδιαλλαξία και οι αλυτρωτικές τους βλέψεις εναντίον της Ελλάδας.

Για το θέμα της σύνθετης ονομασίας πρέπει να αποφασίσει ο λαός μέσω δημοψηφίσματος. Τότε, και μόνο τότε, η οποιαδήποτε ελληνική κυβέρνηση προκύψει από το εκλογικό αποτέλεσμα μπορεί να απαλλαγεί από το βάρος μιας λανθασμένης αποφάσεως, μεταθέτοντας κάθε ευθύνη στο λαό.

28/10/09

ΘΑΝΑΣΗ ΜΠΑΤΣΟΠΟΥΛΟΥ: Αντιεξουσιαστές της εξουσίας

Έχει αποδειχθεί ότι με λόγια η έκφραση επιθυμιών ή η διατύπωση εντολών, απέχει πάρα πολύ από τις πράξεις και την πραγματικότητα του επιδιωκόμενου αποτελέσματος. Όταν μάλιστα αναφερόμαστε στις πρώτες μέρες των εξαγγελιών πολιτικών που οπωσδήποτε είναι επηρεασμένες από το αποτέλεσμα μια σαρωτικής νίκης που τους έδωσε το εκλογικό σώμα σε εθνικές εκλογές.

Ο νεοεκλεγείς, για πρώτη φορά, πρωθυπουργός κ. Γεώργιος Παπανδρέου, πρόεδρος του ΠαΣοΚ, θέλουμε να πιστεύουμε πως δεν εξέφρασε στους συνεργάτες του, που ο ίδιος επέλεξε υπουργούς μια συμβουλή με την έννοια της απλής επιθυμίας, αλλά μία συνειδητή απαίτηση για να πραγματοποιηθούν χωρίς καμίας ανοχή παρεκτροπής αυτά που είπε. «Να είναι αντιεξουσιαστές της εξουσίας και όχι μόνον».
Γιατί τα προεκλογικά του συνθήματα ήταν και το Πρώτα ο πολίτης, και αξιοκρατία και πάταξη της διαφθοράς, και διαφάνεια και ισονομία και δικαιοσύνη κλπ…
Εδώ που τα λέμε, πολύ μεγάλες κουβέντες.
Μεγάλες κουβέντες, που παρόλο όλους μας ταλαιπωρεί μια αμφιβολία για το πόση προσπάθεια και επιμονή χρειάζεται να ανατραπεί μία νοοτροπία που βρίσκεται βαθιά ριζωμένη, όχι μόνο στον κομματικό εγωϊστικό φανατισμό των ανθρώπων της εξουσίας, αλλά και στον ίδιο τον κομματικό ψηφοφόρο, εντούτοις, υπάρχει και η ελπίδα, έστω σταδιακά, άμεσα-μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα, να αλλάξουν αυτές οι νοοτροπίες και οι καταστρεπτικές συνήθειες (συνήθεια δευτέρα φύση) που μειώνουν βαθιά την έννοια της Δημοκρατίας, σε μία χώρα που η σοφία των προγόνων της ήταν η μήτρα που την γέννησε. Αλλιώς σ’ αυτόν τον τόπο, σ’ αυτήν την χώρα, δεν του επιφυλάσσει η μοίρα του, όχι βέβαια καλύτερες μέρες για τον μέλλον του, αλλά έναν κατήφορο ανεξέλεγκτο για το αποτέλεσμα.

Έχουμε ζήσει σε πολλές εποχές, ιδιαίτερα μετά την μεταπολίτευση, αλλά και πάρα πολύ πρόσφατα, τέτοιες ελπιδοφόρες υποσχέσεις, ποτέ όμως ουσιαστικά δεν πραγματοποιήθηκαν, και είναι αυτό που δημιουργεί μέσα μα το σαράκι της αβεβαιότητας και της αμφιβολίας. Δεν λέμε, υπήρξαν πολλές βελτιώσεις για την προστασία της Δημοκρατίας, είναι όμως αδύναμες αυτές οι βελτιώσεις και δεν μπόρεσαν έως τώρα, ούτε θα μπορέσουν για το μέλλον, να αντιμετωπίσουν τους κομματικούς φανατισμούς και τις κομματικές συνήθειες, που δεν προσφέρουν τίποτε άλλο εκτός από πρωτάκουστες αδικίες και την συντήρηση της διαφθοράς μέσα από ίντριγκες και διαπλοκές.
Πόσο μάλλον δεν μπόρεσαν να αντιμετωπίσουν, όχι απλά τους εγωϊσμούς, αλλά τους εγωκεντρισμούς που τους ανδρώνει η καρέκλα της εξουσίας και κάνει τους εξουσιαστές να πιστεύουν ότι θα πρέπει κάνουν ό,τι θέλουν, χωρίς να υπολογίζουν το τι θέλουν και τι ονειρεύονται για το καλό τους μέλλον οι πλειοψηφούντες πολίτες ενός τόπου, ή μιας επί μέρους περιοχή της χώρας τους. Ενώ θα πρέπει να έχουν ανοιχτά τα αυτιά τους και τα μάτια τους για να είναι τα δικά τους όνειρα ταυτισμένα με τα όνειρα των πολλών και όχι μόνον με την δική τους επιθυμία. Όχι βέβαια ότι δεν θα πρέπει να έχουν το δικαίωμα να ονειρεύονται και οι ίδιοι, και αν τα όνειρά τους γίνονται αποδεκτά από την δημοκρατική πλειοψηφία να επιδιώκεται από κοινού η πραγματοποίησή τους. Όταν όμως οι πολλοί έχουν διαφορετικά όνειρα, τότε θα πρέπει να είναι απαράβατη η υποχρέωσή τους να προσγειώνονται στην θέληση της πλειοψηφίας, θάβοντας σ’ αυτήν την θέληση τους εγωκεντρισμούς τους.
Αν το μπορέσουν αυτό, τότε υπάρχει η ελπίδα να επιτευχθεί σταδιακά η επιθυμία-εντολή του πρωθυπουργού, ο οποίος βέβαια δεν θα πρέπει να απομακρύνει μόνον αυτούς που παραστρατούν με πράξεις διαπλοκές και δολιοφθοράς, αλλά να αποπέμπει και αυτούς που θέλουν να εφαρμόζουν του «ενός ανδρός αρχή» που και αυτό βλάπτει την Δημοκρατία και τους πολίτες.
Και όχι μόνον, γιατί είναι και άλλοι που μπορεί να είναι αμέτοχοι σε αδικίες προς τους πολίτες, συγκαλύπτουν όμως πολύ προσεκτικά κάποιους που αδικούν και ξεγελούν παράφορα πολίτες, παραβιάζοντας γραπτούς και ηθικούς νόμους.
Ας μην υπάρχει λοιπόν διστακτικότητα να γκρεμίζονται και αυτοί από τους θρόνους τους.

Ο νέος πρωθυπουργός, μαζί με τους συνεργάτες του που ο ίδιος επέλεξε, έχουν πολύ δύσκολο δρόμο να πορευτούν για την επιδίωξη του επιθυμητού αποτελέσματος των υποσχέσεών του. Η μη πραγματοποίηση σ’ αυτήν μάλιστα την εποχή των υποσχέσεων θα έχει το πολύ γνωστό πρόσφατο αποτέλεσμα, αφού η εξουσία που δίνεται μέσα από δημοκρατικές διαδικασίες, δεν έχει μονιμότητα.
Έχει εναλλαγές, με πάρα πολύ δυσάρεστες συνέπειες για όσους αθετούν τις υποσχέσεις τους. Ο λαός ξύπνησε, δεν κοιμάται πια.

ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ έγραψαν

Κύριε διευθυντά,

Ανακοίνωση του συλλόγου Συνταξιούχων ΟΑΕΕ (ΤΕΒΕ) έγραφε ότι ο σύλλογος καλεί τα μέλη του σε έκτακτη γενική συνέλευση στις 17.9.09 και ώρα 6 μ.μ. ημέρα Πέμπτη, στην αίθουσα του Δ.Σ. Καστοριάς, με μοναδικό θέμα την τροποποίηση και εναρμόνιση του καταστατικού. Και όλοι εμείς, τα μέλη, ως οφείλαμε, δώσαμε το παρόν. Όλο το Δ.Σ. του Συλλόγου Συνταξιούχων ΤΕΒΕ Ν. Καστοριάς, έχει πάρει θέση στην έδρα, μετράει τα άτομα που βρίσκονται στην αίθουσα (51) και μας λέει ότι οικονομικά τακτοποιημένα είναι 10, άρα έχουμε απαρτία, και συνεχίζει: Κληθήκαμε όλοι εμείς σήμερα για να τροποποιήσουμε το καταστατικό και μας διαβάζει την ίδρυση του καταστατικού του συλλόγου, ότι δηλαδή ιδρύθηκε το 1985 και έκτοτε λειτουργεί άψογα. Μας διάβασε και μία επιστολή εντολή από την Πανελλήνια Ομοσπονδία, ότι δηλαδή πρέπει να κάνουμε την ένωση και μάλιστα γρήγορα, «δεν πάει άλλο» αναφέρθηκε σε προγενέστερη επίσκεψη των τριών συλλόγων, ΤΕΒΕ, ΤΑΕ ΚΑΙ ΤΣΑ, ότι δηλαδή συμφώνησαν και οι τρεις σύλλογοι να κάνουν το καταστατικό του νέου συλλόγου. Το ΤΕ όρισε τον αντιπρόεδρο και τον γενικό γραμματέα, το ίδιο έκανε και το ΤΣΑ, και τα υπόλοιπα μέλη απο΄το ΤΕΒΕ, αυτό θεωρήθηκε το προσωρινό Δ.Σ. του ΟΑΕΕ. Όλα αυτά προσωρινά, η συμφωνία ήταν να βρουν έναν δικηγόρο να κάνει το καταστατικό, να το επικυρώσει από το δικαστήριο και… τότε μας λέει ο πρόεδρος του ΤΕΒΕ εκλογές δεν θα κάνουμε. Ξέρετε ότι είμαι σύμβουλος στην ΠΟΣ-ΤΕΒΕ, θα κάνουμε εκλογές το 2010 και αυτό για να συμπίπτουν με τις εκλογές της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας. Στην πρόταση-δήλωση του προέδρου δεν απάντησε κανείς, και ο λόγος ήταν να μην δημιουργηθεί θέμα. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι συμφωνούμε όλοι εμείς, για λόγους που θα πούμε παρακάτω.
Ερχόμαστε τώρα στην παρούσα Γ.Σ. Αφού ακούσαμε τα γνωστά, αναφέρθηκε σε προγενέστερη σύσκεψη, ότι δηλαδή συμφώνησαν όλοι, αναφέρθηκε στο όνομα του προέδρου του ΤΑΕ για να μας πει ότι ήταν όλα συμφωνημένα. Ζητά τον λόγο ο πρόεδρος του ΤΑΕ, στην παρατήρησή του λέει ότι αυτά δεν γίνονται κύριε πρόεδρε, πρέπει να ακολουθήσουμε τον σωστό δρόμο, όλοι ξέρουν ποιος είναι ο σωστός δρόμος, να συμφωνήσουμε στην τροποποίηση του καταστατικού να ονομαστεί Σ.Σ. ΟΑΕΕ Ν. Καστοριάς, αντί ΤΕΒΕ. Και εκλογές κύριε πρόεδρε, έτσι ώστε να εκπροσωπηθούν το ΤΑΕ και το ΤΣΑ. Μας ζητάτε να κυβερνήσει ο νέος σύλλογος από το Δ.Σ. του ΤΕΒΕ, χωρίς να έχει εκλεγεί με νόμιμες διαδικασίες. Διαφωνώ σε αυτό που επιχειρείτε.

Ο πρόεδροςτων ΣυνταξιούχωνΕμπόρων Ν. Καστοριάς
ΝικηφόροςΧριστόπουλος
Υ.Γ. Στην Γενική Συνέλευση μας δήλωσε ο
πρόεδρος τουΤΕΒΕ εκλογές θα κάνουμε το 2011, σε προγενέστερη το 2010, στην
απαρτία δεν συμφώνησαν όλοι, και δεν είχαν πληρώσει όλοι την συνδρομή μας, άρα η
Γενική Συνέλευση είναι άκυρη.

24/10/09

ΟΔΟΣ: Επανακαταμέτρηση

«Όπως είναι σε όλους γνωστό, μόλις ολοκληρώθηκε η συγκέντρωση των αποτελεσμάτων των Εθνικών Εκλογών της 4ης Οκτωβρίου 2009 και διαμορφώθηκε το συγκεντρωτικό αποτέλεσμα από τη Ν.Α. Καστοριάς, προχώρησα σε δημόσια δήλωση, όπου έκανα λόγο για σεβασμό της επιλογής των πολιτών του Νομού Καστοριάς και εξέφρασα τα συγχαρητήριά μου στον συνυποψήφιό κ. Ζ. Τζηκαλάγια. Θυμίζω ότι η διαφορά μου από τον κ. Τζηκαλάγια ήταν 390 σταυροί.
Δύο ημέρες μετά, με την προσθήκη των αποτελεσμάτων από τα Ειδικά Εκλογικά Τμήματα των Ετεροδημοτών σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, η διαφορά μεταξύ εμού και του κ. Τζηκαλάγια μειώθηκε στους 362 σταυρούς. Την προηγούμενη Παρασκευή, το Πρωτοδικείο Καστοριάς ανακοίνωσε τα τελικά αποτελέσματα που διαμόρφωναν την τελική διαφορά σε μόλις 220 σταυρούς.
Κατόπιν αυτής της σημαντικής διόρθωσης και της αντίστοιχης απόκλισης μεταξύ των αποτελεσμάτων που ανακοίνωσε η Ν.Α. Καστοριάς και το Πρωτοδικείο Καστοριάς, θεώρησα υποχρέωσή μου για τον αποκλεισμό οποιουδήποτε λάθους ή ελλιπούς καταγραφής των αποτελεσμάτων, την εκ νέου καταμέτρησητων ψηφοδελτίων. Με την εξέλιξη αυτή διασφαλίζεται η εγκυρότητα του τελικού αποτελέσματος, που έχουν δικαίωμα να το γνωρίζουν όλοι οι πολίτες του νομού Καστοριάς.
Προσωπικά ουδέποτε κινήθηκα με μικροψυχία, μολονότι έχω γίνει δέκτης ανάλογης συμπεριφοράς στο παρελθόν. Αναγνώρισα δημόσια και σεβάστηκα το αποτέλεσμα από την πρώτη στιγμή. Θεωρώ ότι η διαφορά και η απόκλιση των ανακοινωθέντων αποτελεσμάτων, μας υποχρεώνει να διασφαλίσουμε με κάθε τρόπο την εγκυρότητα, το αδιάβλητο και την πιστότητα της διαδικασίας και του τελικού αποτελέσματος. Υποχρέωση που πρέπει να μας δεσμεύει όλους και να την υπηρετούμε πάντες, ανεξαρτήτως προσωπικού συμφέροντος. Όλα τα υπόλοιπα είναι εκ του περισσού και δεν έχουν καμία αξία σχολιασμού».


Παρασκευή Μπουζάλη
τ. βουλευτής

ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΩΡΑ που έκλεινε την ύλη της η ΟΔΟΣ και όδευε στο τυπογραφείο, δεν είχε ολοκληρωθεί ακόμη η επανακαταμέτρηση των ψηφοδελτίων της Νέας Δημοκρατίας και των σταυρών προτιμήσεως που ζήτησε η τ. βουλευτής Καστοριάς κ. Παρασκευή Μπουζάλη. Όμως σύμφωνα με διασταυρωμένες πληροφορίες της εφημερίδας, η επαναληπτική καταμέτρηση διεύρυνε την διαφορά των σταυρών προτιμήσεως υπέρ του νέου βουλευτή Καστοριάς κ. Ζήση Τζηκαλάγια. Χαρακτηριστικό είναι μάλιστα το γεγονός ότι, στους σταυρούς που αναφέρονται στην δικαστική απόφαση ανακήρυξης των βουλευτών, η νέα καταμέτρηση πρόσθεσε πολύ περισσότερους σταυρούς υπέρ του κ. Ζ. Τζηκαλάγια, ώστε εν τέλει να μεγαλώνει η διαφορά. Ως την ίδια στιγμή, η διαφορά του κ. Ζ. Τζηκαλάγια από την (δεύτερη) κ. Παρ. Μπουζάλη υπερέβη κατά πολύ τους 400 σταυρούς. Εφ’ όσον οριστικοποιηθούν τα αποτελέσματα της επαναληπτικής καταμέτρησης δεν αποκλείεται να ζητηθεί η διόρθωση της δικαστικής απόφασης. Επομένως οι εξελίξεις και η διαδικασία δεν επιβεβαίωσε τις αμφιβολίες της τ. βουλευτού, όπως τις επικαλέστηκε η ίδια στο δελτίο τύπου. Πολύ περισσότερο διέψευσαν τις δήθεν αμφιβολίες που διέσπειραν, διάφοροι στρατευμένοι και μισθοφόροι.

ΝΩΝΤΑ ΤΣΙΓΚΑ: Περίπατοι στη Φλωρεντία

Συνάντηση με τον Χρυσόστομο Τζημάκα και αποχαιρετισμός

Θα το γράψω πως σε άκουσα
Και πως κανένα έργο δε γίνεται χωρίς την άδειά σου
Εσύ δεν είσαι ένα κρυφό όνομα όπως εγώ
Είσαι θάλασσα
Κι εγώ σαν τη θάλασσα θα σε σέβομαι και θα σωπαίνω.


Νίκος Παναγιωτόπουλος «Σύσσημον»
Τι καλά που συναντηθήκαμε εδώ πέρα «Χρυσούλη»! Αφησέ με έτσι να σε φωνάζω. Ξέρω πως εσύ προτιμάς το «Χρυσόστομος» μα το πρώτο προσθέτει ζέστη και σχεδόν οικογενειακή θαλπωρή. Κι ίσως αυτό πιο κοντά στα συναισθήματά μου για σένα στέκει. Χωρίς να διώχνει το μεγάλο σεβασμό. Χωρίς να μεταπίπτει στην αυθάδεια. Eτσι εξ άλλου σε ονοματίζουν όλοι οι φίλοι. ΄Ετσι σε αποκαλεί κι η Σάσα. Η αδελφή σου που στέκεται αγκιστρωμένη δίπλα σου μαζί με τον σύντροφό της το Νίκο, φρουροί που διώχνουν εδώ και χρόνια το κακό να μη σε σιμώνει.
Για δες εκεί! Το γιατρομάνι ύστερα από το μπούκωμα με τις καινούργιες θεραπευτικές εμπειρίες και τις σοφίες των experts στο Συνέδριο ξεχύνεται βλέπεις -όπως άλλωστε ήταν κι αναμενόμενο- στα ακριβά μαγαζιά της πόλης για ψώνια περιωπής, δώρα ακριβά και στολίσματα για το σπίτι αλλοπρόσαλλα. Δύσκολο να συνοδεύσεις τέτοιους συναδέλφους. Σε άλλο μετερίζι ταγμένοι αυτοί. ΄Αλλωστε ίσως δεν ξέρουν –τολμώ να πω- μήτε που κείται το Ουφίτζι. Τι καλά που ανταμώσαμε λοιπόν. Ξεχωριστοί και μόνοι όπως νοιώθουμε και μακρυσμένοι από του πλήθους τη συνάφεια. Σ’ αυτήν την σημαντική πόλη βρεθήκαμε αναπάντεχα.

Αλλά στη γεωγραφία του πνεύματος η έρημος είναι η μεγάλη ενότητα.1

Φθινόπωρο πια. Στη χώρα της Τοσκάνης που ντύνεται σιγά σιγά τα χρώματα της απογυμνωμένης γης. Σκουραίνουν τα κυπαρίσσια της κι άλλο. Η ώρα της γονιμότητας πλησιάζει. Σπόροι μουλιάζουν στο χώμα για την καινούργια σοδειά των καρπών τη χρονιά που θάρθει. Νοτίζει το χώμα από τις βροχές. Ο Αρνος μοιάζει να κυλά ήσυχα τώρα. Τιθασευμένος μέσα στην υπερυψωμένη κοίτη του δίνοντας ζωή κι ομορφιά ανίκανος να προξενήσει άλλο κακό πια. Σαράντα χρόνια πριν έξη μέτρα σχεδόν ανέβασε τα νερά του ύστερα από βροχές που κράτησαν για μέρες. Κι έφτανε αυτό για να πάρει στο διάβα του το νερό και η λάσπη μουσεία και μνημεία βλάπτοντας ανεπανόρθωτα την ιερή μνήμη της μεγάλης δημιουργίας. Όπως αυτή αναδείχτηκε στην πιο μεγάλη περίοδο του ανθρώπινου πνεύματος. ΄Εχουν πει για την Αναγέννηση πως σ’ αυτήν την περίοδο μοναχά «ο άνθρωπος αναγνώρισε την ποιητική φύση του αισθητού κόσμου». Και Φλωρεντία ίσον Αναγέννηση. Ισον καρδιά του κόσμου. Κοίταγμα μπροστά προς την καινούργια εποχή. (Είσοδος στη μοντέρνα τέχνη. Μα και για την επιστήμη σημαίνει τη νέα εποχή, τη φιλοσοφία, τη λογοτεχνία και την ποίηση). Με βλέμμα στοργικό όμως και προς τα πίσω. Διαχρονικότητα και διάρκεια. Η ανθρώπινη δημιουργία και η σημασία της.

Χρυσόστομε κουράστηκες θαρρώ. Σε είδα να κοντανασαίνεις ασθμαίνοντας πρωτύτερα… Ας σταθούμε λοιπόν κάπου εδώ να ξαποστάσουμε. Καθώς θ’ ακούμε το Souvenir de Florence (ενθύμιο από τη Φλωρεντία) για έξη όργανα του Πιότρ Ιλιτς Τσαϊκόφσκι. Σου διαλέγω το Allegro con spirito. Γνωρίζω εδώ κοντά μια πολύ συμπαθητική τρατορία που θα ανταμείψει την κουραστική μας βόλτα. Θα πάρουμε και μια μποτίλια καλό Κιάντι (τι άλλο εδώ;) και θα πιούμε σαν τον παλιό καλό καιρό χωρίς τα «μη» της ιατρικής. Και θα αφήσουμε τον Πέτρο της μουσικής και πασών των Ρωσιών να συνοδεύει την ψυχή μας μ’ αυτό το σεξτέτο σε έξαψη. Μισοζαλισμένοι κάποτε θα ξεκινήσουμε όπως πρότεινες να αντικρίσουμε τις δυο όψεις του «Δαβίδ».

Φτάσαμε στην Πιάτσα ντε λα Σινιορία κι αντικρίζουμε αυτήν την υπαίθρια γλυπτοθήκη. Οι Μέδικοι ήξεραν καλά την τέχνη να χειρίζονται τα πάθη του λαού. Τέχνη και πολιτική στη σωστή δόση. Απλόχερα δοσμένα μέσα σε μια μονάχα πλατεία όλα μαζί. Στην ίδια πλατεία η καύση του Σαβοναρόλα. Εδώ και το… μακέλεμα της Ανδρομέδας από τον Μπενβενούτο Τσελίνι (συγνώμη! Από τον «Περσέα» ήθελα να πω…). Εδώ το πύρωμα της υψηλής αισθητικής. Σήμερα αντικρίζουμε πια τα αντίγραφα των γλυπτών που δεν ξεχωρίζουν όμως διόλου από τ’ αληθινά. Εδώ και το προοίμιο του αποκεφαλισμού του Γολιάθ απ’ αυτόν τον ηρωϊκό Δαβίδ. Αυτόν τον έφηβο με το φαρμάκι στα μάτια. Ω! Μικελάντζελο Μπουοναρότι θεϊκέ! Κι εδώ βρίσκεσαι...
Τώρα ο Δαβίδ λίγο σαν χαμένος στο πλήθος μου φάνηκε . Σα να ποζάρει αμήχανα σε λαίμαργους φωτογράφους ιδίως Ιαπωνικής προέλευσης. Η ουρά στο Ουφίτζι σταθερή παραμένει εδώ και δυο ώρες στο μήκος της λίγο πιο κει κάτω από το ερευνητικό του βλέμμα. Αμείωτη στην προσέλευση η ανθρωποθάλασσα που συρρέει στην κατανάλωση της τέχνης. Θα το σφεντονιάσει αυτό το πλήθος ο Δαβίδ; Θα εμφανιστεί μήπως ο κινηματογραφικός συνάδελφός μας -στην ιατρική επιστήμη εννοώ- Χάνιμπαλ Λέκτερ να ξεκοιλιάσει τον πρώτο φωτογράφο; Κι ύστερα από τα παράθυρα του Παλάτσο Βέκκιο προβάλλοντας σαν τον Ιάσωνα που σηκώνει το Δέρας να τον πετάξει κάτω σαν άδειο σακί; Παραήπια μάλλον. Παραλογίζομαι και φλυαρώ. ΄Ωρα για την Γκαλερί της Ακαδημίας. Ο …κανονικός Δαβίδ περιμένει! ΄Ομως ας παρεκκλίνουμε περνώντας για λίγο στις όχθες του ΄Αρνου στη γέφυρα του Πόντε Βέκιο. Τη μόνη γέφυρα που σεβάστηκε ο Χίτλερ όταν κατέλαβε την Ιταλία και κατέστρεψε όλες τις γέφυρες της Φλωρεντίας. Και τίποτα άλλο δεν πείραξε από το μουσείο αυτό το μεταμορφωμένο σε πόλη. Ενώ οι εχέφρονες σύμμαχοι, σε άλλη χρονική στιγμή και σε άλλη περίσταση, ας θυμηθούμε μονάχα τι φρίκη προκάλεσαν στη Δρέσδη (τη «Φλωρεντία του ΄Ελβα» για να εξηγούμαστε…).

Τα τόξα της γέφυρας σηκώνουν υπομονετικά το πλήθος που πηγαινοέρχεται μέσα στη στοά των κοσμηματοπωλείων που κρατούν μια ανάμνηση απλώς από το μεγαλείο που κάποτε ανάστησε εδώ η συντεχνία των αργυροχρυσοχόων της πόλης. Σε παρατηρώ με πόση στοργή σχεδόν παρακολουθείς τους υπαίθριους ζωγράφους σκύβοντας πάνω από το καβαλέτο τους. Χαμογελάς ανεπαίσθητα.
«Ο ζωγράφος είναι ο άρχοντας της οικουμένης»2 μου πετάς.
Ξέρω πως εσύ θα τόκανες αλλιώς. Αν είχες προνοήσει ή καταφέρει να κουβαλήσεις μέχρι εδώ τα σύνεργά σου. Πόσες φορές σχολιάζοντας πίνακες δε συνήθιζες να φέρνεις τις παλάμες μπροστά στο οπτικό πεδίο καδράροντας το κύριό του θέμα. Κι άλλοτε κρύβοντας ένα μέρος του πίνακα να ανακαλύπτεις πόσο καλά συμπληρώνει το κρυμμένο κομμάτι το έργο. Και θετικά κατανεύοντας πόσες φορές δεν συμπλήρωσες: «Όμως εδώ ήθελε λίγο κόκκινο! Όχι πολύ. Ελάχιστο. Δες το με λίγο κόκκινο πως αλλάζει…». ΄Ηξερες καλά κι αυτή την τέχνη. Τα τελευταία χρόνια η λιτότητα, η θεματική φλεγματικότητα, η κατάργηση κάθε φλυαρίας, οι αδρές -φορές αφαιρετικές και ιμπρεσιονιστικές -γραμμές η χρωματική πρωτοτυπία και ποικιλότητα μας αξίωσαν ν’ αναπαύσουμε πάνω στη δουλειά σου τα μάτια μας και να ζηλέψουμε ένα από τα πολλά σου ταλέντα. Και να αντιληφθούμε πως η σοφία του πνεύματός σου και ο ψυχικός σου πλούτος έφτασαν στο πιο ψηλό τους σημείο. Στην ώρα της μεγάλης ωριμότητας.

Τυχαία καθώς είναι και φθινόπωρο φέρνω στο νου μου τα ανεπανάληπτα «ρόδια» σου. Μα και τις άλλες θαυμάσιες «νεκρές φύσεις» σου. Και τα τοπία που διάλεξες να καθηλώσεις στον καμβά. Με νοσταλγία, ποιητικότητα, θλίψη. Τη θλίψη που φέρνει ο χρόνος με την ωριμότητα και τη σοφία που προσθέτει. Τα χωμάτινα χρώματα του Βογατσικού. (Της πατρίδας που μαραίνεται). Και πώς ανάμεσά τους ξεφύτρωναν εκείνα τα αναπάντεχα μπλέ; Μα και τα λευκά και τα πράσινα και τα κόκκινα βεβαίως… Ωριμότητα της τέχνης και υψηλό σημείο της διαδρομής!

Στο πατρικό σου σπίτι στο χωριό κάθισες πριν από χρόνια και ζωγράφισες με υπομονή τους τοίχους. Εδώ μια πλεξούδα με σκόρδα. Πιο κει μια αρμαθιά καλαμπόκια . Και μια δυο πέρδικες θαρρώ σκοτωμένες σε κυνήγι. Καυχήθηκες πως αρκετοί ακουμπάνε τα σκόρδα γιατί δεν ξεχωρίζουν αν είναι αληθινά η ζωγραφισμένα. (Δεν είχαν άδικο οι άνθρωποι Χρυσούλη!).
΄Εχουν μιλήσει πολλοί για τη τέχνη σου. Η κ. Ε. Γεωργιάδου-Κούντουρα καθηγήτρια στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και άξια κριτικός Τέχνης μας λέει:

«Όπως για κάθε καλλιτέχνη , έτσι και για τον Χρυσόστομο Τζημάκα, η τέχνη είναι η έκφραση ενός δίπολου προβλήματος, εσωτερικής αναγκαιότητας και επικοινωνίας. Η συγκίνηση από την άμεση επαφή με τη φύση και την περιδιάβαση σε γνώριμους τόπους, στο Βογατσικό, στα βουνά και στις λίμνες της Δυτικής Μακεδονίας, διοχετεύεται στη σχηματοποίηση των ιδιαίτερων όγκων και στο λυρισμό των χρωμάτων και των αποχρώσεων, ενώ οι μεταξύ τους συνδυασμοί μεταφράζονται στην αρμονία της σύνθεσης» 3.

Χρυσά τώρα τα νερά στο ποτάμι. Ένας ήλιος τα πλουταίνει και τα καταποδιάζει στην αιώνια ροή τους. Πόλεις με ποτάμια. Με τη ζωή να κυλά στο σώμα τους. Αθάνατες και ευλογημένες. Μια μελαγχολία όμως τώρα με κυριεύει. Κι αυτό μου συμβαίνει όταν νιώθω πως αγαπώ πολύ αυτόν τον κόσμο τον νοητό. Κι όταν αγγίζω στιγμές ευδαιμονίας κι ευτυχίας όπως αυτήν που ζούμε τώρα εδώ. Εχω μαζί μου τα «Σονέτα» του Φρανζέσκο Πετράρκα (Πετράρχη). Πως θα μπορούσα να ’ρθω άοπλος στη Φλωρεντία; Ο θρήνος του για τη Λάουρα –την αιώνια γυναίκα- ο υψηλός στοχασμός- ο επιγραμματικός και άλλοτε λυρικός λόγος, η αιώνια θλίψη των ποιητών. Εξαιρετικά η μεταφράστρια γράφει στη εισαγωγή:

«Πολλές φορές η ποίησή του είναι σαν ένα μουσικό κομμάτι.
Η φαντασία παίζει με τη φύση, τη μελωδία , τη θλίψη, την αγάπη. Ξαφνικά η σάλπιγγα της ματαιότητας ηχεί και σε χτυπά κατά πρόσωπο. Τα τρομπόνια αναγγέλλουν τη θύελλα, ο έρωτας, το πρώτο βιολί ξεψυχά και όλη η ορχήστρα της ποίησης του θρηνεί πάνω στην επερχόμενη συμφορά: το θάνατο. Καθώς οι απαισιόδοξοι στίχοι κατρακυλούν στο σκοτάδι, να πάλι που η ζωή η ίδια συνεπαίρνει τον ποιητή μουσικό και πάλι κόκκινοι ήλιοι οι στίχοι ανατέλλουν, τα τρομπόνια σιωπούν η Λάουρα κι η φύση ηχούν γλυκά, γεμάτες σάρκα και πράσινο κι ο άνθρωπος απολαμβάνει ότι του ανήκει».
4

Κάθομαι και σου διαβάζω το Σονέτο με αριθμό XXXII :

΄Οσο περισσότερο πλησιάζω στην ύστατη ώρα
που η ανθρώπινη ζωή έδαφος χάνει και φεύγει,
Τόσο ξάστερα βλέπω τον χρόνο ταχύ κι αλαφρύ να σέρνει
την ελπίδα μαζί του-ανόητη, μάταιη. Φτάνει τώρα,

λέω τότε σ’ εμέ και για αγάπη όχι άλλα λόγια,
Γιατί το αμαρτωλό και γήϊνο σώμα μας πια,
Ανάλαφρο σαν το χιόνι γλιστρά,
Κι εμείς τη γαλήνη θα βρούμε στην ουράνια χώρα.

Με το σώμα μας κι η ελπίδα φεύγει γλιστρά,
Που τόσο μακρύ χρόνο αυτή μας ξεγέλασε
Με τη χαρά, το κλάμμα, το φόβο την οργή.

Ετσι θα δούμε ξεκάθαρα πια, πόσο συχνά
Με τα αμφίβολα πράγματα κανείς τη ζωή πέρασε
Και πόσο άδικα γι αυτά πολλές φορές στέναξε.
5

Σου διαβάζω και βλέπω την ηρεμία και τη γαλήνη να κάθονται στοχαστικά στο πρόσωπό σου. Εμένα το ποίημα αυτό με θλίβει βαθιά. Εσύ που από καιρό βρίσκεσαι σε μια άλλη διάσταση -στην άλλη όχθη;- ίσως θεωρείς κάπως υπερβολική αυτή μου τη στάση.
Καθώς δρασκελίζουμε ανάμεσα στο πλήθος και τη στοά του Ουφίτζι που οδηγεί και πάλι στην σκουληκόβραση της πιάτσα ντε λα Σινιορία ατενίζουμε ψηλά στο περιστήλιο τις μορφές που η Φλωρεντία θέλησε να τιμήσει στις προθήκες της. Ο Τζιότο, ο Μακιαβέλι, ο Ντονατέλο, ο Ντάντε ,ο Πετράρχης, ο Λεονάρντο Ντα Βίντσι. Στέκομαι σ’ αυτόν και σου θυμίζω πως το πρότυπο του Homo Universalis που θεμελίωσε ετούτος ο άνδρας στην ιστορία της τέχνης και των επιστημών -τόσο ώστε πολλοί να του αποδίδουν και μυστικές θεϊκές και εξώκοσμες ιδιότητες (μετεμψύχωση του Πυθαγόρα, επανεμφάνιση του Ερμή του Τρισμέγιστου κλπ )- τι άγχος και δέος μπορεί να γεννήσουν σ’ έναν άνθρωπο της σημερινής εποχής. Που ζει βέβαια περισσότερο χρόνο εδώ πάνω μα τόσα λίγα μαθαίνει για την αληθινή ζωή. Αλλά επανέρχομαι σ’ αυτά που θέλω χρόνια τώρα να σου πω. Γιατί στην Ελλάδα των επιτηδείων και των επικηδείων απωλέσαμε με τον καιρό Χρυσούλη μου το χάρισμα, την αξιοπρέπεια και την ευθύτητα να λέμε εγκαίρως αυτά που πρέπει. Γι’ αυτό ας προχωρήσουμε για να σου εξομολογηθώ ότι μπορέσω:

Τον Λεονάρντο τον έσωσε από την ιερά εξέταση η πρόνοιά του να γράφει ανάποδα τα κείμενά με τις ανατομικές περιγραφές που έκανε παράνομα, ανατέμνοντας νεκρά σώματα, κατά παράβαση των δοξασιών και των νόμων της παπικής εξουσίας. Τα ανατομικά του σχέδια παραμένουν μνημειώδη και εξαιρετικής ακρίβειας έκτοτε. Όμως στη δεκαετία του ’80 γνώρισα κι έναν απόγονο του Λεονάρντο στη Θεσσαλονίκη. Στο μάθημα της περιγραφικής Ανατομικής όταν χρειάστηκε να συγκεντρωθούμε γύρω από το μαρμάρινο τραπέζι που πάνω του ξάπλωνε ένα άψυχο ανθρώπινο σώμα -με την αποκρουστική μυρωδιά της φορμόλης να φτάνει μέχρι το μυαλό διαποτίζοντας τα πάντα- παρηγοριά μου υπήρξαν εκείνοι οι πελώριοι ανατομικοί πίνακες μελέτες εξαιρετικές και ζωγραφικά τεκμήρια ενός μεγάλου ταλέντου που κάποτε είχε περάσει σαν φοιτητής από εκείνο το ανατομείο. Σαν ένας άλλος Ντα Βίντσι –χωρίς το φόβο της ιεράς εξέτασης βέβαια- αποτύπωσε ζωγραφικά τις ανατομικές του σπουδές με τέτοιο τρόπο ώστε ο αυστηρός -φόβος και τρόμος της Ιατρικής Σχολής ένα είδος ιεράς εξέτασης για τους φοιτητές- καθηγητής Αλέξανδρος Σάββας ν’ αποφασίσει να τις κρατήσει μόνιμα στη συλλογή της Σχολής και να τις αναρτήσει μάλιστα στους τοίχους του ανατομείου. Στην υπογραφή διάβασα περιχαρής: «Χ.Τ. Τζημάκας!». Βιάστηκα να πως εκτός των άλλων στους συμφοιτητές μου: «Αυτός είναι συμπατριώτης μου!».Το ταλέντο σου δεν κρύβονταν ποτέ και πάντοτε μεγαλούργησε. Κι άλλες φορές στο μέλλον συνέβη. Εξαιρετικές εκδοτικές επιμέλειες και ζωγραφικές αποδόσεις όπως στο βιβλίο της Ορθοπεδικής του Παναγ. Συμεωνίδη και στο μικρό εγκόλπιο για την κλινική εξέταση στην Πνευμονολογία. Και πόσες ακόμα φορές δεν συνάντησα και πάλι αυτόν τον καλλιτεχνικό οίστρο να παντρεύει την ιατρική με την Τέχνη. Και μια αγαθότατη, ιερή σχεδόν, αφιλοκέρδεια μαζί με την γενναιόδωρη προσφορά όπου κι αν σου ζητήθηκε. Όλα δοσμένα με αρχοντιά και αριστοκρατική αποστασιοποίηση.

Το τμήμα βρογχοσκοπήσεων πρώτο και πρότυπο στη Βόρεια Ελλάδα έκανε γοργά βήματα στη διάγνωση του βρογχογενούς καρκίνου, γρήγορα έδωσε και τη νέα γενιά των βρογχοσκοπιστών που συνεχίζουν και πίνουν νερό στ’ όνομά σου. Γιατί στάθηκες γι’ αυτούς και δάσκαλος μαζί και φίλος που τους δίδαξε εκείνο με το οποίο αργότερα θα κέρδιζαν το ψωμί τους έχοντας τη χαρά, τη μεγάλη τιμή και ευκαιρία να προσφέρουν στον πάσχοντα άνθρωπο. ΄Ολοι οι μαθητές σου πάντοτε μιλούσαν για σένα με λόγια λατρείας και πραγματικής ευγνωμοσύνης. Κι ύστερα πώς να μην εκτιμήσουν τον Δάσκαλό τους που ποτέ δεν υπήρξε ένας «αργυρώνητος» γιατρός; Εσένα δηλαδή που δεν άντεξες μήτε δυο χρόνια να κρατήσεις ιδιωτικό ιατρείο. Και δεν δόθηκες ποτέ σ’ αυτό που λέμε «ιδιωτικό επάγγελμα». Πόσες φορές δεν σ’ άκουσα να λες:
«Ζω ασκητικά. Έχω περιορίσει στο ελάχιστο τις καταναλωτικές μου ανάγκες!».
Σπίτι δικό σου απόχτησες τα τελευταία δέκα χρόνια. Δόθηκες στην εκπαίδευση, στην τέχνη και την επιστήμη με όλο σου το είναι. Ποιός σου ζήτησε και δεν πήρε; Πάντοτε μ’ εκείνο τον μειλίχιο τρόπο με την φωνή βάλσαμο μίλησες στους ανθρώπους κι έδωσες. Τι άλλο από το πρότυπο του Αναγεννησιακού Άνδρα ήταν λοιπόν αυτό; Δια βίου εκπαίδευση και μελέτη, δουλειά μέχρι τη στερνή ώρα και προσφορά. ΄Ησουν -και παρέμεινες- μια ζωντανή αγιογραφία που ποτέ δεν απογοήτευσε (διαψεύδοντάς τον) κανέναν.

Περνάμε τώρα μπροστά από την πλατεία της Ντουόμο. Στα δεξιά μας το Βαπτιστήριο. Κάτω από το θόλο του «εβαπτίσθη εις Χριστόν» και ο Ντάντε ακόμα. Σ’ αυτόν το θόλο δεσπόζει το Βυζάντιο. Υπενθύμιση πως από τούτα τα μονοδιάστατα ψηφιδωτά που μιμούνται φανερά την τέχνη των Βυζαντινών θα ξεπηδήσει η προοπτική, η άλλη διάσταση και η νέα Τέχνη. Ο θόλος αυτός είναι η μήτρα όπου μέσα της κυοφορούνταν επί χρόνια ένας Μαζάτσιο που πρώτος αυτός θα τολμούσε να δείξει ένα θρησκευτικό θέμα με προοπτική. Στις θύρες του Βαπτιστηρίου (Αχ! αυτές οι «Πύλες του Παραδείσου» όπως τις αποκάλεσε ο Μιχαήλ ΄Αγγελος!) υπάρχει η κατάθεση του έργου μιας ζωής. Ο Γκιμπέρτι για πενήντα σχεδόν χρόνια σκάλιζε τα θέματα του και έχυνε στα καλούπια του το χαλκό για να ολοκληρώσει τέσσερις πόρτες όλο κι όλο. Όμως θαρρείς πως διόλου εδώ δεν παρεμβλήθηκε ανθρώπινο χέρι μα μονάχα η θεϊκή πνοή σε τούτη την τέχνη. Δίπλα τα πράγματα είναι επίσης εντυπωσιακά. Ο Μπρουνελέσκι καπέλωσε με τον περίφημο τρούλο του τη Σάντα Μαρία Ντελ Φιόρε και ο Τζιότο κάρφωσε ένα απίθανο γραμματόσημο στον ουρανό της Φλωρεντίας, το ομώνυμο κωδωνοστάσιο του, έκτοτε το πιο –ακατάρριπτα – ψηλό σημείο της πόλης.

Στην Γκαλερί της Ακαδημίας εδώ στη Φλωρεντία αξίζει να πάει κανείς μόνο και μόνο για ν’ αντικρίσει κάτω από ιδανικές συνθήκες τον «Δαβίδ». Αυτό το δεύτερο κοίταγμα που μου ζήτησες επιτακτικά είχε ν’ αποκαλύψει πολλά. Κάποια στιγμή νόμισα θα καταρρεύσω από τη μαζεμένη ομορφιά που αντίκρισα. Ύστερα απλώς αφέθηκα να βαδίζω προς αυτόν. Τον βλέπω στο βάθος κάτω από φωτεινό θόλο. Δεξιά κι αριστερά μου πάλι γλυπτά του Μιχαήλ Αγγέλου μισοτελειωμένα. ΄Η μήπως όχι; Μήπως απλώς πρόκειται να σταθούν η αφορμή για τη νέα εποχή της γλυπτικής; «Ο νεαρός σκλάβος», «Ο σκλάβος που σπάζει τα δεσμά του», «Ο Άτλας», «Ο Άγιος Ματθαίος», μια απολύτως θρηνητική «Πιετά». Για πρώτη φορά διαπιστώνω πως μπορεί ένα έργο να φτάσει στο σημείο να ζητήσει από τον καλλιτέχνη να το λυτρώσει. ΄Η τουλάχιστον -να το πω αλλιώς- πως δύναται ένας καλλιτέχνης να καταφέρει να πείσει το θέμα του να του ζητήσει να ελευθερωθεί από τη σκληρή πέτρα μέσα; Κι ο Μικελάντζελο αφήνει το έργο μισοτελειωμένο. Χωρίς κανένα φινίρισμα. Αγριεμένες επιφάνειες ,αδρές γραμμές που οριοθετούν τα πρόσωπα και τις εκφράσεις. Μυώνες που τεντώνονται υπερβολικά και πασχίζουν να σπάσουν την πέτρα. Ξάφνου αυτή μοιάζει με ρούχο που κάποια στιγμή θα καταφέρουν να πετάξουν από πάνω τους. Αυτό είναι πραγματικό μεγαλείο της τέχνης. Ο Μικελάντζελο αφήνει στα γλυπτά του το αιώνιο δικαίωμα να βγουν μόνα τους έξω από το μάρμαρο. Δακρύζουμε κι ο δυο ταπεινοί προσκυνητές μιας τέτοιας τέχνης.

Οδεύουμε τώρα σχεδόν υπνωτισμένοι προς τον Δαβίδ. Το πλήθος πειθαρχεί στις οδηγίες, δεν φωτογραφίζει πια, σιωπά. Κοιτάζω από τα δεξιά τον Δαβίδ. Το βλέμμα του ίσιο, διερευνητικό και ατάραχο. Το λευκό μάρμαρο φωτίζεται από πάνω έτσι οι απαραίτητες σκιάσεις πέφτουν καίρια στο πρόσωπο. Και τότε βλέπω μέσα στο νεανικό πρόσωπο, μέσα στη εφηβική αφοβιά και τόλμη: δυο κάτασπρα μάτια που ξερνάνε αίμα! Η επόμενη στιγμή καθώς η σφεντόνα θα ξετυλιχτεί από την πλάτη και η πέτρα γοργά θ’ αφήσει τη μισάνοιχτη παλάμη. Μέχρι τη στιγμή που ο αόρατος σε μας Γολιάθ θα πέσει νεκρός και μέχρι την ώρα του αποκεφαλισμού του όλα τούτα θα εξιστορούνται από εκείνη τη ματιά και από ’κείνο το όμορφο σώμα που ατάραχο και έτοιμο λέει: « Θα σκοτώσω!». Η λευκότητα του μαρμάρου το αθωώνει. Ο Μιχαήλ Άγγελος του χαρίζει την αθανασία. Κρατώντας κι αυτός το δικό του μερτικό.

Τις επόμενες δυο μέρες βαδίσαμε στους κήπους Μπόμπολι πίσω και πάνω από το Παλάτσο Πίτι. Αντικρίσαμε την γνώριμη εικόνα της Φλωρεντίας από το πλάτωμα με το κωδωνοστάσιο του Τζιότο και τον τρούλο του καθεδρικού στη Σαντα Μαρία Ντελ Φιόρε που ο Φίλιππος Μπρουνελέσκι- θαμμένος τώρα σε κρύπτη κάτω από το ναό- ύψωσε με τέχνη αλλά και κόπο πολύ. Σαν συστάδα από κυπαρίσσια ένα γύρω είδαμε να στέκουν: ο τρούλος του σαν Λορέντσο, οι πύργοι του Παλάτσο Βέκιο και του Μπαρτζιέλο, το κωδωνοστάσιο του Σαν Μάρκο. Κάτω από αυτά τα σημεία κρύβονται Χρυσούλη ότι θυμόμαστε κι ότι αγαπάμε από την Τέχνη της Αναγέννησης. Ο Βάκχος του Μικελάντζελο και η Πιετά που μέσα στην παραζάλη για την τελειότητα αυτός μισοκατέστρεψε. Η Μαρία η Μαγδαληνή του Ντονατέλο σε ξυλόγλυπτο και ο Δαβίδ του ιδίου, οι καταπληκτικές τοιχογραφίες του παρεκκλησίου των Μάγων, ο τρομερός Περσέας του Μπενβενούτο Τσελίνι, τα φρεσκό του Φρα Αντζέλικο μέσα στα κελιά των μοναχών του μοναστηριού και ο περίφημος Ευαγγελισμός του, η Μαντόνα της θάλασσας του Σάντρο Μποτιτσέλι. Και η Μαντόνα του Ντομένικο Γκιρλαντάο. Πιο κει στον επιβλητικό ναό της Σάντα Κρότσε φωλιάζει «ο Άγιος Φραγκίσκος» του Τζιότο. Κάτω από τη στέγη της φιλοξενούνται οι τάφοι του Μικελάντζελο, του Γαλλιλαίου, του Μακιαβέλι και του Τζοακίνο Ροσίνι οργανίστα της εκκλησίας προτού αυτός ταξιδέψει για Δρέσδη και Παρίσι. Και βέβαια το κενοτάφιο του Ντάντε Αλιγκιέρι.

Βαδίσαμε στους κήπους και σου είπα πως θα ήθελα αν μπορούσαμε να φορέσουμε τα νιάτα πάνω μας (καμώματα του Φάουστ…) και τις στολές από μετάξι με τον μανδύα των δυο Φλωρεντίνων νέων που είδαμε πρωτύτερα στο παρεκκλήσι Μπανκράτσι στις θαυμάσιες τοιχογραφίες καμωμένες από την τριάδα των Μαζολίνο, Μαζάτζιο και Λίπι.

«Και δαχτυλίδι να μην ξεχάσουμε!», μου είπες γελώντας
«Με μια μόνο στη θέση αδάμαντος βέρα χρυσή ανεμώνη…»
6.

Θυμηθήκαμε εδώ τις κοινές μας συμπάθειες. Τον Αριστοτέλη, τον τραγικό Ίωνα Δραγούμη (μια φορά δεν θυμάμαι να τον ονοματίσαμε μαζί χωρίς εκείνο το «αχ» το αγιάτρευτο…), τον εξαιρετικό Εμμανουήλ Ροΐδη που τόσο συχνά τελευταία στα γραφτά σου προσπαθούσες να μιμηθείς σε ύφος και λεπτότητα του χιούμορ. Σχέδια πάλι κάναμε για εκδόσεις βιβλίων με θέμα την ιδιαίτερη πατρίδα. «Γράφω» μου είπες «και βιάζομαι να προλάβω να τελειώσω ένα βιβλίο». Βιαζόσουν κι ωστόσο δεν αρνήθηκες -και πόσο γενναιόδωρα!- να προλογίσεις το βιβλίο μου που κυκλοφόρησε πριν από δυο μήνες. Και το διόρθωσες με στοργή και με προφύλαξες με σοφία από πολλά ατοπήματα, λάθη και πλεονασμούς.

Μου έγραψες τότε: «Οι σημειώσεις στα κείμενά σου έγιναν με καλή πρόθεση και αγάπη στο πρόσωπό σου. Αν θέλεις τις αξιοποιείς. Εύχομαι επιτυχία στην ολοκλήρωση του έργου σου». Σαν να μου ζητούσες κιόλας συγνώμη και κατανόηση για… την φροντίδα που έδειξες και τον κόπο που κατέβαλες! Τόσο μεγάλη ήταν πάντοτε η καρδιά σου! Τέτοιος ο πλούτος που σαν αύρα ξεχύνονταν γύρω σου. ΄Ηρθες ασθμαίνοντας -όπως πάντα τελευταία- και μου τ’ άφησες στο γιατρείο θυμάμαι. Και λίγες μέρες μετά μου έφερες και «το δικό σου παιδί» που πάλευες από πέρυσι να εκδόσεις. Σε περιορισμένα αντίτυπα και μόνος σου να τα προσφέρεις σε όσους θεωρούσες δικούς σου ανθρώπους. Το εξαιρετικό αυτό λεύκωμα με τη ζωγραφική σου τέχνη να ξετυλίγεται μαζί με το ταλέντο σου στη μακέτα είχε ένα προλογικό σημείωμα συγκλονιστικό:

«Ονειρεύτηκα κάποτε πως ταξίδευα στο Σύμπαν. ΄Επαιζα λέει, μουσική χτυπώντας τις χορδές του ουράνιου τόξου κι οι φθόγγοι αναδύονταν σαν τα φωτόνια από το πολύχρωμο πεντάγραμμο της Ιριδας, που ανέβαινε ψηλά στη χώρα των Θεών. Διακονιάρης της ομορφιάς του Κόσμου, βάλθηκα από τότε να μαζεύω τα φωτόνια με τη σπαθίδα και να τα καθηλώνω πάνω στον καμβά» 7.

Έτσι ακριβώς Χρυσούλη… Με το χρωστήρα , με τη σπαθίδα με την καρδιά! ( Τέτοιο το πρόγραμμα και το περίγραμμα της ζωής σου).
Τις υπόλοιπες μέρες τις ξοδέψαμε απαγγέλλοντας Ντάντε και Σονέτα του Πετράρχη στα προαύλια των μουσείων όταν ο κόσμος γύρω μας λιγόστευε. Μια μέρα σε μπέρδεψα πολύ.
΄Εβγαλα ένα κιτάπι καταχωνιασμένο στο σακίδιό μου και σου διάβασα:

« Γιατί μα γιατί ενώ όλος ο κόσμος είναι τόσο ήσυχος και ατάραχος, εγώ να είμαι τόσο ταραγμένος κι ανήσυχος, τόσο φριχτά ταραγμένος και ανήσυχος;
Γιατί είμαι τρελλός και κείνοι είναι φρόνιμοι»
8.

"Ίωνος ανέκδοτα ημερολόγια…» σε απάλλαξα από το μάταιο ψάξιμο. «Για πόσους αλήθεια δε φαντάζουμε τρελλοί τρελλότατοι μάλιστα και μεις;». Νόμισα λοιπόν πως τρελλάθηκα για τα καλά όταν στην εκκλησία της Σάντα Μαρία Νοβέλα, δίπλα στο σιδηροδρομικό σταθμό της Φλωρεντίας, είδα πάνω στη νωπογραφία με τη γέννηση του Αγίου Ιωάννη του βαπτιστή σε απόδοση του Ντομένικο Γκιρλαντάο μια αέρινη γυναίκα να εισχωρεί στη σκηνή με λευκά ρούχα κι ένα πανέρι φρούτα στο κεφάλι. Φοράει σανδάλια και στο δεξί της χέρι μεταφέρει δυο φιάλες με κρασί. Βαδίζει, με αρχαιοελληνική μεγαλοπρέπεια και γυναικεία χάρη, σαν ερωτική οπτασία. Ίσως ήταν η απεικόνιση του άϋλου. Του ακατόρθωτου.

Ύστερα από λίγο σταθήκαμε στο πλάτωμα της Μικελάντζελο Πιατσάλε -κοντά σ’ έναν χαλκοπράσινο τούτη τη φορά σωσία του Δαβίδ- και κοιτάξαμε τη Φλωρεντία μέσα στην ομίχλη ακούγοντας το Alegro moderato από το Κονσέρτο για βιολί σε D major Op. 35 του Τσαϊκόφσκι που αυτός συνέθεσε τον καιρό της διαμονής του στην πόλη. Και με σολίστα τον Δαβίδ Όϊστραχ φυσικά…
Χαιρετηθήκαμε και χωρίσαμε σούρουπο.

Επέστρεψα με το γυιό μου ξημερώματα στις 17 Σεπτεμβρίου στη Θεσσαλονίκη. Την προηγούμενη έβρεχε στη Φλωρεντία όλη μέρα. Η γυναίκα μου στο σπίτι μου ανάγγειλε το θάνατο σου. Σε είχαν κηδέψει στις 16. Τραγική ειρωνεία: ΄Εξι μήνες πρωτύτερα είχα παρατείνει για μια επιπλέον μέρα τη διαμονή μου στη Φλωρεντία! Για να προλάβω ίσως να γυρίσω μαζί σου αυτά τα μουσεία. Σ’ αυτήν την μέγιστη αισθητική περιδιάβαση. Για να μην μου πεθάνεις…

Το Σάββατο στις 19 Σεπτέμβρη όμως βρήκα το φρεσκοσκαμένο μνήμα σου. Βεβαιώθηκα πως ήταν αλήθεια. Διάβασα και τ’ όνομα στην μικρή πλάκα. Απόθεσα τα κεριά μας και τα λουλούδια. Σ’ άφησα σ’ ένα σωρό χώματα από κάτω -εσένα!- ν’ αντικρίζεις πρώτος απ’ όλους μας τον ήλιο το πρωΐ…
Μας ορφάνεψες Χρυσόστομε!

Σοφοί ορθωμένοι μέσα στην άγια φωτιά του Θεού
Λες στο χρυσό ψηφιδωτό ενός τοίχου,
Βγείτε απ’ την άγια τη φωτιά, στριφογυρίστε μες στο στρόβιλο,
Γενείτε δάσκαλοι του τραγουδιού για την ψυχή μου.
Κάψετε την καρδιά μου και αναλώστε την. ΄Αρρωστη του πόθου δεμένη σ’ ένα ζώο που ξεψυχά.
Δεν ξέρει τώρα τι είναι.
Και δεχτείτε με στην τεχνουργία της αιωνιότητας.
9


Αναφορές
1. Νίκος Παναγιωτόπουλος «Σύσσημον», Ινδικτος 2006
2. Λεονάρντο Ντα Βίντσι «Περι ζωγραφικής». Βικελαία Δημοτική Βιβλιοθήκη, Ηράκλειο Κρήτης 1988
3. Ευθυμία Γεωργιάδου- Κούντουρα Σκέψεις για τη ζωγραφική του Χρυσόστομου Τζημάκα στο Λεύκωμα «Εικαστικές δημιουργίες» που ιδίοις αναλώμασιν ο Χ.Τ. εξέδωσε τον Μάϊο 2009.
4. Κατερίνα Γλυκοφρύδη Πρόλογος της μεταφράστριας στο βιβλίο «Εικοσιπέντε σονέτα και δυο τραγούδια του Francesco Petrarca», Εκδόσεις Γκοβόστη 1990.
5. Σονέτο με αριθμό XXXII, «Εικοσιπέντε σονέτα και δυο τραγούδια του Francesco Petrarca», Εκδόσεις Γκοβόστη 1990
6. Οδυσσέας Ελύτης
7. Σημείωμα του Χρυσόστομου Τζημάκα στο Λεύκωμα «Εικαστικές δημιουργίες», Θεσσαλονίκη Μάϊος 2009.
8. Ιωνος δραγούμη . Ανέκδοτα ημερολόγια 1902-1905, Γεννάδειος Βιβλιοθήκη.
9. W.B. Yeats Ταξίδι στο Βυζάντιο (σε απόδοση Γ. Σεφέρη) από τον τόμο «Ποιήματα», ΜΙΕΤ 1993.

ΣΟΝΙΑΣ ΕΥΘΥΜΙΑΔΟΥ ΠΑΠΑΣΤΑΥΡΟΥ: «Από τι υλικό είναι φτιαγμένοι οι ήρωες;»

Τον είδαν τα παιδιά όπως δεν τον είχαν ξαναδεί. Τον είδαν πολύ μικρό, σχεδόν μωρό, αυτόν τον ήρωα που είχαν συνηθίσει να βλέπουν πάντοτε μεγάλο, φτασμένο ήρωα. Κι εκεί ήταν που γεννήθηκε το ερώτημα: «Ένα φυσιολογικό παιδί δε φαίνεται; Ένα παιδί σαν όλα τ’ άλλα παιδιά του κόσμου; Όμως έγινε αυτός ο ήρωας που όλοι ξέρουμε. Τι είχε, λοιπόν, που τον έκανε τόσο σπουδαίο ήρωα; Μήπως τον μοίρανε κάποια από τις τρεις μοίρες που επισκέπτονται τα νεογέννητα κάποια από τις πρώτες νύχτες της ζωής τους κι έπειτα ό,τι γράφεται δεν ξεγράφεται; Μήπως;»
Όπως ήταν αναμενόμενο, τα παιδιά δεν «τσίμπησαν». Δούλεψε ρολόι το μια χαρά ώριμο μυαλουδάκι τους, αυτό που εμείς στομώνουμε με τις παπαγαλίες που του αναθέτουμε, κι η μια χαρά κοφτερή τους κρίση έβγαλε διαμάντια, που έβαλαν εμάς τους δασκάλους σε περισσότερη δουλειά. Γιατί, στη συνέχεια, εμείς τους οφείλαμε τις απαντήσεις μας:
«Οι ήρωες είναι οπωσδήποτε γενναίοι.» Καλά, αυτό ήταν αυταπόδεικτο, άρα και το μόνο που «δε μας έβαλε σε καμιά φασαρία».
«Οι ήρωες έχουν πίστη στο σκοπό τους.» Αλλά για να έχεις πίστη στο σκοπό σου, απαραίτητη προϋπόθεση είναι να έχεις κάποιο σκοπό. Οποιονδήποτε σκοπό όμως; Μήπως οπωσδήποτε υψηλό σκοπό; Ή, απλώς, κάποιο σκοπό;
Εντάξει, ο Μελάς είχε έναν τουλάχιστον υψηλό σκοπό, να πολεμήσει για την Πατρίδα, να ελευθερώσει τη σκλαβωμένη Μακεδονία. Στη δική μας περίπτωση, όμως, τι θα μπορούσε να ισχύσει; Είναι απαραίτητος στη ζωή μας ένας σκοπός;
Οπωσδήποτε, ναι. Είναι απαραίτητος ένας σκοπός όπως το να γίνω καλός άνθρωπος ή να μάθω γράμματα ή «να διαβάσω όλα τα βιβλία της Βιβλιοθήκης του Σχολείου μας» (σκοπός που είχε μια παλιά Μαρία του Σχολείου μας κι ας μην τον κατάφερε ποτέ, πάλεψε όμως κι αυτό μετράει), να γίνομαι μέρα τη μέρα καλύτερος σε κάτι-κι αυτό λαμπρός σκοπός είναι και ισχύει και για μας τους μεγάλους, να…

Χρειάζεται, λοιπόν, οπωσδήποτε να ‘χουμε μικροί μεγάλοι καρφωμένο στο νου μας ένα σκοπό και αυτόν να παλεύουμε να πετύχουμε. Όσο καιρό κι αν μας πάρει η επίτευξή του. Έστω κι αν μας πάρει μια ολόκληρη ζωή. Και αυτό ακόμα θα φαντάζει ηρωικό στην κατεξοχήν αντιηρωική εποχή μας, σε μια εποχή που διάχυτος σκοπός όχι μόνο στα λόγια, αλλά κυρίως στην πράξη είναι η εφαρμογή του συνθήματος: «Σημασία έχει να σπρώχνεις τον καιρό». Τίποτα δε φαίνεται πιο σημαντικό απ’ αυτό. Το πώς θα τον σπρώξεις για πολλούς δε μετράει καθόλου. Ούτε υποψιάζονται τι χαστούκι είναι για τον καθένα μας τα λόγια του Σεφέρη: «Λυπούμαι γιατί άφησα να περάσει ένα πλατύ ποτάμι μέσα από τα δάχτυλά μου, χωρίς να πιω ούτε μια στάλα». Στην εποχή του Σεφέρη, άλλωστε, δεν υπήρχε εκείνη η έκφραση των νέων μας που τα λέει όλα: «Στα χαμένα…»

Η ζωή του Μελά, λοιπόν, δεν ήταν καθόλου «στα χαμένα», καθόλου άσκοπη. Αντίθετα, από πολύ νωρίς ο άντρας αυτός είχε ένα σκοπό ∙ να γίνει πολεμιστής για τη σκλαβωμένη Μακεδονία. Αλλά ήξερε πως, για να το καταφέρει, έπρεπε να δουλέψει κιόλας, αυτό θα είναι πάντα πολύ βασικό. Γι’ αυτό, μόλις τέλειωσε το γυμνάσιο, άρχισε να γυμνάζεται εντατικά. Κι ενώ έσπασε το πόδι του, δεν τα παράτησε, παρά αποφάσισε τη φοίτησή του στη Σχολή των Ευελπίδων, όπου η προετοιμασία για το σκοπό του θα γινόταν πιο συστηματικά. Γι’ αυτό το σκοπό, άλλωστε, υπέμεινε όλα τα καψόνια κι ας μην του άρεσαν. Γιατί όπως πολύ χαρακτηριστικά είπαν τα παιδιά: «Οι ήρωες δεν τα παρατάνε, όσες δυσκολίες κι αν συναντάνε, αλλά επιμένουν να προσπαθούν για το σκοπό τους, ώσπου να τον πετύχουν».
«Οι ήρωες βάζουν τους άλλους και την Πατρίδα πιο πάνω από τον εαυτό τους. Ξεπερνάνε, δηλαδή, τον εαυτό τους.» Αυτό το λένε και αλλιώς: «Έχουν πολύ καλή καρδιά, αφού σκέφτονται τους άλλους πιο πολύ από τον εαυτό τους και θυσιάζονται γι’ αυτούς».
Είναι η ενσάρκωση του μακρυγιαννικού περάσματος από το εγώ στο εμείς. Αυτό, στη σημερινή εποχή όπου οι περισσότεροι είμαστε εαυτούληδες, μοιάζει με ξεκάθαρη ουτοπία. Όμως, και ποιος δεν το ξέρει ότι ο ήρωας περισσότερο από κάθε άλλον είναι κυνηγός της ουτοπίας; Ή, καλύτερα, του ονείρου που οι άλλοι βλέπουν ως ουτοπία, ενώ αυτός πιστεύει πως είναι εφικτό, πως από τον ίδιο εξαρτάται η πραγματοποίησή του. Και η πραγματικότητα, κόντρα στη λογική των πολλών, τον επιβεβαιώνει. Ανεξάρτητα ακόμη κι από τον ίδιο το θάνατό του. Όπως έγινε και με το Παλληκάρι. Έγειρε κι έσβησε γοργά στη γη της Μακεδονίας και με το θάνατό του υλοποίησε τ’ όνειρό του.
«Καμιά φορά οι ήρωες δεν πολεμούν με όπλα, αλλά με άλλα μέσα.» Όπως π.χ. ο Ίων Δραγούμης, «η πένα του Αγώνα», που, γράφοντας, έβαζε φωτιά στην ωραία κοιμωμένη Αθήνα και την ξυπνούσε, θέτοντάς την ενώπιον των ευθυνών της. Γιατί αυτή και η αδιατάρακτη μακαριότητά της ευθύνονταν μπρος στα μάτια του συνόλου των Ελλήνων για το θάνατο του Παλληκαριού. Μ’ αυτό το θάνατο κατάφερε περισσότερο να πετύχει αυτό που ονειρευόταν, τη λευτεριά της Μακεδονίας, λιγότερο με τη ζωή του.
«Οι ήρωες είναι ευγενικοί.» Και βέβαια είναι. Αν το πάρουμε με την ακριβή έννοια του όρου, ναι, ο Μελάς ήταν ευγενής, ήταν από καλή γενιά. Κι όταν λέμε «από καλή γενιά», δεν εννοούμε από πλούσια οικογένεια-αυτό έχουμε στο νου μας σήμερα όταν αναφέρουμε αυτό το χαρακτηρισμό για μια οικογένεια. Η οικογένεια του Μελά, ναι, ήταν πλούσια, αλλά δεν ήταν αυτός ο λόγος που ο ήρωας λογαριάζεται ως ευγενικός. Απλώς, ισχύει και στην περίπτωσή του πως καλή οικογένεια είναι αυτή που κληροδοτεί στα παιδιά της αρχές και ιδανικά. Έτσι φυτεύτηκε στην ψυχή του ήρωα η αγάπη στην Πατρίδα. Και όχι μόνο αυτή. Γιατί τα παιδιά είπαν και πως:
«Οι ήρωες έχουν πίστη στο Θεό κι Αυτός τους βοηθάει να πετύχουν το σκοπό τους (κι όχι να μη σκοτωθούν)».

Αυτό το τελευταίο στοιχείο του ήρωα που μας κατέθεσε ένα κοριτσάκι της Τρίτης τάξης, η Πηνελόπη, σήμανε και την πιο πολλή δουλειά από μέρους μας. Γιατί, μπορεί οι αποδείξεις για όλα τα προηγούμενα να βρίσκονταν ήδη σε μια κεντρική περιοχή του νου μας και μπορεί εντελώς αόριστα να υπήρχε μέσα μας η αίσθηση πως , ναι, και στην περίπτωση του δικού μας ήρωα (αυτού που μας απασχολούσε τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή) ίσχυε αυτό που είπε η μικρή Πηνελόπη, όμως, χρειαζόμασταν πιο απτές αποδείξεις. Κι οι αποδείξεις βρέθηκαν μες στο κλασικό πια βιβλίο της Ναταλίας Μελά «Παύλος Μελάς», εκδ. Δωδώνη. Γιατί ο Μελάς πολέμησε και με την πένα του. Έτσι πολέμησε αυτό τον τεράστιο πόνο ν’ αφήσει πίσω του τα πλάσματα που αγαπούσε περισσότερο στη ζωή του, τη γυναίκα του και τα παιδιά του, για να υπηρετήσει την άλλη του μεγάλη αγάπη, τη Μακεδονία. Πολέμησε, λοιπόν, τη νοσταλγία του, γράφοντας σχεδόν καθημερινά γράμμα στην αγαπημένη του γυναίκα, και μέσα σ’ αυτά τα γράμματα βρίσκουμε εμείς οι σημερινοί Έλληνες τις απαντήσεις που γυρεύουμε σχετικά με το ποιος ακριβώς ήταν.

Με άλλα λόγια τον ψυχαναλύουμε. Γιατί «οι ήρωες δεν έχουν μυστικά» (αυτό δεν το είπαν τα παιδιά). Και, μάλιστα, δεν έχουν τα ένοχα μυστικά που πολύ συχνά τους φορτώνουμε εμείς οι μεταγενέστεροι, επιβεβαιώνοντας τη μικρότητά μας γενικώς, αλλά και τη μικρότητά μας ειδικότερα μπροστά στο φως τους. Στην πραγματικότητα φταίει που δεν το αντέχουμε το τόσο φως τους, το νιώθουμε αβάσταχτο, γι’ αυτό και προσπαθούμε να το λιγοστέψουμε. Να το θαμπώσουμε, για να φανούμε εμείς κάπως μεγαλύτεροι. Αυτό δεν κάνουμε, άλλωστε, και με όποιον σύγχρονό μας διαθέτει λίγο περισσότερο φως από το δικό μας σκοτάδι; Την ίδια τακτική σπίλωσης δεν ακολουθούμε;

Ήταν, λοιπόν, ο Μελάς ο πιστός χριστιανός που υποψιάστηκε η μικρή Πηνελόπη ίσως από εκείνο που λέει το τραγούδι και το ξέρουν όλοι, μικροί και μεγάλοι: «Τον ασημένιο μου σταυρό δώστε στη σύζυγό μου»;
Κατηγορηματικά ναι. Φαίνεται σε πολλά σημεία από την πλούσια αλληλογραφία του. Θα παραθέσουμε κάποια από αυτά, τα πιο αποδεικτικά κατά τη γνώμη μας. Εσείς απλώς απολαύστε τα, όπως τα ξανααπολαύσαμε κι εμείς:

Μακεδονία, Σάββατον 28 Αυγούστου 1904.
Θέσις Μακροβούνι (μεταξύ Κρανιάς, Μηλιάς καιΠεριβολιού).

Νάτα μου,
Χθες, όταν ετελείωσα το γράμμα μου, επήγα εις την εκκλησίαν της μονής με τους άνδρας μου. Είναι παλαιοτάτη, βυζαντινή. Οι τοίχοι κατάμαυροι, σχεδόν σκεπασμένοι με εικόνας αγίων∙ φωτίζεται μόνον από ένα μικρόν παράθυρον επάνω εις την αυλήν της μονής. Ακούσαμεν τον εσπερινόν πρώτα και κατόπιν μας μετέλαβεν ο γέρων χωρικός ιερεύς της μονής. Ουδέποτε με τόσην κατάνυξιν μετέλαβα. Ο νους μου διαρκώς εστρέφετο προς Εκείνον ο οποίος χάριν ημών και της θείας θρησκείας Του υπέστη το μαρτύριον. Το μέγεθος της θυσίας Του, το μέγεθος της αποστολής Του μ’ έκαμναν να αισθάνωμαι πόσον μικροί και πόσον μακράν Αυτού ευρισκόμεθα, αλλά και συγχρόνως μ’ ενεθάρρυναν. Πάντοτε Τον ελάτρευσα δια την θρησκείαν Του και Τον εθαύμασα δια την θυσίαν Του. Ελπίζω να μας βοηθήση. Αισθάνομαι τώρα ισχυρός, γενναίος και καλύτερος∙ έτοιμος δε να κάμω τα πάντα.
Μετά την Μετάληψιν, εδειπνήσαμεν ελαφρά και κατόπιν με τον λοχίαν, τον καλόν αυτόν άνθρωπον επί κεφαλής, επεράσαμεν τα σύνορα και ευρισκόμεθα ασφαλώς εδώ.
Χαίρε, αγάπη μου, μη με σκέπτεσαι πλέον εμένα, αλλ’ ευχήσου δια την επιτυχίαν της αγίας αποστολής μας. Φίλησε την μητέρα μου και τους αδελφούς μου, ως επίσης, όλην την αγίαν ελληνικήν και χριστιανικήν οικογένειάν σου…..
Τα παιδιά φιλώ και ευλογώ
Παύλος
Εν βία διότι επιστρέφει ο οδηγός μας.


Και αλλού (Δευτέρα, 8 Μαρτίου 1904, μεταξύ Ρομπάτι και Φυλής του Αλιάκμονος):
«Όταν συλλογίζωμαι ότι ίσως με βοηθήση ο Χριστός να επιτύχω, νομίζω ότι μου έρχεται τρέλα. Τι χαρά δι’ όλους μας αν γίνη τούτο,…».

Στην ίδια, επίσης, επιστολή:
«Ουδέποτε, σε βεβαιώ, επίστευσα τόσον εις την θείαν Πρόνοιαν όσον χθες την νύκτα. Όταν εξεκινήσαμεν ήτο σκότος βαθύ∙ οι οδηγοί αμφέβαλλαν και πάλιν περί του δυνατού της πορείας∙ αλλ’ επειδή επεμένομεν, υπήκουσαν. Μόλις όμως διήλθομεν εις το σκότος την επικίνδυνον τουρκικήν ζώνην αμέσως, ως δια μαγείας, τα πυκνά νέφη διελύθησαν και η σελήνη και τα άστρα μας εφώτισαν τον φοβερώτατον δρόμον, τον οποίον επί 3 ώρας ηκολουθήσαμεν δια μέσου παρθένων δασών, κρημνών, ανωφερειών και λοιπών. Ναι, Νάτα μου, επιστεύσαμεν όλοι, με όλην την ψυχήν μας, ότι ο Θεός εκείνην την στιγμήν ευλόγει το έργον μας και δια των αστέρων του εφώτιζε τον δρόμον μας. Η πεποίθησις αύτη μας έδωκε δυνάμεις υπερανθρώπους και ….».

Επίσης (Παρασκευή 5 Μαρτίου 1904, εν τω χωρίω Κριτσοτάδες):
«Έχω την πεποίθησιν ότι και ημάς και την αγίαν υπόθεσιν θα ευλογήση ο Θεός∙ αν όμως τυχόν δεν θελήση να επιστρέψωμεν, να μη λυπηθής, αλλά να είσαι γενναία και υπερήφανη και να χρησιμεύσης έτσι ως παράδειγμα εις όλας τας Ελληνίδας».

Όμως, όλη του η καλοσύνη, όλη του η έμφυτη ευγένεια, όλη του η πίστη στο Θεό γίνονται ολοφάνερα στα παρακάτω αποσπάσματα επιστολών του:

Κωσταράζι, Πέμπτη 9 Σεπτεμβρίου 1904.
«Τρέμω και συγκινούμαι σκεπτόμενος ότι εγώ, ο οποίος ουδέ μύγαν εσκεμμένως εσκότωσα ποτέ, από αύριον θα φονεύσω, θα δολοφονήσω ίσως και ανθρώπους ακόμη. Τρέμω, αλλ’ ανυπομονώ να το κάμω.» (Οι υπογραμμίσεις δικές του.)

Μονή Τσιριλόβου, Κυριακή, 12 Σεπτεμβρίου 1904.
«[…] Εν τω μεταξύ ο Πύρζας, εγώ και ένας εντόπιος συζητούμεν περί του τρόπου εξαφανίσεως ενός όστις μόνος τρομοκρατεί ολόκληρον την περιφέρειαν...
...Εις την απαισίαν αυτήν συζήτησιν είμαι δυστυχώς υποχρεωμένος να λάβω μέρος. Μόλις ετελείωσε κατελήφθην από φοβεράν απογοήτευσιν.
Τώρα εννόησα ότι δεν ημπορώ εγώ να διευθύνω τοιαύτην εργασίαν. Έτρεμα και είχα ρίγος, ησθανόμην τον εαυτόν μου ένοχον πριν ακόμη εγκληματίσω. ‘Έβλεπα τα μαυρισμένα και κοκκαλιάρικα χέρια μου και μου εκίνουν φρίκην.
Το βράδυ εις τας 7 ήλθε πάλιν ο ηγούμενος και μας επήγεν εις το μοναστήρι. Αφού ετοποθέτησα τους άνδρας μου εις τα τρία μεγάλα δωμάτια που μας έδωκεν ο ηγούμενος, επήγα εις την εκκλησίαν του μοναστηρίου, την χαμηλήν, παναρχαίαν εκκλησίαν. Και εκεί μόνος εις το σκότος έκλαυσα με απελπισίαν. Ησθανόμην ως εις την κόλασιν και εντελώς μόνος. Ελησμόνησα όλον το ωραίον, το υψηλόν και το ευγενές μέρος της αποστολής μου, και έβλεπα μόνον φόνους αγρίους, δολίους, ερήμωσιν οικογενειών, απελπισίαν γονέων, τέκνων, αδελφών. Ενθυμήθηκα την γλυκύτητα του οικογενειακού βίου, όλους σας, τας λεπτάς και ευγενείς υπάρξεις υπάρξεις σας και η απελπισία μου μ’ ετρέλανε σχεδόν. Αλλ’ ολίγον κατ’ ολίγον συνήλθα και επήγα να εύρω τον Πύρζαν, με τον οποίον ήμεθα μόνοι εις ένα δωμάτιον. Του είπα τα βάσανά μου. Αυτός όμως έχει τοιούτον πάθος κατά των κακούργων, ώστε όχι μόνον μ’ ενεθάρρυνεν, αλλά και με ησύχασεν εντελώς[…]»


Τέλος, οφείλουμε και αξίζει να σταθούμε ιδιαίτερα στο παρακάτω απόσπασμα της πολύ περιεκτικής επιστολής που έστειλε ο Μελάς από…

Λημέρι άνωθι Στρεμπένου, Τετάρτη 15 Σεπτεμβρίου 1904.
«[…]Αίφνης, ο σκοπός μάς κάμνει σημείον ότι επλησίασαν πολύ άνθρωποί τινες. Στέλλω εκεί τρεις άνδρας, οι οποίοι μετ’ ολίγον αναφαίνονται πάλιν εις την ομίχλην συνοδεύοντες τρία άτομα ή μάλλον τέσσαρα, είναι δε ταύτα∙ ένα γαϊδούρι, ένας γέρων, ένα παιδί 15 ετών και ένα αγοράκι 8 ετών. Και οι τρεις φοβερά τρομαγμένοι. Τρέμουν, είναι Βούλγαροι από το Στρέμπενον και εννόησαν ότι είμεθα Έλληνες. Τους γνωρίζουν όλοι οι Στρεμπενιώται και άλλοι νέοι από το Λέχοβον. Ο 15ετής νέος είναι αδελφός και υιός του Β. και του Γ., οι οποίοι είναι καταδικασμένοι να τους φονεύσωμεν. Αν και τόσον νέος, έχει όψιν κακούργου και είναι ο σχετικώς ψυχραιμότερος. Το καημένο το μικρό κλαίει. Το πόσον συνεκινήθην με τα δάκρυα του μικρού, δεν φαντάζεσαι∙ τον επήρα από το χέρι και του ωμίλησα με καλοσύνην. Του έδωκα ψωμί και μερικές πεντάρες τούρκικες και ησύχασε. Θα τους κρατήσωμεν ως το βράδυ έως ότου τελειώση η υπόθεσις. Το βράδυ θα διαιρεθώμεν εις πέντε μέρη, τα τρία θα σπεύσουν εις τα σπίτια των καταζητουμένων, δια να τους συλλάβουν, το τέταρτον (εγώ), θα καταλάβη με άλλους 3 το μεσοχώρι (την πλατείαν) δια να εμποδίσω πάσαν πιθανήν συγκέντρωσιν των εν Στρεμπένω σχισματικών, οι οποίοι είναι ωπλισμένοι, και το πέμπτον θα φυλάττη έξω από το χωριό. Οι Στρεμπενιώται μου προτείνουν να μεταχειρισθώμεν τον συλληφθέντα υιόν του Σιδέρη δια να τον γελάσωμεν (τον Σιδέρη) και ν’ ανοίξη αυτός την θύραν. Το αποκρούω αυτό με φρίκην. Ως εκεί δεν πηγαίνει το πάθος μου∙ αν και οι άτιμοι αυτοί πολλάκις υπεχρέωσαν υιούς ιδικούς μας να παραδώσουν τους γονείς των.

»Μετ’ ολίγην ώραν ο σκοπός αναγγέλλει πάλιν ότι εις την ομίχλην, εις απόστασιν 50 μ., διακρίνει άλλον άνθρωπον. Τον συλλαμβάνομεν και αυτόν. Τι σύμπτωσις! Είναι ο καταζητούμενος πατήρ του 15ετούς αιχμαλώτου μας. Όλοι είναι χαρούμενοι και λέγουν ότι ο Θεός μας τους παραδίδει. Ο Πύρζας δεν βαστιέται από χαράν∙ αναγκάζομαι να του ομιλήσω αυστηρότατα. Εγώ δεν βαστώ, ο βλαξ, τα δάκρυά μου∙ αφήνω τους αιχμαλώτους υπό την φύλαξιν δύο ενόπλων ανδρών και απομακρύνομαι∙ κλαίω συλλογιζόμενος το δράμα που εκτυλίσσεται εκεί μέσα εις το σπήλαιον, όπου φυλάσσονται πατήρ και υιός. Εννόησαν βέβαια ότι είναι η τελευταία φορά που βλέπονται, και εντούτοις δεν τολμούν να ομιλήσουν μεταξύ των.
Τους ωμίλησα με γλυκύτητα καθησυχάζων αυτούς∙ αλλ’ αν και η πρόθεσίς μου ήτο καλή, η υποκρισία μου αυτή μ’ έκαμε να σιχαθώ τον εαυτόν μου.
Δεν θα λησμονήσω ποτέ πόσον υπέφερα σήμερον το απόγευμα. Διαρκώς ερωτούσα τον εαυτόν μου αν είχα το δικαίωμα εγώ να συλλάβω οιονδήποτε άνθρωπον, οσονδήποτε κακούργος και αν είναι, να τον τραβήξω από την οικογένειάν του και να τον φονεύσω! Και διαρκώς απαντούσα όχι,όχι! Ερώτησε τον πατέρα σου πόσον υπέφερεν όταν από της υψηλής έδρας του δικαστού, την οποίαν του ύψωσε και του εστερέωσεν η πατρίς και νόμοι από αιώνων διαρκώς τελειοποιούμενοι, ερώτησέ τον τι υπέφερεν όταν ηναγκάσθη, ούτως υποστηριζόμενος, να καταδικάση ένα κακούργον εις θάνατον. Εγώ όμως ουδέν άλλο στήριγμα πλην της προς την πατρίδα και το γένος μου αγάπης έχω. Μα την αλήθειαν πολύ θα τ’ αγαπώ και τα δύο διότι, καίτοι υποφέρω, καίτοι κλαίω, θ’ αφήσω να γίνη εκείνο που απεφασίσθη.
Δια να μη εννοήσουν ούτε ο πατέρας ούτε ο υιός το τι τους αναμένει, όταν ήλθεν η νύκτα και επρόκειτο να εισέλθωμεν εις το Στρέμπενο, είπα εις τον Σιδέρην ότι αν θέλη την ζωήν του να στείλη τον υιόν του να μας φέρη 50 λίρας∙ κατά την απουσίαν του παιδιού με μια πιστολιά θα εφονεύετο ο πατέρας. Και έτσι, Νάτα μου, εγώ ο φιλόστοργος πατήρ, ο φιλόστοργος υιός, μετεβαλλόμην εις δήμιον ενός πατρός. Ο Θεός να φυλάξη κάθε άνθρωπον από τοιαύτην δεινήν θέσιν […]»


Απ’ όλα τα παραπάνω στοιχεία, που ο Μελάς κατέθετε εντελώς ανυποψίαστος για το γεγονός ότι σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα θα γινόταν ένα αληθινό σύμβολο όχι μόνο για τους Έλληνες της εποχής του, αλλά και για όλους τους μεταγενέστερους (το ίδιο ανυποψίαστος ήταν βέβαια και για το θάνατό του, που τον είχε πλησιάσει σε απόσταση αναπνοής), προκύπτουν κραυγαλέες αποδείξεις πως ο συγκεκριμένος ήρωας συγκεντρώνει όλα τα χαρακτηριστικά που τα παιδιά θεωρούν πως πρέπει να κουβαλάει επάνω του οπωσδήποτε κάθε ήρωας που σέβεται αυτήν του την κορυφαία ιδιότητα. Όλα ανεξαιρέτως.
Αυτό και μόνον αρκεί για να λυθεί η απορία οποιουδήποτε γιατί η μορφή του συγκινεί όχι μόνο τους μεγάλους που είναι σε θέση να εκτιμήσουν καλύτερα κάποιες παραμέτρους που αφορούν την απόφασή του να έρθει εδώ στη Μακεδονία και να χύσει το αίμα του εδώ, αλλά συγκινεί το ίδιο πολύ -ίσως και περισσότερο- και τα παιδιά που ξέρουν και σκέφτονται περίφημα με την καρδιά τους. Αυτά τα χαρακτηριστικά του τον μετατρέπουν σε έναν αιώνιο και διαχρονικό θρύλο∙ ένα θρύλο από τον οποίο το Γένος μας θα αντλεί αιωνίως διδάγματα- οδοδείκτες για την πορεία του στο παρόν και το μέλλον.
Σ’ αυτόν τον αιώνιο θρύλο της φυλής μας αφιερώνουμε οι δάσκαλοι, αλλά προπαντός τα παιδιά, τα λόγια ενός ξεχωριστού τραγουδιού του Μάνου Χατζιδάκι που του ταιριάζει ιδιαίτερα και του το αφιερώνουμε με όλη μας την καρδιά , που ξέρετε όλοι πόσο μεγάλη είναι και πόσο δυνατά ξέρει ν’ αγαπά:

Οι ήρωες είναι πάντα ευγενικοί
γεννιούνται μ’ ένα χρυσαφένιο χρώμα
μ’ όνειρα που τους τα φτιάχνει η συννεφιά
μ’ ελπίδες που φυτρώσαν μες στο χώμα.

Οι ήρωες δεν έχουν μυστικά
δεν ταξιδεύουνε ποτέ σε ξένα μέρη
γίνοντ’ αγάλματα ψυχρά μα εθνικά
κι έχουν για συντροφιά τους ένα περιστέρι.

Οι ήρωες είναι πάντα ευγενικοί
κάνουν πως τάχα λεπτομέρειες δε θυμούνται
κι όταν η νύχτα τους σκεπάζει με σιωπή
πετάν το θρύλο στα πουλιά κι αποκοιμιούνται….

ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ έγραψαν

Σε προσοχή κ. Διευθυντή/Εκδότη Εφημ. ΟΔΟΣ-Καστοριά

Αγαπητέ κ. Διευθυντά,
καλημέρα και καλή εβδομάδα, ως και σε όλο το επιτελείο σας. Επισυνάπτω ανωτέρω εισήγησή μου-ενημέρωση, ως Αντιπρ. της Παν-Μακ. Καναδά σχετική με το φετινό 10 Παγκόσμιο Συνέδριο των Παν-Μακ. Εν., ως και το 63 Συνέδριο ΗΠΑ με Συμμετοχή Καναδά. Η εισήγηση αυτή, τύπου δελτίου ενημέρωσης, έχει ως αναπόσπαστο μέρος της, την εξαίρετη και πολύ σημαντική εισήγηση του Λ. Καραγιάννη Πρέσβυ ε.τ., ο οποίος την παραχώρησε ειδικά στην Παν-Μακ-Καναδά [ΔΙΓ] γι' αυτή τη δημοσίευση. Πιστεύω ότι η δημοσίευση όλου του επισυναπτομένου ως έχει για την επόμενη έκδοση της εγκρίτου εφημερίδας σας "ΟΔΟΣ", θα χρειαστεί πιθανόν ολόκληρη σελίδα, αλλά και θα είναι πολύ επίκαιρη και σημαντική πληροφόρηση για το αναγνωστικό κοινό.
Ευχαριστώ.

Με πατριωτικούς χαιρετισμούς
Δημήτρης Ι. Γιαντσούλης
Αντιπρόεδρος Παν-Μακεδονικής
Ένωσης Καναδά
demetrisjy@yahoo.ca


***


ΜΕ ΜΕΓΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ έλαβε χώρα φέτος το 10 Παγκόσμιο Συνέδριο Παμμακεδονικών Ενώσεων στο Λιτόχωρο, στην έδρα του Διεθνούς Ιδρύματος-Μνημείου Μεγάλου Αλεξάνδρου, ένα πραγματικό προσκύνημα στη Μακεδονία μας, δηλαδή στην Ελλάδα μας, των ανά την υφήλιο Μακεδόνων και πολλών συμπατριωτών Ελλήνων Ομογενών, εκπροσώπων και φίλων στην Πατρίδα μας. Το Συνέδριο συνήλθε από τις 9 έως τις 13 Ιουλίου του 2009, ενώ στη διάρκεια των εργασιών του έλαβε χώρα και το καθιερωμένο ετήσιο, 63 Συνέδριο της Παμμακεδονικής Ένωσης ΗΠΑ, με την επανεκλογή της καταξιωμένης Καθηγήτριας κας Νίνας Γκατζούλη ως Υπάτης Προέδρου της, ως και με τη συμμετοχή και της Παμμακεδονικής Ένωσης Καναδά, την οποία εκπροσώπησε ο δυναμικός Αναπληρωτής Πρόεδρός της κ. Παν.Τζήμας.

Εκεί, στους πρόποδες του Ολύμπου, του ιερού βουνού της αρχαιότητας, ο Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας Δρ. Κάρολος Παπούλιας κάλεσε την ηγεσία των Σκοπίων «να εγκαταλείψει έμπρακτα την κλοπή της ιστορικής και εθνικής κληρονομιάς της Ελλάδος και τα αλυτρωτικά της οράματα», όπως και «να αποδεχθεί αμοιβαία λύση στο θέμα του ονόματος που θα σέβεται την ιστορία». «Η ηγεσία των Σκοπίων πρέπει να επιδείξει επιτέλους την πολιτική βούληση που απαιτείται, να προσέλθει στις διαπραγματεύσεις με το αναγκαίο εποικοδομητικό πνεύμα, χωρίς εθνικιστικές να αναχρονιστικές πρακτικές, προς όφελος της ευημερίας και τις προόδου των πολιτών της». Στη συνέχεια ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας ευχαρίστησε τις ηγεσίες και τα μέλη των Παμμακ. Ενώσεων για τη «δύναμη και την αποφασιστικότητα, με την οποία υπερασπίζονται, όχι μόνο το θέμα της Μακεδονίας, αλλά και όλα τα θέματα της πατρίδας».

Στην εισήγησή της η καθηγήτρια Νίνα Γκατζούλη τόνισε με μεγάλη έμφαση τη σταθερή θέση και βούληση των απανταχού Μακεδόνων, που είναι και η δυναμική θέση της μεγάλης πλειοψηφίας του απανταχού Ελληνισμού, το αίτημα δηλαδή από την Ελληνική Κυβέρνηση να μα κάνει δεκτή καμιά ονομασία για το Σκοπιανό κράτος που θα περιλαμβάνει τον όρο «Μακεδονία» ή παράγωγα αυτού. Τη Βουλή της Ελλάδος, ως Πρόεδρος της Επιτροπής Αποδήμου Ελληνισμού παρουσία και άλλων μελών της, εκπροσώπησε ο Βουλευτής και τ. Υπουργός Μακεδονίας-Θράκης Ν.Τσιαρτσιώνης. Σε ειδικό μήνυμά του προς τους συνέδρους ο Πρόεδρος της Βουλής Δημ.Σιούφας, τόνισε μεταξύ άλλων ότι «…αποτελείτε ιστορικό, δυναμικό και πρωτοπόρο τμήμα του Ελληνισμού και στην Πατρίδα και στον Κόσμο. Από τη δική σας ομόνοια, αποφασιστικότητα και δράση θα ενισχυθεί η θετική πορεία μεγάλων εθνικών θεμάτων…».

Επίσης, σε ειδικό μήνυμά του ο Υπουργός Πολιτισμού Αντώνης Σαμαράς εξαίρει τη συμβολή του Ελληνισμού της Διασποράς και τονίζει «Με συγκρατημένη αισιοδοξία και ενωμένοι όσο ποτέ, οι Έλληνες συνεχίζουμε τον αγώνα, με πρωτοπόρους και σημαιοφόρους εσάς, τους Έλληνες της Διασποράς…». Ο Γ.Γ. Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας Γ.Τσιότρας, εκπροσωπώντας την Ελληνική Κυβέρνηση, έκανε την έναρξη του Συνεδρίου και χαρακτήρισε του Απόδημους «θεματοφύλακες της Ελληνικής Παιδείας και του Πολιτισμού σε όλη την υφήλιο». Ο Πρόεδρος του ΣΑΕ Στ.Ταμβάκης, παρουσία και της Γραμματέας Δρ Ό.Σαραντοπούλου, απεύθυνε το μήνυμα του Συμβουλίου Αποδήμου Ελληνισμού, στο οποίο είπε και τα εξής « …εδώ και δεκαετίες μεταλαμπαδεύετε όχι μόνο στα παιδιά και στα εγγόνια σας, αλλά και στους συμπολίτες σας στην Αμερική, τον Καναδά, την Αυστραλία, την Αφρική και τον υπόλοιπο κόσμο, την αγάπη για τη Μακεδονία, την μία, Ελληνική, ιστορική Μακεδονία…». Σημειώνουμε εδώ ότι στη διάρκεια της εκδήλωσης οι ανωτέρω αξιωματούχοι του ΣΑΕ, παρέλαβαν από την Υπάτη Πρόεδρο της Παμμακεδονικής Ένωσης Νίνα Γκατζούλη, την τιμητική διάκριση που απένειμε η Οργάνωση προς το Θ.Σπυρόπουλο, Συντονιστή ΣΑΕ Περιφερείας ΗΠΑ, για τη δυναμική υποστήριξή του στον αγώνα των Παμμακ.Ενώσεων.

Ο καταξιωμένος Καθηγητής Αρχαιολογίας Δημ.Παντερμαλής, τον οποίο και συγχαίρουμε για τον πρόσφατο διορισμό του ως Προέδρου του Νέου Μουσείου Ακρόπολης, με την ιδιότητά του και ως Επίτιμος Πρόεδρος του Ιδρύματος Μεγάλου Αλεξάνδρου, στο χαιρετισμό του προς τους συνέδρους τόνισε ότι «χρειαζόμαστε τον Αλέξανδρο, για να λύνει τους Γόρδιους Δεσμούς στο εξωτερικό και στο εσωτερικό».
Ακολουθεί κατωτέρω, λόγω της μεγίστης σημασίας της, η εξαίρετη εισήγηση του Πρέσβη ε.τ. Ελευθερίου Καραγιάννη, ενός από τους πλέον διακεκριμένους διπλωμάτες της πατρίδας μας, ο οποίος υπηρέτησε σε αρκετές χώρες εκπροσωπώντας την Ελλάδα σε πολύ επίκαιρες θέσεις.


***


ΣΛΑΒΙΚΗ ΕΠΙΒΟΥΛΗ
ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ


Πολιτικό πρόβλημα

Η Σλαβική επιβουλή κατά της Ιστορίας και του Πολιτισμού της Μακεδονίας αποτελεί πολιτικό πρόβλημα που δημιούργησε ο καθοδηγούμενος από τους Σλάβους Διεθνής Κομμουνισμός και το οποίο προσπάθησε να ενδύσει με πλαστά ιστορικά, εθνολογικά, γλωσσικά κλπ στοιχεία ώστε να μπορέσει να αντέξει στο χρόνο και να αποτελέσει αντικείμενο διεκδίκησης όχι μόνο στο πολιτικό πεδίο αλλά και στο ιστορικό, εθνολογικό γλωσσικό κλπ.
Η Σλαβική επιβουλή κατά της Μακεδονίας άρχισε στα μέσα του 19ου αιώνα ως εδαφική διεκδίκηση της Τσαρικής Ρωσίας των εδαφών της Θράκης και μεγάλου μέρους της Μακεδονίας από την τότε Οθωμανική Αυτοκρατορία προς όφελος της εμπίστου Βουλγαρίας. Η προσπάθεια αυτή απέτυχε διότι η Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου (1878) που δημιουργούσε την μεγάλη Βουλγαρία ακυρώθηκε λίγους μήνες μετά , όμως δεν ακυρώθηκε ο μεγαλοϊδεατισμός που δημιουργήθηκε στους Βούλγαρους για μία μεγάλη Βουλγαρία με έξοδο στο Αιγαίο . Ο μεγαλοϊδεατισμός αυτός αποτέλεσε και την αιτία για τις βαρβαρότητες που διέπραξαν οι Βούλγαροι κυρίως το 1913 και το 1941 κατά του ελληνικού πληθυσμού τόσο στη Θράκη όσο και στη Μακεδονία που στόχο είχαν την εκδίωξη του από τα πατρογονικά εδάφη και την εγκατάσταση Σλάβων ώστε να αλλοιωθεί εθνολογικά η περιοχή δημιουργώντας έτσι επιχειρήματα για την διεκδίκηση των εδαφών αυτών. Η ευκαιρία να επανέλθει στο προσκήνιο το θέμα δόθηκε με την δημιουργία της Κομμουνιστικής Διεθνούς η οποία , με απόφαση του 3ου Συνεδρίου της Τρίτης Κομμουνιστικής Διεθνούς το 1924 καλούσε όλα τα τότε Κομμουνιστικά Κόμματα στα Βαλκάνια να υποστηρίξουν « την δημιουργία ενιαίας και ανεξάρτητης Μακεδονίας και Θράκης ». Την απόφαση αυτή δεν αποδέχτηκε το Κομμουνιστικό Κόμμα Γιουγκοσλαβίας το οποίο μέχρι το 1934 δεν αναγνώριζε ίδια «Μακεδονική» εθνότητα .Όμως, το 1937 με την επιστροφή του Τίτο στην Γ/βία από την Μόσχα όπου είχε παραμείνει για μερικά χρόνια ώστε να τύχει της καταλλήλου εκπαιδεύσεως, η απόφαση αυτή ανετράπη (1940 ).

Αρχές Δεκεμβρίου 1991 πραγματοποιήθηκε για πρώτη φορά επίσημη διμερής συνάντηση μεταξύ της χώρας μας και του τότε Προέδρου των Σκοπίων για την επίλυση των διμερών προβλημάτων. Κατά την συνάντηση του ομιλούντος , τότε Πρέσβεως στην Ο.Δ. της Γ/βίας και του Κύρο Γκλιγκόρωφ, Προέδρου των Σκοπίων , ο τελευταίος όταν εθίγη το πρόβλημα του ονόματος είπε ότι « οι Σλάβοι ήλθαν τον 7ο αιώνα μ .χ και ουδεμία σχέση έχουν με την ιστορία και τον πολιτισμό των Μακεδόνων , οι δε Σλάβοι στην περιοχή των Σκοπίων ήλθαν τον 18ο αιώνα και επειδή διέφεραν από τους εκεί διαβιούντες Σέρβους και Βούλγαρους έλαβαν το όνομα τμήματος του εδάφους για να μην απορροφηθούν απ’ αυτούς». Όταν τον ρώτησα « γιατί θα πρέπει ο Ελληνισμός να πληρώσει το τίμημα μίας ενδοσλαβικής διαφοράς» μου απάντησε ότι « δυστυχώς έτσι έχει εξελιχθεί η ιστορία»
Σημειωτέον ότι 18 χρόνια μετά, τον Οκτώβριο του 2008 ο π. Υπουργός Εξωτερικών των Σκοπίων κ. Φρτσκόφσκι σε συνέντευξη του στην εκπομπή «Ανιχνεύσεις» του κ. Π. Σαββίδη επανέλαβε, μεταξύ άλλων, ότι οι Σλάβοι των Σκοπίων δεν είναι Μακεδόνες αλλά Σλάβοι οι οποίοι δεν θέλουν να αφομοιωθούν από τους ομόφυλους τους Βούλγαρους.

Επίσης, προ έτους ο τότε Βούλγαρος Υπουργός των Εξωτερικών δήλωσε ότι η Βουλγαρία δεν πρόκειται να δεχθεί χωρίς όρους την ένταξη των Σκοπίων στην Ε. Ένωση. Την δήλωση αυτή επικρότησε και ο Πρόεδρος της Βουλγαρίας. Επισημαίνω ότι η Βουλγαρία η οποία ήταν η πρώτη χώρα που αναγνώρισε τα Σκόπια , τα αναγνώρισε ως Κράτος και όχι ως Έθνος, που υποδηλώνει ότι οι πρωτεργάτες του πολιτικού αυτού προβλήματος ,μετά από δεκαετίες και αφού είδαν την δική τους πολιτική να αποτυγχάνει, να δέχονται , εμμέσως πλην σαφώς, ότι το θέμα είναι καθαρά πολιτικό. Εξ’ άλλου ο Πρόεδρος της Σερβίας, αρχές Ιουνίου 2009 ζήτησε από τους Διεθνείς Οργανισμούς να καταδικάσουν τις προσπάθειες των Κοσσοβαρικών Αρχών « να ξαναγράψουν την Ιστορία οικειοποιούμενοι τον Σερβικό πολιτισμό στο Κοσσυφοπέδιο». Δεν πρόσθεσε φυσικά την φράση , « όπως κάναμε εμείς με την Ελλάδα για την Μακεδονία»
Μία άλλη απόδειξη ότι το πρόβλημα αυτό είναι πολιτικό κατασκεύασμα των Σλάβων αποτελεί και η αποδοχή τον Ιούνιο του 1993 από τον τότε Πρόεδρο των Σκοπίων, μετά από μεσολάβηση του τότε Σέρβου Προέδρου Μιλόσεβιτς, της ονομασίας « Σλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας» με τροποποίηση του Σκοπιανού Συντάγματος. Η πρωτοβουλία αυτή δεν κατέληξε σε αποτέλεσμα διότι δεν επετεύχθη η αναγκαία κοινοβουλευτική πλειοψηφία.


Ελληνική πολιτική

Δυστυχώς η Ελληνική πολιτική εστιάστηκε ,κατά κύριο λόγο, σε αντίλογο των ιστορικών, εθνολογικών, γλωσσικών κλπ διεκδικήσεων των Σλάβων, προσπαθώντας να αποδείξει την αδιαμφισβήτητη, από έγκυρους επιστήμονες, ελληνικότητα της Μακεδονίας, εξισώνοντας σε ένα βαθμό την θέση μας με αυτήν των Σλάβων και οδηγώντας σε αποπροσανατολισμό από την ουσία του πραγματικού προβλήματος και βάζοντας μας στην λογική των διλημμάτων και της αναζήτησης αποδεκτού ονόματος. Η Ελληνική πολιτική έπρεπε να είχε εξ’ αρχής στηριχθεί στο αυταπόδεικτο, τουτέστιν ότι η Μακεδονία ανήκει στην ελληνική ιστορία και πολιτισμό και ως εκ τούτου το όνομα Μακεδονία δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί από άλλους , εναπόκειται δε στα Σκόπια να βρουν όποιο άλλο όνομα θέλουν.

Την πολιτική αυτή ακολουθήσαμε δυστυχώς μόνο στη Σύνοδο Κορυφής της Ευρωπαϊκής Κοινότητας στη Λισσαβώνα τον Ιούνιο του 1992 και μετά μπήκαμε στον ολισθηρό δρόμο της αναζήτησης, μέσω ξένων μεσολαβητών, λύσης στο πρόβλημα αυτό. Τα Σκόπια επέδειξαν αδιαλλαξία στην επιδίωξη τους να υλοποιήσουν το πολιτικό αυτό κατασκεύασμα. Το προβαλλόμενο επιχείρημα ότι η χώρα μας προσπαθεί να τους επιβάλλει όνομα, είναι ψευδές , διότι οι Σκοπιανοί προσπαθούν να επιβάλουν, ως δικό τους, ένα όνομα που ανήκει στην ιστορία και τον πολιτισμό άλλου κράτους. Επίσης το επιχείρημα ότι από της συστάσεως της Λ. Σ. Δημοκρατίας αυτής το 1944 ,ως τμήματος της Ο.Δ. της Γιουγκοσλαβίας, δημιουργήθηκε από τους εκεί διαβιούντες Σλάβους « Μακεδονικό» έθνος είναι και αυτό ψευδές καθ’ όσον από της συστάσεως της υπήρξε πολιτική και επιστημονική αμφισβήτηση του κατασκευάσματος και ως εκ τούτου γνώριζαν από την αρχή ότι το έθνος αυτό ανήκει σε άλλο Κράτος και ότι υποκλέπτουν την ιστορία και τον πολιτισμό του. Εκτός από την υποστήριξη που έχουν από ορισμένα Κράτη, πλανάται το ερώτημα αν και δικές μας παραλήψεις ή δείγματα υποχωρητικότητας,τους ενθαρρύνουν στην τήρηση αυτής της πολιτικής.

Θα επισημάνω ενδεικτικά μερικά γεγονότα: Τον Δεκέμβριο του 1991 ο τότε Υπουργός των Εξωτερικών της Ελλάδος αποδέχθηκε ένα Κανονισμό της Ευρωπ.Κοινότητας που αφορούσε το καθεστώς εισαγωγής προϊόντων καταγωγής Βοσνίας-Ερζεγοβίνης, Κροατίας, Σλοβενίας και Μακεδονίας , τουτέστιν απεδέχθη όπως τα Σκόπια αναφερθούν ως Μακεδονία παρά την περί του αντιθέτου πολιτική της χώρας μας .
Ωσαύτως, στην Σύνοδο των Υπουργών Εξωτερικών της Ευρ. Κοινότητος της 16ης Δεκεμβρίου 1991 κατά την οποίαν ελήφθη η απόφαση αναγνώρισης της Σλοβενίας και Κροατίας, ο τότε ‘Έλληνας Υπουργός των Εξωτερικών έχασε ένα τεράστιο πλεονέκτημα , να ζητήσει από την Ε. Κοινότητα να μην αναγνωρίσουν τα Σκόπια ως Μακεδονία, ανταλλάσσοντας το βέτο που μπορούσε να ασκήσει για τις δύο αυτές αναγνωρίσεις που ζητούσαν επιτακτικά, Γερμανοί και Ιταλοί.

Όταν συνεστήθη από την Ε.Κοινότητα το 1991 η γνωστή Επιτροπή Μπαντεντέρ, η οποία σκοπό είχε να δώσει νομική κάλυψη στις πολιτικές αποφάσεις για την αναγνώριση των Κρατών που θα εδημιουργούντο από την διάλυση της Γ/βίας και εμείς λόγω Σκοπίων είχαμε κάθε λόγο να συμμετάσχουμε, δεν φέραμε αντίρρηση στην σύσταση της μόνο από μέλη Συνταγματικών Δικαστηρίων και μείναμε έξω από την διεργασία αυτή τόσο σημαντική για την χώρα μας.

Αρχές του 1992 η Βουλγαρία αποτέλεσε την πρώτη χώρα που αναγνώρισε τα Σκόπια με το όνομα Μακεδονία ως Κράτος και όχι ως έθνος ,ακολουθώντας την πολιτική που είχε υιοθετήσει από το 1956 ότι η Μακεδονία είναι γεωγραφικός όρος και όχι εθνολογικός. Η Ελληνική πλευρά στην πρώτη αυτή αναγνώριση αντέδρασε με γραπτό και προφορικό διάβημα και με πολιτικές δηλώσεις. Η χώρα μας θα έπρεπε να προβεί σε άμεση υποβάθμιση των διπλωματικών σχέσεων των δύο χωρών, σε επίπεδο Επιτετραμμένου για να δοθεί το μήνυμα διεθνώς ότι η χώρα μας θα αντιδράσει σθεναρά σε μελλοντικές παρόμοιες ενέργειες.
Εξ΄ άλλου, το 1995 στην Ενδιάμεση Συμφωνία, στο άρθρο 7 παρ.3 για την χρήση των Συμβόλων αναφέρει ότι « αν ένα από τα μέρη πιστεύει ότι ένα ή περισσότερα σύμβολα που αποτελούν μέρος της ιστορικής ή πολιτιστικής του κληρονομιάς χρησιμοποιείται από το άλλο μέρος τότε θα του θέσει το θέμα και το άλλο μέρος είτε θα λάβει τις κατάλληλες διορθωτικές ενέργειες ή θα αναφέρει γιατί δεν θεωρεί αναγκαίο να τις λάβει». Εν ολίγοις τους εκχωρήσαμε με διεθνή συμφωνία την χρήση των εθνικών μας συμβόλων.

Επίσης, στην ίδια συμφωνία (αρθρ.11) αναλάβαμε την διεθνή δέσμευση να υποστηρίξουμε την ένταξη των Σκοπίων στους Διεθνείς Οργανισμούς στους οποίους και η χώρα μας είναι μέλος, εφ΄ όσον υποβάλουν αίτηση ως ΠΓΔΜ. Το τεράστιο λάθος που έγινε είναι ότι η Ελληνική πλευρά δεν έκανε διάκριση μεταξύ των Διεθνών Οργανισμών ,εξισώνοντας έτσι την ένταξη των Σκοπίων σε ένα μικρής σημασίας διεθνή οργανισμό με την ένταξη τους στο ΝΑΤΟ ή την Ε. Ε, που έπρεπε να διακριθούν και να τεθούν προϋποθέσεις για την παροχή της συγκατάθεσης μας. Κατόπιν τούτου αν τα Σκόπια έθεταν υποψηφιότητα για το ΝΑΤΟ ως ΠΓΔΜ η χώρα μας αν ασκούσε βέτο θα μας κατέτασσε στους παραβάτες διεθνών συμφωνιών, δίνοντας επιχειρήματα στους αντιπάλους μας. Βάσει του άρθρου αυτού και του αρθρ.21 προσέφυγαν τον Νοέμβριο του 2008 οι Σκοπιανοί στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης και σε λίγες μέρες ,στις 20 Ιουλίου, καταθέτουν το κείμενο των κατ΄ αυτούς δικών μας παραβιάσεων της Συμφωνίας αυτής. Επισημαίνω ότι στο άρθρο αυτό δεν προβλέφθηκε κανένας περιορισμός στην άσκηση του δικαιώματος προσφυγής στο Δικαστήριο.

Για να μην μακρηγορώ στο θέμα αυτό ένα πρόσφατο περιστατικό απαράδεκτης υποχωρητικότητας αποτελεί η άδεια προσγείωσης του κρατικού Σκοπιανού αεροσκάφους στην Κέρκυρα με τα εθνικά διακριτικά τους, γα την οποίαν, πολύ σωστά, διαμαρτυρήθηκαν όλες οι Παμμακεδονικές Οργανώσεις Η πράξη αυτή της ελληνικής πλευράς αποτελεί ντε φάκτο αναγνώριση των εθνικών διακριτικών των Σκοπίων, αποδυναμώνει την διαπραγματευτική ικανότητα μας και μας εκθέτει διεθνώς ως ανακόλουθους και κράτος παλινδρομικών πολιτικών. Εδίδετο η δυνατότητα στην Υπουργό των Εξωτερικών να επαναφέρει τα πράγματα στις σωστές τους διαστάσεις. Θα έπρεπε να συναντηθεί με τον Σκοπιανό Υπουργό των Εξωτερικών και στην κοινή συνέντευξη Τύπου να εξέφραζε την ελληνική πολιτική γραμμή, βάζοντας τα πράγματα στη θέση τους .


Διαπραγματευτική διαδικασία

Η χώρα μας μετά από νεφελώδεις δηλώσεις των αρμοδίων της Κυβέρνησης αποκρυστάλλωσε την πολιτική της γραμμή η οποία προτείνει « σύνθετο όνομα με γεωγραφικό προσδιορισμό έναντι όλων». Η τοποθέτηση αυτή κατά τον ομιλούντα είναι άκρως επικίνδυνη διότι εμπεριέχει πολλές δυνατότητες ερμηνείας εις βάρος μας , όπως απέδειξαν και οι μέχρι τώρα διεργασίες της διεθνούς διαπραγμάτευσης , αφ’ ετέρου δεν επιλύει το ουσιαστικό πρόβλημα που είναι το εθνολογικό και όχι το γεωγραφικό. Προσθέτω ότι το 38% του Μακεδονικού εδάφους περιλαμβάνεται στην σημερινή επικράτεια των Σκοπίων και αποτελεί το 40 % του εδάφους της. Το εύλογο λοιπόν ερώτημα είναι γιατί δεν παίρνει την ονομασία του 60% του εδάφους της αλλά του μικρότερου τμήματος. Επισημαίνω ότι πρόσφατη επιστημονική έρευνα αποδεικνύει ότι τα ποσοστά αυτά είναι λανθασμένα και ότι το 75% περίπου του Μακεδονικού εδάφους περιλαμβάνονται σήμερα στην Ελληνική επικράτεια.

Ωσαύτως, αποτελεί μέγα σφάλμα η προβολή του επιχειρήματος από ελληνικής πλευράς ότι οι συνομιλίες αφορούν μόνον το όνομα και όχι την εθνότητα , υπηκοότητα, γλώσσα κλπ. Η πρόταση του διεθνή διαμεσολαβητή περί «Βόρειας Μακεδονίας» την οποίαν φαίνεται ότι αποδεχόμεθα ως δήλωσε προ μηνός ο Έλληνας Πρέσβυς στην Ουάσιγκτον σε ομιλία του, είναι απαράδεκτη. Πέραν του ότι η ονομασία αυτή υποδηλεί ότι πρόκειται περί διαμελισμένης πατρίδας, αποτελεί και πρόταση διπλής ονομασίας αφού αποδέχεται και την χρήση του Συνταγματικού τους ονόματος. Επισημαίνω ότι και οι υπόλοιποι όροι είναι ακόμη χειρότεροι.
Ωσαύτως η μη διεξαγωγή δημοψηφίσματος στη χώρα μας στερεί το δημοκρατικό δικαίωμα στα 3 εκατομμύρια Μακεδόνες εντός Ελλάδος και στο εξωτερικό , να εκφράσουν τις απόψεις τους, ενώ αποδυναμώνει και την διαπραγματευτική ικανότητα μας.


Ρόλος Μακεδονικών Οργανώσεων

Όλες οι πληροφορίες συγκλίνουν στην εκτίμηση ότι εντός των επομένων μηνών οι διαπραγματεύσεις για το όνομα, Σκοπίων, όπως εθνότητα, υπηκοότητα και γλώσσα πρόκειται να καταλήξουν σε συμφωνία. Δεδομένου ότι όπως προανέφερα οι λύσεις που προτείνονται στα θέματα αυτά οδηγούν σε εθνική καταστροφή, εκτιμώ ότι ήλθε ο καιρός οι Μακεδονικές οργανώσεις τόσο του εξωτερικού όσο και του εσωτερικού να αναλάβουν την πολιτική τους ευθύνη. Οι Μακεδονικές Οργανώσεις του εξωτερικού επί δεκαετίες αγωνίστηκαν καθημερινά να προβάλουν την εθνική πολιτική στο θέμα της υφαρπαγής από τους Σλάβους του Μακεδονικού πολιτισμού και ιστορίας και πρόσφατα ,τον παρελθόντα Φεβρουάριο, η Παμμακεδονική ΗΠΑ, έκανε και διάβημα στον διεθνή διαμεσολαβητή κ. Νίμιτς στον οποίον επέδωσε και σχετικό ψήφισμα. Εστάλη επίσης η γνωστή επιστολή 300 και πλέον έγκυρων επιστημόνων στον Πρόεδρο των ΗΠΑ που δικαιώνει επιστημονικά τα ελληνικά δίκαια . Το πρόβλημα όμως, στην συγκεκριμένη χρονική περίοδο, δεν ευρίσκεται στην Ουάσιγκτον ή και στον κ. Νίμιτς αλλά 514 χιλιόμετρα Νότια από τον τόπο τελέσεως του 10ου Παγκόσμιου Παμμακεδονικού Συνεδρίου. Θα πρέπει τόσο οι Οργανώσεις των Μακεδόνων του εξωτερικού όσο και αυτές του εσωτερικού να ενώσουν τις δράσεις και πρωτοβουλίες τους και να εκφράσουν με μία φωνή στους αρμόδιους των Αθηνών την πολιτική τους πρόταση, που θα πρέπει να είναι ρεαλιστική . Ήλθε η στιγμή η Ελληνική πολιτεία να έλθει σε συνεννόηση με τους εκπροσώπους τριών εκατομμυρίων Μακεδόνων και να αναλάβει τις πρωτοβουλίες εκείνες, έστω και τώρα, που είναι απαραίτητες για την διαφύλαξη των συμφερόντων του Έθνους στο πρόβλημα που δημιούργησαν οι Σλάβοι και ο διεθνής διαμεσολαβητής, ώστε να σταματήσει ο καθημερινός εξευτελισμός του Μακεδονικού πολιτισμού και ιστορίας από τους Σλάβους των Σκοπίων,των οποίων οι δύο τελευταίοι Πρόεδροι, χωρίς ίχνος εντροπής αλλά και χωρίς να πάρουν απάντηση των ελλήνων αρμοδίων πολιτικών, δήλωναν για το θέμα του ονόματος
Τσερβενκόφσκι (τ. Πρόεδρος) «..δεν πρέπει να επιτρέψουμε στους εαυτούς μας να εξευτελιστούν και να βιώσουμε εσωτερική αστάθεια λόγω κακού συμβιβασμού» Ιβανώφ (νυν Πρόεδρος) «..να εξευρεθεί λογικός συμβιβασμός ο οποίος δεν θα θίξει την μακεδονική εθνική ταυτότητα και δεν θα πληγώσει την υπερηφάνεια του πληθυσμού».


Πρόταση

Για να υπάρξει οριστική λύση του προβλήματος, κατά την άποψη του ομιλούντος, θα πρέπει να περιλαμβάνει :
1- Εθνολογικό προσδιορισμό στο όνομα.
2- Τροποποίηση του Συντάγματος με αναφορά ότι ουδεμία ιστορική ή πολιτιστική σχέση έχουν με τους Μακεδόνες .
3- Η συμφωνηθείσα λύση να είναι για όλες τις χρήσεις.
Οποιαδήποτε συμφωνία που δεν θα εμπεριέχει τα στοιχεία αυτά όχι μόνο δεν θα λύσει το πρόβλημα αλλά θα προκαλέσει μεγαλύτερα δεινά. Θα πρέπει να γίνει κατανοητό ότι η μόνη αναγνώριση παγκοσμίως που θα νομιμοποιήσει την πολιτική της κλοπής και οικειοποίησης τμήματος του Ελληνικού Πολιτισμού δια της υφαρπαγής του Μακεδονικού ονόματος, είναι μόνον η δική μας αναγνώριση.
Τέλος, ανέπτυξα τις απόψεις μου για το εθνικό αυτό θέμα , όχι για να εντάξω κάποιους σ’ αυτές, αλλά για να τους απευθύνω έκκληση να συνεχίσουν τον αγώνα ώστε να μην απολεσθεί και αυτό το εθνικό ζήτημα.

Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας.
Ε. Ν. Καραγιάννης
Πρέσβυς ε.τ

ΣΤΑΘΗ ΠΕΛΑΓΙΔΗ: Επικήδειος λόγος για τον καθηγητή Χρυσούλη Τζημάκα

Μέρα οδύνης, θρήνου και πόνου η σημερινή. Μέρα φαρμακερή, που προπέμπομε στο αιώνιο ταξίδι τον πολυαγαπημένο μας Χρυσόστομο Τζημάκα, τον δικό μας άνθρωπο, που άφησε μέσα μας ανεξίτηλα τα σημάδια της ανθρώπινης ακτινοβολίας και των έντονων πνευματικών του δραστηριοτήτων.
Προπέμπομε σήμερα τον λαμπρό και εκλεκτό Καθηγητή της Ιατρικής Σχολής Α.Π.Θ. και τον διεθνώς διακεκριμένο και καταξιωμένο πνευμονολόγο Γιατρό. Προπέμπομε, όμως, και τον αφανή πολυβραβευμένο καλλιτέχνη/ζωγράφο, αλλά και τον χαρισματικό γλαφυρό Λογοτέχνη, ο οποίος, δυστυχώς, δεν πρόλαβε να χαρεί, παρά μόνον ελάχιστους δημοσιευμένους καρπούς του λογοτεχνικού του ταλέντου. Τον πρόλαβε ο θάνατος και έφυγε πριν καλά-καλά συμπληρώσει τα εβδομήντα δύο του χρόνια.
Προπέμπομε, επομένως, τον πολυταλαντούχο φίλο, συνάδελφο, συμμαθητή, συγχωριανό και συμπολίτη Χρυσούλη Τζημάκα.
Τέκνο του ιστορικού και ηρωικού Βογατσικού, πατρίδας των Δραγούμηδων και των άλλων ηρώων του Μακεδονικού Αγώνα, γαλουχημένος με τα ιερά νάματα και μηνύματα εκείνων, ο Χρυσούλης ανέβηκε στην υπέρβαση, καλλιεργώντας στους φοιτητές του, και στις νέες γενιές της αγαπημένης του γενέτειρας, το φρόνημα της προσήλωσης στην εθνική μας κληρονομιά. Τα Δραγούμια που οργάνωσε, πριν από λίγα χρόνια, έγραψαν μια καινούρια λαμπρή σελίδα στην ιστορία του Βογατσικού και της περιοχής Καστοριάς.
Αλλά και οι δημόσιες ομιλίες του, με τον δροσερό και γλαφυρό λόγο, μας συγκινούσαν και μας έκαναν περήφανους, γιατί αισθανόμασταν ότι αποτελούσαν απαύγασμα και προέκταση του αγνού και ευπροσήγορου χαρακτήρα του.

Αγαπημένε μας Χρυσούλη,
Ποιος Βογατσιώτης, ποιος Καστοριανός, ποιος Θεσσαλονικιός, φίλος ή γνωστός, θα ξεχάσει ποτέ το γλυκό, το γελαστό και καλοσυνάτο σου πρόσωπο, που λάμπρυνε το περιβάλλον σου και ακτινοβολούσε χαρά και ευθυμία στους συνανθρώπους σου;
Ποιος από τους συμμαθητές σου, στο ιστορικό Γυμνάσιο Καστοριάς , δεν θα θυμάται, για πάντα, τις μοναδικές, πρωτότυπες ζωγραφικές και γλυπτικές δημιουργίες σου, οι οποίες κοσμούν και θα κοσμούν τη γενέτειρά μας ως σπάνια εκθέματα των μουσείων της;
Αλλά και οι συνεργάτες και συνάδελφοί σου, στο Νοσοκομείο Παπανικολάου και στην Ιατρική Σχολή του Παν/μ ίου μας, Καθηγητές, Γιατροί, Νοσηλευτές και Φοιτητές, θα θυμούνται εσαεί τον γλυκό και σοφό δάσκαλο, καθηγητή και γιατρό, που, κατά κοινή ομολογία, έχεις αναμορφώσει το Πνευμονολογικό σας Τμήμα και το ανέβασες πολύ ψηλά. Θα θυμούνται, όμως, και την ανοιχτή και πρόσχαρη ανθρώπινη συμπεριφορά σου, με την οποία διαμόρφωνες, κάθε φορά, το πιο δημιουργικό και γόνιμο κοινωνικό κλίμα στους χώρους εργασίας, στα εργαστήρια και στα αμφιθέατρα του Νοσοκομείου και του Πανεπιστημίου.

Φίλτατε Χρυσούλη,
Όλοι εμείς, οι δικοί σου άνθρωποι, από τον κοινωνικό και τον επαγγελματικό σου χώρο, εμείς που καρπωθήκαμε τη σοφή σου εμπειρία και γευτήκαμε τον γλυκό σου λόγο, είμαστε εδώ σήμερα, μαζί με την αγαπημένη σου οικογένεια, με τα αγαπημένα σου αδέρφια, με τους αγαπημένους σου συγγενείς, για να σου απευθύνομε το ύστατο χαίρε, αλλά και για να σου διαβεβαιώσομε ότι θα σε κρατάμε για πάντα ζωντανό μέσα μας, ως πολύτιμο φυλαχτό στη ζωή μας.
Χρυσούλη, η μνήμη σου θα είναι αιώνια!

14/10/09

ΟΔΟΣ: Το ποτάμι

Το εκλογικό αποτέλεσμα της Κυριακής δεν εξέπληξε κανένα -εκτός ίσως (κατά βάθος) το ίδιο το ΠαΣοΚ και ειδικά τον αρχηγό του κ. Γεώργιο Παπανδρέου. Για το μέγεθος, της κατά κάποιο τρόπο απρόσμενα μεγάλης διαφοράς του ποσοστού του από αυτό της Νέας Δημοκρατίας και την «χάρη» της ραγδαίας αποσύνθεσης της τελευταίας κυβερνητικής περιόδου της Ν.Δ.

Διότι στην πλευρά της Ν.Δ., και ειδικά στο περιβάλλον του τ. πρωθυπουργού, η κάλπη, λογικά, δεν πρέπει να εξέπληξε. Ήταν τόσο διάχυτη η απόρριψη, και τόσο φανερή η αποστροφή που προκαλούσε στον κόσμο (της) η Νέα Δημοκρατία των τελευταίων δύο ετών, που δύσκολα ευνοούσε τις αυταπάτες. Οι ίδιοι γνώριζαν το μέγεθος του προβλήματος. Η ΟΔΟΣ στο τελευταίο φύλλο της πριν τις εκλογές προέβλεπε «κατάρρευση» του ηττημένου, τον οποίο σκιαγραφούσε με σαφήνεια. Ήταν αναμενόμενο, μια και το ποτάμι φούσκωσε και ήταν από πολλούς μήνες ανεξέλεγκτο.

Και το ποτάμι αυτό, σε τοπικό επίπεδο, έστειλε στο πολιτικό παρελθόν, προφανώς για να ξεκουραστεί από τον κοπιαστικό κάματο των φωτογραφήσεων της διετίας που πέρασε, την τέως βουλευτή κ. Παρασκευή Μπουζάλη. Η ήττα της οποίας, είναι πρωτοφανής. Διετέλεσε βουλευτής για δύο χρόνια, επί κυβερνήσεως Νέας Δημοκρατίας, με υποτιθέμενο «bold and beauty» στυλ.

Κι΄ όμως, η μία από τις 2.000 πιο επιτυχημένες γυναίκες των ΗΠΑ (τι αμετροέπεια στ’ αλήθεια), όπως αυτοπροσδιορίσθηκε το 2007, έχασε την μάχη του σταυρού μετά από μόλις 800 περίπου μέρες βουλευτικής σταδιοδρομίας. Γεγονός που υποδηλώνει ένα ισχυρό ρεύμα αποδοκιμασίας από την εκλογική βάση του κόμματος στην Καστοριά. Aλλά και που πρέπει να διδάξει ακόμη περισσότερο τον νέο βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας κ. Ζήση Τζηκαλάγια, ο οποίος με μικρή διαφορά σταυρών, καλείται να ξανακτίσει την κομματική αυτοπεποίθηση και την ενότητα του χώρου του. Στην πιο λεπτή ίσως περίοδο από την ίδρυσή της.

Η πρώτη γραπτή δήλωση* της τ. βουλευτού την επόμενη των εκλογών, διατυπωμένη με ένα εξόχως υπαινικτικό πνεύμα, επιδέχεται πολλαπλές ερμηνείες. Και εγείρει ερωτηματικά για τα μελλοντικά της σχέδια. Στα οποία όμως, θα υπάρχει πάντοτε και ένας ξενοδόχος.

Το σκληρό -για την Νέα Δημοκρατία και τον κ. Κωνσταντίνο Καραμανλή- εκλογικό αποτέλεσμα, δεν εξέπληξε φυσικά ούτε τον ελληνικό λαό, έναν λαό, που ενθαρρύνοντας την οικογενειοκρατία, αποδεικνύει δυστυχώς ότι έχει ρηχή παράδοση του δημοκρατικού κοινοβουλευτισμού (λίγο παραπάνω απ’ αυτή την Αιγύπτου και της Συρίας). Και ικανοποιείται, τελικά, με το να σταδιοδρομεί, άλλοτε ως οπαδός χαρισματικών πολιτικών, όπως συνέβαινε επί Ανδρέα Παπανδρέου. Και άλλοτε ως τιμωρός και εκδικητής. Όπως συμβαίνει κατά κανόνα όταν αποδοκιμάζει την Νέα Δημοκρατία. Κάτι που ο τόπος έζησε πρώτα το 1993, επί Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, και τώρα επί Κωνσταντίνου Καραμανλή, με την μεγαλύτερη εκλογική ήττα.

Το χειρότερο είναι, ότι από το σκληρό αποτέλεσμα, κανείς δεν θα πάρει το σωστό μήνυμα. Ούτε ίσως και το ΠαΣοΚ, που αριθμητικά, έλαβε περίπου ίσες ψήφους με αυτές του 2004. Και που ανέλαβε την τεράστια ευθύνη διακυβέρνησης της χώρας και εξόδου από τα αδιέξοδα.

«Πιστός» στην παράδοση της Νέας Δημοκρατίας που θέλει τον πρόεδρο του κόμματος να παραιτείται από την θέση του μετά από μεγάλες εκλογικές ήττες, ως απόδειξη ύψιστης δήθεν υπευθυνότητας, ο κ. Κωνσταντίνος Καραμανλής ασφαλώς και το έπραξε. Κατά την περίοδο της πρωθυπουργίας του, έδινε συχνά την εντύπωση ότι ήταν άφαντος. Ένας λόγος παραπάνω τώρα, να αποσυρθεί για τα καλά, τουλάχιστον προς το μεσοπρόθεσμο μέλλον.

Άλλωστε, είχε αναλάβει τις ευθύνες της προεκλογικής περιόδου τόσο πολύ προσωπικά στους ώμους του, σε ένα one man show, ώστε να είναι απολύτως ξεκάθαρο ότι η εκλογική ήττα του ανήκει ολοκληρωτικά. Ανεξάρτητα αν το σαράκι της διαφθοράς ξεκίνησε από τους υπουργούς και τους κυβερνητικούς του παράγοντες και όχι από τον ίδιο. Εκτός κι’ αν, η ιδιοκτησιακή-οικογενειακή αντίληψη των κομμάτων σε Νέα Δημοκρατία και ΠαΣοΚ, είναι τόσο πολύ (επικίνδυνα) προχωρημένη, ώστε οδηγήσει την Ελλάδα σε περαιτέρω φαινόμενα εκφυλισμού του δημοκρατικού της πολιτεύματος. Οι εξελίξεις στην Νέα Δημοκρατία θα δείξουν.

Δυο χρόνια μετά την τελευταία για την Νέα Δημοκρατία νικητήρια εκλογική αναμέτρηση του 2007, και μόλις 5,5 από την πρώτη, όταν ο ελληνικός λαός έδειξε στο ΠαΣοΚ την έξοδο, και εισήλθε ένδοξα στην Ιερουσαλήμ, με τις ιαχές των «ωσανά» να θαμπώνουν τον νυμφίο της εξουσίας, σε βαθμό που τον παρέσυραν να απευθύνει εκείνο το σαρκαστικό «σεμνά και ταπεινά», ο ελληνικός λαός έκοψε απότομα το νήμα του κυβερνητικού βίου της Νέας Δημοκρατίας.

Ανέδειξε νικητή το ΠαΣοΚ του κ. Γεωργίου Παπανδρέου, όχι τόσο επειδή εμπιστεύεται την πείρα που αποκόμισε από την διδακτική δύναμη των εκλογικών ηττών του το 2004 και το 2007. Αλλά, επειδή γύρισε επιδεικτικά, αυστηρά και δικαιολογημένα, την πλάτη στην Νέα Δημοκρατία των ηθικών, οικονομικών και πολιτικών σκανδάλων, πολιτικών που δεν αντιστάθηκαν στις Σειρήνες και τους πειρασμούς της εξουσίας.

Με ένα κατάλογο αμέτρητων πατρικίων, που άφησαν εμβρόντητο τον ελληνικό λαό για την φαυλότητα και το θράσος όσων αναμείχθηκαν στα σκάνδαλα, και για την πολιτική απραξία του συνήθως απόντος κ. Κωνσταντίνου Καραμανλή. Ο οποίος νόμισε ότι η -έναντι του κ. Γεωργίου Παπανδρέου- υπεροχή του στις δημοσκοπήσεις θα του παρείχε ισόβια ασυλία.

Πλην όμως, γελάστηκε οικτρά και ραγδαία, έχασε όλα τα ερείσματά του στην ελληνική κοινωνία, ενώ είναι αξιοπρόσεκτο το γεγονός ότι, η πτώση αποδείχθηκε πιο ραγδαία αφ’ ότου τέθηκε ο ίδιος στο τιμόνι των εξελίξεων.

Δεν υπάρχει λοιπόν αμφιβολία ότι, τουλάχιστον σ’ αυτές τις εκλογές, η Νέα Δημοκρατία εξέλεξε ΠαΣοΚ. Όπως δεν υπάρχει αμφιβολία ότι πλανώνται όσοι νομίζουν ότι ο λαός έδωσε λευκή επιταγή στο ΠαΣοΚ, ή ότι είναι χωρίς πολιτική ερμηνεία το ποσοστό περίπου 30% της αποχής. Και ότι η ιστορία μπορεί να γράφεται, αλλά ποτέ δεν σταματά.

Καθώς και ότι ο ελληνικός λαός εξέλεξε στην θέση του πρωθυπουργού τον κ. Γεώργιο Παπανδρέου, του οποίου ο πατέρας και ο παππούς διετέλεσαν πρωθυπουργοί. Εννοείται ότι ούτε στην περίοδο την βασιλείας στην Ελλάδα που κράτησε για περισσότερα από 100 χρόνια δεν υπήρξε ευθεία διαδοχή τριών (παππού, γιού και εγγονού) στο ύπατο αξίωμα.


Υ.Γ. Για την ιστορία όμως πρέπει να αναφερθεί ότι ο κυρίαρχος λαός της π. Κυριακής, είναι ο ίδιος που ελάχιστα χρόνια πριν φώναζε «ήλθε η ώρα του Καραμανλή».



(*) «…Ελπίζω η παρουσία του Ζ. Τζηκαλάγια […] να είναι αντάξια των καθηκόντων που αναλαμβάνει και προς όφελος του τόπου. Ευελπιστώ ότι όσα πέτυχα και δρομολόγησα τα 2 προηγούμενα χρόνια, θα στηριχθούν και θα συνεχιστούν απρόσκοπτα. Ο νομός Καστοριάς δεν έχει χρόνο και ευκαιρίες για χάσιμο. Προσβλέπω λοιπόν, στους μελλοντικούς αγώνες που θα δώσουμε για τον τόπο μας, ανεξάρτητα από το μετερίζι που θα βρίσκεται ο καθένας από εμάς».