Λένε πως η ζωή δεν είναι τίποτ’ άλλο πα-ρά οι συναντήσεις μας με πρόσωπα ξεχωριστά, που μας σημαδεύουν. Και, προσωπικά, έχοντας ξεπεράσει την ηλικία των 60, σκέφτομαι συχνά πως, έχοντας ζήσει ήσυχα στην όμορφη περιοχή μας, είχα την τύχη να συναντηθώ με αρκετούς ανθρώπους πραγματικά ξεχωριστούς, που έχουν βάλει τη σφραγίδα τους στην ιστορία της μικρής, μα και της μεγαλύτερης Πατρίδας μας.
Ένας από αυτούς ο Χρυσόστομος Τζημάκας (1937-2009), που, από το «εύανδρον» Βογατσικό ορμώμενος, κατέκτησε πολλές κορυφές, καθώς, εκτός από την επιστήμη της Ιατρικής, την οποία υπηρέτησε, φθάνοντας, μάλιστα, στη θέση του Δασκάλου της, είχε ταλέντο στη ζωγραφική και τη γραφή. Από τη γραφή τον γνώρισα, καθώς δημοσίευε τα σπουδαία του άρθρα στην εφ. ΟΔΟΣ, όπου έγραφα κι εγώ. Από την ΟΔΟ, μάλιστα, μάθαμε για το 1ο βραβείο που κέρδισε στη Διεθνή Έκθεση ζωγραφικής ιατρών το 2004.
Λίγο μετά τις γιορτές των Χριστουγέννων, λοιπόν, έλαβα ταχυδρομικώς ένα ξεχωριστό δώρο: το ημερολόγιο 2025 του Συνδέσμου Βογατσιωτών Θεσσαλονίκης «Ο Άγιος Κωνσταντίνος», το οποίο φρόντισε να μου στείλει η αδερφή του Χρυσόστομου Σάσα Τζημάκα. Το ημερολόγιο με τίτλο «Από φως και μουσική» εκδόθηκε με την επιμέλεια ενός άλλο γιατρού και λόγιου, του Νώντα Τσίγκα, επίσης από το Βογατσικό (για όσους τυχόν δεν το γνωρίζουν). Ο κ. Τσίγκας, επίσης αρθρογράφος της ΟΔΟΥ, είναι μια ακόμη ευτυχής γνωριμία της ζωής μου και ίσως είναι περιττό να πω ότι κάθε τι με το οποίο έχει καταπιαστεί, άρα και κάθε τι που έχει επιμεληθεί, είναι άρτιο, καθώς ο ίδιος, όχι μόνο διαθέτει τη γνώση, αλλά κυνηγά την τελειότητα, που ποτέ δεν καταφέρνει να του ξεφύγει.
Κρατώ, λοιπόν, στα χέρια μου ένα ημερολόγιο που φρέσκαρε στη μνήμη μου το ταλέντο του Χρυσόστομου στη ζωγραφική και μου ξαναθύμισε πόσο πολύ αγαπούσε ο Χρυσόστομος τη γενέτειρά του, αφού το Βογατσικό είναι η μούσα του· αυτό καθοδηγεί τον χρωστήρα του και ο ζωγράφος με τη σειρά του το αποτυπώνει πάνω στον καμβά με τα χρώματα της καρδιάς του.
Ο Χρυσόστομος Τζημάκας, όμως, πέρα από την αποδεδειγμένη μεγάλη του αγάπη στο χωριό του, έχει βάλει τη σφραγίδα του και στην ευρύτερη περιοχή μας, καθώς ο ίδιος δημιούργησε τη μακέτα του Ιστορικού Γυμνασίου της Καστοριάς, του οποίου υπήρξε μαθητής, αλλά τη δεκαετία του 1970 γκρεμίστηκε άδικα -έμεινε η μακέτα του στο Δημαρχείο της πόλης για να θυμόμαστε και ν’ αναρωτιόμαστε γιατί-, ο ίδιος ζωγράφισε τα πρόσωπα της οικογένειας των Δραγούμηδων κι οι πίνακές του αυτοί χαρίστηκαν από τους δικούς του στο Μουσείο Μακεδονικού Αγώνα Καστοριάς, όπου εκτίθενται στην αίθουσα Χρυσόστομου Τζημάκα (φυσικά), αλλά ο ίδιος ξεκίνησε και τα Δραγούμεια στο Βογατσικό, που έγιναν θεσμός, καθώς συνεχίζουν στα βήματά του η αδερφή του Σάσα κι ο γαμπρός του Νίκος Νάτσινας, χαρίζοντάς μας ξεχωριστές στιγμές στο Βογατσικό τα καλοκαίρια, οπότε μαζευόμαστε πλήθος κόσμου για να χαρούμε τις θεατρικές δημιουργίες, που κορυφαίες στιγμές τους είναι πάντα τα στο Βογατσικό αναφερόμενα κομμάτια τους, όπου ακούγεται η βογατσιώτικη λαλιά, που ασφαλώς συγκινεί ιδιαίτερα τους ίδιους τους Βογατσιώτες, μα και μας που δεν είμαστε από εκεί μας συνεπαίρνει κάθε φορά.
Βλέπετε, μπορεί ο Χρυσόστομος να έφυγε πριν από 15 χρόνια, μα τα ίχνη που άφησε μένουν και θα μένουν ανεξίτηλα για πάντα. Και το κυριότερο: αγάπησε τόσο τους γύρω του που αυτοί νιώθουν την ανάγκη να του ανταποδώσουν την αγάπη του, κρατώντας τη μνήμη του ζωντανή, μα προπαντός κρατώντας τον ολοζώντανο μες στην καρδιά τους, και αυτό, αναμφισβήτητα, είναι το μεγαλύτερο επίτευγμά του!
Δημοσιεύθηκε στην ΟΔΟ στις 6 Φεβρουαρίου 2025, αρ. φύλλου 1259.
Σχετικά:
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Η ΟΔΟΣ σας ευχαριστεί για την συμμετοχή σας στον διάλογο.Το σχόλιό σας θα αποθηκευτεί προσωρινά και θα είναι ορατό στο ιστολόγιο, μετά την έγκριση της ΟΔΟΥ.