Λόγος & Αντίλογος

 

Αγαπητέ κ. Μπαϊρακτάρη,

Είναι ανθρώπινο, όταν κανείς φεύγει από τη ζωή, να θυμόμαστε και να μνημονεύουμε μόνο τις καλές πράξεις της ζωής του. Έτσι και ο πόνος που αισθάνονται οι δικοί του άνθρωποι για τον χαμό του αγαπημένου τους γίνεται πιο υποφερτός.

Βέβαια όταν πρόκειται για κάποιον, ο οποίος, λόγω του αξιώματος που κατείχε, με τις πράξεις και τη συμπεριφορά του επηρέασε τη ζωή πολλών ανθρώπων προς το καλύτερο ή το χειρότερο, τότε για τους εκτός της οικογενείας του, είναι επιτρεπτή, αν όχι και επιβεβλημένη, η κριτική των πράξεών του, είτε αυτές ήταν θετικές είτε αρνητικές. 

Τα παραπάνω τα αναφέρω με αφορμή τον θάνατο του πρώην πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη.

Στην κηδεία του ακούστηκαν λόγοι οι οποίοι λίγο διαφέρουν από μία αγιογραφία. Ακούστηκαν βέβαια και λόγοι με προσωπικό και ανθρώπινο περιεχόμενο όπως αυτός του Κώστα Τσουκαλά, γενικά όμως οι περισσότεροι αποσκοπούσαν σε καθαρά πολιτικές στοχεύσεις.

Το πιο εντυπωσιακό ήταν βεβαίως ο λόγος του πρωθυπουργού μας, που ακούγοντάς τον θα διερωτάται κάποιος, μα γιατί πολεμήσαμε τον Σημίτη και την κυβέρνησή του, αφού όλα ήταν τέλεια καμωμένα κατά την διακυβέρνησή του;

Εδώ δύο εξηγήσεις μπορώ να δώσω:

Η πρώτη είναι ότι με τον λόγο του ο πρωθυπουργός προσπάθησε να αποκτήσει την συμπάθεια κεντρώων μη φανατικών ψηφοφόρων και η δεύτερη είναι ότι υποκριτικά επαίνεσε τον θανόντα για να δείξει υψηλοφροσύνη και αίσθηση πολιτικού πολιτισμού.

Η ουσία βέβαια παραμένει και για αυτό θα μιλήσει στο μέλλον η ιστορία, ότι η διακυβέρνηση Σημίτη είχε αρνητικό πρόσημο.

Ας θυμηθούμε όμως μερικά γεγονότα:

Οι στενότεροι συνεργάτες του Σημίτη αποδείχτηκαν κλέφτες, καταχραστές του χρήματος μας και των κόπων μας. 

Ας αναφέρουμε μερικά ονόματα αυτών που καταδικάστηκαν από την ελληνική Δικαιοσύνη, όπως Τσοχατζόπουλος, Μαντέλης, Σμπώκος, αλλά και άλλων που τελικά κατάφεραν να μη καταδικαστούν όπως Τσουκάτος, Παπαντωνίου.

Και βέβαια υπάρχουν και αυτοί, που λόγω ικανότητος κατάφεραν να αποφύγουν οποιαδήποτε κατηγορία, αν και ο τόπος βοά για τις καταχρήσεις τους· η δε σημερινή ζωή τους αποτελεί αδιάψευστη μαρτυρία για την προέλευση των εισοδημάτων τους. 

Άλλη αποτυχία υπήρξε η διαχείριση της κρίσης των Ιμίων. Και εδώ έγινε προσπάθεια να χρεωθούν άλλοι την τραγική αποτυχία και όχι ο πρωθυπουργός.

Η υπόθεση Οτσαλάν απέδειξε την ανικανότητα συντονισμού τής τότε κυβέρνησης, όπου ο κάθε ανεύθυνος (βλέπε Αντώνης Ναξάκης) ή υπεύθυνος, έκανε κατά το κοινώς λεγόμενο του κεφαλιού του, με αποτέλεσμα το εξευτελιστικό για την χώρα μας με την παράδοση του Οτσαλάν στους Τούρκους. 

Η διοργάνωση των “επιτυχημένων” Ολυμπιακών αγώνων του 2004 άφησε πίσω της ένα τεράστιο χρέος, το οποίο φορτώθηκε η επόμενη κυβέρνηση. Έγιναν απίθανες σπατάλες, εδόθησαν τεράστιες μίζες, κατασκευάστηκαν έργα τα οποία ποτέ δεν λειτούργησαν ούτε καν δοκιμάστηκαν (βλέπε το πανάκριβο σύστημα πυροπροστασίας του δάσους του Σχοινιά Μαραθώνα το οποίο σκουριάζει χρόνια τώρα χωρίς καμία συντήρηση). 

Η επιλογή της κυρίας Γιάννας Αγγελοπούλου, η οποία με την μεγαλομανία της, εκτίναξε σε δυσθεώρητο ύψος το κόστος της διοργάνωσης των αγώνων, ήταν προσωπική επιλογή του τότε πρωθυπουργού.

Βέβαια έγιναν και έργα τα οποία πιθανώς θα καθυστερούσαν αν δεν υπήρχε η πίεση των Ολυμπιακών Αγώνων (βλέπε Αττικό μετρό, Αττική οδός, αεροδρόμιο Ελ.Βενιζέλος ) και αυτά όμως έγιναν με απίθανη σπατάλη χρήματος και τεράστιες προμήθειες που θα μας βαρύνουν για πολλά χρόνια.

Η ληστεία του Χρηματιστηρίου, που πολλοί συμπατριώτες δύσκολα θα ξεχάσουν, έγινε με τις προτροπές και την ενθάρρυνση της τότε κυβέρνησης.

Η είσοδος μας στο ευρώ έγινε με την παράθεση ψεύτικων στοιχείων (αυτό είναι μία άλλη θλιβερή ιστορία, αλλά ας μη μπούμε σε λεπτομέρειες).

Θα μπορούσα να αναφέρω και άλλες “επιτυχίες” της κυβερνήσεως Σημίτη, όπως ο κατά φαντασία εκσυγχρονισμός, αλλά δεν θέλω να μελαγχολήσω άλλο τους αναγνώστες σας.

Ας αναφέρουμε όμως και μερικά θετικά της διακυβέρνηση Σημίτη όπως η είσοδος της Κύπρου στη Ευρωπαϊκή Ένωση, η κατασκευή της Εγνατίας οδού, η γέφυρα Ρίου Αντιρρίου.

Και βέβαια δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι, μετά την κυβέρνηση “τσίρκο” του Ανδρέα Παπανδρέου και της Δήμητρας Λιάνη, η έλευση ενός αξιοπρεπούς και σοβαρού ανθρώπου, όπως ήταν στην προσωπική του ζωή ο Κώστας Σημίτης, είχε προκαλέσει τότε μια κάποια ανακούφιση. 

Με εκτίμηση

Γιάννης Αναστ. Νταλίπης

ydalipis@gmail.com

Δημοσιεύθηκε στην ΟΔΟ στις 16 Ιανουαρίου 2025, αρ. φύλλου 1256