ΚΟΣΜΑ ΡΕΚΑΡΗ: Ο Σύλλογός μας δεν είναι για πούλημα. Αναβάθμισή του ζητάμε

Εν όψη της Γενικής Συνέλευσης των Καστοριανών Μελβούρνης την Κυριακή 11 Αυγούστου 2013

Ο Σύλλογός μας «Η Καστοριά» της Μελβούρνης, πριν από πολλά χρόνια ξεκίνησε με ξεχωριστό ζήλο και έχει λαμπρή ιστορία. Το ξεκίνημά του, μέσα στο περιβάλλον της παροικίας, μέσα στους γνωστούς και άγνωστους, πρωτοστάτησε και είχε μεγάλη εκτίμηση και κύρος.

Ήταν ζηλευτός και παράδειγμα για πολλούς άλλους ελληνικούς συλλόγους. Αυτό κανείς δεν το αμφισβητεί γιατί στο κάλεσμά του όλοι μας αγοράζοντας το κτήριο αυτό που στεγάζεται για πολλά χρόνια τρέξαμε, αγωνιστήκαμε ιδρώσαμε, και προσφέροντας τον οβολό μας, κάναμε ό,τι άλλο μπορούσαμε και πετύχαμε την καλή πρόοδο του Συλλόγου μας «Η Καστοριά».

ΝΑΝΣΥ ΧΑΤΖΗ: Με αφορμή την παράσταση από το σύλλογο «Σπασμένο Ρόδι»

ΟΔΟΣ 18.4.2013 | 688

Καθίσαμε στη φιλόξενη, γεμάτη από κόσμο, αίθουσα του ξενοδοχείου Έσπερος και περιμέναμε. Δίπλα μας γνώριμα πρόσωπα. Περίμενα εναγωνίως να ξεκινήσουν. Το πρώτο κείμενο που θα παρουσίαζαν «Ο Άγιος Ζαμπλακάς» μου ήταν ήδη γνωστό από την ΟΔΟ και λατρεύοντας τους μύθους γνώριζα και το «Γάλα του θανάτου». Πως θα μπορούσαν να αποδοθούν δύο τόσο παραστατικά και απαιτητικά κείμενα σε έναν τέτοιο χώρο, αναρωτήθηκα και περίμενα όλο και με μεγαλύτερη αγωνία.

Τα φώτα έσβησαν και η παράσταση, ξεκίνησε. Δεν μπορώ να περιγράψω με λόγια τα συναισθήματα που μου δημιουργήθηκαν. Η απόδοση των κειμένων ήταν το λιγότερο που μπορώ να πω πρωτοποριακή. Βασισμένη ολοκληρωτικά στην κίνηση, είχε αξιοποιήσει κάθε κομμάτι των έργων. Τα μέσα που χρησιμοποίησαν οι ηθοποιοί σκηνικά δεν ήταν υλικά αλλά σωματικά. Το φαινομενικά απλό σκηνικό σε λίγο μετατράπηκε σε σύνθετη πολυσυμβολική σκηνή που απέδιδε τα κείμενα παραστατικά. Η σκηνοθεσία του Αλέξανδρου Μιχαήλ ήταν ασύλληπτα πρωτοποριακή και έξυπνη.

Πέρα όμως από την απόδοση των κειμένων, που είναι καθοριστική σε θεατρικές παραστάσεις, και ανέδειξε το πρώτο διήγημα, αυτό που με εξέπληξε ευχάριστα ήταν ο επαγγελματισμός και η αρτιότητα των συμμετεχόντων ηθοποιών. Στο «Γάλα του θανάτου» δεν συμμετείχε ο θεατής απλά ως δέκτης αλλά ήταν κοινωνός τις κάθε κίνησης τους. Ένιωθες κομμάτι του έργου, ζούσες την κάθε στιγμή.

Λόγος & Αντίλογος [Ε. Διαμαντόπουλος]

ΟΔΟΣ 4.4.2013 | 686

12 Απριλίου 2013

Κυρίες και κύριοι της εφημερίδας "Η Οδός της Καστοριάς"

Επικοινωνώ μαζί σας για δεύτερη φορά, αυτή τη φορά δημοσίως  με την παρούσα επιστολή. Την πρώτη φορά, η αφορμή δόθηκε από μια ανακρίβεια η οποία δημοσιεύθηκε από πλευράς σας. Πράγμα που αποδεχτήκατε και κάνατε τις ανάλογες ενέργειες.

Δυστυχώς και αυτή η,  δεύτερη, επαφή μαζί σας γίνεται για τον ίδιο λόγο, μόνο που αυτή τη φορά δεν είμαι σίγουρος αν πρεπει να αναφέρω το περιστατικό ως ανακρίβεια ή ως διαστρέβλωση.

Και αναφέρομαι στο σχόλιο σας, για την ΔΗΘΕΝ συμφωνία μου στην κατεδάφιση του κτιρίου του στρατοπέδου "Μαθιουδάκη" με πρόσχημα την ακαταλληλότητα του τωρινού κτιρίου που στεγάζεται  η αστυνομική διεύθυνση Καστοριάς, το οποίο φιλοξενείται σε ανυπόγραφη στήλη η οποία ξεκινά από την πρώτη σελίδα και επεκτείνεται στην τρίτη στο τεύχος 686.

Καλοκαίρι

Halfmoon Cay, Μπαχάμες

Σχόλιο αναγνώστη

Αξιότιμε κ. Μπαϊρακτάρη,

Έλεος πια με την Αλεξιάδα!

 Επιτέλους, οι διοργανωτές της δεν κάνουν καμία αυτοκριτική; Δεν είναι η πρώτη φορά, που θα τη λέγαμε δοκιμαστική! Την έκαναν πέρσι και απ' ό,τι φαίνεται δεν έλαβαν καθόλου υπόψιν τους καμία από τις παρατηρήσεις που γράφτηκαν. Οι σχολιαστές που μπήκαν στον κόπο να γράψουν δεν ήταν εχθροί τους. Πολίτες που αγαπάνε την Καστοριά και γνωρίζουν την ιστορία της ήταν και δεν την απέρριψαν συλλήβδην.

Διαβάζουμε το φετινό πρόγραμμα:

ΟΔΟΣ: Ο θερμός Απρίλιος

ΟΔΟΣ 18.4.2013 | 688

Η κατάσταση που τείνει να επικρατήσει στην Ελλάδα και ειδικά το τελευταίο χρονικό διάστημα στην μέχρι πρόσφατα αγγελικά πλασμένη και εντιμότατη Καστοριά, δεν έχει προηγούμενο, σε οτιδήποτε παρόμοιο συνέβη στο παρελθόν.

Στην περίπτωση της πόλης, η «περιπέτεια» μοιάζει να εκδηλώνεται «δυναμικά» και ραγδαία. Με τον έλεγχο που φέρεται να διενεργείται στα ενδότερα του δήμου Καστοριάς για την διαχείριση της κληρονομιάς «Παπαλαζάρου». Και προπαντός στον ανακριτικό έλεγχο.
Βεβαίως παρόμοιες έρευνες, σε βάρος στελεχών της τοπικής αυτοδιοίκησης της Καστοριάς, για υποθέσεις ακόμη και σε βαθμό κακουργήματος έχουν γίνει στο παρελθόν. Όμως δεν κατέληξαν σε παραπομπές, αλλά σε απαλλακτικά πορίσματα. Αν τέλος πάντων υπήρξαν εμπλοκές, αυτές είναι περιορισμένες, ή αφορούν μικρού ενδιαφέροντος παραβάσεις.

Για τον λόγο αυτό δεν έγιναν ευρύτερα γνωστές οι παλιότερες «περιπέτειες» της πολιτικής ελίτ, ή της τοπικής αυτοδιοίκησης. Και δεν απασχόλησαν εκτεταμένα την κοινή γνώμη. Έστω και εάν από μόνες τους αποτελούσαν είδηση και σημαντικό πολιτικό γεγονός. Παράξενο δεν είναι;

Είναι ακόμη παράδοξο ότι όσοι στις «χρυσές» εποχές έλεγχαν και παρείχαν την ενημέρωση μέσα από φίλτρα, αποτελώντας το φόντο στο απώγειο της δόξας κάποιων, τώρα επανέρχονται. Αυτοί που τα παρουσίαζαν όλα μέλι-γάλα για μακρά σειρά ετών, τώρα έχουν περάσει απέναντι. Και πρωτοστατούν στο ανάθεμα των παλιών τους φίλων. Μεταβάλλονται σε κατηγόρους.

Και όμως, (όλα) έχουν την εξήγησή τους. Ήταν σε ένα βαθμό η κατάσταση αυθόρμητης υποταγής σε φορείς και ΜΜΕ, που πρόβαλαν την Καστοριά στο επίκεντρο ενός ειδυλλιακού κάδρου εικονικής πραγματικότητας: Πλούσια, πετυχημένη, δραστήρια, λαμπρή, όμορφη και καθαρή. Με ικανούς, πέραν πάσης υποψίας και εργατικούς ανθρώπους στα αξιώματα, να προσπαθούν να αντισταθούν στις Σειρήνες των πειρασμών, πότε στην Σάρα και πότε στην Μάρα. Αυτή ακριβώς ήταν η εικόνα που πρόβαλλαν κάποτε.

Καλοκαίρι

Ελλάδα

ΠΑΝΟΥ Θ. ΠΟΥΓΓΟΥΡΑ: Στ’ αγάλματα στην πλατείας της Φιλικής Εταιρείας στην Αθήνα ένα χάδι…

Στην πλατεία της Φιλικής Εταιρείας, στο Κολωνάκι της Αθήνας, ψάχνω να βρω άγαλμα, να τ’ αγκαλιάσω, να το χαϊδέψω, σαν να ήταν του παππού μου. «Κοίταξέ μας» να του πω. Προσπαθώ να κρατηθώ αθέατος για να αποπειραθώ να απαντήσω δίχως αιδώ στο ερώτημα που τους έρχεται στο στόμα κοιτάζοντάς μας. Ένα άγαλμα παίρνει τον λόγο:

-Γι’ αυτό μαζέψαμε ξυλάκι το ξυλαράκι από την Άρτα μέχρι την Οδησσό, από Γιάννενα σε Βιέννη, στο Ιάσιο και στην Τεργέστη, τα υπολείμματα του Έθνους. Από την Πάτμο στο Βουκουρέστι, στην Αγία Πετρούπολη, μαζέψαμε κομμάτι-κομμάτι μέσ’ από τις στάχτες, ότι είχε απομείνει από Πατρίδα. Γυροφέρναμε την Κωνσταντινούπολη στα αρχοντικά, στις εκκλησιές εκεί όπου σύχναζε, το μελίσσι με το μέλι της πατρίδας, της μιας πατρίδας. Καβαλάρηδες στ’ όνειρο πηγαίναμε πίσω από το σύννεφο της Ρωσικής τάχα βοήθειας.

ΟΔΟΣ Πέμπτη 1η Αυγούστου 2013

الربيع العربي  = Αραβική Άνοιξη

Το να εμπνέεται το ετήσιο αφιέρωμα της ΟΔΟΥ, στις αρχές Αυγούστου από μια Άνοιξη και συγκεκριμένα την “Aραβική Άνοιξη”, όπως χαρακτηρίστηκαν και έμειναν στην ιστορία οι εξεγέρσεις των λαών της βόρειας -κατά κύριο λόγο- αραβικής Αφρικής, ίσως και να μην μοιάζει αναμενόμενο. Εφ’ όσον ο Αύγουστος αποτελεί τον κατ’ εξοχή μήνα του θέρους, η σκέψη δεν επιστρέφει εύκολα στην Άνοιξη. Πάντως ποτέ μια Άνοιξη, όσο η αραβική, δεν ήταν τόσο θερμή. Άλλωστε είναι ακόμη σε εξέλιξη...