Μπαλί | Ινδονησία

ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ έγραψαν [Κάποια όρια…]

 Αρχίζω να καταγράφω τις σκέψεις που κυριαρχούν αυτή τη στιγμή στο μυαλό μου, προβληματισμένος, και θέλω να κάνω προηγουμένως κάποιες διευκρινίσεις.

1. Δεν είμαι φίλερις (καβγατζής). Αποφεύγω τις αντιπαραθέσεις με κάθε τρόπο (σαν ο διάβολος το λιβάνι).
Δεν είμαι ετοιμόλογος, δεν είναι πειστικός ο προφορικός μου λόγος, και το σπουδαιότερο δεν είμαι ψύχραιμος.
Χάνω γρήγορα την ψυχραιμία μου, και μπορεί να με κολλήσει στον… τοίχο και ο πιο απλοϊκός, αν τύχει, συνομιλητής.

2. Δεν μπορώ να διαβάσω γραπτό κείμενο όταν διακρίνω από τις πρώτες γραμμές φανατισμό ή έντονο κομματισμό. Αμέσως σταματώ, δεν θέλω να χάσω το χρόνο μου. Δεν έχει σημασία τι εκφράζει το κείμενο και ποιος ο συγγραφέας. Μπορεί να είναι και ομοϊδεάτης μου, που τότε ακόμη περισσότερο το αποστρέφομαι.

3. Είχα διαβάσει την ιστορία των Εβραίων της Καστοριάς, σε αρκετές συνέχειες στην «ΟΔΟ», και ειλικρινά εντυπωσιάστηκα από το γεγονός ότι ο συγγραφέας δεν ήταν Καστοριανός, (ο Πάνος Τσολάκης έχει θίξει κάποια θέματα κυρίως τεχνικά της Κοινότητας) από τις λεπτομέρειες και σε σχέση με την Κωνσταντινούπολη (άγνωστο στοιχείο υποθέτω και στους Καστοριανούς, και σε μένα φυσικά) από τη γλώσσα και από την γλαφυρότητα της γραφής.

Και βέβαια η εκτίμησή μου, για τον συγγραφέα, είναι ο κ. Θρασύβουλος Παπαστρατής, ανέβηκε πολύ ψηλά στην συνείδησή μου!
Σκέφθηκα πως πρόκειται για διανοούμενο που τα ενδιαφέροντά του ξεπερνούν και τα όρια της πόλης που ζει και εργάζεται (Χαλκίδα).

Άρχισα να διαβάζω και τα άρθρα που ακολούθησαν της ιστορίας των Εβραίων, στην «ΟΔΟ». Όμως από την αρχή διέκρινα μια μονομέρεια, και θα έλεγα, με έντονο ύφος επίθεση κατά της Κυβέρνησης. Προσοχή δεν είναι κακό η κριτική και η επίκριση ακόμη, που πειράζει αλλά το ύφος της γραφής.
Όσο και αν ψάξει κανείς σε ολόκληρο τον Ελληνικό Τύπο δεν θα βρει ένα καλό λόγο για την Κυβέρνηση αυτό τον καιρό. Επομένως η κατάκριση του κ. Παπαστρατή, δεν θα ήταν κάτι νέο και παράτυπο! Θα ήταν μια όπως όλες οι άλλες.

Έτσι με μια ματιά από… μακριά στα γραφόμενα του κ. Παπαστρατή φτάσαμε στο υπ’ αρ. 596 φύλλο της «ΟΔΟΥ» όπου ο μεγαλόστομος τίτλος: «Από τη Βουλή των Ελλήνων στη Βαστίλη των Γραικύλων». Με τη χαρακτηριστική φωτογραφία από τις μούντζες των αγανακτισμένων προς το κτίριο της Βουλής. Με λυπεί πολύ αυτή η εικόνα, δεν συμφωνώ καθόλου, αλλά με το κλίμα που επικρατεί, τον καιρό αυτό, δικαιολογώ τους απλούς ανθρώπους που εκτονώνονται με αυτή την σημαδιακή χειρονομία στην δύσκολη οικονομική κατάσταση που βρισκόμαστε.
Όμως έρχομαι στο περιεχόμενο του άρθρου, του κυρίου Παπαστρατή κατ’ εξαίρεση των αρχών μου όπως ανέφερα στην αρχή.

Δεν μπορούσα ποτέ να φανταστώ άρθρο με τόσο επιθετικό περιεχόμενο και προ πάντων με τόσες υπερβολές σε θέσεις και χαρακτηρισμούς, μάλιστα από άτομο που είχα τοποθετήσει στη συνείδησή μου στην κατηγορία των διανοούμενων. Ακριβώς για τον λόγο αυτό οδηγήθηκα στην καταγραφή των αισθημάτων που μου προκάλεσε η περίπτωση. Και εξηγούμαι.

Α.    Ο κ.Παπαστρατής αρχίζει το άρθρο του με μια ανακρίβεια, πέρα από το ότι υποστηρίζει η Κυβέρνηση δεν πέτυχε τίποτε και μάλιστα έκανε χειρότερη την κατάσταση! (που ζούσε τον Οκτώβρη του 2009;). Γράφει για «περίπου ενάμιση χρόνο μετά το «Μνημόνιο...», όμως το μνημόνιο ψηφίστηκε το Μάιο του 2010, επομένως μόλις έχει κλείσει χρόνο! Και το εξάμηνο που… εξαφάνισε ο κ. Παπαστρατής είναι το πιο καθοριστικό το πιο δραματικό θα έλεγα για την τύχη της χώρας μας ύστερα από αυτά που συνέβησαν τις προηγούμενες ημέρες (μεταξύ των άλλων και ανασχηματισμός της Κυβέρνησης) και αυτά τα πολύ σημαντικά που συζητούνται αυτές τις ώρες στις Βρυξέλλες από τους ηγέτες των χωρών της Ευρ. Ένωσης (245/6). Μέχρι τον Οκτώβριο-Νοέμβριο που συμπληρώνεται ενάμιση χρόνος από το μνημόνιο θα φανεί αν θα πάρουμε το δρόμο της εξόδου από την κρίση ή… θα πάμε κατά διαβόλου. Εύχομαι βέβαια να συμβεί το πρώτο!

ΟΔΟΣ: Αναγνώστες έγραψαν

Η πρώτη δημοσίευση στην ΟΔΟ, μιας σειράς κειμένων με πολιτικά θέματα του κ. Θρασύβουλου Ορ. Παπαστρατή στις  24 Φεβρουαρίου 2011 (αρ. φύλλου 580) με τίτλο: Αυτός ο «Σοσιαλισμός» δε μου αρέσει.  

Σημειώνεται ότι οι φωτογραφίες που συνοδεύουν τις συνεργασίες του κ. Θ. Παπαστρατή, και η αισθητική παρουσίαση των κειμένων, επιλέγονται αποκλειστικά από την ΟΔΟ.


Σχετικά:
Αυτός ο «Σοσιαλισμός» δε μου αρέσει.  

ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ έγραψαν [Περί ορίων]

Κύριε Χριστόπουλε

Ο φίλος Π. Μπαϊρακτάρης με ενημέρωσε για το κείμενο σας το οποίο διάβασα με μεγάλη προσοχή. Κατ’ αρχήν χαίρομαι που τα άρθρα μου στην «ΟΔΟ» προκάλεσαν τον ενδιαφέρον σας –έστω και με την αρνητική χροιά. Σας ευχαριστώ επίσης για τα καλά σας λόγια για τη μελέτη μου σχετικά με τους Εβραίους της Καστοριάς. Την έγραψα με πολλή αγάπη για τους δικούς μου ανθρώπους, τους Έλληνες Εβραίους, αλλά και για την Καστοριά, στο λαό της οποίας υποκλίνομαι.

Οφείλω εξ αρχής να σας δηλώσω ότι κι εγώ δεν είμαι φίλερις. Δε θα σας είχα απαντήσει εάν εκπροσωπούσατε τον κομματικό μηχανισμό του ΠΑΣΟΚ ως επίσημος εκφραστής του. Δεν διάβασα κάτι τέτοιο όμως στις ιδιότητες που συνοδεύουν το βιογραφικό σας.

Αισθάνομαι όμως την ανάγκη να σας απαντήσω, σε πρώτο πρόσωπο μάλιστα, καίτοι εσείς το πράξατε στο τρίτο, κι αυτό επειδή το κείμενο σας είναι ιδιαίτερα οξύ, ειρωνικό και επιθετικό, σε βαθμό που αγγίζει τα όρια της προσβολής – και επιπλέον εκτενέστερο κάθε δικού μου πολιτικού άρθρου.

Σας ενημερώνω επίσης εξ αρχής ότι δεν είμαι μέλος κανενός πολιτικού σχηματισμού – ούτε πρόσκειμαι σε κάποιο, παρά το ότι κατάγομαι από οικογένεια πολιτικών της Κεντροαριστεράς – της πάλαι ποτέ δηλαδή. Η ενεργός συμμετοχή στην πολιτική ουδέποτε με συγκίνησε – ούτε τααξιώματα. Δεν είμαι βεβαίως και από αυτούς που πάνε διακοπές τη μέρα των εκλογών – και ποτέ δεν έριξα άκυρη ψήφο. Δεν είμαι ούτε μέλος του κινήματος των «αγανακτισμένων». Είμαι όμως αγανακτισμένος και πληγωμένος πολίτης – και, θέλω να πιστεύω, σκεπτόμενος άνθρωπος και στο βαθμό που η ελευθερία λόγου δεν έχει περισταλεί, νομίζω πως έχω το δικαίωμα να γράφω τις απόψεις μου. Το κάνω και θα το κάνω επώνυμα και θαρρετά.

Θα περίμενα ως απάντηση στα κείμενα μου, να διαβάσω από κάποιον μια ειλικρινή αντιπαράθεση απόψεων. Θα μπορούσατε για παράδειγμα να αναλύσετε για ποιο λόγο η διάλυση της ελληνικής αγοράς, των μικρομεσαίων επιχειρήσεων και των ελευθέρων επαγγελματιών θα προσφέρει ανάπτυξη στον τόπο, μέσω ας πούμε της εισόδου των πολυεθνικών στη χώρα. Θα μπορούσατε να αναλύσετε γιατί η μείωση του εισοδήματος του μέσου πολίτη θα κάνει καλό στην οικονομία, γιατί ας πούμε η κάθετη πτώση μισθών και ημερομισθίων θα κάνει τη χώρα πιο ανταγωνιστική, καθώς θα μπορεί να ανταγωνίζεται τη γειτονική Βουλγαρία, προσφέροντας σκλάβους αντί για εργαζομένους. Να μας εξηγήσετε γιατί η διάλυση και προλεταριοποίηση της μεσαίας τάξης θα ωφελήσει τη χώρα, οδηγώντας τη σε έναν ιδιότυπο σοσιαλισμό και αταξική κοινωνία. Όλοι θα είμαστε φτωχοί. Θα μπορούσατε να αναλύσετε γιατί η εκποίηση της δημόσιας περιουσίας - τώρα ιδίως που οι τιμές έχουν πέσει - θα προσφέρει στη χώρα, κλπ. Θα χαιρόμουν να διαβάσω επιχειρήματα, ακόμη και για θέσεις με τις οποίες διαφωνώ κάθετα. Δε με τρομάζει να διαβάσω το οτιδήποτε. Δε με πτοούν οι λέξεις. Συχνά όμως με τρομάζουν οι άνθρωποι και οι πράξεις τους. Να είστε βέβαιος πάντως ότι θα διάβαζα τέτοια κείμενα σας με ιδιαίτερη προσοχή. Αντ’ αυτού εσείς προβήκατε σε προσωπική επίθεση, παρά το ότι δηλώσατε ότι δεν το επιθυμούσατε, βάζοντας μάλιστα σε εισαγωγικά τη λέξη διανοούμενος, τίτλο που πάντως εγώ δεν επιφύλαξα για τον εαυτό μου και δεν προβάλλομαι ως τέτοιος. Δεν κατέχω άλλωστε τίτλους και δεν τους επιθυμώ. Νομίζω ότι ο πιο σπουδαίος τίτλος είναι αυτός του Έλληνα πολίτη – για τον οποίο καυχώμαι.

Jean Cocteau | Crucifixion

ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ έγραψαν

Κύριε Διευνθυντά,

Ο νομός Καστοριάς και ιδιαίτερα η πόλη της Καστοριάς μετά την πολυετή κρίση της γούνας εναποθέτει τις ελπίδες της για την καταπολέμηση της ανεργίας και για τη συγκράτηση των κατοίκων της στην ανάπτυξη του τουρισμού, αξιοποιώντας και προβάλλοντας όλα τα βυζαντινά και αρχοντικά καθώς και τις πλούσιες φυσικές ομορφιές που της χάρισε η φύση.
Όμως  τον τελευταίο καιρό βλέπουμε πολλά γκρουπ από αδέσποτα σκυλιά να γυρίζουν ανενόχλητα στους δρόμους της πόλης μας και να δημιουργούν αντιτουριστική εικόνα, με κίνδυνο για τους αμέριμνους τουρίστες και κατοίκους της πόλης μας, αλλά πολύ μεγαλύτερος κίνδυνος για τα μικρά παιδιά. Διότι τα σκυλιά αυτά είναι αδέσποτα και δεν φέρνουν πιστοποιητικό υγείας και πιθανόν να κουβαλούν πολλές αρρώστιες και είναι άμεσος ο κίνδυνος για την μετάδοσή τους στους κατοίκους της πόλης. Είναι ανάγκη να γίνει η συγκέντρωση των αδέσποτων σκυλιών για να καθαρίσει η πόλη μας.

Πρέπει οι πολίτες να αποκτήσουν τουριστική συνείδηση και να μην αφήνουν τα αδέσποτα σκυλιά στους δρόμους της πόλης μας. Επιβάλλεται να γίνει μια μεγάλη καμπάνια για την συμμόρφωση των πολιτών ώστε να μην αφήνουν αδέσποτα ζώα. Διότι αν γίνει κάποια επίθεση σκυλιών σε τουρίστες ή σε μικρά παιδιά, η κακοδιαφήμιση της πόλης μας θα πάρει τρομερές διαστάσεις και θα χρειαστούν τετραπλάσιες προσπάθειες για την αποκατάστασή της. Διότι όλες οι αρχές της πόλης μας καταβάλουν μεγάλο αγώνα για την ανάπτυξη του τουρισμού και δεν μπορούν αυτοί οι λίγοι ασυνείδητοι πολίτες να δίνουν αυτή την άσχημη και αντιτουριστική εικόνα. Είναι ανάγκη να διασφαλιστεί η ασφαλής κυκλοφορία των παιδιών και των τουριστών μας, γι’ αυτό πρέπει για το καλό όλων μας η αρμόδια υπηρεσία να πάρει αυστηρά μέτρα για την εξαφάνιση των αδέσποτων σκυλιών, δεν είναι τουριστική εικόνα αυτή που παρουσιάζει τα τελευταία χρόνια η πόλη μας.
Η πόλη δεν αφέθηκε και ούτε θα αφεθεί στην τύχη της, την τύχη και την ποιότητα της ζωής της πόλης την καθορίζουν αυτοί που εκλέχτηκαν και ανέλαβαν να τη διοικήσουν, και πάντα με την συμπαράσταση των κατοίκων που ζουν στην πόλη αυτή.
Δημοτικοί άρχοντες, αρμόδιες υπηρεσίες και πολίτες, όλοι μαζί πρέπει να προσπαθήσουμε για την καλύτερη εμφάνιση της πόλη μας. Είναι καθήκον όλων μας να διατηρούμε μια πόλη καθαρή, η καθαριότητα είναι υπόθεση όλων μας.

Ευχαριστώ για τη φιλοξενία
Γρηγόριος Τσάμης
info@hoteltsamis.gr

ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ έγραψαν

Κύριε Διευθυντά,

Η κυρία Μισκία σε επιστολή της στην «ΟΔΟ» εξέφρασε το παράπονό της για τη κρίση και κριτική των δημοτικών αρχών Καστοριάς, για την πολιτιστική ένδεια στην πόλη μας.
Επειδή ασχολούμαι με το γενικότερο παραπάνω θέμα (έδωσα παραπάνω από 120 διαλέξεις από τις οποίες οι 34 στην Ιαπωνία), θα ήθελα να εκφράσω την ταπεινή μου γνώμη δικαιολογώντας και την κ. Μισκία με την οποία έχω συζητήσει και προτείνει το θέμα της αποτυχούσας δημιουργίας στη Καστοριά λαϊκού Πανεπιστημίου, δεδομένου ότι όλες οι νομαρχιακές πόλεις διαθέτουν ανάλογο πνευματικό φορέα, όπως πραγματώθηκε άμεσα πρότασή μου στο δήμο Συκεών Θεσσαλονίκης (μαζί με τη μελέτη μου απομάκρυνσης του αμιάντου από τα σχολεία) και ο παραπάνω δήμος μου απέμεινε σε ειδική τελετή, μεταλλική τιμητική πλακέτα.
Φαίνεται ότι η προσπάθεια της κ. αντιδημάρχου, την οποία γνωστοποίησα στην νεοεκλεγείσα δημοτική αρχή, βρήκε αδικαιολόγητες αντιστάσεις και αντιδράσεις, αν συμπεράνει κανείς και από το ότι δεν μού γνωστοποιήθηκε ο λόγος της αποτυχίας ακόμα και σήμερα, δηλ. ένα και ήμισυ έτος μετά τη συνάντησή μου με την κ. Μισκία.
Απορώ με την κυρία αντιδήμαρχο, η οποία δεν έχει αντιληφθεί ότι στη Καστοριά εύκολα ασκείται η αρνητική κριτική και δύσκολα φυτρώνει η πνευματική παιδεία, και το φαινόμενο αυτό συμβαίνει διότι μερικοί περιθωριακοί συκοφάντες επιπλέουν στη καστοριανή κοινωνία, ενώ οι προσπαθούντες να ανεβάσουν το πνευματικό και πολιτιστικό επίπεδο, βάλλονται και κριτικάρονται.
Αν δε σκεφθεί κανείς ότι η απελθούσα δημοτική αρχή, στην οποία συμμετείχε η κ. Μισκία, τίμησε πάνω από 100 (στην Αθήνα και Θεσσαλονίκη) διαπρεπείς καστοριανούς καθηγητές και προσωπικότητες, θα μπορούσαν οι μισοί από αυτούς να κάνουν μία διάλεξη ετησίως(στην ειδικότητά τους) δωρεάν για το δήμο και με μεγάλο αντίκτυπο στο πνευματικό ανέβασμα της παιδείας μας. Ο μόνος που θα δικαιολογούνταν να μη συμμετάσχει στις διαλέξεις αυτές θα ήταν ο υπογραφόμενος, διότι από τη μια μέν μεριά θα θεωρούνταν η παρούσα ότι γράφτηκε για ιδιοτελή σκοπό, και από την άλλη θα διαχέονταν σκόπιμα η φήμη ότι πλούτισα από αυτήν παρανόμως, όπως ελέχθη για τις έρευνές μου για τη λίμνη, ενώ δεν πήρα ούτε ένα ευρώ, όπως φαίνεται από τα έγγραφα που έχει ο φίλος μου Αθανάσιος Μπατσόπουλος.
Αν παρ 'ελπίδα από τους 100 τιμηθέντες δηλώσουν θετικά 50 μόνο, πάλι θα αντιστοιχεί μία διάλεξη εβδομαδιαίως, ή αν δεχθούν 24 θα αντιστοιχεί μία διάλεξη ανά δεκαπενθήμερον, γεγονός που θα είναι μια σοβαρή πνευματική εκδήλωση για ανέλιξη της παιδείας του νομού μας.
Συμπερασματικά, θα έλεγα στην κ. Μισκία να μην σταματήσει τις προσπάθειές της για πολιτιστικές εκδηλώσεις, όπως το λαϊκό πανεπιστήμιο. Οι δυσκολίες και δυσφημίσεις που αναφέρονται στο γράμμα της, είναι χαρακτηριστικό της καστοριανής κοινωνίας και τις έχουμε υποστεί όσοι προσπαθήσαμε να προσφέρουμε κάποια πνευματική εκδήλωση στη Καστοριά, ή στους Καστοριανούς της Θεσσαλονίκη ή Αθηνών. Οι αντιρρησίες και φωνασκούντες δεν θα λείψουν ποτέ, ιδίως στη Καστοριά!
Τέλος στην αναφερόμενη στοΥΓ ανάμειξη στα κοινά, η παρούσα παρέμβαση μου ας θεωρηθεί μέρος της ανάμιξής μου, όσο τουλάχιστον μου επιτρέπει, η διαβίωσή μου στη Θεσσαλονίκη.

Με τιμή και εκτίμηση
Αναστάσιος Κοβάτσης
καθηγητής δρ. δρ.

ΘΡΑΣΥΒΟΥΛΟΥ ΟΡ. ΠΑΠΑΣΤΡΑΤΗ: Περιμένοντας τον "Μπαντόλιο"

Οι πολιτικές εξελίξεις του τελευταίου διαστήματος είχαν ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον: απέδειξαν περίτρανα για μια ακόμη φορά ότι ο περί την οικογένεια του πρωθυπουργεύοντος στενός κυβερνητικός πυρήνας βρίσκεται εκτός κοινωνικής πραγματικότητας. Σαν την Μαρία Αντουανέττα με το παντεσπάνι… Προφανώς οι άνθρωποι αυτοί εκλαμβάνουν τις αποδοκιμασίες ως ζητωκραυγές. Απέδειξαν βεβαίως και κάτι ακόμη: πως μόνο μέλημα των πολιτευόμενων είναι η με κάθε τρόπο παράταση της παραμονής τους στην εξουσία, όπου με νύχια και με δόντια παραμένουν γαντζωμένοι. Και προς διαιώνιση της παραμονής τους αυτής, είναι διατεθειμένοι να προβούν σε κάθε θυσία. Θυσία, την οποία εννοείται ότι θα πληρώσει ο ελληνικός λαός και όχι οι ίδιοι.

Κατά το γνωστό ρητό του θυμόσοφου λαού «Άλλαξε ο Μανωλιός κι έβαλε τα ρούχα του αλλιώς». Είναι ηλίου φαεινότερο ότι η νέα κυβέρνηση, προϊόν προσωπικών συνδιαλλαγών μέσα στον κομματικό χώρο της κυβερνώσας παράταξης, επί της ουσίας σε τίποτε δε διαφέρει από την προηγούμενη.
 Διότι είναι εντυπωσιακό να βλέπεις ανθρώπους που τη μια βδομάδα φωνασκούν και διεκδικούν ουσιαστικές αλλαγές, μαζεύοντας υπογραφές, αναστατώνοντας την κοινοβουλευτική ομάδα των κυβερνώντων και δημιουργώντας φρούδες ελπίδες στο λαό, την επομένη οι ίδιοι να σπεύδουν να αναλάβουν υφυπουργικά ηνία – που τους πετάχτηκαν από τον «άνακτα» ως κόκκαλα σε πεινασμένους σκύλους, οπότε ως δια μαγείας σταματούν οι φωνές και κάθε διαμαρτυρία και λύνονται όλα τα προβλήματα. Η πλέον χαρακτηριστική τέτοια περίπτωση συνέβη με τον εκ Κοζάνης πονηρό πολιτευτή και άλλοτε άρχοντα της τοπικής αυτοδιοίκησης. Προφανώς πίσω από τα φιμέ τζάμια της υπουργικής μερσεντές ο λαός και τα αιτήματα του φαντάζουν πολύ μακρινά…
Κύριο χαρακτηριστικό βεβαίως της νέας κυβέρνησης είναι η απομάκρυνση του επίσης εκ Κοζάνης ορμώμενου διευθύνοντος τα οικονομικά της χώρας – αχ, Κοζάνη! - και η αντικατάσταση του από τον κύριο εκφραστή της πάλαι ποτέ εσωκομματικής αντιπολίτευσης Ευάγγελο Βενιζέλο.

Δε χωρά βεβαίως αμφιβολία πως ο νέος υπουργός των Οικονομικών διακρίνεται για την εξαιρετική ευφράδεια λόγου και τον ιδιαίτερο δυναμισμό του. Αρκούν όμως αυτά; Νομίζω πως όχι.
Η νέα εκδοχή του «Μνημονίου ΙΙ», αναφανδόν σκληρότερη από την προηγούμενη, υποδηλώνει σαφώς ότι ο του Συνταγματικού Δικαίου καθηγητής χρησιμοποιήθηκε ως δύναμη κρούσης με σκοπό να περάσουν ακόμη επαχθέστερα μέτρα. Είμαστε όμηροι των σκοτεινότερων κύκλων και των ποταπότερων συμφερόντων.
Βεβαίως όλοι αυτοί οι σχεδιασμοί παραβλέπουν τις λαϊκές αντιδράσεις. Αυτοί που μας κυβερνούν και οι έξωθεν κύκλοι που τους διευθύνουν και τους στηρίζουν, θεωρούν μεγάλη τους επιτυχία το γεγονός πως η νέα κυβέρνηση πήρε ψήφο εμπιστοσύνης από τον εαυτό της. Είναι επιτυχία δηλαδή το ότι η κυβέρνηση απολαμβάνει της έγκριση της κοινοβουλευτικής της ομάδας: όλων εκείνων δηλαδή που ευελπιστούν ότι μέσω των αλλαγών αυτών θα επιμηκύνουν την παχυλή μισθοδοσία τους και θα συνεχίσουν να περιφέρουν το σαρκίο τους μέσα σε κρατικά οχήματα – έστω και υπό βροχή αποδοκιμασιών, αυγών και γιαουρτιών.

Κάποιοι νομίζουν ότι θα καταφέρουν ανώδυνα να περάσουν όλα τα αντεθνικά τους σχέδια. Ότι θα μπορέσουν να μετακυλήσουν τον ελληνικό εθνικό πλούτο και τη δημόσια γη στα σκοτεινά συμφέροντα εκείνων που τους στηρίζουν.
Δεν έχω βεβαίως καμιά αμφιβολία ότι οι «αγανακτισμένοι» της πλατείας Συντάγματος και των υπολοίπων πλατειών της χώρας κάποια στιγμή θα αποσυρθούν, και το κίνημα τους θα ξεθυμάνει. Προσωρινά – αφού η αγανάκτηση του λαού θα διογκώνεται.
Διότι η ύφεση της οικονομίας θα συνεχίζεται. Εκεί άλλωστε αποσκοπούν τα μέτρα της κυβέρνησης. Μέσω της βάναυσης εσωτερικής υποτίμησης να μετατραπούμε ταχύτερα σε Βουλγαρία, να γίνει φθηνότερο το «εμπόρευμα» και να το αγοράσουν «μπίρ παρά» οι φίλοι των κυβερνητικών.
Παραβλέπουν όμως οι κυβερνώντες την απάντηση του λαού. Διότι η πατρίδα μας δεν είναι «εμπόρευμα» και θα πρέπει να το καταλάβουν. Οι «αγανακτισμένοι» που θα επιστρέψουν τώρα στα σπίτια τους – όσοι βεβαίως έχουν ακόμη σπίτια – κάποια στιγμή, σύντομα, πολύ σύντομα – θα ξαναβγούν στο δρόμο. Και τότε θα είναι πολύ περισσότεροι και σαφώς περισσότερο αγανακτισμένοι. Και τότε φοβούμαι πως θα ξεσπάσουν στη δύσμοιρη Αθήνα επεισόδια τέτοιας μεγάλης κλίμακας, που δε θα έχει ξαναγνωρίσει όμοια τους η Ευρωπαϊκή ήπειρος στη σύγχρονη ιστορία της. Και στο τέλος ο λαός ως θολό ποτάμι θα πέσει πάνω στους κυβερνώντες και θα τους πνίξει. Και τότε κανένα «ελικόπτερο» δε θα μπορεί να τους σώσει…

ΗΛΙΑ ΠΑΠΑΜΟΣΧΟΥ: Η σπηλιά

Γι' αυτόν δεν ήταν μια συνηθισμένη επίσκεψη, ήταν μια επιστροφή. Οι αναμνήσεις αναδύθηκαν κρυστάλλινες, σαν τις αντανακλάσεις του θόλου στις επιφάνειες των λιμνών της σπηλιάς. Οι σταλακτιτικές προεκτάσεις της οροφής κρέμονταν από πάνω και θυμήθηκε πως όταν την επισκέφτηκαν παλιά έλεγε, για να ψυχωθεί, πως ήταν μαστοί γεμάτοι φως, μα δεν τους έφτανε κι έβλεπε έντρομος πως ήταν η μπόλια που βαστά τα σπλάχνα τεράστιου ζώου που τους είχε καταπιεί.
Εκεί μέσα δεν είχε ούτε κρύο ούτε ζέστη, η θερμοκρασία κυμαινόταν καθ' όλη τη διάρκεια του χρόνου μεταξύ δεκαέξι και δεκαοχτώ βαθμών Κελσίου. Δεν κατοικήθηκε ποτέ, ζούσαν εκεί μόνο σκορπιοί, αράχνες και νυχτερίδες, βρέθηκε βέβαια ο σκελετός μιας προϊστορικής άρκτου, η οποία έπεσε όταν υποχώρησε η οροφή. Μετρητές κατέγραφαν συνεχώς την ποσότητα διοξειδίου του άνθρακα και αεραγωγοί διοχέτευαν φρέσκο αέρα, όταν τα επίπεδά του ανέβαιναν απειλητικά. Το κύριο χαρακτηριστικό ήταν η έλλειψη οποιασδήποτε οσμής. Ενιωσε πάλι εκείνον τον πανικό, πως δεν θα μπορέσει να ξαναβγεί στο φως, και τα μάτια του μια πήγαιναν στην πύλη της εισόδου και μια ακολουθούσαν ένα μέρος της διαδρομής που επρόκειτο να κάνουν, ώσπου σταματούσαν σε μια στενωπό.