14.3.20

ΠΑΣΧΟΥ ΜΑΝΔΡΑΒΕΛΗ: Ο ιός της αποκαλύψεως...



Δεν είμαστε σίγουροι αν η ηγεσία της Εκκλησίας της Ελλάδος φέρθηκε τόσο ανεύθυνα στο θέμα του κορωνοϊού λόγω δογματικής προσήλωσης για το τυπικό της Μετάληψης. Στο κάτω κάτω της γραφής, ορθόδοξος είναι και ο Αρχιεπίσκοπος Αμερικής κ. Ελπιδοφόρος, που τόνισε ότι «σε μια τέτοια κρίση, πρέπει να ασκούμε επαγρύπνηση ως κοινότητα, μήπως οι εκκλησίες μας γίνουν σημεία μετάδοσης της νόσου» (9.3.2020). Ορθόδοξο είναι και το Οικουμενικό Πατριαρχείο, το οποίο με εγκύκλιό του επισημαίνει: «Η Εκκλησία μας σεβόταν και σέβεται την ιατρική επιστήμη. Γι’ αυτό προτρέπει όλους τους πιστούς να εναρμονίζονται προς τις υγειονομικές οδηγίες τόσο του Παγκοσμίου Οργανισμού Υγείας όσο και προς τις σχετικές υποδείξεις και νομοθετικές διατάξεις των κατά τόπους κρατών» (11.3.2020).

Πρέπει να αναλογιστούμε και την πιθανότητα ότι οι ιεράρχες μας λειτούργησαν ως τυπικοί Νεοέλληνες, που για κάθε κίνδυνο έχουν μια απάντηση: «Ελα μωρέ τώρα...» Ή, όπως είπε μία από τους πολλούς που συγκεντρώθηκαν στην αχαϊκή πρωτεύουσα, «η Πάτρα δεν φοβάται ούτε τον κορωνοϊό ούτε τίποτε. Γλεντάει με την ψυχή της...»

Δυστυχώς, στη χώρα μας συγκλονιζόμαστε διαρκώς από εκείνα που «δεν έπρεπε να συμβούν». Μένουμε με ανοιχτό το στόμα από «αδιανόητες τραγωδίες». Το 2010 ζήσαμε τη δολοφονία τριών ανθρώπων από κοκτέιλ μολότοφ. Είδε κανείς –με βάση αυτή την εμπειρία– να αλλάζει κάτι στις συγκεντρώσεις τα επόμενα χρόνια; Το 2012 είχαμε την πυρπόληση του κέντρου της Αθήνας, ευτυχώς (και τυχαίως) δίχως θύματα.

Από την άλλη, αν εξαιρέσουμε κάποιες ανατολικοευρωπαϊκές χώρες, η Ελλάδα έχει τους περισσότερους νεκρούς και τραυματίες στην άσφαλτο, σε συμβάντα που ονομάζουμε «μοιραία». Ομως, αν ψάξουμε τα δυστυχήματα, θα δούμε ότι η «μοίρα» παίζει μικρό ρόλο. Κάποιος, κάπου, κάποτε, αδιαφόρησε για κάτι και έγινε το κακό. Θυμάται κανείς τον χαμό που έγινε το 2002, όταν 21 παιδιά σκοτώθηκαν στα Τέμπη επειδή δεν ήταν δεμένο ένα φορτίο νταλίκας; Το κυριότερο: Ελέγχει κανείς αν σήμερα δένονται σωστά τα φορτία για να μην αλαφιάσουμε και πάλι στο μέλλον, ρωτώντας «μα πώς είναι δυνατόν να συμβεί αυτό;»

Σε κάθε γωνιά αυτής της χώρας υπάρχει ένα δυστύχημα ή μια επιδημία που περιμένει να συμβεί. Δεν αναφερόμαστε μόνο στους κανόνες φύλαξης, αλλά και στους κανόνες πρόληψης. Γράφαμε και παλιότερα ότι σ’ αυτή τη χώρα «συγκλονιζόμαστε τόσο πολύ, ώστε κανείς δεν έχει τον χρόνο να κάνει σωστά τη δουλειά του. Γι’ αυτό, αν αλλάζαμε λίγο κάθε φορά που συγκλονιζόμαστε πολύ, σίγουρα δεν θα φτάναμε ώς εδώ» («Πάθαμε ένα συγκλονισμό;» «Καθημερινή» 21.12.2008).

Δεν ξέρουμε τα αποτελέσματα που θα έχει στη χώρα μας αυτός ο νέος ιός. Είναι όμως αποκαλυπτικός της ανευθυνότητας με την οποία ακόμη και θρησκευτικοί φορείς αντιμετωπίζουν την πραγματικότητα.


Σχετικά:

1 σχόλιο:

  1. Ανώνυμος14/3/20

    Τόσο δύσκολο ήταν να θυμηθεί ο αρθρογράφος τις περσινές πυρκαγιές στο Μάτι; Ούτε που την αναφέρει την εκατόμβη των θυμάτων από αμέλεια της Πολιτείας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Η ΟΔΟΣ σας ευχαριστεί για την συμμετοχή σας στον διάλογο.Το σχόλιό σας θα αποθηκευτεί προσωρινά και θα είναι ορατό στο ιστολόγιο, μετά την έγκριση της ΟΔΟΥ.